Адамс-Онис шарты: Флориданы АҚШ-қа беру туралы келісім

Кіріспе

Испан Флоридасын АҚШ-қа беру туралы шарт (1819)

1819 жылғы Адамс-Онис шарты (Lang es), сондай-ақ Трансконтинентальдық шарт, Испан берілісі, Флориданы сатып алу шарты немесе Флорида шарты деп те аталады, бұл 1819 жылы АҚШ мен Испания арасында жасалған, Флориданы АҚШ-қа берген және АҚШ пен Мексика (Жаңа Испания) арасындағы шекараны белгілеген шарт. Ол екі ел арасындағы ұзақ жылдар бойы шешілмей келген шекаралық дауды реттеді және американ дипломатиясының үлкен жетістігі деп есептелді. Шарт Испанияға қарсы испандық тәуелсіздік соғыстарының сәтті аяқталу кезеңінде жасалды. Флорида Испания үшін салмақ болды, ол қоныс аударушылар мен гарнизонды ұстауға шамасы жетпеді, сондықтан Мадрид бұл аумақты АҚШ-қа беруге шешім қабылдады, бұл испандық Техастағы Сабин өзені бойындағы шекаралық дауды реттеудің орнына жасалды. Шарта АҚШ территориясының шекарасын және Роки таулары арқылы Батысқа қарай Тынық мұхитына дейінгі талаптарын белгіледі, бұл үшін Вашингтон испан үкіметінен талап етілген 5 миллион испан долларын төледі және Луизиананы сатып алу шарттарына сәйкес Сабин өзенінен батысқа қарайғы испандық Техастың және басқа испандық аймақтарға қатысты АҚШ-тың талаптарынан бас тартты. Шарт тек 183 күн бойы толық күшіне енді: 1821 жылдың 22 ақпанынан 1821 жылдың 24 тамызына дейін, испан әскери шенеуніктері Мексиканың тәуелсіздігін мойындаған Кордоба шартына қол қойған кезде; Испания бұл шартты мойындамады, бірақ Мексика Испанияның бұрынғы отарлық жерлерін тиімді түрде бақылауға алды. 1828 жылы қол қойылған және 1832 жылы күшіне енген Мексика мен АҚШ арасындағы шекара туралы шарт Адамс-Онис шартында белгіленген шекараны екі ел арасындағы шекара ретінде мойындады.

Тарих

Адамс-Онис шарты АҚШ президенті Джеймс Монроның мемлекеттік хатшысы Джон Куинси Адамс және испандық "толық өкілетті министр" (дипломатиялық өкіл) Луис де Онис и Гонсалес Вара, Фердинанд VII патшаның билік кезінде келісілді.

