Чарльз Уильям Биби: Табиғатты зерттеуші және сақтандырушы ғалым

Чарльз Уильям Биби – америкалық табиғатты зерттеуші, орнитолог, теңіз биологы. Экспедициялар, зерттеулер, жазуларымен танымал. Жануарлар туралы білімдеріңізді арттырыңыз!

39 мин оқу

100%

Дереккөз: William Beebe — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық орнитолог, теңіз биологы, энтомолог және зерттеуші (1877–1962)
АҚШ армиясының офицері және «Құрмет медалімен» марапатталған

Чарльз Уильям Биби (Charles William Beebe; 29 шілде 1877 – 4 маусым 1962) – американдық натуралист, орнитолог, теңіз биологы, энтомолог, зерттеуші және автор. Ол Нью-Йорк зоологиялық қоғамы үшін жүргізген көптеген экспедицияларымен, «Батисферада» терең суға түсуімен және академиялық және көпшілік аудиторияға арналған ғылыми еңбектерімен танымал. Бруклинде (Нью-Йорк штаты) туып, Нью-Джерси штатының Ист-Оранж қаласында өскен Биби, жоғары білімді аяқтамай, жаңа ашылған Нью-Йорк зоологиялық паркіне жұмысқа орналасты, онда оған жануарлар бағының құстарын күту міндеті жүктелді. Ол жануарлар бағындағы жұмысында тез көзге түсіп, ең алдымен құстарға арналған орта жасау шеберлігімен, содан кейін әлемдегі фазандарды зерттеу мақсатымен жасалған, ұзақтығы артқан зерттеу экспедицияларымен көзге түсті. Бұл экспедициялар ғылыми және көпшілік аудиторияға арналған көптеген жазбаларының негізін құрады, соның ішінде оның фазан экспедициясы туралы «Фазандар монографиясы» атты еңбегі 1918–1922 жылдар аралығында төрт томдық болып жарық көрді. Экспедицияларда жүргізген зерттеулері үшін оған Тафтс және Кольгейт университеттерінің құрметті докторлық дәрежелері табысталды. Экспедициялар барысында Биби теңіз биологиясына қызығушылық таныта бастады, нәтижесінде 1930 жылдары Бермуда аралдарының жағалауында өнертапқыш Отис Бартонмен бірге «Батисфераға» терең суға түсті. Бұл биологтың теңіз жануарларын олардың табиғи ортасында алғаш рет байқауы болды және адамның жасаған ең терең суға түсудің бірнеше рекордын орнатып, соның ішінде Бартон 15 жылдан кейін бұзған ең терең рекордты жасады. «Батисферада» суға түскеннен кейін Биби тропиктерге оралып, жәндіктердің мінез-құлқын зерттеуге кірісті. 1949 жылы ол Тринидад және Тобагода тропикалық зерттеу стансасын құрды, оған Симла деп ат қойды, және ол Аса Райт табиғат орталығының бөлігі ретінде бүгінге дейін жұмыс істеп келеді. Бибидің Симладағы зерттеулері 1962 жылы 84 жасында пневмониядан қайтыс болғанға дейін жалғасты. Уильям Биби экология ғылымының негізін қалаушылардың бірі және 20 ғасырдың басындағы табиғатты қорғау идеясын қолдаушылардың бірі болып саналады. Ол сонымен қатар құстардың эволюциясы туралы ұсынған бірнеше теориясы үшін де еске алынады, олар қазіргі уақытта өз уақытынан бұрын болған деп есептеледі, әсіресе оның 1915 жылғы құстардың ұшу эволюциясы төрт қанатты немесе «Тетраптерикс» сатысынан өткен деген гипотезасы 2003 жылы Microraptor gui-дің табылуымен расталды.

Charles William Beebe ('/b//iː//b//i/ BEEbee; July 29, 1877 – June 4, 1962) was an American naturalist, ornithologist, marine biologist, entomologist, explorer, and author. He is remembered for the numerous expeditions he conducted for the New York Zoological Society, his deep dives in the Bathysphere, and his prolific scientific writing for academic and popular audiences. Born in Brooklyn, New York and raised in East Orange, New Jersey, Beebe left college before obtaining a degree to work at the then newly opened New York Zoological Park, where he was given the duty of caring for the zoo's birds. He quickly distinguished himself in his work for the zoo, first with his skill in designing habitats for its bird population, and soon also with a series of research expeditions of increasing length, including an expedition around the world to document the world's pheasants. These expeditions formed the basis for a large quantity of writing for both popular and academic audiences, including an account of his pheasant expedition titled A Monograph of the Pheasants and published in four volumes from 1918 to 1922. In recognition of the research conducted on his expeditions, he was granted honorary doctorates from Tufts and Colgate University. During the course of his expeditions, Beebe gradually developed an interest in marine biology, ultimately leading to his 1930s dives in the Bathysphere, along with its inventor, Otis Barton, off the coast of Bermuda. This was the first time a biologist observed deep sea animals in their native environment and set several successive records for the deepest dive ever performed by a human, the deepest of which stood until it was broken by Barton 15 years later. Following his Bathysphere dives, Beebe returned to the tropics and began to focus his study on the behavior of insects. In 1949, he founded a tropical research station in Trinidad and Tobago which he named Simla, and which remains in operation as part of the Asa Wright Nature Centre. Beebe's research at Simla continued until his death from pneumonia in 1962 at the age of 84. William Beebe is regarded as one of the founders of the field of ecology, as well as one of the early 20th century's major advocates of conservation. He is also remembered for several theories he proposed about avian evolution which are now regarded as having been ahead of their time, particularly his 1915 hypothesis that the evolution of bird flight passed through a four winged or "Tetrapteryx" stage, which has been supported by the 2003 discovery of Microraptor gui.

Ерте өмір және білім

Чарльз Уильям Биби Нью-Йорктің Бруклин қаласында газет бас директоры Чарльз Бибидің ұлы болып дүниеге келді. Кейбір деректерде ол жалғыз бала деп көрсетілсе де, оның кішкентай інісі Джон болған, ол нәресте кезінде қайтыс болды. Балалық шағында оның отбасы Нью-Джерси штатының Шығыс Оранж қаласына көшіп, ол табиғат әлеміне деген қызығушылығын қалыптастырып, көргендерін жазып алуға бейімділік танытты. Биби дүниеге келген жылы ашылған Америка табиғи тарих мұражайы оның табиғатқа деген сүйіспеншілігін арттырып, оған ерте ықпал етті. 1891 жылдың қыркүйегінде Биби Шығыс Оранж орта мектебіне қабылданды. Биби 1915 жылға дейін «Чарльз» есімін ресми түрде тастамаса да, орта мектепке барар алдында-ақ «Уильям Биби» деп таныла бастады және осы атпен өмірін жалғастырды. Орта мектеп жылдарында Биби жануарларды жинауға қызығушылық танытты, әсіресе он алты жасқа келгенде алғашқы мылтығын алғаннан кейін, оларды сақтау үшін таксидермияны үйренді. Өзі үлгі жинауға мүмкіндігі болмағанда, ол Латтин аталған жабдықтау дүкенінен немесе басқа коллекционерлермен сауда жасау арқылы үлгілер алды. Бибидің алғашқы мақаласы ол орта мектепте оқып жүрген кезінде жарияланды, ол 1895 жылғы қаңтарда «Harper’s Young People» журналында жарық көрген «қоңыр қызылқұйрық» деген құстың сипаттамасы болды. 1896 жылы Биби Колумбия университетіне үлгерімді қабылданып түсті. Университетте оқыған кезінде Биби уақытын университетке және Америка табиғи тарих мұражайына бөліп отырды, оның көптеген зерттеушілері Колумбияда профессорлар болып жұмыс істеді. Колумбияда ол Генри Фэрфилд Осборнның шәкірті болды және Осборнның 1935 жылы қайтыс болғанға дейін олармен жақын қарым-қатынаста болды. Колумбияда оқып жүргенде Биби профессорларын оны және бірнеше студенттерін Нова-Шотландияға зерттеу сапарларына демеу беруге көндірді, онда ол жануарларды жинау хоббиін жалғастырды, сонымен қатар құстар мен басқа жануарлардың көру қиын жағдайларын фотоға түсіруге тырысты. Осы экспедициялардан алынған Бибидің бірнеше фотосуреттерін Колумбия профессорлары лекцияларында слайдтар ретінде пайдалану үшін сатып алды. Осы сапарлар барысында Биби терең судың түбінде тіршілік ететін жануарларды тормен көтеріп, олар өлмей, жойылмай тұрып зерттеуге тырысатын теңізді зерттеумен де қызығушылық танытты. Биби Колумбия университетінен диплом алуға ешқашан үміткер болған жоқ, бірақ кейінірек Тафтс және Колгейт университеттерінен құрметті докторлық атағын алды.

Charles William Beebe was born in Brooklyn, New York, son of the newspaper executive Charles Beebe. Although some sources have described him as an only child, he had a younger brother named John who died in infancy. Early in his life, his family moved to East Orange, New Jersey, where he began to acquire both his fascination with the natural world and his tendency to record everything he saw. The American Museum of Natural History, which opened the year that Beebe was born, fostered Beebe's love of nature and was an early influence on him. In September 1891, Beebe began attending East Orange High School. Although Beebe did not formally drop his first name "Charles" until 1915, before attending high school he was already commonly known as "William Beebe", as he would be known from this point onward. During his high school years Beebe developed an interest in collecting animals, particularly after receiving his first gun at the age of sixteen, and trained himself in taxidermy to preserve them. When he was unable to collect a specimen for himself, he often obtained it from a supply house known as Lattin's, or by trading with other collectors. Beebe's first article was published while he was still in high school, a description of a bird called a brown creeper, which appeared in the January 1895 issue of the magazine Harper's Young People. In 1896, Beebe was accepted with advanced placement to Columbia University. While attending university, Beebe frequently split his time between the university and the American Museum of Natural history, many of whose researchers were also professors at Columbia. At Columbia he studied under Henry Fairfield Osborn, and developed a close relationship with him which would endure until Osborn's death in 1935. While attending Columbia, Beebe persuaded his professors to sponsor him and several fellow students taking research trips to Nova Scotia, where he continued his hobby of collecting, as well as attempting to photograph difficult to observe scenes of birds and other animals. Several of Beebe's photographs from these expeditions were purchased by Columbia professors to use as slides during their lectures. During these trips, Beebe also developed an interest in dredging, the practice of using nets to haul up animals that lived deep underwater and attempting to study them before they died or disintegrated. Beebe never applied to receive a degree from Columbia, although years later he was granted honorary doctorates from both Tufts and Colgate University.

