Вахуу батқылығындағы соғыс: Екінші Семинол соғысының ұзақ шайқасы
Battle of Wahoo Swamp
Вторая Семинольская война: Битва при Ваху-Свомп во Флориде (1836). Генерал Калл против вождей Осучи и Яхолучи. Укрепления Семинолов и столкновения с армией США.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші Семиноль соғысының ұзақ әскери қақтығысы
Extended military engagement of the Second Seminole War
Ваху батпағы шайқасы – 1836 жылдың қараша айында Ваху батпағында, Тампадағы Форт Бруктан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 50 миль және Флорида штатының қазіргі Самтер округіне қарасты Окаладағы Форт Кингтен оңтүстікке қарай 35 миль жерде болған Екінші Семиноль соғысының ұзақ әскери қақтығысы. Флориданың аумақтық губернаторы генерал Ричард К. Колл Флорида жасақтарынан, Теннесси еріктілерінен, крик жалдамалыларынан және АҚШ армиясы мен теңіз жауынгерлерінің бір бөлігінен құралған күшті Осучи және Яхолучи басшылары басқарған Семинол күштеріне қарсы жетектеді. 1835 жылдың соңында қақтығыстар басталғаннан кейін, Флориданың солтүстік және орталық бөлігіндегі Семинол және Қара Семинолдың бір бөлігі Ваху батпағына көшті – бұл көбінесе картаға түсірілмеген, сулы жерлер, тығыз қатты ағаштар мен сирек ылғалды далалардан тұратын жабайы аймақ. Бұл аймақ оларды үндістерді көшіру туралы заң бойынша аумақтан қуу әрекеттерінен қорғауға арналған пана болды. Уитлакучи өзенінің бойындағы құрғақ жерлерге елді мекендер салынды, және бұл аймақ Форт Брук пен Форт Кинг арасындағы АҚШ әскери күштеріне және плантацияларға шабуыл жасайтын шағын шабуылдаушы топтардың базасына айналды. 1836 жылдың күзінде генерал Коллдың күштері аймаққа келіп, Уитлакучи өзені бойындағы Семинол ауылдарын және шаруашылықтарын іздестіріп, олардың қарсылығын жою үшін жойды. Дегенмен, ол бірнеше қақтығыстарда Семинолдарды батпақтың тереңіне шегінуге мәжбүрледі, бірақ қиын жер бедері мен азық-түлік жетіспеуі салдарынан оларды қууға мүмкіндік болмады. 1836 жылдың қараша айының соңында американдық әскерлер Ваху батпағын тастап кетті, ал Колл келесі айда генерал Томас Джесуппен ауыстырылды.
The Battle of Wahoo Swamp was an extended military engagement of the Second Seminole War fought in November 1836 in the Wahoo Swamp, approximately 50 miles northeast of Fort Brooke in Tampa and 35 miles south of Fort King in Ocala in modern Sumter County, Florida. General Richard K. Call, the territorial governor of Florida, led a mixed force consisting of Florida militia, Tennessee volunteers, Creek mercenaries, and some troops of the US Army and Marines against Seminole forces led by chiefs Osuchee and Yaholooche. Soon after hostilities began in late 1835, a portion of the Seminole and Black Seminole of north and central Florida removed to the Wahoo Swamp – a largely unmapped wilderness of wetlands, dense hardwood hammocks, and scattered wet prairies – as a refuge from attempts to expel them from the territory as demanded by the Indian Removal Act. Settlements were established on patches of dry land along the Withlacoochee River, and the area became a base from which small raiding parties launched attacks on US military forces and plantations between Fort Brooke and Fort King. In the autumn of 1836, General Call's forces arrived in the area to seek out and destroy Seminole villages and farms along the Withlacoochee to break their resistance. However, though he forced the Seminoles to retreat deeper into the swamp in a series of sharp engagements, he was unable to follow due to difficult terrain and dwindling supplies. American forces had left the Wahoo Swamp by the end of November 1836, and Call was relieved of his command by General Thomas Jesup the following month.