Флорида

Испания Флориданы сатып алуға жасалған америкалықтардың қайталап келген әрекеттерін ұзақ уақыт бойы қабылдамады. Бірақ 1818 жылға қарай Испания Флориданы берудің мағынасы бар колониялық жағдайға тап болды. Испания Еуропадағы Наполеонға қарсы Жарым арал соғысынан (1807–1814) шаршап, колониялардағы беделін және ықпалын қайта жаңарту қажеттігі туды. Орталық және Оңтүстік Америкадағы революционерлер 1810 жылдан бері тәуелсіздік үшін күресіп жатты. Испания Флоридаға одан әрі инвестиция салуға мүкіндік бермейтін, америкалық қоныс аударушылар басып алған аймаққа және Жаңа Испания (қазіргі Мексика, Орталық Америка және АҚШ-тың батыс штаттарының көп бөлігін қамтитын кең аумақ) мен АҚШ арасындағы шекара алаңдатып тұрды. Флоридадағы әскери күштердің аз болуына байланысты Испания, американдық ауылдар мен шаруашылықтарға шабуыл жасап, оңтүстік АҚШ-тың құл иелері мен саудагерлерінен қашқан құлдарды қорғаған Семинол жауынгерлерін тоқтатуға шамасы келмеді. 1810–1813 жылдары АҚШ Батыс Флориданың көп бөлігін (Перл өзенінің батысында Батыс Флорида Республикасы ретінде тәуелсіз) Пердидо өзеніне дейін (Алабама мен Флорида штаттары арасындағы қазіргі шекаралық өзен) аннексиялап, содан кейін басып алды, Луизиананы сатып алу Батыс Флориданы да қамтиды деп мәлімдеді. Генерал Джеймс Уилкинсон 1812 жылғы соғыс кезінде Мобайлге басып кірді және оны басып алды, ал испандықтар Пердидо өзенінің батысындағы Батыс Флоридаға қайта оралмады. Маскоги штаты (1799–1803) Испанияның Шығыс Флориданың ішкі аймағын, кем дегенде де-факто, бақылауға алмауының дәлелі болды; испандықтардың қатысуы астанаға (Сан-Агустин) және басқа да жағалау қалаларына дейін шектелді, ал ішкі аймақ Семинол ұлтына тиесілі болды. Бірінші Семинол соғысы кезінде АҚШ-тың Джорджияда қашқан африкалық американдық құлдар, заңнан тыс адамдар және жергілікті американдықтармен күрескенде, америкалық генерал Эндрю Джексон оларды испан Флоридасына қуып жетті. Ол Джорджияның оңтүстік шекарасында (яғни АҚШ) Форт Скотты салдырды және Флориданың солтүстік-батысындағы Негро фортын жою үшін пайдаланды, оның болуы Джорджия плантация иелері үшін төзімсіз қауіп деп есептелді. Шығыс Флоридада орналасқан Семинолдардың Джорджиядағы елді мекендерге шабуыл жасауын және қашқан құлдарға пана беруін тоқтату үшін АҚШ армиясы Испания аумағына жиі шабуыл жасады. Бұл Эндрю Джексонның 1817–1818 жылдардағы науқанын қамтыды, ол Бірінші Семинол соғысы деп аталды, одан кейін АҚШ Флориданы тиімді түрде басып алды; бірақ Джорджиядағы заңды үкімет пен басқаруды жүзеге асыру мақсатында, АҚШ үшін аумақты тікелей аннексиялау үшін емес. Адамс АҚШ Флориданы (Грузия мен Алабама аумағының шекарасында) "АҚШ-тың әрбір жауының, өркениетті немесе жабайының иеленуіне ашық, және оларға ренжіту бекеті ретінде қызмет етуден басқа ешқандай жер бетіндегі мақсатқа қызмет етпейтін" болғандықтан бақылауға алуы керек деді. Испания Ұлыбританияның араласуын сұрады, бірақ Лондон Испанияға келіссөздерде көмектесуден бас тартты. Президент Монро кабинетінің кейбір мүшелері Флоридаға шабуыл жасағаны үшін Джексонның дереу қызметінен босатылуын талап етті, бірақ Адамс оның табысы АҚШ-қа қолайлы дипломатиялық позиция берді деп түсінді. Адамс өте қолайлы шарттармен келіссөздер жүргізе алды. Испания империясы үшін бұл Жаңа Испанияның солтүстік-шығыс шекарасына жасалған шабуыл болды. 1691 жылы Испания Миссисипи өзенінің батысына француз қоныстануын шектеу үшін Техас провинциясын құрды. Жеті жылдық соғыста американдық аумақтарын жоғалтудан қорқып, Франция королі Людовик XV 1762 жылы Фонтенбло келісімі бойынша Луизиананы Испания королі Карл III-ге берді. 1763 жылғы Париж келісімі Луизиананы бөліп, Миссисипи өзенінің шығысындағы бөлігі (Орлеан аралын қоспағанда) Британдық Солтүстік Американың бір бөлігіне айналды, ал өзеннің батысындағы бөлігі Жаңа Испаниядағы Луизиана округіне айналды. Бұл француз қауіпін жойды, ал Луизиана, Техас және Санта-Фе-де-Нью-Мексико испан провинциялары тек шамалы анықталған шекаралармен бірге өмір сүрді. 1800 жылы француз бірінші консулы Наполеон Бонапарт Испания королі Карл IV-ті Луизиананы Францияға беруге мәжбүр етті. Испания Луизиананы 1802 жылға дейін, Испания бұл округті Францияға бергенге дейін басқаруды жалғастырды. Келесі жылы Наполеон әскери жорықтарына қаржы жинау үшін аумақты АҚШ-қа сатты. АҚШ пен Испания империясы 1803 жылғы Луизиананы сатып алудың аумақтық шекаралары туралы келіспеді. АҚШ Францияның Луизиана Миссисипи өзенін және "сулары оған ағатын барлық жерлерді" қамтиды деген талабын сақтады. Жаңа Орлеанның батысында АҚШ француздың Сабин өзені немесе Рио-Гранде өзенінің екі жағындағы барлық жерге құқығы бар деп есептеді. Испания Сабине өзенінің батысындағы және Арканзас өзенінің оңтүстігіндегі барлық жер Техас пен Санта-Фе-де-Нью-Мексикоға тиесілі деп мәлімдеді.