Бронкстағы зоопаркта жұмыс

1897 жылдың қараша айында Фрэнк Чапман Бибиге Америка орнитологтар одағының қосымша мүшесі болуына көмектесті, ал келесі айда Биби «Кларенс ағаның Берген Пойнт мәдениет клубы» деп аталатын бірлестікке орнитология бойынша алғашқы кәсіби лекциясын оқыды. 1899 жылы ол Колумбия университетіндегі ғылым бакалаврына қажетті барлық курстарды, математикадан басқа, аяқтағанмен, Осборнның жаңа ашылатын Нью-Йорк зоологиялық паркіне жұмысқа шақыруын қабылдап, оқуын тоқтатты. Осборн Бибиді орнитология бөлімінің көмекші кураторы лауазымына тағайындады. Оның басты міндеттерінің бірі – зоопарктің құстарын көбейту және олардың санын сақтау болды. Биби құстарға мүмкіндігінше кеңірек орын беруге ерекше мән берді және футбол алаңының көлеміндегі «ұшқыш клетка» салуды ұсынды. Бұл ұсыныс, Биби бастапқыда сұраған көлемнің жартысынан да аз болса да, ақырында іске асырылды. Бибидің ұшқыш клеткасы құстардың қажеттіліктерін дұрыс түсінбегендіктен сынға ұшыраса да, ол өте табысты болды. 1901 жылы Биби зоопарк үшін алғашқы экспедициясымен Жаңа Шотландияға аттанды, мақсаты – таяздағы сулардан теңіз жануарларын жинау және қосымша зерттеулер жүргізу еді. Келесі жылы ол көмекші куратордан толық құқықты кураторға көтерілді және 1918 жылға дейін осы лауазымды иеленді. Содан кейін 1919 жылдан 1962 жылға дейін құрметті куратор болып қызмет етті. 1902 жылдың 6 тамызында Биби Мэри Блэр Райсқа үйленді, ол Блэр Найлс атты жазушы ретінде жақсы танымал еді. Блэр кейін Бибидің бірнеше экспедицияларына қатысып, өзі де жазушы болғандықтан, оның жазбаларына көмектесті. Биби мен Блэр олардың бал айын, тағы бір Жаңа Шотландия сапарын, жаңадан материал жинау мүмкіндігі ретінде қарастырды. Келесі ақпанда Биби мен Блэр Флорида-Кейс аралдарына экспедицияға барды, себебі Биби тамақ сорғысымен ауырған еді және зоопарк жылы климат оның денсаулығына жақсы әсер етеді деп сенді. Бұл экспедиция Бибиді тропиктермен таныстырды, ол оларға ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытты. 1903 жылдың шілдесінде зоопарк директоры Уильям Темпл Хорнадей зоопарққа ықтимал демеуші деп санайтын Луис Уилтон есімді адвокаттың өтініші бойынша Биби мен Блэр Вирджиния штатының Барьер аралдарына тағы бір экспедицияға аттанды. Бұл экспедиция зоопарк үшін жоспарланғанмен, Биби оны «биылғы үшінші бал айымыз» деп сипаттады. 1903 жылдың соңына қарай, 26 жасқа толған Биби өткен жылы отыз төрттен астам мақала мен фотосурет жариялады. Ғылымға қосқан үлесі үшін ол Америка ғылым қауымдастығының мүшесі болып сайланды.

In November 1897, Frank Chapman sponsored Beebe to become an associate member of the American Ornithologists' Union, and the following month Beebe gave his first professional lecture on ornithology to a society called Uncle Clarence's Bergen Point Culture Club. In 1899, although he had completed all of the required courses for a degree in science from Columbia except for mathematics, he decided to forgo his studies in favor of an invitation from Osborn to work at the New York Zoological Park which was about to open. Osborn appointed Beebe to the position of assistant curator of ornithology. As assistant curator, one of his principal jobs was to breed and rear the zoo's birds in order to sustain their population. Beebe placed much importance on the birds being given as much space as possible, and proposed the building of a "flying cage" the size of a football field. This was eventually built, although at less than half the size that Beebe had originally requested. While Beebe's flying cage was criticized as being based on an inaccurate understanding of birds' needs, it ultimately proved very successful. In 1901, Beebe returned to Nova Scotia on his first expedition for the zoo, intending to collect marine animals by searching tide pools and with additional dredging. The following year he was promoted from assistant curator to the rank of a full curator, a post he held until 1918. He then went on to serve as an honorary curator from 1919 to 1962. On August 6, 1902, Beebe was married to Mary Blair Rice, better known by her pen name Blair Niles. Blair subsequently accompanied Beebe on several of his expeditions, and as a writer herself, frequently assisted Beebe with his own writing. Beebe and Blair regarded their honeymoon, another trip to Nova Scotia, as a further opportunity for collecting. The following February, Beebe, and Blair went on an expedition to the Florida Keys, because Beebe was suffering from a throat infection and the zoo believed that the warm climate would be beneficial to his health. This expedition was Beebe's introduction to the tropics, with which he developed a long standing fascination. In July 1903, at the request of a lawyer named Louis Whealton whom the zoo's director William Temple Hornaday regarded as a potential donor to the zoo, Beebe and Blair went on another expedition to Virginia's Barrier Islands. Although it was intended as an expedition for the zoo, Beebe described it as "our third honeymoon this year". By the end of 1903, at the age of 26, Beebe had published more than thirty four articles and photographs in the past year. For his contributions to science, he was elected a fellow in the American Association for the Advancement of Science.

Ертедегі зерттеулер мен экспедициялар

1903 жылдың желтоқсан айында Бибтің тамақ сорғысы ауруының қайталануын болдырмау үшін Хорнедей оны келесі сәуірге дейін созылатын Мексикаға экспедицияға жіберді. Мексика сол кезде әлі де тұрақсыз болғандықтан, ол Блэрмен бірге атпен саяхаттап, көбінесе шатырда тұрып, өзін-өзі қорғау үшін екеуі де револьвер алып жүрді. Экспедицияның мақсаты Мексиканың құстарын табу, анықтау және жинау болғанымен, бұл оның Блэрмен тағы бір бал айы ретінде сипатталды. Бибидің "Мексикадағы екі құс сүйгіш" атты алғашқы кітабы осы экспедиция туралы баяндама болды. Кітаптың соңғы тарауын Блэр жазды, онда ол шөл далаға демалысты қалай жоспарлау және өткізу керектігін түсіндірді. Кітап зор қуанышпен қарсы алынды. Бибидің екінші кітабы "Құстың пішіні мен қызметі" 1906 жылы жарық көрді. Бұл кітап 1902 жылы Биби Генри Холтқа ұсынған, бірақ Холт одан құстар туралы толық еңбекке кеңейтуді сұраған қолжазбаның қайта өңделген нұсқасы болды. Аяқталған түрі табиғатты сипаттаудың жаңа түрін білдірді, себебі ол құстардың биологиясы мен эволюциясы туралы техникалық ақпарат ұсынғанмен, оны жалпы оқырманға түсінікті етуге тырысты. Бұл кітап Биби үшін маңызды бетбұрыс болды, өйткені ол жастық шағында жануарларды коллекциясына қосуға қызығушылық танытқаннан айырмашылығы, бұл кітабында жабайы табиғатты қорғаудың маңыздылығын атап көрсетті. Биби ғылыми зерттеу үшін жануарларды атуды қажет деп есептегенімен, коллекцияны толықтыруды өмірден айырудың дұрыс себебі деп санамады. 1906 жылы Биби өзінің жеке коллекциясын, коллекционер ретінде алғашқы жылдары 990 данаға дейін жинаған, білім беру және зерттеу мақсатында жануарлар бағына сыйға берді. Осы сыйлығы үшін ол Нью-Йорк зоологиялық қоғамының өмірлік мүшесі аталды. Сол жылы ол Нью-Йорк ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1907 жылы Осборн мен Хорнедей Бибидің зерттеулерін жариялау үшін "Zoologica" журналын құрды. Журналдың алғашқы санында жиырма мақала жарияланды, олардың он біреуін Биби, ал тағы екеуін ол және жануарлар бағының құстар жөніндегі көмекшісі Ли Саундерс Крандалл бірлесіп жазды. Келесі жылы Биби Зоологиялық қоғамнан жоғарылатылып, Табиғи тарих мұражайындағы ғылыми қызметкерлермен теңестірілді. Бұл жоғарылау оған жыл сайын екі айға қосымша зерттеу экспедицияларына шығуға мүмкіндік берді. 1908 жылдың ақпан айынан бастап, жаңа мәртебесіне ие болған ол алғашқы экспедициясын Тринидад пен Тобагоға және Венесуэлаға құстар мен жәндіктерді зерттеу үшін жасады. Бұл экспедиция барысында Биби жануарлар бағына 14 түрге жататын 40 тірі құсты әкелді. Осы кезде Биби сол кездегі президент Теодор Рузвельтпен жақын достық қарым-қатынас орнатты, ол Рузвельт 1919 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Биби Рузвельттің далалық табиғатты зерттеуші ретіндегі шеберлігіне, сондай-ақ оның табиғатты қорғауды жақтауына тәнті болды, ал Рузвельттің атақ-даңқы оның ғылыми еңбектеріне қолдау көрсетуде өте құнды болды. Рузвельт өз кезегінде Бибидің жазуына және табиғат әлеміне деген құрметіне риза болды. Рузвельт Бибидің кітаптарын жиі мақтады және Бибидің "Тропикалық жабайы өмір" және "Жұңғал тыныштығы" кітаптарына кіріспе жазды. 1909 жылдың ақпан айында Биби мен Блэр Рузвельттің қолдауымен Британдық Гвианаға тұрақты зерттеу стансасын құруға мүмкіндік бола ма деген үмітпен сапар жасады. Бұл экспедицияның тағы бір мақсаты - қанаттарында тырнақтары бар құс - хоатзинді табу және ұстап алу болды. Биби далалық көзілдіріктер арқылы хоатзин мінез-құлқын мұқият зерттеді, бірақ Блэрдің білегі сынғандықтан үйге ерте оралуға мәжбүр болғандықтан, оны ұстау жоспарлары сәтсіз аяқталды. Ең көп іздеген жүлдесін алуға жетпегеніне қарамастан, экспедиция 51 түрге жататын 280 тірі құсты әкеліп қайтты, олардың 33-і жануарлар бағы үшін жаңа болды, бірақ олардың бірнешеуі Нью-Йоркке оралған ұзақ сапар барысында қайтыс болды немесе қашып кетті. Биби бұл экспедиция туралы "Біздің даланы іздеу" атты кітабында баяндады, ол зор қуанышпен қарсы алынды.

In December 1903, to avert another bout of Beebe's throat ailment, Hornaday sent him on an expedition to Mexico which would last until the following April. Since Mexico was still largely unstable at this point, he and Blair traveled on horseback and lived mostly in tents, and both carried revolvers for self protection. Although the purpose of the expedition was to discover, identify and collect Mexico's birds, it has also been described as yet another honeymoon between him and Blair. Beebe's first book, titled Two Bird Lovers in Mexico, was an account of this expedition. The last chapter was written by Blair and was an explanation of how to plan and execute a vacation in the wilderness. The book was enthusiastically well received. Beebe's second book, The Bird, Its Form and Function, was published in 1906. This book was a reworking of a manuscript that Beebe had submitted to Henry Holt in 1902, but which Holt had asked him to expand into a major work on birds. In its finished form it represented a new kind of nature writing in that, although it presented technical information about bird biology and evolution, it did so in a way meant to be accessible to a general audience. It also represented an important turning point for Beebe, because in contrast to his youthful fascination with adding animals to his collection, in this book he was beginning to emphasize the importance of wildlife conservation. Although Beebe continued to shoot animals when it was necessary for examining them scientifically, he no longer regarded adding to a collection as a valid reason to take a life. In 1906 Beebe presented his own collection, which had grown to 990 specimens during his earlier years as a collector, as a gift to the zoo for educational and research purposes. For this gift, he was made a life member of the New York Zoological Society. The same year, he was also elected a fellow of the New York Academy of Sciences. In 1907, the journal Zoologica was founded by Osborn and Hornaday specifically as a place for Beebe to publish his research. The first issue of the journal contained twenty papers, ten of which were written by Beebe, and two more of which were jointly written by him and Lee Saunders Crandall, the zoo's assistant curator of birds. The following year Beebe received a promotion from the Zoological Society, placing him on equal footing with the research scientists at the Museum of Natural History. This promotion explicitly granted him two months off each year, for further research expeditions. The first expedition conducted under his new privileges, beginning in February 1908, took him to Trinidad and Tobago and Venezuela to research birds and insects. During this expedition Beebe captured 40 live birds for the zoo, belonging to 14 different species. At this point in his life, Beebe was forming a close friendship with then president Theodore Roosevelt, which would last until Roosevelt's death in 1919. Beebe admired Roosevelt's skill as a field naturalist as well as his advocacy of conservation, and Roosevelt's fame made his support highly valuable in Beebe's scientific endeavors. Roosevelt in turn admired Beebe's writing and his respect for the natural world. Roosevelt frequently provided praise for Beebe's books, and went on to write introductions to Beebe's books Tropical Wild Life and Jungle Peace. In February 1909, Beebe and Blair traveled to British Guiana, in the hope that with Roosevelt's support, it might be possible to establish a permanent field research station there. Another goal of this expedition was to find and capture a hoatzin, a bird whose clawed wings caused it to be considered an important link in the evolution of birds from reptiles. Beebe made extensive documentation of hoatzin behavior through field glasses, but their plans to capture one were foiled when they had to return home early due to Blair breaking her wrist. Despite their failure to obtain their most sought after prize, the expedition still returned with 280 live birds of 51 species, 33 of which were new to the zoo, although several of these died or escaped during the long trip back to New York. Beebe summarized this expedition in his book Our Search for a Wilderness, which was enthusiastically well reviewed.