Өмірбаян
Екінші Семиноль соғысы АҚШ үкіметі мен Семинольдер арасында 1835 жылғы 28 желтоқсанда Дад қырғынынан кейін және сол күні Флоридадан Семинольдерді шығаруды ұйымдастырып жатқан үнді агенті Уайли Томпсонды Осеоланың өлтіруінен кейін күшейді. Семинолдар мен марундар (құлдықтан қашып келген африкалықтар), Семинолдердің қасындағы өз ауылдарында немесе қалаларында өмір сүрген және Қара Семинолдар деп белгілі болған, АҚШ армиясы мен аумақтық милиция тарапынан үнемі қауіп-қатерде болды. Олар Семинолдерді көшіруді және босқындарды оларды талап еткен құл иелеріне қайтаруды қалады. Қара Семинолдар Уитлакучи өзенінің бойындағы көптеген шағын ауылдар мен плантацияларда тұрып, өсу маусымында жүгері, қабақ, аскөк, бұршақ және қант қамысын көптеп өсірді. Ақ адамдар олардың өзен бойындағы батпақтармен қоршалған түрлі гамактарда және "Ваху батпағы" деп аталатын батпақта азық-түлік сақтағанын білді. Бұл үлкен батпақ индейлердің бекінісі болды, онда олардың малдары мен отбасылары жасырынған, сондай-ақ көптеген марун отбасылары да онда тұрды. Сондықтан ақ сарбаздар ауылдарды жоюды және олардың қорларын тартып алуды басты міндет етті. Семинолдердің жоғалтатыны көп болды және олар күшті қарсылық көрсетуі күтілуі мүмкін. 14 қарашада бес жүз атты әскермен бірге осы елді мекендерге бет алған Бригадный генерал Роберт Армстронг жақсы қаруланған индейлер мен марундар тобымен кездесті, одан кейін ауыр атыс болды. Бір сағаттан кем уақыт ішінде Армстронгтың 11 адамы одақтастардың шабуылынан қаза тапты. Дегенмен, ол оларды шайқас алаңынан ығыстыра алды, бірақ олар өздерінің өлгендері мен жаралыларын қайтарып алды, индейлер үшін бұл шайқастағы жеңістің жалғыз дәлелі саналды. Олар оларды өздерінің қолында ұстағанда ешқашан жеңілгендерін мойындаған емес.
The Second Seminole War between the Government of the United States and the Seminole escalated after the Dade Massacre on December 28, 1835, and the killing by Osceola of the Indian agent Wiley Thompson, who was organizing the removal of the Seminoles from Florida, on the same day. The Seminoles and the Maroons (enslaved Africans who had escaped from their bondage), who lived in their own villages or towns near those of the Seminoles and became known as Black Seminoles, found themselves under constant threat by the US Army and territorial militias, who wanted to relocate the Seminoles and return the refugees to the slaveholders who claimed them. The Black Seminoles occupied many small villages and plantations along the Withlacoochee River where they raised large crops of corn, pumpkins, squash, beans, and sugar cane during the growing season; the whites were aware that they stored provisions in various hammocks surrounded by the swamps along the river, and in the morass called the "Wahoo Swamp". This large swamp was the stronghold of the Indians, where their cattle and their families were hidden, with many Maroon families residing there as well. Consequently, the white soldiers made it a priority to destroy the villages and seize their supplies; the Seminoles had much to lose and could be expected to make a strong defense. On November 14, Brig. Gen. Robert Armstrong, who was marching with five hundred mounted men toward these settlements, encountered a well armed force of Indians and Maroons, and heavy gunfire ensued. Eleven of Armstrong's men fell before the allied barrage in less than an hour. Nevertheless, he managed to drive them from the battlefield, but they recovered their dead and wounded, the possession of which the Indians regarded as the only proof of success in battle; they never acknowledged defeat while they had them.
Ваху батпағы шайқасы
1836 жылдың 18 қарашасында генерал Колл өз жүкті күшті күзетте қалдырып, 550 теннессилікпен, көбінесе жаяу әскермен, Ваху батпағына қайта жорық жасады. Лагерьден шамамен 3 мильдей жерде олар үлкен үнді жолына кездесті, ол екі тығыз тоғай арқылы, екі өзеннен өтіп, үш жағынан тоғайлармен қоршалған үлкен алаңға алып келді. Семинолдар шабуылды бастау үшін қауіпсіз орындарды іздеп шегінді, үйлерін өртке берді; соңында, қарсы тұрып, теннессиліктер шабуылдық желі құрды. Полковник Уильям Трусдейлдің басқаруындағы полктегі жаяу әскерлер тоғайға шабуыл жасау үшін ашық түзілімде орналасты, ал оң және сол жақтағы атты әскерлер қанатты қорғау және резервтік күш ретінде артқа жылды. Колонналар алға жылжуға бұйрық алмас бұрын, тоғайдан олардың бүкіл фронты бойынша қатты атыс ашылды. Олар аздап алға жылжи бастады, қысқа аралықта бір-біріне оқтар атты. Шабуылға көтерілу бұйрығы дереу орындалды, бірақ үндістер бұрынғыдай үлкен қорқынышпен шашырап кетпеді; олар қолға-қол соғысқа түсті, сонымен бірге олардың қанаттары әскердің екі жағына да шабуыл жасады, ал шамамен 50 адамнан тұратын кішкентай топ армияның артқы жағына шабуылдады. Шайқас шамамен жарты сағатқа созылды, содан кейін жалпы шабуыл басталды, олардың барлығын таратып жіберіп, 25 адамды майдан даласында өлтіріп қалдырды, ал ақтардың үш адамы қаза тауып, 18 жараланды. Бұл шайқаста 600-ге жуық Семинол қатысқан делінеді. Сағат кеш болғандықтан және әскерлер шаршағандықтан, армия полковник Пирспен Дад шайқасының жанындағы кездесу орнына қайта шегінді. 21 қарашада генерал Армстронг бірлескен шабуылға бұйрық берді, армия үш колоннамен батпаққа енді, теннессиліктер мен тұрақты әскерлермен, полковник Уорреннің атты әскерлері оң жақта, полковник Пирс орталықта, ал Крик полкі сол жақта, желі бір шақырымнан астам созылды. Олар 18-і күнгі шайқас орнына келгенде, оны үндістер басып алғанын көрді. Теннессиліктер мен тұрақты әскерлер алға жылжуда, оларға қатты атыс ашылды, бірақ олар үндістердің арасына кіргенше жауап бермеді; содан кейін оларды шабуылдап, Семинолдар жол беріп, шегінді.