Spain had long rejected repeated American efforts to purchase Florida. But by 1818, Spain was facing a troubling colonial situation in which the cession of Florida made sense. Spain had been exhausted by the Peninsular War (1807–1814) against Napoleon in Europe and needed to rebuild its credibility and presence in its colonies. Revolutionaries in Central America and South America had been waging wars of independence since 1810. Spain was unwilling to invest further in Florida, encroached on by American settlers, and it worried about the border between New Spain (a large area including today's Mexico, Central America, and much of the current U. S. western states) and the United States. With minor military presence in Florida, Spain was not able to restrain the Seminole warriors who routinely crossed the border and raided American villages and farms, as well as protected southern slave refugees from slave owners and traders of the southern United States. The United States from 1810 to 1813 annexed and then invaded most of West Florida (already independent as the Republic of West Florida west of the Pearl River) up to the Perdido River (modern border river between the states of Alabama and Florida), claiming that the Louisiana Purchase covered West Florida also. General James Wilkinson invaded and occupied Mobile during the War of 1812 and the Spanish never returned to West Florida west of the Perdido River. The State of Muskogee (1799–1803) demonstrated Spain's inability to control the interior of East Florida, at least de facto; the Spanish presence had been reduced to the capital (San Agustín) and other coastal cities, while the interior belonged to the Seminole nation. While fighting escaped African American slaves, outlaws, and Native Americans in U. S. controlled Georgia during the First Seminole War, American General Andrew Jackson had pursued them into Spanish Florida. He built Fort Scott, at the southern border of Georgia (i. e., the U. S.), and used it to destroy the Negro Fort in northwest Florida, whose existence was perceived as an intolerably disruptive risk by Georgia plantation owners. To stop the Seminole based in East Florida from raiding Georgia settlements and offering havens for runaway slaves, the U. S. Army led increasingly frequent incursions into Spanish territory. This included the 1817–1818 campaign by Andrew Jackson that became known as the First Seminole War, after which the U. S. effectively seized control of Florida; albeit for purposes of lawful government and administration in Georgia and not for the outright annexation of territory for the U. S. Adams said the U. S. had to take control because Florida (along the border of Georgia and Alabama Territory) had become "a derelict open to the occupancy of every enemy, civilized or savage, of the United States, and serving no other earthly purpose than as a post of annoyance to them". Spain asked for British intervention, but London declined to assist Spain in the negotiations. Some of President Monroe's cabinet demanded Jackson's immediate dismissal for invading Florida, but Adams realized that his success had given the U. S. a favorable diplomatic position. Adams was able to negotiate very favorable terms. For the Spanish Empire, this was an intrusion into the northeastern frontier of New Spain. In 1691, Spain created the Province of Tejas in an attempt to inhibit French settlement west of the Mississippi River. Fearing the loss of his American territories in the Seven Years' War, King Louis XV of France ceded Louisiana to King Charles III of Spain with the secret Treaty of Fontainebleau in 1762. The Treaty of Paris of 1763 split Louisiana with the portion east of the Mississippi River (except for Île d'Orléans) becoming a part of British North America and the portion west of the river becoming the District of Louisiana within New Spain. This eliminated the French threat, and the Spanish provinces of Luisiana, Tejas, and Santa Fe de Nuevo México coexisted with only loosely defined borders. In 1800, French First Consul Napoleon Bonaparte forced King Charles IV of Spain to cede Louisiana to France with the secret Third Treaty of San Ildefonso. Spain continued to administer Louisiana until 1802 when Spain publicly transferred the district to France. The following year, Napoleon sold the territory to the United States to raise money for his military campaigns. The United States and the Spanish Empire disagreed over the territorial boundaries of the Louisiana Purchase of 1803. The United States maintained the claim of France that Louisiana included the Mississippi River and "all lands whose waters flow to it". To the west of New Orleans, the United States assumed the French claim to all land east and north of either the Sabine River or the Rio Grande. Spain maintained that all land west of the Calcasieu River and south of the Arkansas River belonged to Tejas and Santa Fe de Nuevo México.