Фазан экспедициясы

1909 жылдың желтоқсан айында кәсіпкер және меценат Энтони Р. Кузер зообаққа Бибиге әлемдегі фазандарды құжаттау үшін әлемді шарлауға рұқсат беруді ұсынды, бұл сапарды Кузер қаржыландыратын еді. Хорнедей бұл ұсынысқа күшті қарсылық көрсетіп, Кузерді зообақтағы Бибидің міндеттерінен оны тартып алуға тырысқан "жаман гений" деп сипаттады. Алайда, зообақ ақыры Кузердің пайдасына шешім қабылдады, өйткені Бибидің Гвианаға жасаған сапарынан туған ғылыми еңбектері зообақтың беделін арттырды. Хорнедей Крандаллды зообақтағы құстардың міндетін атқарушы кураторы етіп тағайындап, Биби болмағанда оларға күтім жасау міндетін жүктеді. Биби мен Блэр Роберт Брюс Хорсфоллмен бірге экспедицияға аттанды, оның міндеті – экспедицияның нәтижесінде шығатын кітапқа құстардың суреттерін дайындау еді. "Люзитания" кемесімен Атлант мұхитын кесіп, Лондонға келген соң, олар экспедицияға қажетті жабдықтарды жинады. Олар Сейлоннан Калькуттаға дейін сапар шекті, мақсаты – тек Гималайда ғана тіршілік ететін фазан түрлерін аулау еді. Осы кезде Биби Хорсфоллмен келіспей бастады, ол мұндай сапарларға дағдыланбаған еді. Биби таудың шығыс бөлігіндегі құжаттамасын аяқтағаннан кейін, Хорсфолл Бибиге таудың батыс бөлігіне еріп барудан бас тартты, нәтижесінде Биби оны Жорепохри қаласында қалдырып, Батыс Гималайда өз жұмысын жалғастырды. Хорсфолл оларды Калькуттада кездестірді, одан олар Индонезияға бет бұрды. Келесі кеме оларды Сингапурға жеткізді, онда Биби экспедициясының келесі кезеңі үшін базалық пункт құрды. Экспедицияның келесі мақсаты – Борнео аралындағы Саравак. Хорсфоллсыз Биби мен Блэр Жавадағы Батавияға, солтүстікке қарай Мадура аралына және Борнео мен Суматра арасындағы Белитунгке сапар шекті. Бірмада Биби уақытша депрессияға ұшырады және бірнеше күн бойы жұмыс істей алмады немесе экспедицияны жалғастыра алмады. Ол өзінің жазылуын Пунгатонгтағы үйінде тапқан, бірнеше күн бойы үнемі оқыған қорқынышты романдарға байланысты деп есептеді. Бибидің саяхатының соңғы бөлігі оны Қытайға алып барды, одан олар көтерілістен және бубондық обадан қашу үшін Жапонияға жоспарланбаған сапар жасады. Апат пен тәртіпсіздіктер басылғаннан кейін, Биби жергілікті фазан түрлерін құжаттау үшін Қытайға оралды, содан кейін Жапонияға екінші рет барып, ондағы Императорлық қорықтарда сақталған фазандарды зерттеді. Жапонияда Биби Император үйінен екі жоғарғы көтергішті алып, олардың орнына жапондықтарға таныс емес бір жұп лебеді берді. Оның экспедициясы 17 айдан кейін аяқталды, Биби мен Блэр Тынық мұхитын кесіп, Сан-Францискоға, содан кейін АҚШ арқылы Нью-Йоркке қайтып келді. Олардың экспедициясы ол іздеген барлық фазандардың тірі немесе толған үлгілерін алды, сондай-ақ олардың мінез-құлқы туралы кеңінен жазбалар жасады. Бұл фазандардың кейбіреулерін, мысалы, Склатер импейені немесе Гималай моналын америкалықтар немесе еуропалықтар бұрын-соңды табиғатта көрмеген. Бибидің осы экспедиция кезінде фазандардағы жыныстық диморфизмді байқауы оны жыныстық селекцияның осы аспектісін жұмыс істеу механизмін дұрыс түсінген алғашқы биолог болуға жеткізді. Өзінің байқауларына сүйене отырып, ол фазан ата-бабаларының жаңа эволюциялық моделін ұсынды, ол жылдам әртараптандыру кезеңін қамтиды, содан кейін одан әрі типтік және біртіндеп өзгерістер болады. Бұл эволюциялық модель қазір түсініксіз болып көрінсе де, Уильям Бибидің кезінде бұл жаңа идея болды. 1913 жылдың қаңтар айында Блэр Бибиден ажырасуға ниеттеніп, Риноға кетті, өйткені осы уақытта тарихта Ринода ажырасу АҚШ-тың басқа аймақтарына қарағанда оңай болды. Блэр алты айлық талапты Ренода өткізгеннен кейін, 1913 жылдың 29 тамызында ажырасуды мақұлдады. Ренода ажырасу үшін адам жұбайының неке адалдығын бұзуды немесе өте қатыгездік жасағанын дәлелдеу керек еді; Блэрдің шағымдауы Бибиді соңғысы деп айыптап, фазан экспедициясы кезінде "өзін өзенге лақтырып, аузының төбесінен револьвермен атып, қырқымен мойнын кесу арқылы" өзін-өзі өлтірумен қорқытқан деп мәлімдеді. Биби ажырасуға қарсы іс-қимыл жасаған жоқ және сотқа ешқандай куәлік беруге келмеді. Қазіргі өмірбаяндар Блэрдің ажырасу туралы істі өршіту үшін гиперболаға жүгінгенін көбірек айтады. Екінші жағынан, кейбір өмірбаяндар Биби экспедиция кезінде жүйке бұзылуынан зардап шеккенін және Блэрдің алыстауына өз үлесін қосқан болуы мүмкін деп болжайды. Блэрдің кетіп қалғаны Бибиге қатты әсер етті, ол бір жылдан астам уақыт бойы қатты күйзелісте болды. 1914 жылдың аяғында Бибидің фазан туралы монографиясы қолжазбада толықтай аяқталды. Мәтіні Бибидің өзі жазса, суреттерін бірнеше суретшілер салған: экспедицияға Бибимен бірге барған Роберт Брюс Хорсфолл суреттердің фоны үшін пейзаждарды салған, ал фазандарды Джордж Эдвард Лодж, Чарльз Р. Найт және Луи Агассиз Фуэртс сияқты басқа суретшілер салған. Кітаптың түрлі-түсті суреттерінің күрделілігіне байланысты, ешбір американдық баспагер оны шығаруға қабілетсіз деп есептелді. Биби өз еңбегі үшін таңдаған баспагер – Джон Джеймс Одубонның суреттерін жариялаудағы табысымен танымал лондондық Джордж Уизерби және Ұлдары. Суреттерді көшіру Германия мен Австриядағы бірнеше компанияларға тапсырылды. Суреттердің көшірмелері басылып жатқан кезде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, бұл жобаны келесі төрт жылға тоқтатты.

In December 1909, businessman and philanthropist Anthony R. Kuser proposed to the zoo that Beebe be allowed to go on a voyage around the world to document the world's pheasants, which would be financed by Kuser. Hornaday strongly objected to this proposal, describing Kuser as an "evil genius" who was attempting to steal Beebe away from his duties at the zoo. However, the zoo ultimately decided in Kuser's favor, partly because the scientific papers produced by Beebe's trip to Guiana had been beneficial to the zoo's reputation. Hornaday appointed Crandall as the zoo's acting curator of birds, giving him the duty of caring for its birds in Beebe's absence. Beebe and Blair left for their expedition accompanied by Robert Bruce Horsfall, whose job would be to provide illustrations of the birds for the book that would hopefully result from this expedition. After crossing the Atlantic Ocean on the RMS Lusitania to London, where they gathered the supplies they would need for their expedition, Beebe and his team traveled across the Mediterranean Sea to Egypt, through the Suez Canal, and across the Indian Ocean to Ceylon, where they began their task of documenting the native wildfowl. From Ceylon they traveled to Calcutta, with the goal of capturing the species of pheasants which live only in the Himalayas. By this point Beebe was beginning to conflict with Horsfall, who was unaccustomed to such expeditions. After Beebe had finished his documentation in the eastern part of the range, Horsfall refused to accompany Beebe in the western part of the range, causing Beebe to leave him in the town of Jorepokhri and continue his work in the Western Himalayas without him. Horsfall rejoined them in Calcutta, from which they sailed to Indonesia. The next ship took them to Singapore, where Beebe established a base of operations for the next stage of his expedition. The expedition's next destination was Sarawak, on the island of Borneo. Continuing without Horsfall, Beebe and Blair traveled to Batavia in Java, to the island of Madura just to the north, and to Belitung between Borneo and Sumatra. In Burma Beebe succumbed temporarily to a bout of depression, and it was several days before he was able to resume working or continue the expedition. He attributed his recovery to the pile of penny dreadful novels he discovered in his bungalow at Pungatong, which he then read constantly for the next few days. The last portion of Beebe's journey took him to China, from which they made an unplanned visit to Japan to escape a riot as well as a surge of bubonic plague. When the plague and riots had subsided, Beebe returned to China to document the local pheasant species, then made a second visit to Japan to study pheasants kept in the Imperial Preserves there. In Japan, Beebe was given two cranes by the Imperial Household in exchange for a pair of swans, which were unknown in Japan. His expedition was completed after a total of 17 months, Beebe and Blair crossed the Pacific to San Francisco, then crossed the United States to return to their home in New York. Their expedition had obtained live or stuffed specimens of nearly all the pheasants he had sought, and also produced extensive notes about their behavior. Some of these pheasants, such as Sclater's impeyan or Himalayan monal, had never before been seen in the wild by Americans or Europeans. Beebe's observations of sexual dimorphism in pheasants during this expedition led him to become the first biologist to correctly understand the mechanism by which this aspect of sexual selection operates. based on his observations he also proposed a new evolutionary model of pheasant ancestry, involving a period of rapid diversification followed by more typical and gradual changes. Although this evolutionary model is now taken for granted, in William Beebe's time it was a novel idea. In January 1913, Blair left Beebe for Reno intending to divorce him, since at this time in history it was easier to obtain a divorce in Reno than in most other areas of the United States. The divorce was granted on August 29, 1913, after Blair had spent the minimum requirement of six months as a resident in Reno. Obtaining a divorce in Reno required a person to demonstrate that their spouse had committed either adultery or extreme cruelty; Blair's complaint accused Beebe of the latter, claiming that during the pheasant expedition he had threatened to commit suicide by "throwing himself in the river, shooting himself through the roof of the mouth with a revolver, and by cutting his throat with a razor." Beebe made very little effort to contest the divorce and did not appear in court to offer any testimony. modern biographers consider it more likely that Blair resorted to hyperbole to make a divorce case. On the other hand, some biographers have suggested that Beebe suffered a nervous breakdown during the expedition and that he may have contributed his own part to Blair's alienation. Blair's departure came as a shock to Beebe, and he was severely depressed for more than a year afterward. By the end of 1914, Beebe's pheasant monograph was essentially complete in the manuscript. While the text was written by Beebe, the illustrations were provided by several artists: Robert Bruce Horsfall, who had accompanied Beebe on the expedition, painted the environmental scenes for the illustrations' backgrounds, while the pheasants themselves were painted by other artists including George Edward Lodge, Charles R. Knight, and Louis Agassiz Fuertes. Due to the elaborate nature of the book's color artwork, no American publisher was considered capable of reproducing it. The publisher which Beebe chose for his work was George Witherby and Sons of London, as a result of their success publishing the artwork of John James Audubon. The reproduction of the illustrations themselves was to be handled by several companies in Germany and Austria. Reproductions of the illustrations were in the process of being printed when World War I began, holding up the completion of the project for the next four years.

