Кіріспе
Уильям Кит Брукс (25 наурыз 1848 жыл – 12 қараша 1908 жыл) – американдық зоолог. Брукс омыртқасыз жануарлардың эмбриологиялық дамуын зерттеді және теңіз биологиялық зертханасын құрды, онда ол және басқалар мұрагерлік заңдылықтарын зерттеді. Оның ең танымал кітабы «Устрица» 1891 жылы жарық көрді және көп рет қайта басылды. Брукс грек тілі мен биологияны қоса алғанда, көптеген пәндерді жақсы білді, жас кезінде қай салаға ден қоятынын білмей қиналды. Ол биологияға бағытталмас бұрын Хобарт колледжінде екі жыл оқыды, содан кейін Уильямс колледжіне ауысты, ол 1870 жылы бакалавр дәрежесін алды. Одан кейін Гарвардқа түсіп, Луи Агассиздің жетекшілігімен оқыды және 1875 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Бір жылдан кейін ол Джонс Хопкинс университетінің кіші ғылыми қызметкері болып жұмысқа орналасты, онда теңіз биологиясын оқытып, зерттеулер жүргізді. 1878 жылы Амелия Кэтрин Шульцке үйленгеннен кейін Брукс Чесапик зоологиялық зертханасын құрды. Ол жаздардың көп бөлігін осы зертханада өткізді, ол әр жазда Мэриленд штатының Крисфилд қаласынан, Вирджиния штатының Хэмптон қаласынан, Солтүстік Каролина штатының Бофорт қаласынан, Ямайкадан және Тортуга аралдарынан көшіп отырды. Мэриленд штатының тапсырмасымен американдық устрицаны зерттеуге кіріскен Брукс, оның нәтижелері осы устрицаның еуропалық түрінен айырмашылығы, ұрықтанудың денеден тыс жерде жүзеге асатынын анықтауға әкелді. Хопкинс университетінде Брукс 1883 жылы доцент (оқытушы-профессорға тең) болып, 1883 жылы доцент, ал 1889 жылы морфология профессоры болды. 1894 жылы ол биология кафедрасының меңгерушісі лауазымына Х. Ньюэлл Мартиннен кейін тағайындалды. Өзінің зерттеулері барысында Брукс омыртқасыздарды, әсіресе, жыныс жасушаларын зерттеді және ата-тектік мұрагерлікке байланысты түрлер арасындағы айырмашылықты, сондай-ақ Чарльз Дарвиннің пангенез теориясын түсіндіруге қатысты дәлелдер тапты. Басылымдарынан басқа, Брукс Хобарт колледжінен, Уильямс колледжінен және Пенсильвания университетінен құрметті дипломдар алды. Ол Америка философиялық қоғамының, Ұлттық ғылым академиясының, Ұлттық философиялық қоғамының, Филадельфияның Табиғаттану ғылымдары академиясының, Бостонның Табиғат тарихы қоғамының, Мэриленд өнер және ғылым академиясының, Америка зоологтар қоғамының, Америка ғылымдарын дамыту қауымдастығының және Корольдік микроскопиялық қоғамының мүшесі болды. Брукс 1908 жылы туа біткен жүрек ақауынан қайтыс болды. Ол жариялаған еңбектері:
Омыртқасыз жануарлар зоологиясының нұсқаулығы (1882)
Мұрагерлік заңы (1883)
Мэрилендтегі устрицаның дамуы мен қорғалуы (1884)
Люцифер: Морфология бойынша зерттеу (1881)
«Челленджер» кемесінің стоматоподалары (1886)
Устрица (1891)
Салпа туысының монографиясы (1893)
Зоология негіздері (1898)
William Keith Brooks (March 25, 1848 – November 12, 1908) was an American zoologist, born in Cleveland, Ohio, March 25, 1848. Brooks studied embryological development in invertebrates and founded a marine biological laboratory where he and others studied heredity. His best known book, The Oyster, was first published in 1891 and has been reprinted many times. Brooks was proficient in many subjects, including Greek and biology, and as a young man was unsure where he wished to focus his studies. He spent two years at Hobart College before settling on biology, and then transferred to Williams College, where he received his BA in 1870. He then entered Harvard and studied under Louis Agassiz, receiving his PhD in 1875. A year later he became a junior faculty member at Johns Hopkins University when it opened, teaching and researching marine biology. After marrying Amelia Katherine Schultz in 1878, Brooks founded the Chesapeake Zoological Laboratory. He spent most summers at this laboratory, which moved around each summer from Crisfield, Maryland, and Hampton, Virginia, to Beaufort, North Carolina, Jamaica, and the Tortugas. Commissioned by the state of Maryland to study the American oyster, Brooks’ findings led to the discovery that fertilization of this type of oyster, unlike the European form, occurred outside the body. At Hopkins, Brooks began as an associate (equivalent to assistant professor) and advanced to associate professor in 1883 and was made Professor of Morphology in 1889. In 1894 he succeeded H. Newell Martin as head of the Department of Biology. During his research, Brooks performed studies on invertebrates, particularly germ cells, and found evidence to explain variation among species due to ancestral heredity as well as Charles Darwin’s theory of pangenesis. In addition to his publications, Brooks received honorary degrees from Hobart College, Williams College, and the University of Pennsylvania. He was a member of the American Philosophical Society, National Academy of Sciences, the National Philosophical Society, Academy of Natural Sciences of Philadelphia, the Boston Society of Natural History, the Maryland Academy of Arts and Sciences, the American Society of Zoologists, the American Association for the Advancement of Science, and the Royal Microscopical Society. Brooks died in 1908 due to a congenital heart defect. He published:
Hand Book of Invertebrate Zoölogy (1882)
The Law of Heredity (1883)
The Development and Protection of the Oyster in Maryland (1884)
Lucifer: A Study in Morphology (1881)
The Stomatopoda of H. M. S. Challenger (1886)
The Oyster (1891)
A Monograph of the Genus Salpa (1893)
Foundations of Zoölogy (1898)
Жарияланымдар
Джордан, ред., Leading Men of Science, (Нью-Йорк, 1910), 427–455 беттер. Уильям Кит Брукс; өмірбаянының очеркі (1910). Интернет архивінен.
William Keith Brooks; a sketch of his life (1910). From Internet Archive.