Орегон өлкесінде

Британ үкіметі Континенттік бөліністің батысындағы, Альта-Калифорния мен Ресей Аляскасының белгісіз шекаралары арасындағы аймаққа талап етті, бұл талаптар негізінде (1) 1778 жылы Джеймс Куктың үшінші сапары, (2) 1791–1795 жылдардағы Ванкувер экспедициясы, (3) 1792–1793 жылдардағы Александр Маккензидің Солтүстік Бентинк бұрышына жасаған жеке саяхаты және (4) 1807–1812 жылдардағы Дэвид Томпсонның зерттеулері болды. 1794 жылғы үшінші Нотка конвенциясы британдықтар мен испандықтардың Нотка шығанағындағы кез келген қоныстарын тастау керектігін айқындады. Америка Құрама Штаттары да негізінен сол аймаққа (1) Роберт Грейдің 1792 жылы Колумбия өзенімен жасаған саяхаты, (2) 1804–1806 жылдардағы Льюис пен Кларк экспедициясы және (3) 1811 жылы Колумбия өзенінде Форт-Асторияның құрылуы негізінде талап етті. 1818 жылғы 20 қазанда Британдық Солтүстік Америка мен Америка Құрама Штаттары арасындағы шекараны Континенттік бөліністің шығысында 49-шы солтүстік параллель бойынша белгілейтін және Ұлы бөліністің батысында бірлескен ағылшын-американдық иелікті қарастыратын 1818 жылғы ағылшын-американдық конвенцияға қол қойылды. Ағылшын-американдық конвенциясы Испанияға аймақта бірлескен құқықтар берген 1794 жылғы Нотка конвенциясын ескермеді. Конвенция сонымен қатар аймақтағы орыс қоныстарын да ескермеді. АҚШ үкіметі бұл аймақты Орегон аймағы деп атады, ал британ үкіметі бұл аймақты Колумбия округі деп атады.

Ресей Америкасы

1741 жылы 16 шілдеде Витус Беринг басқаратын Ресей империясының әскери-теңіз кемесі «Святой Пётр» экипажы Солтүстік Америкадағы төртінші биік шыңы – Сент-Элиас тауын көрді. Олар Ресейдің Ұлы Солтүстік экспедициясы тапсырмасымен келген кезде Солтүстік Американың солтүстік-батысына ең бірінші қоныстанған еуропалықтар болды. Жаңадан ашылған жерге Ресейдің тері саудасы көп ұзамай келді. 1812 жылға қарай Ресей империясы Алясканы және Солтүстік Американың Тынық мұхитының жағалауын, Испанияның Реал де Сан-Франциско президиосының солтүстік-батысындағы Росс бекінісіне дейін өз иелігінде деп жариялады.