Гвианаға оралу және Бірінші дүниежүзілік соғыс

1915 жылы Биби Бразилияға экспедиция жасап, жануарлар бағына құстарды әкелуге аттанды. Бұл экспедиция Биби үшін бірнеше жағынан маңызды кезең болды. Экспедицияға бірге барған Г. Иннес Хартли мен Герберт Аткинстен Бибидің өрістегі тәжірибесі көп болды, осылайша ол тәлімгерлік рөліне енді. Экспедиция барысында Биби бір ағаштың астында тіршілік ететін организмдердің саны мен әртүрлілігіне таң қалды және шектеулі аумақты ұзақ уақыт бойы зерттеу әдісін дамытты. Бұл экспедиция Биби үшін орнитологиядан тропикалық экожүйелерді зерттеуге бет бұрудың бастауы болды. Биби мен оның зерттеушілері Калакуон деп аталатын шаруашылық үйіне көшкеннен кейін, Теодор Рузвельт пен оның отбасы оларға қонаққа келді. Рузвельт кейіннен Scribner's Magazine журналында станса туралы мақала жазды, бұл стансаға халықтың қолдауын ұйымдастыруға көмектесті. Калакуон зерттеу станциясының құрылуы Бибиге айналасындағы ормандардың экологиясын бұрынғы экспедицияларына қарағанда әлдеқайда толық зерттеуге мүмкіндік берді. Калакунды өзінің базасы ретінде пайдаланып, Биби жаңа зерттеу түрін жүргізді: орманның кішкентай бөлігін және оның барлық тұрғындарының, шыңынан бастап жер астына дейінгі жануарларын жүйелі түрде зерттеу. Екінші зерттеуде Биби осыған ұқсас жұмысты шамамен 0,4 шаршы километрлік үлкен аумақта жасады. 1916 жылы Калакундағы алғашқы маусымында Биби жануарлар бағы үшін 300 тірі мысал әкелді. Бұл жолы ол бұрынғы Гвиана сапарында шамадан тыс жіберіп алған хоатзин құсын ұстап алды, бірақ Нью-Йоркке қайта оралғанда оны тірі ұстай алмады. Биби Калакундағы жаңалықтарын 1917 жылы "Британдық Гвиананың тропикалық жабайы табиғаты" атты кітабында жинақтады, бұл көптеген зерттеушілерге Калакунга сапар жоспарлауға немесе Биби бастаған сияқты өздерінің далалық зерттеу станцияларын құруға шабыттандырды. Биби Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етуге құштар еді, бірақ 40 жасында ол қалыпты қызметке тым ескі деп есептелді. Рузвельт көмегімен ол Лонг-Айлендтегі ұшқыштар эскадрильясында американдық ұшқыштарды даярлауға жұмысқа орналасты. Оның оқу жұмысы ұшақпен келе жатқан фотографтың алдынан қашуға тырысқанда ұшақ құлағанда және оң білегін ауыр жарақат алғанда тоқтатылды. Білегі сауыққан кезде Калакунға екінші сапар кезінде Бибиге резеңкеге деген соғыс талабына байланысты үйді қоршаған барлық орман резеңке ағаштарына орын беру үшін кесілгені анық болды. Калакун станциясының мақсаты орманды зерттеу болғандықтан, орманның жойылуы Бибиге станцияны жабудан және оның жабдықтарымен Нью-Йоркке қайтудан басқа амал қалдырмады. Блэрді бұрынғыда жоғалтумен бірге Калакуонды жоғалту Бибиді депрессияға түсірді. Бұл Бибидің ұстазы Осборнның назарынан тыс қалмады, ол Мэдисон Грантқа жазған хатында алаңдаушылық білдірді: "Мен оның уайымдап, денсаулығынан алыс екенін байқадым. [ ] Оған айтпай-ақ, оны күтуіміз керек." 1917 жылдың қазан айында Бибиге соғыста қызмет ету мүмкіндігі туды. Рузвельттен алған ұсыным хаттарының көмегімен ол неміс қару-жарағының үстінен әуе суреттерін түсіретін ұшақтарды ұшу міндетін алды. Ол сондай-ақ окоптарда уақыт өткізді және түнгі шабуылда Канадалық үндістер взводымен бірге болды. Кейін Биби өзінің соғыс тәжірибесін сипаттайтын бірнеше мақала жазды Scribner's Magazine және Atlantic Monthly журналдарына. Бұл есептердің ең танымал бөлігі оның 1918 жылғы "Джунгли бейбітшілігі" кітабының кіріспе абзацында келтірілген: 1918 жылы Зоологиялық қоғамда Бибидің лауазымы өзгерді: Оған Құстардың құрметті кураторы атағы берілді және жаңадан құрылған Тропикалық зерттеулер департаментінің директоры болып тағайындалды. Бибидің кураторлық міндеттері Ли Крандаллға, Бибимен жұмыс істеген бұрынғы көмекші кураторға берілді, бірақ Крандалл Бибиден құстардың ауруларын емдеуге және Бибидің экспедицияларынан әкелінген экзотикалық құстарға күтім жасауға көмек сұрады. 1919 жылдың қаңтар айында қатты ауырып қалған Рузвельт Бибиге аурухана төсегінен оның монографиясын жариялағаны үшін құттықтау хаты жазды. Оның Бибиге жазған құттықтау хаты Рузвельт қайтыс болғанға дейін жазған соңғы хаты болды. Монографияның II томы 1921 жылы, ал III және IV томдары 1922 жылы жарық көрді. Аяқталған еңбек, "Фазандар монографиясы" деп аталады, кейбір сыншылар бұл ХХ ғасырдың ең ұлы орнитологиялық монографиясы болуы мүмкін деп санайды. 1919 жылы Осборн Бибиге Калакунның орнына Гвианада жаңа зерттеу станциясын алуға көмектесті: Бибиге Нью-Йорк негізіндегі кен компаниясының бекеті - Картабо Пойнт ұсынылды. Биби жаңа станцияға қуанды және ол Калакунда жасалған сияқты шағын аумақта жабайы табиғатты егжей-тегжейлі зерттеу үшін өте табысты болды. Картабода Биби құмыршалардың шеңберін құрайтын құбылысты ашты, құмыршалардың бағанасы өлі қалғанша созылып жатты.

Beebe undertook an expedition to Brazil in 1915, to capture more birds for the zoo. This expedition was an important turning point for Beebe in several ways. Beebe had far more field experience than either of the two others accompanying him on the expedition, G. Inness Hartley and Herbert Atkins, making this his introduction to the role of a mentor. During this expedition, Beebe was also amazed to discover the number and variety of organisms living under a single tree and pioneered the method of studying a small area of wilderness for an extended amount of time. This expedition marked the beginning of a shift for Beebe from ornithology to the study of tropical ecosystems. Soon after Beebe and his researchers moved into the plantation house, which was known by the name of Kalacoon, they were paid a visit by Theodore Roosevelt and his family. Roosevelt subsequently wrote an article about the station for Scribner's Magazine, which helped to build public support for the station. The establishment of the Kalacoon research station enabled Beebe to research the ecology of the surrounding jungle in far more detail than had been possible during his earlier expeditions. Using Kalacoon as his base of operations, Beebe performed a novel type of study: methodically dissecting a small area of jungle, and all of the animals which inhabit it, from the top of the canopy to below the ground. In a second study, Beebe performed the same task for a much larger area of jungle, approximately a quarter mile (0.4 km) square. During his first season at Kalacoon in 1916, Beebe brought back 300 living specimens for the zoo. This time he succeeded at capturing a hoatzin, the bird that he had narrowly missed during his earlier trip to Guiana, although he was unable to keep it alive for the zoo during the trip back to New York. Beebe summarized his discoveries at Kalacoon in his 1917 book Tropical Wild Life in British Guiana, which inspired many other researchers to plan trips to Kalacoon or to establish their own field research stations of the type that Beebe had pioneered. Beebe was eager to serve in World War I, but at 40 he was considered too old for regular service. With Roosevelt's help, he secured a post training American pilot for a flight squadron on Long Island. His training work was halted when, veering to avoid a photographer who had run in front of his airplane as he landed, he crashed on landing and severely injured his right wrist. During a second trip to Kalacoon while his wrist healed, Beebe was further devastated to discover that due to wartime demand for rubber, the entire jungle surrounding the house had been clear cut to make room for rubber trees. Since the purpose of Kalacoon station had been to study the jungle, the jungle's destruction left Beebe with no choice but to close the station and return with its supplies to New York. Combined with his earlier loss of Blair, the effect of losing Kalacoon plunged Beebe into depression. This did not go unnoticed by Beebe's mentor Osborn, who expressed concern about it in a letter to Madison Grant, writing "I find that he is worried and far from well. [ ] Without telling him so, we must take care of him." In October 1917, Beebe had his opportunity to serve in the war. With the help of a letter of recommendation from Roosevelt, he was given the duty of flying aerial photography planes over German gun emplacements. He also spent time in trenches and accompanied a Canadian Indian platoon on a night raid. Beebe subsequently wrote several articles describing his war experience for Scribner's Magazine and Atlantic Monthly. The best known of these accounts is provided by the opening paragraph of his 1918 book Jungle Peace:

Beebe's position in the Zoological Society changed in 1918: He was given the title of Honorary Curator of Birds and was made the director of the newly created Department of Tropical Research. Beebe's duties as curator were passed to Lee Crandall, the former Assistant Curator who had worked under Beebe, although Crandall continued to rely on Beebe for help treating illness in birds, and caring for the exotic birds brought back from Beebe's expeditions. In January 1919 Roosevelt, who was severely ill by this point, wrote to Beebe from his hospital bed congratulating Beebe on the publication of his monograph. His letter of congratulation to Beebe was the last letter that Roosevelt wrote before his death. Volume II of the monograph was published in 1921, and volumes III and IV were published in 1922. The completed work, titled A Monograph of the Pheasants, has been considered by some reviewers to be possibly the greatest ornithological monograph of the twentieth century. In 1919, Osborn helped secure Beebe a new research station in Guiana to replace Kalacoon: Beebe was offered Kartabo Point, an outpost of a New York based mining corporation. Beebe was enthusiastic about the new station, and it proved very successful for conducting the same detailed analyses of wildlife within small areas that had been performed at Kalacoon. At Kartabo Beebe discovered the phenomenon known as an ant mill, a column of ants following itself in an endless loop until nearly all of them died of exhaustion.