On November 18, 1836, Gen. Call, having left his baggage train under a strong guard, marched again, with 550 Tennesseans, chiefly foot soldiers, to the Wahoo Swamp. At about 3 miles from their camp, they fell upon a large Indian trail, which led through two dense hammocks, and over two creeks, into a large field, surrounded on three sides by hammocks. The Seminoles were retreating to gain securer positions to begin the attack, leaving their houses in flames; at length, making a stand, the Tennesseans formed a line of attack. The foot soldiers in the regiment under Col. William Trousdale were formed in open order to charge into the hammock, while the horsemen, to the right and left, were thrown back to protect the flank, and to act as a reserve corps. The columns had not received the word to advance, when a tremendous volley of gunfire was opened along their whole front, from a hammock. They began slowly to advance, exchanging shots at short intervals. The order being given to charge, it was quickly obeyed; but the Indians did not break and fly as formerly; they stood and fought hand to hand, while at the same time their wings attacked both flanks of the army, and a small body of about 50 men fell on its rear. The battle had raged nearly half an hour, when a general charge broke out and dispersed them in every direction, leaving 25 of their number dead on the field, while the whites had but three killed and 18 wounded. Six hundred Seminoles were said to have been engaged in this battle. The hour being late, and the men exhausted, the army retreated to its appointed place for the meeting with Col. Pierce, near Dade's battleground. On November 21, Gen. Armstrong ordered a combined attack, and the army marched, in three columns, into the swamp with the Tennesseans and regulars, and Col. Warren's mounted men on the right, the center under Col. Pierce, and the Creek regiment on the left, the line extending for a full mile. When they came to the battleground of the 18th, they found it in possession of the Indians. As the Tennesseans and regulars advanced, a heavy fire was opened upon them, but they did not answer it until they got into the midst of the Indians; then charging them, the Seminoles gave way and retreated.
Салдары
Семинолдарға қарсы шабуыл 1836 жылдың күзінде генерал Каллдың басшылығымен басталды, ол президент Джексонның қолдауындағы және бұрынғы үнді соғыстарының қатысушысы; алайда, ол үнділердің еріксіз көшірілуіне қарсы тұруын тоқтату мақсатына жете алмады. Көбі еріктілер, қатардағы әскерлер және жалдамалы криктерден құралған үлкен күшті басқарып, Калл семинолдарды Уитлакучи өзені маңындағы бекіністерінен ығыстыруға тырысты, бірақ Ваху батпағындағы шайқаста жеңіліске ұшырады; батпақта ілгерілемей, ол Волусияға қайта шегінді, бұл үнділерге белгісіз Флориданың шұрақты даласына қашып кетуге уақыт берді, содан олар ақтардың плантацияларына шабуыл жасау үшін соғыс отрядарын жіберіп отырды. 9 желтоқсанда Калл бас қолбасшылықтан босатылып, оның орнына генерал-майор Томас Джесуп келді, ол федералды әскерлермен Форт Брукке оралды. Декабрь айының соңында еріктілердің қысқа мерзімді қызметі аяқталып, олар үйлеріне қайтты. Оскеола 1837 жылдың 21 қазанында Сент-Огастиннен бірнеше шақырым оңтүстікке қарай Форт-Пейтон маңында генерал Джозеф Марион Эрнандес генерал Джесуптың бұйрығымен тұтқындалғанға дейін әскердің осал бөлімшелері мен бекеттеріне қарсы шабуылдар жасады.
The offensive against the Seminoles began in the fall of 1836 under the leadership of Gen. Call, a protégé of President Jackson and a veteran of previous Indian Wars; however, it failed to achieve its objective of neutralizing the Indian resistance to involuntary removal. Leading a large force of volunteers, regular soldiers, and mercenary Creeks, Call managed to force the Seminole from their strongholds near the Withlacoochee River, but he was thwarted at the Battle of Wahoo Swamp; being unable to advance in the swamp, he fell back to Volusia, allowing the Indians time to escape into the unmapped Florida wilderness, from which they continued to send war parties to attack the whites' plantations. On December 9, Call was relieved of overall command and replaced by Major Gen. Thomas Jesup, who returned with the federal troops to Fort Brooke. As the short enlistments of the volunteers ended in late December, they went home. Osceola himself led hit and run raids against vulnerable Army detachments and outposts until he was captured on October 21, 1837, under a white flag of truce near Fort Peyton a few miles south of St. Augustine, by Gen. Joseph Marion Hernández, per Gen. Jesup's orders.