Жаңа Испания

Испания империясы Американың барлық континенттік бөлігінен батысқа қарайғы барлық жерді иеленді. 1774-1779 жылдары Испания королі Карл III Испанияның аумақтық талаптарын бекіту үшін Тынық мұхитының жағалауымен солтүстікке қарай үш теңіз экспедициясын жоспарлады. 1774 жылдың шілдесінде Хуан Хосе Перес Эрнандес Лангара аралының солтүстік-батыс ұшынан 54°40′ солтүстік ендігіне жеткен соң оңтүстікке қайтуға мәжбүр болды. 1775 жылдың 15 тамызында Хуан Франсиско де ла Бодега и Квадра оңтүстікке қайтқанша 59°0′ ендігіне жетті. 1779 жылдың 23 шілдесінде Игнасио де Артеага и Базан мен Бодега и Квадра Магдалена аралындағы Пуэрто-де-Сантьягоға (қазіргі Хинчинбрук аралындағы Порт-Этчес) жетті, онда Испанияның қасиетті әулиесі Сент-Джеймс құрметіне ресми иелену рәсімін өткізді. Бұл Тынық мұхитындағы испандықтардың ең солтүстікке жасаған саяхаты болды. 1788-1793 жылдары Испания Альта-Калифорнияның солтүстігіне тағы бірнеше экспедиция ұйымдастырды. 1789 жылдың 24 маусымында Эстебан Хосе Мартинес Фернандес и Мартинес де ла Сьерра Ванкувер аралының солтүстік-батыс жағалауында Санта-Крус-де-Нука испандық колониясын құрды. Испанияның егемендік және теңіз жүзу құқығындағы ерекшелік талабын растап, Мартинес Ноотка шығанағында бірнеше кемені тәркіледі, бұл Ұлыбританиямен Ноотка дағдарысына әкеп соқты. Дағдарысты шешу үшін жүргізілген келіссөздерде Испания өзінің Ноотка аумағының Альта-Калифорниядан солтүстікке қарай 61-ші параллельге дейін және Континенттік бөліністен батысқа қарай 147-ші меридианға дейін созылатынын мәлімдеді. 1794 жылдың 11 қаңтарында испан және британ үкіметтері Ноотка шығанағындағы барлық тұрақты елді мекендерді тастауды көздейтін Үшінші Ноотка келісіміне қол қойды. Санта-Крус-де-Нука 1795 жылдың 28 наурызында ресми түрде тасталды. Келісімде екі елдің де Ноотка шығанағын порт ретінде пайдалануға және уақытша құрылыстар салуға құқығы бар екендігі, бірақ "осы портта тұрақты мекеме құруға немесе егемендік немесе аумақтық билік құқығын талап етуге болмайды, басқа біреуді есепке алмағанда. Олардың аталған монархтары өз азаматтарының Ноотка портына еркін кіруін қамтамасыз ету үшін бір-біріне өзара көмек көрсетеді, егер кез келген басқа мемлекет онда егемендік орнатуға тырысса". АҚШ пен Испанияның аумақтық талаптары арасындағы кең даулы аймақты негізінен Испанияның немесе АҚШ-тың саудагерлері аз болған жергілікті халықтар мекендеді. Оңтүстікте Калькасьеу және Сабин өзендері арасындағы даулы аймақ испандық Техастың алғашқы астанасы Лос-Адаесті қамтыды. Калькасьеу мен Сабин өзендері арасындағы аймақ заңсыздық пен биліксіздікке толы жерге айналды. АҚШ осы батыс жерлерде үлкен әлеует көріп, шекараларын белгілеуді үміттенеді. Испания, Жаңа Испанияның аяқталуын сезіне отырып, Мексикаға тәуелсіздік беруге мәжбүр болғанға дейін (1821 жылы) өзінің аумақтық талаптарын пайдалануға үміттенді. Испания аймақтық тәуелсіздік талаптары басылғаннан кейін өзінің аумағының көп бөлігін қайтаруға ниеттенді.

The Spanish Empire claimed all lands west of the Continental Divide throughout the Americas. Between 1774 and 1779, King Charles III of Spain ordered three naval expeditions north along the Pacific Coast to assert Spain's territorial claims. In July 1774, Juan José Pérez Hernández reached latitude 54°40′ north off the northwestern tip of Langara Island before being forced to turn south. On 15 August 1775, Juan Francisco de la Bodega y Quadra reached the latitude 59°0′ before returning south. On 23 July 1779, Ignacio de Arteaga y Bazán and Bodega y Quadra reached Puerto de Santiago on Isla de la Magdalena (now Port Etches on Hinchinbrook Island) where they held a formal possession ceremony commemorating Saint James, the patron saint of Spain. This marked the northernmost Spanish exploration in the Pacific Ocean. Between 1788 and 1793, Spain launched several more expeditions north of Alta California. On 24 June 1789, Esteban José Martínez Fernández y Martínez de la Sierra established the Spanish colony of Santa Cruz de Nuca on the northwest coast of Vancouver Island. Asserting Spain's claim of exclusive sovereignty and navigation rights, Martínez seized several ships in Nootka Sound provoking the Nootka Crisis with Great Britain. In negotiations to resolve the crisis, Spain claimed that its Nootka Territory extended north from Alta California to the 61st parallel north and from the Continental Divide west to the 147th meridian west. On 11 January 1794, the Spanish and British governments signed the Third Nootka Convention which called for the abandonment of all permanent settlements on Nootka Sound. Santa Cruz de Nuca was formally abandoned on 28 March 1795. The convention also stipulated that both nations were free to use Nootka Sound as a port and erect temporary structures, but, "neither shall form any permanent establishment in the said port or claim any right of sovereignty or territorial dominion there to the exclusion of the other. And Their said Majesties will mutually aid each other to maintain for their subjects free access to the port of Nootka against any other nation which may attempt to establish there any sovereignty or dominion". The vast disputed region between the territorial claims of the United States and Spain was occupied primarily by native peoples with very few traders of either Spain or the United States present. In the south, the disputed region between the Calcasieu River and the Sabine River encompassed Los Adaes, the first capital of Spanish Texas. The region between the Calcasieu and Sabine rivers became a lawless no man's land. The United States saw great potential in these western lands, and hoped to settle their borders. Spain, seeing the end of New Spain, hoped to employ its territorial claims before it would be forced to grant Mexico its independence (later in 1821). Spain hoped to regain much of its territory after the regional demands for independence subsided.