Галапагос экспедициялары

Биби Галапагос аралдарына экспедиция жасауға құштар болды, себебі ол Чарльз Дарвиннің бұрынғы сапарында жинаған деректерінен гөрі эволюцияны қолдайтын толыққанды мәліметтер алуды жоспарлаған. 1923 жылы Харрисон Уильямс мұндай экспедицияны қаржыландыруға келісті, ал Бибиге осы мақсат үшін Noma деп аталған 250 футтық (76 метрлік) булы яхта және көмекші экипаж берілді. Көмекші экипажға бұрын Бибимен жұмыс істеген бірнеше ғалымдар, сондай-ақ теңіз суретшісі Гарри Хоффман сияқты бірнеше суретшілер, әрі Уильямстың экспедицияны қаржыландыруға келісуінің шарты болған Уильямстың достары кірді. Галапагос аралдарына жол жүріп, Саргасс теңізінен өтіп бара жатып, Биби су бетінде жүзіп жүрген саргасс шөптеріндегі тіршілік әлемінің алуан түрлілігіне таң қалды. Бибидің Галапагосқа жасаған алғашқы экспедициясы жиырма күнге созылды, ол он күндік екі кезеңге бөлінді, олардың арасында Noma таза су мен көмір үшін Панамаға қайта оралуға мәжбүр болды. Осы экспедиция барысында ол Галапагос аралдарында мекендейтін жануарлардың жыртқыштардың болмауына байланысты ерекше дамығанын анықтады. Галапагос жануарлары көбінесе адамдардан қорқымайды, бұл командаға жануарлар бағы үшін тірі мыналарды ұстауға мүмкіндік берді. Биби Генвеза аралында (Тұр аралы деп те аталады) бұрын белгісіз болған шығанақты да тапты, оны Дарвин шығанағы деп атады және онда тұратын жануарлар әлемінің әртүрлілігін құжаттады. Бұл экспедициядан Нью-Йоркке оралған кезде Биби өзі ойлап тапқан екі жаңа құрылғыны пайдалана отырып, теңізден жануарларды іздеуді жалғастырды: "Мизамба", кеме мұртына бекітілген темір тор, ол кемедегі адамға теңіз бетін жақыннан тексеруге мүмкіндік берді; және "Бум серуені", кемеден 30 футқа (9 метрге) созылған бум, одан ол өзін іліп қойды. Биби осы экспедицияны қорытындылаған "Галапагос: әлемнің соңы" атты кітап бірден бестселлер болды және бірнеше ай бойы Нью-Йорк Таймс тізіміндегі ондыққа кірді. 1924 жылы Биби Калакунда бастаған тропикалық экожүйенің толыққанды құжаттауын жалғастыру мақсатымен Гвиананың Картабо ғылыми-зерттеу станциясына тағы бір экспедицияға барды. Осы зерттеудің нәтижесінде шыққан мақала 1925 жылы "Zoologica" журналында жарияланды және тропикалық экологияның дамуы саласындағы өзінің түріндегі алғашқы зерттеу болды. Биби Картабоға жасаған сапары кезінде Блэрді жоғалтқанына және экспедиция басталғанға дейін қайтыс болған анасы Неттидің қайтыс болуына байланысты депрессиямен күресті. Гуанадағы зерттеу жұмыстарын жалғастырса да, Биби Галапагосқа қайта оралуды қатты қалады, бұл жолы мұхиттың түбінен жануарларды іздеуге қабілетті, тиісті жабдықталған ғылыми зерттеу кемесімен келуді ниеттенді. 1925 жылы Биби Уильямс пен басқа да бірнеше демеушілердің қолдауымен екінші Галапагос экспедициясына, Арктур океанографиялық экспедициясына аттанды. Бұл экспедиция үшін оның кемесі Арктур булы яхтасы болды, оны Нью-Йорк зоологиялық қоғамына атқару комитетінің мүшесі Генри Д. Уиттон сыйлады. Арктур 85,34 метр биіктікте Номадан әлдеқайда үлкен болды және ұзақ уақыт бойы теңізде бола алатын. Арктурда Бибидің Номадан әкелген мизамбасы және бум серуені, сондай-ақ тірі жануарлар үшін камералар мен резервуарлар, өлгендерді сақтау үшін химиялық заттар мен құтылар, фильмді әзірлеу және олар кездесуді үміттене жатқан биолюминесцентті жануарларды зерттеу үшін қараңғы бөлме орнатылған. Арктур Саргасс теңізінде Биби зерттемекші болған саргассумның қалың кілемдерін таппады, бірақ Биби мен оның экипажы Сент-Мартен және Саба жағалауындағы теңізден жаратылыстарды іздеуде үлкен жетістікке жетті. Тынық мұхитында олар екі түрлі температуралы ағымдар арасындағы ерекше шекараны кездестірді, олардың арасындағы шекарада көптеген түрлі тіршілік бар. Ол ағымдар арасындағы шекарада бірнеше күн жүзіп, оны құжаттады, бұл Оңтүстік Америкада жақында болған ерекше климаттың себебі болуы мүмкін деп болжады. Бибидің осы ағымдарды және олардың Оңтүстік Америка климатына әсерін зерттеуі Эль-Ниньо деп аталатын құбылысты зерттеудің ең алғашқы түрі болып табылады. Дарвин шығанасына жақын жерде зәкірленген Биби теңіз жануарларын олардың табиғи ортасында зерттеуге алғашқы рет тырысты. Биби Галапагос аралдарына экспедиция барысында да шлеммен суға секіруді жалғастырды, осы уақытқа дейін белгісіз бірнеше теңіз жануарларын анықтады. Шлеммен суға секірумен қатар, Биби тропиктік аймақтағы зерттеу әдісін теңіздің шағын аймағына қолданды, онда он күн бойы айналып жүзіп, аймақтағы теңіз тіршілігінің барлық әрекеттерін және өзара әрекеттерін құжаттады. Бұл зерттеу 3776 балықтан тұратын 136 түрлі жиынтықты берді, олардың көптегені ғылым үшін де жаңа болды. Галапагос аралдарының жанында зәкірленген Биби мен оның экипажы Альбемарл аралындағы жанартаулық белсенділікті байқады және оны зерттеуге шықты. Кішкентай шығанаққа зәкірленген Биби мен оның көмекшісі Джон Ти Ван жарылысты бақылауға болатын кратерді іздеді және оны тапқанға дейін шаршап қалды. Кратерді бақылағанда Биби оны қоршаған ауаның зиянды газдарға толы екенін түсінді және дем таңып, одан қашып кетті. Кемесінен тағы екі күн бойы жарылысты бақылаған Биби, экспедицияның кейінірек басында да оны қайта бақылады, көптеген құстар мен теңіз жануарлары лавадан қашуға сәтсіздік танысқаннан кейін немесе өлген басқа жануарларды жеуге тырысқанда қалай өлгенін жазды. Галапагостан Саргасс теңізі арқылы оралғанда Биби саргассумның қалың кілемдерін таба алмады, олардың зерттелуі экспедицияның басты мақсаттарының бірі болған. Экспедиция демеушілерін қанағаттандыру жолын іздеген Биби Нью-Йорк қаласының жағасынан тыс жердегі Гудзон шатқалының теңіз тіршілігін құжаттау туралы ойға келді. Галапагоста қолданған әдістерін Гудзон шатқалын зерттеуге қолданған Биби, бұрын тропикке ғана тән деп есептелген көптеген теңіз жануарларын кездестірді. Бибидің осы экспедициядан оралғаннан кейін Энтони Кузер Бибиден оның фазан монографиясының қысқартылған, танымал нұсқасын жасауды сұрады. Осыдан шыққан кітап, "Фазандар: олардың өмірі мен үйлері" (сонымен қатар "Әлем фазандары" деген атаумен де белгілі) 1926 жылы жарық көрді және Джон Берроус медалін алды. Осы кітапты жазу барысында Биби фазан экспедициясы кезіндегі көптеген тәжірибелерді еске түсірді, оларды бастапқы монографиясына қоспаған, және осы экспедиция кезіндегі оның шытырман оқиғалары туралы "Фазан ормандары" атты қосымша кітап жазды.

Beebe was eager to undertake an expedition to the Galápagos Islands, intending to obtain more detailed data in support of evolution than Charles Darwin had been able to collect in his earlier visit. In 1923, Harrison Williams agreed to finance such an expedition, and Beebe was provided with a 250 feet (76 m) steam yacht called the Noma for this purpose along with a support crew. The support crew included several scientists who had worked with Beebe previously and several artists including the marine painter Harry Hoffman, as well as some of Williams' friends whose inclusion was a condition for Williams' agreement to fund the expedition. Passing through the Sargasso Sea on the way to the Galápagos, Beebe was fascinated by the diversity of life that could be found in the sargassum weed floating on the surface and spent several days scooping the weed from the water to examine the creatures that lived in it. Beebe's first expedition to the Galápagos lasted twenty days, broken into two ten day periods, between which the Noma was forced to return to Panama for fresh water and coal. During this expedition he documented the unique ways that animals that inhabit the Galápagos have evolved in response to the absence of predators. The Galápagos animals generally showed no fear of humans, causing the team to have a high degree of success at capturing live specimens for the zoo. Beebe also discovered a previously unknown bay on Genovesa Island (also known as Tower Island) in the Galápagos, which he named Darwin Bay, and documented the diversity of animal life that inhabited it. During the return to New York from this expedition, Beebe continued to dredge animals from the sea, using a pair of new devices he had devised to assist himself with this: a "pulpit", an iron cage affixed to the bow of the ship that enabled its occupant to examine the surface of the sea more closely; and a "boom walk", a 30 feet (9 m) boom jutting from the side of the ship from which he suspended himself. The book in which Beebe summarized this expedition, titled Galápagos: World's End, was an instant best seller and remained on the New York Times top ten list for several months. In 1924, Beebe went on another expedition to his Guiana research station of Kartabo, intending to continue the detailed documentation of the tropical ecosystem that he had begun at Kalacoon. The paper which finally resulted from this study was published in Zoologica in 1925 and was the first study of its kind in the developing field of tropical ecology. Beebe continued to battle depression during this trip to Kartabo, both over his earlier loss of Blair, and over the death of his mother Nettie, who had died shortly before the beginning of the expedition. Despite his ongoing research in Guiana, what Beebe desired most was to return to the Galápagos, this time with a properly fitted out scientific research vessel that possessed the ability to dredge animals from beneath the ocean. In 1925, Beebe set out on a second Galápagos expedition, The Arcturus Oceanographic Expedition, backed by Williams and several other donors. His ship for this expedition was the steam yacht Arcturus, presented to the New York Zoological Society by Executive Committee member Henry D. Whiton. Arcturus, at 85.34 m, was considerably larger than the Noma and was capable of being at sea for extended periods of time. The Arcturus was outfitted with Beebe's pulpit and boom walk from the Noma, as well as cages and tanks for live animals, chemicals and vials to preserve dead ones, and a darkroom for developing film and studying the bioluminescent animals they hoped to encounter. The Arcturus did not encounter the thick mats of sargassum in the Sargasso Sea that Beebe was hoping to study, but Beebe and his crew experienced great success dredging creatures from the sea off the coast of Saint Martin and Saba. In the Pacific, they encountered a strange boundary between two currents of very different temperatures, containing a vast diversity of life on the border between the two. He sailed along the border between the currents for several days to document it, theorizing that it could be the cause of the unusual climate which South America had recently been experiencing. Beebe's study of these currents, and their effect on the climate of South America, is the earliest known study of the phenomenon known as El Niño. Anchoring near Darwin Bay, Beebe made his first attempt at studying sea animals in their native environment by descending into the ocean in a diving helmet. Beebe continued to perform helmet dives throughout his Galápagos expedition, documenting several previously unknown sea animals. In addition to his helmet dives, Beebe applied the same method of research that he had pioneered in the tropics to a small area of ocean, sailing in circles around it for ten days to document all actions and interactions of marine life within that area. This study yielded a collection of 3,776 fish of 136 species, many of them also new to science. While anchored off the Galápagos, Beebe and his crew noticed volcanic activity on Albemarle Island, and set out to investigate it. Anchoring in a small cove, Beebe and his assistant John Tee Van searched for an active crater where they could observe the eruption and were nearing exhaustion by the time they found one. As he observed the crater, Beebe realized that the air surrounding it was filled with noxious gases, and narrowly avoided suffocation before staggering away from it. Observing the eruption from his ship for another two days, as well as again at a later point in the expedition, Beebe recorded how numerous birds and marine animals were killed after either failing to escape the lava or drawing too close to it in an attempt to scavenge other animals that had died. During the return from the Galápagos through the Sargasso Sea, Beebe once again failed to find the thick mats of Sargassum whose study had been one of the primary goals of the expedition. Searching for a way to satisfy his expedition's donors, Beebe hit upon the idea of documenting the marine life of the Hudson Gorge just beyond the shore of New York City. Applying the same techniques to studying the Hudson Gorge that he had used in the Galápagos, Beebe encountered a surprising variety of sea animals, many of which had previously been thought to be exclusive to the tropics. Shortly after Beebe's return from this expedition, Anthony Kuser requested that Beebe produce a condensed, popular version of his pheasant monograph. The book which resulted from this, titled Pheasants: Their Lives and Homes (also known by the title Pheasants of the World), was released in 1926 and received the John Burroughs Medal. During the course of writing this book, Beebe was reminded of many experiences during the pheasant expedition which he had not included in his original monograph, and wrote an additional book titled Pheasant Jungles about his adventures during this expedition.

Гаити мен Бермуд аралдары

1927 жылы Биби Гаитиге экспедицияға барып, теңіз фаунасын зерттеді. «Лейтенант» кемесін Порт-о-Пренс портына тікелей орнатып, ол 300-ден астам шлеммен суға түсіп, аймақтың коралл рифтерін зерттеді және оларда мекендейтін балықтарды жіктеді. Бұл суға түсулер бірнеше технологиялық инновацияларды қамтыды: су астында суретке түсіру үшін камераны орналастыруға арналған герметикалық мыс қорап және суға түсушіге су астында жазбалар алудың орнына, су бетіндегі адамға байқауларын диктоватьға мүмкіндік беретін шлемге енгізілген телефон. Жүз күн ішінде Биби және оның командасы аймақта мекендейтін түрлердің каталогын жасады, ол көршілес Пуэрто-Рико аралында соңғы төрт жүз жылда жиналған каталогқа шамамен тең болды. 1928 жылы Биби мен Ти Ван 270-тен астам түрді қамтитын суреттелген және түсіндірілген тізімді жариялады, ол 1935 жылы 324-ке дейін кеңейтілді. Биби осы экспедиция туралы 1928 жылғы «Тропикалық теңіздер астында» кітабында баяндады, ол эпизодтық құрылымына байланысты аса ынталы емес пікірлер алған алғашқы кітабы болды. Шлеммен суға түсу тәжірибесін жинағаннан кейін Биби оның жақтаушысы болды, оны мүмкіндігі бар әркімнің өзі бастан өткеруі керек деп сенді. Кейін ол жағажайдағы үйлерде бір күні су асты бақшалары болады деп болжады, оларды суға түсу шлемдерінің көмегімен зерттеуге болады.

Осы кезде Биби 1925 жылы Бибимен танысқан американдық романшы Хелен Рикермен жақын достық қарым-қатынас орнатты, ол Элсуит Тейн псевдонимімен жазды. Олардың ерте хат алмасуларының көбі сақталмаған, бірақ Элсуит жылдар бойы Бибиге табынды және оның алғашқы романы «Желдің салт аттылары» оған арналған. Роман Бибиге өте ұқсайтын, одан әлдеқайда үлкен авантюристке ғашық болып, соңында үйленетін жас әйел туралы айтады. Биби мен Элсуит 1927 жылдың 22 қыркүйегінде, Биби 50 жасқа толғанда некелеседі. Элсуит өзінің жасын дұрыс көрсетпеуге бейім болғандықтан, олардың некелескен кезде оның жасы туралы әртүрлі мәліметтер бар, олар 23 жастан басталады.

Бермуданың губернаторы Луи Болс Бибиді принц Джорджқа таныстырды, ол Бибидің кітаптарына қызығушылық танытты, және принц Джордж Бибиді оны шлеммен суға түсуге көндірді. Губернатор Болс және принц Джордж кейін Бибиге Бермуданың шығыс жағалауындағы Нонсуч аралын зерттеу станциясы ретінде пайдалануға ұсынды. Биби өзінің демеушілерінің қаржылық көмегімен Нонсуч аралындағы жаңа зерттеу станциясын 13 шаршы шақырымдық мұхит аумағын толық зерттеу үшін пайдалануды жоспарлады, беткейден 3 километр тереңдікке дейінгі барлық тірі организмдерді тіркеді. Алайда, Бибидің осы әдістермен терең мұхитты зерттеу мүмкіндігі дренаждың өзіндік шектеулерімен шектелді, ол онда тұратын жануарлар туралы толық емес сурет бере алатын. Биби терең мұхит туралы білімді Марстан келген келушінің көпіршікті қала туралы білетінімен салыстырды, ол көшеден қалдықтарды жинау үшін дренажды қолданады. Биби су асты зерттеу құрылғысын жасауды жоспарлай бастады, оны тереңдікке түсіріп, осы ортаны тікелей бақылау үшін пайдалануға болады. «Нью-Йорк Таймс» газеті Бибидің цилиндр пішіндес суға түсу қоңырауы туралы мақалалар жариялады. Бұл мақалалар ұзақ жылдар бойы Бибиге табынған және өзі де терең теңізді зерттеуші болғысы келген инженер Отис Бартонның назарын аударды. Бартон Бибидің суға түсу кемесі дизайны терең мұхиттың қысымына төтеп бере алмайтынына сенімді болды және Бибимен кездесуді ұйымдастырған досының көмегімен оған балама дизайн ұсынды. Бартонның дизайны шар пішіндес ыдысты қарастырды, бұл жоғары қысымға төтеп беру үшін ең берік пішін. Бартонның сәттілігі сол болды, бірнеше жыл бұрын Теодор Рузвельт Бибиге ұқсас идея ұсынды, ал Биби Бартонның дизайнын мақұлдады. Биби мен Бартон келісімге келді: Бартон шарды және оған қажетті барлық жабдықты төлейді. Ал Биби шарды көтеру және түсіру үшін кеме жалдауы сияқты басқа шығындарды төлейді, ал шардың иесі ретінде Бартон Бибидің экспедицияларына қатысады. Биби кемеге «Батисфера» деген ат қойды, ол грек тілінен «терең» деген мағына беретін «бати» префиксі мен «сфера» сөздерінен құралған.

Although Riders of the Wind was partially based on Beebe's pheasant expedition, Elswyth did not enjoy Beebe's current research. Bermuda's governor Louis Bols introduced Beebe to Prince George, who was fascinated by Beebe's books, and Prince George persuaded Beebe to take him helmet diving. Governor Bols and Prince George subsequently offered Beebe Nonsuch Island, a island off the east coast of Bermuda, for use as a research station. With the financial help of his sponsors, Beebe planned to use his new research station on Nonsuch Island to conduct a thorough study of an 8 mile (13 km) square area of ocean, documenting every living thing they could find from the surface to a depth of 2 mile (3 km). However, Beebe's ability to research the deep ocean using these methods was constrained by the inherent limitations of dredging, which could only provide an incomplete picture of the animals living there. Beebe compared the knowledge that could be gained of the deep ocean from dredging to what a visitor from Mars could learn about a fog shrouded earthly city by using a dredge to pick up bits of debris from a street. Beebe began planning to create an underwater exploration device, which he could use to descend into the depths and observe these environments directly. The New York Times carried articles describing Beebe's plans, which called for a diving bell with the shape of a cylinder. These articles caught the attention of Otis Barton, an engineer who had long admired Beebe and who had his own ambition to become a deep sea explorer. Barton was convinced that Beebe's design for a diving vessel would never be capable of withstanding the extreme pressure of the deep ocean, and with the help of a friend who arranged a meeting with Beebe, proposed an alternative design to him. Barton's design called for a spherical vessel, which was the strongest possible shape for resisting high pressure. Barton had the good fortune that years earlier, Theodore Roosevelt had proposed a similar idea to Beebe, and Beebe approved of Barton's design. Beebe and Barton made a deal: Barton would pay for the sphere and all of the other equipment to go with it. In return, Beebe would pay for other expenses such as chartering a ship to raise and lower the sphere, and as the owner of the sphere, Barton would accompany Beebe on his expeditions in it. Beebe named their vessel the Bathysphere, from the Greek prefix bathy meaning "deep" combined with "sphere".