Шарттың егжей-тегжейі

16 баптан тұратын келісім 1819 жылғы 22 ақпанда Вашингтонда Адамстың Мемлекеттік департаментінің кеңсесінде АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Куинси Адамс пен испан министрі Луис де Онис қол қойды. Ратификациялау екі жылға кейінге шегерілді, себебі Испания АҚШ-ты Оңтүстік Америкадағы революционерлерге дипломатиялық қолдау көрсетуден ұстау үшін келісімді ынталандыру ретінде пайдалануды ниеттенді. 24 ақпанда АҚШ Сенаты келісімді бірауыздан ратификациялады, бірақ Испанияның кешіктіруі салдарынан жаңа ратификация қажет болды және бұл жолы наразылықтар туды. Генри Клей және басқа батыс өкілдері Испаниядан Техасты да беруді талап етті. Бұл ұсыныс Сенатта қабылданбады, ол 1821 жылғы 19 ақпанда Испания 1820 жылғы 24 қазанда ратификациялағаннан кейін келісімді екінші рет ратификациялады. Ратификация құжаттары үш күннен кейін алмастырылды және келісімге қол қойылғаннан кейін екі жыл өткен соң, 1821 жылғы 22 ақпанда жарияланды. Келісім АҚШ-тың кеңейуінің бірінші кезеңін аяқтады, 2-бап бойынша Шығыс Флориданы беруді қамтамасыз етті; 2-бап бойынша Батыс Флорида мәселесін шешті (оның бір бөлігі АҚШ-қа тиесілі болған); және 3-бап бойынша Техастың оның құрамына енгенін нақты көрсете отырып, Жаңа Испаниямен шекараны белгіледі, соның нәтижесінде Луизиананы сатып алу шекарасының көптеген түсініксіздіктері жойылды. Испания сондай-ақ 3-бап бойынша Орегон аймағындағы өз талаптарын АҚШ-қа берді. АҚШ Флорида үшін Испанияға төлем жасаған жоқ, бірақ 11-бап бойынша АҚШ азаматтарының Испанияға қарсы заңды талаптарын 5 миллион долларға дейін төлеуге келісті. 12-бапқа сәйкес, АҚШ пен Испания арасындағы 1795 жылғы Пинкни келісімі күшінде қалатын болды. 15-бап бойынша испандық тауарлар он екі жыл бойы Пенсакола және Сент-Огастин порттарында ең жақсы ұлттық режимге ие болды. 2-бапқа сәйкес, АҚШ испан Флоридасына иелік құқығын алды. 3-бапқа сәйкес, АҚШ Сабина өзенінің батысындағы Техас және басқа испандық аймақтардағы өз талаптарынан бас тартты.

The treaty, consisting of 16 articles was signed in Adams' State Department office at Washington, on February 22, 1819, by John Quincy Adams, U. S. Secretary of State, and Luis de Onís, Spanish minister. Ratification was postponed for two years, because Spain wanted to use the treaty as an incentive to keep the United States from giving diplomatic support to the revolutionaries in South America. On February 24, the U. S. Senate ratified the treaty unanimously, but because of Spain's stalling, a new ratification was necessary and this time there were objections. Henry Clay and other Western spokesmen demanded that Spain also give up Texas. This proposal was defeated by the Senate, which ratified the treaty a second time on February 19, 1821, following ratification by Spain on October 24, 1820. Ratifications were exchanged three days later and the treaty was proclaimed on February 22, 1821, two years after the signing. The Treaty closed the first era of United States expansion by providing for the cession of East Florida under Article 2; the abandonment of the controversy over West Florida under Article 2 (a portion of which had been seized by the United States); and the definition of a boundary with New Spain, that clearly made Texas a part of it, under Article 3, thus ending much of the vagueness in the boundary of the Louisiana Purchase. Spain also ceded to the U. S. its claims to the Oregon Country, under Article 3. The U. S. did not pay Spain for Florida, but instead agreed to pay the legal claims of American citizens against Spain, to a maximum of $5 million, under Article 11. Under Article 12, Pinckney's Treaty of 1795 between the U. S. and Spain was to remain in force. Under Article 15, Spanish goods received exclusive most favored nation privileges in the ports at Pensacola and St. Augustine for twelve years. Under Article 2, the U. S. received ownership of Spanish Florida. Under Article 3, the U. S. relinquished its own claims on parts of Texas west of the Sabine River and other Spanish areas.