Нонсуч аралында жұмыс

1930 жылдан 1934 жылға дейін Биби мен Бартон Батисфераны Нонсуч аралының жағалауындағы тереңдікке түсу сериясын жүргізу үшін пайдаланды. Батисфера темір кабель арқылы мұхитқа түсірілді, ал екінші кабельде Батисферадағылардың жер бетімен байланысуына арналған телефон желісі және Батисфераның сыртындағы жануарларды жарықтандыруға арналған шам үшін электр кабелі орналастырылған. Бибидің бақылаулары телефон желісі арқылы оның бас техникалық серіктесі Глория Холлистерге берілді, ол сондай-ақ дрейджбен алынған үлгілерді дайындаумен де айналысты. Биби мен Бартон Батисферада барлығы 35 рет суға түсіп, адам баласы жасаған ең терең суға түсу бойынша бірнеше әлемдік рекордты орнатты. 1931 жылы Биби мен Бартонның Батисферадағы суға түсуі техникалық мәселелер мен қолайсыз ауа райы салдарынан бір жылға тоқтатылды. 1931 жылы Бибидің әкесінің қазасы да қиындық тудырды, Биби әкесінің жерлеу рәсіміне қатысу үшін Нонсуч аралынан бір аптаға кетті. 1933 жылы тағы бір жылдық үзіліс болды, оның себебі Ұлы депрессияға байланысты қаржы тапшылығы болды. Биби мен Бартон 1933 жылы суға түспесе де, олардың жұмысы Батисфера Америка табиғи тарих мұражайындағы арнайы көрмеге қойылғанда көп жарияланды, ал кейін Чикагодағы Прогресс ғасыры әлемдік көрмесінде Огюст Пикардпен бірге Ғылым залын бөлісті. Биби мен Бартон National Geographic журналында жарияланған бірнеше мақалалары және NBC радиосынан жасалған хабарламасы арқылы да өздерінің суға түсулеріне жарнама жасады, онда Бибидің дауысы Батисфера ішінен телефон желісі арқылы ұлттық радио арнасында берілді. Биби Бартонның Батисфераны ойлап тапқаны және оның суға түсу серігі ретінде мойынға алғанын қамтамасыз етуге тырысқанмен, бұқаралық ақпарат құралдары Бартонды елемеуге және тек Бибиге назар аударуға бейім болды. Бартон мұны жиі ренжіген, Бибидің атақты әдейі өзіне тартып алатынына сенген. Биби Бартонның болмашы мінез-құлқына шыдамады және Бартонның табиғатқа тиісті құрмет көрсетпейтінін сезінді. Дегенмен, Биби мен Бартонның бір-біріне қажетті нәрселері болды: Биби теңіз биологиясы саласындағы тәжірибесі үшін, ал Бартон – механикалық шеберлігі үшін. Өмірлерінің сәттілігі үшін маңызды болғандықтан, олар өздерінің келіспеушіліктерін Нонсуч аралында бірге жұмыс істеуге жеткілікті деңгейде шешіп алды, бірақ кейін жақсы қарым-қатынаста болмады. Биби Нонсуч аралында жұмыс істеген кезінде Холлистерге ғашық болған болуы мүмкін. Бибидің жеке күнделігінде құпия кодпен жазылған жазбасында: «Мен оны [Глорияны] сүйдім, ол мені жақсы көреді» деп жазылған. Эльсуит Бибидің Глориямен болған қарым-қатынасын білген-білмегені белгісіз, бірақ білген болса, оған ренжімеген сияқты. Олардың некелерінің ашық болғанынан басқа, Эльсуит 1940 жылдары Today's Woman журналына берген сұхбатында Бибидің әйелдерге тартымды екенін білуге ұнайтынын айтты. Биби 1934 жылдан кейін де теңіз зерттеулерін жалғастырды, бірақ ол Батисфераны пайдаланып көруге тырысқан нәрсені көргенін және одан әрі суға түсулер одан алған біліміне қарағанда тым қымбат екенін сезінді. Бибидің досы, дәрігер Генри Ллойдтың көмегімен Биби Батыс Үндістанға экспедиция ұйымдастырып, тунаның асқазан мазмұнын зерттеді, нәтижесінде бірнеше балық түрлерінің бұрын белгісіз дернәсілдері табылды. Оралғаннан кейін Биби Калифорния бизнесмені Темплтон Кроккердің қаржысымен «Зака» яхтасында Баха-Калифорния айналасындағы суларға ұзақ экспедицияға аттанды. Бұл экспедицияның мақсаты аймақтың теңіз асты фаунасын зерттеу болды, олар суға батып, шлеммен суға түсті. 1937 жылы Биби «Зака» кемесімен екінші экспедицияға шығып, Мексикадан Колумбияға дейінгі Тынық мұхит жағалауындағы жергілікті жануарлар дүниесін зерттеді. Бұл экспедиция кезінде ол Нонсуч аралында болғандай теңіз жануарларына немесе өмірінің басында болғандай құстарға назар аудармай, экожүйенің барлық аспектілерін құжаттауға тырысты. Биби өзінің екі экспедициясын Zaca Venture және The Book of Bays кітаптарында баяндады, онда ол қауіп төнген мекендерге деген алаңдаушылығын және адамның табиғатты жоюына деген үрейін білдірді. Зака экспедицияларында Бибимен бірге оның ұзақ жылдардан бергі көмекшісі Джон Ти Ван, сондай-ақ 1932 жылы Нонсуч аралында Бибимен алғаш рет жұмыс істеген жас карцинолог Джоселин Крейн болды, ол Бибидің өмірінің соңына дейін оның ең жақын серіктерінің бірі болды. Холлистер сияқты, Крейн де Эльсуитсіз Биби жасаған ұзақ сапарлар кезінде Бибидің сүйіктісіне айналды. Осы уақыт аралығында Биби Винни-Пухтың авторы А. А. Милн Half Mile Down туралы былай деп жазды: «Мен сізге қайсысын көбірек қызғанатынымды білмеймін: сізде бар және менде жоқ барлық моральдық және физикалық қасиеттер немесе жаңа әлемнің барлық кереметі. [ ] Мен Уилл Бибиді танитыным үшін әлемдегі аз нәрселердің біріне қызығамын».

From 1930 to 1934, Beebe and Barton used the Bathysphere to conduct a series of dives of increasing depth off the coast of Nonsuch Island, becoming the first people to observe deep sea animals in their native environment. The Bathysphere was lowered into the ocean using a steel cable, and a second cable carried a phone line which the Bathysphere's occupants used to communicate with the surface, as well as an electrical cable for a searchlight to illuminate animals outside the Bathysphere. Beebe's observations were relayed up the phone line to be recorded by Gloria Hollister, his chief technical associate who was also in charge of preparing specimens obtained from dredging. Beebe and Barton made a total of 35 dives in the Bathysphere, setting several consecutive world records for the deepest dive ever performed by a human. In 1931, Beebe and Barton's Bathysphere dives were interrupted for a year due to technical problems and uncooperative weather. An additional difficulty in 1931 was the death of Beebe's father, and Beebe left Nonsuch Island for a week to attend his father's funeral. A second year long interruption occurred in 1933, and was caused in part by a lack of funds due to the Great Depression. Although Beebe and Barton performed no dives in 1933, their work gathered a large amount of publicity when the Bathysphere was displayed in a special exhibit for the American Museum of Natural History, and later at the Century of Progress World's Fair in Chicago, where they shared the fair's Hall of Science with Auguste Piccard. Beebe and Barton also obtained publicity for their dives from several articles Beebe wrote describing them for National Geographic, and from an NBC radio broadcast in which Beebe's voice transmitted up the phone line from inside the Bathysphere was broadcast nationally over the radio. Although Beebe attempted to ensure that Barton would receive credit as the Bathysphere's inventor and Beebe's fellow diver, the popular media tended to ignore Barton and pay attention only to Beebe. Barton was often resentful of this, believing Beebe to be deliberately hogging the fame. Beebe in turn lacked patience for Barton's unpredictable moods and felt that Barton did not display the proper respect for the natural world. Still, Beebe and Barton both had something the other needed: Beebe for his experience as a marine biologist and Barton for his mechanical skill. Out of pragmatic concern for the success of their lives, they managed to resolve their disagreements well enough to work together at Nonsuch Island, although they did not remain on good terms afterward. Likely, Beebe became romantically involved with Hollister during his work at Nonsuch Island. An entry in Beebe's personal journal, written in a secret code that he used when describing things he wished kept secret, reads "I kissed her [Gloria] and she loves me." It is unclear whether Elswyth knew of Beebe's affair with Gloria, but if she did she appears to not have minded it. In addition to the open nature of their marriage, Elswyth described in a 1940s interview with Today's Woman magazine that she enjoyed the knowledge that Beebe was attractive to women. Beebe continued to conduct marine research after 1934, but he felt that he had seen what he wanted to see using the Bathysphere and that further drives were too expensive for whatever knowledge he gained from them to be worth the cost. With the help of Beebe's friend the physician Henry Lloyd, Beebe conducted an expedition in the West Indies examining the stomach contents of tuna, which uncovered previously unknown larval forms of several species of fish. Shortly after returning, Beebe set out on a longer expedition to the waters around Baja California, financed by the Californian businessman Templeton Crocker on board his yacht the Zaca. The goal of this expedition was to study the area's undersea fauna utilizing dredging and helmet diving, and Beebe and his team were surprised by the diversity of animals that they encountered there. In 1937 Beebe went on a second expedition aboard the Zaca, documenting the native wildlife along the Pacific Coast from Mexico to Colombia. During this expedition, rather than focusing on either sea animals as he had at Nonsuch Island or on birds as he had earlier in his life, he attempted to document all aspects of the ecosystem. Beebe described his two expeditions onboard the Zaca in his books Zaca Venture and The Book of Bays, in which he emphasized his concern for threatened habitats and his dismay at human destruction. During the two Zaca expeditions Beebe was accompanied by his longtime assistant John Tee Van as well as Jocelyn Crane, a young carcinologist who had first worked for Beebe at Nonsuch Island in 1932, and who would subsequently be among Beebe's most cherished associates for the rest of his life. Like Hollister before her, Crane would eventually become Beebe's lover during the long expeditions that Beebe made without Elswyth's companionship. During this time Beebe was also forming a close friendship with Winnie the Pooh's creator A. A. Milne, who wrote of Half Mile Down "I don't know which I envy you most: all those moral and physical qualities which you have and I lack, or all that wonder of a new world. [ ] One of the few things in the world of which I am really proud is that I know Will Beebe."

Тропиктерге қайта оралу

Биби 1930-жылдары Нонсуч аралын өзінің операциялық базасы ретінде пайдалануды жалғастырғанмен, 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Бермуда мен Нью-Йоркті байланыстыратын паромның жақын арада соңғы рейсін жасайтындығы хабарланды, бұл Биби мен оның командасының сол жердегі станциясын асығыс түрде тастап кетуін қажет етті. Бермудаға және одан тасымалдау 1940 жылы қайта басталды, ал Биби 1941 жылы мамырда сол жерге оралды, бірақ соғыс салдарынан қоршаған орта баяу өзгеріп жатты. Көптеген әскери кемелердің кемеге тоқтауы қиын болды, аралдың көптеген рифтері әуежай салу үшін жойылды, ал құрылыс жұмыстары мен ластанудың салдарынан теңіз жануарларын байқау мүмкін болмады. Бұл қиратудан қорқып, Биби Нонсуч аралындағы станциясын әскери мердігерге жалға беріп, Нью-Йоркке оралды. Бермудадағы станциясынан айырылғаннан кейін, Биби мен Элсуит екеуі де олар екеуі де бақытты бола алатын зерттеу стансасын табу туралы келісімнен бас тартты. Элсуит, қалыпты ортада ең жақсы сезінетін, Жаңа Англияда үй іздеуді бастады, онда ол жазуын жалғастыра алады. Осы арада Биби Картабоның орнына жаңа тропикалық зерттеу стансасын іздестіре бастады, ол да, Калакун сияқты, орманның жойылуына ұшырады. Биби кейіннен Элсуитке Вилмингтонға (Вермонт штаты) жақын жердегі шағын ферманы сатып алуға көмектесті. Элсуит бір журналдағы сұхбатында Бибидің экспедицияларында өзін ыңғайсыз сезінгенін, сондықтан екеуі жеке өмірлері мен мансабын бөлек ұстауға келіскенін түсіндірді. Standard Oil және Guggenheim Foundation қаржылай көмегімен Биби өзінің келесі зерттеу станциясын Тринидад пен Тобагодан батысқа қарай 100 миль (161 км) жерде орналасқан Венесуэладағы шағын қала Карипитода құрды. Биби мен оның командасы осы станцияны аймақтың экологиясын зерттеу үшін пайдаланды және оның тұрғындары ылғалды және құрғақ маусымдардың циклына қалай әсер еткенін жазды. Бұл аймақтан шыққан маңызды зерттеулердің бірі – еркектер арасындағы бәсекеде мүйіздерін пайдаланатын бұзау қоңыздарының алғашқы құжаттамасы, бұл олардың мүйіздері жыртқыштардан қорғану үшін емес, жыныстық таңдау үшін бейімделгенін дәлелдеді. Бибидің Карипитодағы зерттеулері нәтижелі болғанымен, ол оның ылғалды және құрғақ циклінің шектен шығуы оны зерттеу станциясы ретінде тиімсіз етіп жасады және аймақтағы мұнай операцияларының кеңеюі жергілікті қоршаған ортаны жою қаупін тудырды. Бибидің басқа тропикалық зерттеу станцияларынан айырмашылығы, ол төменгі жазықтарда орналасқан, ал Ранчо Гранде тау беткейінде орналасқан. Standard компаниясының Венесуэладағы еншілес компаниясы Creole Petroleum компаниясы станцияның құнын төлеуге келісті және Биби мен оның командасы пайдаланатын үлкен құрылыстың кішкентай бөлігін аяқтады. Биби мен оның командасы 1945 жылы сол жерде жұмыс істей бастады, Венесуэла үкіметінің қонағы ретінде. Ранчо Грандеде жұмыс істеген кезінде Биби сатыдан құлап, аяғын сындырды, ал аяғын гипспен ұстағаннан туындаған мәжбүрлі қозғалмаушылық оған аймақтың жануарларын бақылауға жаңа мүмкіндік берді. Оның өтініші бойынша ол өзінің креслосымен бірге жақын маңдағы орманға әкелінді. Оның қозғалмайтындығы оған бірнеше сағат бойы бинокль арқылы жарғанақ құс шоқпарларын бақылап, екі құстың мінез-құлқын және ата-анасы жеген барлық жем-шөпті жазып алуға мүмкіндік берді. Оның байқауында ғылымға жаңа мінез-құлықтардың бірнеше түрі, соның ішінде құстардың ойын ойнауының алғашқы дәлелдері анықталды. Биби мен оның командасы 1945 және 1946 жылдары Ранчо-Грандеде өте пайдалы кезеңдерді өткізгенмен, олар 1947 жылы сол жерге қайта оралмады. Жылдық есептерінде өткен екі маусымда жиналған материалдың көптігін, оны талдау үшін қосымша бір жыл қажет екенін айтады, бірақ шын мәнінде бұл қаржының жеткіліксіздігі мен Венесуэланың тұрақсыз саясатының салдарынан болды. 1948 жылы Биби Ранчо Грандеге оралды, онда құстар мен жәндіктердің көші-қон үлгілері туралы бірнеше техникалық мақалаларды, сондай-ақ Джослин Крейнмен бірге жазған аймақтың экологиясын жан-жақты зерттеді. 1948 жылдың көктемінде Джоселин сол аймақтағы саясаттың олардың зерттеулеріне көп ұзамай тоқтатуы мүмкін екенін түсініп, саясат қауіпсіз болатын зерттеу станциясы үшін жер табу үмітімен Тринидад пен Тобагоға қосалқы сапар жасады. Ақырында, 1948 жылы Венесуэладағы төңкеріс кезінде Маркос Перес Хименес Венесуэланың диктаторы болып тағайындалғанда, Биби Венесуэлада жұмыс істеуді жалғастыра алмайтындығына шешім қабылдады. Биби өзінің 1949 жылғы "Жоңғар" кітабында Ранчо Грандедегі өмірін сипаттады, бұл Бибидің соңғы маңызды кітабы болды. 1950 жылдың қаңтарында Нью-Йорк зоологиялық қоғамы Бибидің олар үшін 50 жылдық еңбегін тойлау үшін салтанатты шара өткізді. Ол сол кезде зообақтың бастапқы қызметкерлерінің жалғыз қалған мүшесі болды және басқа қызметкерлерге қарағанда көптеген ғылыми мақалалар мен жарияланымдар жасады. Бибимен бірге жұмыс істеген басқа ғалымдардан хаттар мен куәліктер келіп түсті, олар оған деген құрметтерін және оның оларға тигізген әсерін білдірді. Гарвард университетінің биологы Эрнст Майр жазған бір хатта Бибидің жұмысы өзіне шабыт бергенін, әсіресе "Фазан монографиясы" мен Бибидің орман жануарлары туралы кітаптарын атады.