Іске асыру

Вашингтон 1821-1824 жылдары Испанияға қарсы американдық талаптарды қарастыратын комиссия құрды. Дэниел Вебстер және Уильям Вирт сияқты көптеген белгілі заңгерлер комиссия алдында талапкерлерді өкілдік етті. Доктор Тобиас Уоткинс хатшылық қызметін атқарды. Комиссия өкілеттік мерзімінде 720-дан астам зардап шегу оқиғасынан туындаған 1859 талапты қарап, 5 миллион долларды көбінесе әділ бөліп берді. Келісім Испаниямен (ал 1821 жылдан кейін Мексикамен) арадағы қарым-қатынасты жақсартты және Конгресстегі бюджетті қысқартушыларға армия бюджетін азайтуға, сондай-ақ Соғыс министрі Джон Кэлхун ұсынған армияны жаңғырту және кеңейту жоспарларын қабылдамауға мүмкіндік берді. Екі тарап та келісімді сақтады, бірақ келісімдегі дәл емес карталар 19 ғасырдың көп бөлігінде Техас пен Оклахома арасындағы шекараның нақтыланбауына себеп болды.

Кейінгі дамуы

Келісімді Испания 1820 жылы, ал АҚШ 1821 жылы ратификациялады (Испания мен Мексика Мексиканың тәуелсіздік соғысына қатысқан кезде). Луис де Онис 1820 жылы дипломатиялық келіссөздер туралы 152 беттік естелік жариялады, оны 1821 жылы АҚШ дипломатиялық комиссиясының хатшысы Тобиас Уоткинс испан тілінен ағылшын тіліне аударды. Испания 1821 жылғы 24 тамызда қол қойылған Кордова келісімі арқылы Мексиканың тәуелсіздігін мойындады. Мексика бастапқыда Адамс-Онис келісімінің тарапы болмағанмен, 1831 жылы АҚШ-пен шекаралар туралы келісімге қол қойып, келісімді ратификациялады. 1824 жылғы Ресей-Америка келісімімен Ресей империясы 54°40′ солтүстік параллельдің оңтүстігіндегі барлық талаптарын АҚШ-қа өткізді. 1825 жылғы Санкт-Петербург келісімі бойынша Ресей Алясканың оңтүстік шекарасын сол параллельде белгіледі, ал АҚШ сол шекарадан оңтүстікке сауда жасау және солтүстікке жүзу құқығын алды. Бұл Орегон аймағының / Колумбия округінің 42-ші солтүстік параллель мен 54°40′ солтүстік параллель арасындағы, Континенттік бөліністің батысындағы нақты шекараларын анықтады. 1830-шы жылдардың ортасында Техаспен шекараға байланысты дау туындады, оның барысында АҚШ карталарда Сабина және Нечес өзендерінің орны ауыстырылғанын көрсетті, бұл Мексиканың пайдасына шекараны жылжытты. Осының салдарынан Техастың шығыс шекарасы 1836 жылы Техас Республикасы тәуелсіздік алғанға дейін толыққанды белгіленбеді. АҚШ пен Мексика бұл мәселеде 1848 жылғы Гвадалупе-Идальго келісіміне қол қойғанға дейін келісе алмады, ол Мексика-Америка соғысын аяқтады. Бұл келісім сонымен қатар Мексиканың Альта-Калифорнияны және қазіргі Американың оңтүстік-батысын (кейіннен 1854 жылғы Гадсден сатып алуының аумағын қоспағанда) АҚШ-қа өткізуін ресми түрде бекітті. Техас Одаққа қосылғаннан кейін тағы дау туындады. Келісімде француздық талаптар солтүстікте және испандық талаптар оңтүстікте болған, олардың шекарасы 1818 жылғы Джон Мелиш картасында көрсетілгендей, 100-ші меридианға дейін Рио Роксо де Натчитош (Қызыл өзен) болды. Бірақ Мелиш картасындағы 100-ші меридиан нақты 100-ші меридианнан шамамен 90 миль (145 км) шығысқа қарай белгіленген, ал Қызыл өзен 100-ші меридианнан шамамен 50 миль (80 км) шығысқа қарай екі салаға бөлінді. Техас Солтүстік саланың оңтүстігіндегі жерді, ал АҚШ Оңтүстік саланың солтүстігіндегі жерді (кейін Прерия Итінің саласы деп аталды) талап етті. 1860 жылы Техас бұл аумақты Грийр округі ретінде ұйымдастырды. Бұл мәселе 1896 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының федералдық талаптарды қолдайтын шешімінен кейін ғана шешілді, содан кейін ол Оклахома территориясына қосылды. Келісім Орегон мен Калифорния штаттары арасындағы шекаралық дауға себеп болды, ол әлі де шешілмеген. Калифорния 1850 жылы штат мәртебесін алғанда, 1819 жылдан бері территория испан Мексикасының бір бөлігі болғандықтан, 42-ші параллельді конституциялық де-юре шекарасы ретінде бекітті. Орегон штат ретінде қабылданғаннан кейін 1868-1870 жылдардағы шекаралық зерттеуде Орегон-Калифорния шекарасын белгілеуде қателіктер орын алды, бұл бүгінге дейін жалғасып келе жатқан дауды тудырды. 2020 жылы Испанияда Адамс-Онис келісімі 2055 жылы аяқталады және Флорида АҚШ-тан Испанияға қайтарылады деген жалған ақпарат тарады, бұл шындыққа сай емес.

The treaty was ratified by Spain in 1820, and by the United States in 1821 (during the time that Spain and Mexico were engaged in the prolonged Mexican War of Independence). Luis de Onís published a 152 page memoir on the diplomatic negotiation in 1820, which was translated from Spanish to English by US diplomatic commission secretary, Tobias Watkins in 1821. Spain finally recognized the independence of Mexico with the Treaty of Córdoba signed on August 24, 1821. While Mexico was not initially a party to the Adams–Onís Treaty, in 1831 Mexico ratified the treaty by agreeing to the 1828 Treaty of Limits with the U. S.

With the Russo American Treaty of 1824, the Russian Empire ceded its claims south of parallel 54°40′ north to the United States. With the Treaty of Saint Petersburg in 1825, Russia set the southern border of Alaska on the same parallel in exchange for the Russian right to trade south of that border and the British right to navigate north of that border. This set the absolute limits of the Oregon Country/Columbia District between the 42nd parallel north and the parallel 54°40′ north west of the Continental Divide. By the mid 1830s, a controversy developed regarding the border with Texas, during which the United States demonstrated that the Sabine and Neches rivers had been switched on maps, moving the frontier in favor of Mexico. As a consequence, the eastern boundary of Texas was not firmly established until the independence of the Republic of Texas in 1836. It was not agreed upon by the United States and Mexico until the Treaty of Guadalupe Hidalgo in 1848, which concluded the Mexican–American War. That treaty also formalized the cession by Mexico of Alta California and today's American Southwest, except for the territory of the later Gadsden Purchase of 1854. Another dispute occurred after Texas joined the Union. The treaty stated that the boundary between the French claims on the north and the Spanish claims on the south was Rio Roxo de Natchitoches (Red River) until it reached the 100th meridian, as noted on the John Melish map of 1818. But, the 100th meridian on the Melish map was marked some 90 mile (145 km) east of the true 100th meridian, and the Red River forked about 50 mile (80 km) east of the 100th meridian. Texas claimed the land south of the North Fork, and the United States claimed the land north of the South Fork (later called the Prairie Dog Town Fork Red River). In 1860, Texas organized the area as Greer County. The matter was not settled until a United States Supreme Court ruling in 1896 upheld federal claims to the territory, after which it was added to the Oklahoma Territory. The treaty gave rise to a later border dispute between the states of Oregon and California, which remains unresolved. Upon statehood in 1850, California established the 42nd parallel as its constitutional de jure border as it had existed since 1819 when the territory was part of Spanish Mexico. In an 1868–1870 border survey following the admission of Oregon as a state, errors were made in demarcating and marking the Oregon California border, creating a dispute that continues to this day. In 2020, a hoax appeared in Spain according to which, in 2055, the Adams–Onís Treaty would expire and Florida would be returned to Spain by the United States, which is false.