Although Beebe continued to use Nonsuch Island as his base of operations throughout the 1930s, with the onset of World War II in 1939 it was announced that the ferry linking Bermuda to New York would soon be making its final run, requiring Beebe and his team to hastily abandon their station there. Transportation to and from Bermuda resumed in 1940, and Beebe returned there in May 1941, but the environment was slowly being transformed due to the war. A large number of military ships made docking difficult, most of the island's reefs were being destroyed to construct an airfield, and the combination of construction activity and pollution made observing the sea life impossible. Appalled by the destruction, Beebe finally rented his station at Nonsuch Island to a military contractor and returned to New York. With the loss of their station in Bermuda, Beebe and Elswyth gave up on their compromise of finding a research station where they could both be happy. Elswyth, who was most content in temperate environments, began searching for a home in New England where she could continue her writing. Meanwhile, Beebe began searching for a new tropical research station to replace Kartabo, which had fallen victim to deforestation just like Kalacoon before it. Beebe eventually helped Elswyth purchase a small farm near Wilmington, Vermont, where he visited her frequently. Elswyth explained in a magazine interview that she was uncomfortable on Beebe's expeditions, so the two of them had agreed that they would keep their careers separate from their private lives. With the financial assistance of Standard Oil and the Guggenheim Foundation, Beebe established his next research station in Caripito, a small city in Venezuela around 100 mile (161 km) west of Trinidad and Tobago. Beebe and his team used this station to study the ecology of the region and recorded how its inhabitants were affected by its cycle of wet and dry seasons. One important study which resulted from this region was the first documentation of rhinoceros beetles using their horns in competition between males, proving that their horns were an adaptation for sexual selection rather than for defense against predators. Although Beebe's research at Caripito was productive, he felt that the extremity of its wet dry cycle made it impractical as a research station, and the expanding oil operations in the region were in danger of destroying the local environment. Unlike Beebe's other tropical research stations, which had been located in lowland regions, Rancho Grande was located on a mountainside in what Beebe described as "the ultimate cloud jungle". Creole Petroleum, a Venezuelan spin off of Standard, agreed to cover the cost of the station and finished a small portion of the vast structure for Beebe and his team to use. Beebe and his team began work there in 1945, staying as guests of the Venezuelan government. During his work at Rancho Grande, Beebe broke his leg in a fall from a ladder, and the forced immobility which resulted from having his leg in a cast presented him with a new opportunity for observing the area's wildlife. At his request, he and his chair were transported into the nearby jungle, and as he sat motionless the wild animals around him soon began to go about their business without noticing his presence. His immobility also presented him with the opportunity to spend hours at a time observing a pair of bat falcons through binoculars, documenting the behavior of their two chicks and every prey item fed to them by their parents. His observations documented several behaviors which were new to science, including the first documented example of play in birds. Although Beebe and his team enjoyed rewarding seasons at Rancho Grande in 1945 and 1946, they did not return there in 1947. The reason they gave in their annual report was that the previous two seasons had produced so much material that they needed an additional year to analyze it, but in reality, this was more the result of insufficient funding as well as the unstable state of Venezuelan politics. Beebe returned to Rancho Grande in 1948, where he completed several technical papers about the migration patterns of birds and insects, as well as a comprehensive study of the area's ecology which he coauthored with Jocelyn Crane. Realizing that the area's politics might soon put an end to their research there, in spring of 1948 Jocelyn made a side trip to Trinidad and Tobago in hope of finding a site for a research station where the politics would be more secure. Finally, when the 1948 Venezuelan coup d'état installed Marcos Pérez Jiménez as Venezuela's dictator, Beebe decided that he could no longer continue to work in Venezuela. Beebe described his experiences at Rancho Grande in his 1949 book High Jungle, which was the last of Beebe's major books. In January 1950, the New York Zoological Society celebrated to commemorate the 50th anniversary of Beebe's work for them. He was by this point the only remaining member of the zoo's original staff, and had produced more scholarly papers and publicity than any other employee. Letters and testimonials poured in from other scientists with whom Beebe had worked, attesting to their admiration of him and his influence on them. One letter from the Harvard biologist Ernst Mayr wrote that Beebe's work had been an inspiration to his own, particularly A Monograph of the Pheasants and Beebe's books about jungle wildlife.

Тринидад пен Тобагодағы соңғы жылдары

Джоселин Крейн Тринидад пен Тобагода зерттеу стансасын іздеп жүргенде, Арима аңғарына қарап тұрған төбедегі үйді тапты, ол Вердант Вейл деп белгілі болды. 1949 жылы Биби бұл үйді сатып алып, Ранчо Гранде орнына тұрақты зерттеу стансасы ретінде пайдалануға берді. Биби бұл үйді Рудьярд Киплингтің шығармаларында кездесетін Үндістанның төбесінің атымен Симла деп атады. Кейіннен ол өзінің егіндікке кіруін белгілеген тағдыр сезімін сипаттады: «Біз сыртқы қабырғаның астынан шыққанда, күн жарылып, үш үйдің құсқұйрығы бірден ән шырқады, ал екі жаңбырлы қалың түстер аңғарға инфрақызыл және ультракөк сәулелерін шашырады. Егер біз белгілерді танудан бас тартсақ, адам болмас едік». Симланың бастапқы сатып алуы тек үйді және оны қоршаған орманы қамтыған болса да, Биби көп ұзамай бұл оның жүргізгісі келетін зерттеулер үшін жеткіліксіз екенін түсінді және 1953 жылы Биби екі мүлікті де Нью-Йорк зоологиялық қоғамына бір доллар үшін сыйға тартты. Бибтің Симладағы зерттеулері оның зерттеулерінің көптеген түрлі кезеңдеріндегі элементтерді біріктірді, соның ішінде аймақтағы құстардың өмірлік циклдерін бақылау, орманның шағын аймақтарындағы әрбір өсімдік пен жануардың егжей-тегжейлі талдауы және жәндіктердің мінез-құлқын зерттеу. Осы кезеңде жазған ғылыми еңбектерінің басты тақырыбы жәндіктер болды, бұл оның бұрынғы зерттеу салаларынан энтомология саласына көшуін білдірді. Жергілікті балалар Симладағы Бибиге жануарлардың үлгілерін алып келіп, оларды жіктеуін сұрайтын. Ол балалық шағындағы зерттеулерін еске түсіріп, Американың табиғи тарих мұражайына алып келген үлгілерін есте сақтап, олармен қуана жұмыс істеді. 1952 жылы өзінің жетпіс бесінші туған күні Биби Нью-Йорк зоологиялық қоғамының директоры лауазымынан шығып, директордың құрметті директоры болды, ал Джоселин Крейн директордың көмекшісі болды. Бибтің соңғы үлкен экспедициясы 1955 жылы болды, ол 45 жыл бұрын фазан экспедициясында жасаған бағытын қайталап, бұрын зерттеген популяциялардың адам қоныстануына қалай жауап беріп жатқанын анықтау ниетімен болды. Жоселин Азияның скрипкашы крабтарын зерттеу мақсатында онымен бірге экспедицияға барды. Джоселиннің осы экспедициядағы зерттеулері оның «Fiddler Crabs of the World» монографиясының негізі ретінде қызмет еткенмен, Биби экспедиция кезінде өзінің бақылауларының нәтижелерін ешқашан жариялаған жоқ. Сноу Симлаға тұрақты қонақ болып, оған жауап ретінде Биби Сноудың кейбір зерттеулеріне қаржылай көмек көрсетті. Биби Симлада қонақтарға қалай қарайтынын анықтау үшін ерекше әдіс ойлап тапты. Оның үйінің террасасы А. А. Милннің сыйлығы болған «Винни-Пух» кейіпкерлерінің мүсіндерімен безендірілген болатын. Бұл кейіпкерлерді Милннің шығармалары деп таныған келушілерді Биби құлшыныспен қарсы алды, ал оларды танымағандарды Биби олар кеткенше шыдады. Биби қартайған шағында да белсенді болды. 1957 жылы ол сексен жасында құс ұяларын зерттеу үшін әлі де ағаштардың сырғақ бұтақтарына көтеріле алатын. Алайда 1959 жылы оның күші әлсіреп, ұзақ уақыт бойы ағашқа көтерілу мен өрмелеудің қажеті жоқ болып кетті. Биби сонымен қатар, Шёгрен синдромы болуы мүмкін, ал оның себебін толық түсінбесе де, Биби мен оның дәрігерлері оны «манго аузы» деп атады. Биби сөйлеуге қарсы болды, өйткені бұл оның дауысына әсер етті, бірақ ол Джоселиннің көмегімен кейде дәріс беруді жалғастырды. Ол Бибимен соңғы кездесуі туралы баяндағанда, Генри Фэрфилд Осборн кіші, оның соңғы жылдары қалай науқастанғандығын, ақырында қозғалмай, сөйлей алмай қалғанын айтады. Алайда Бибидің жеке дәрігері А. Э. Хилл басқаша пікір білдіріп, оның соңғы күндеріне дейін ой-санасы ашық, сөйлеу қабілеті уақытша бұзылып қалған кездерді қоспағанда, өздігінен қозғала алатынын айтады. Екі деректе де Биби өзінің соңғы жылдары Симладағы қонақтарына әзіл-аңыз айтып, ерік-жігерін көрсетуді ұнататыны айтылады. Бұл кездесуге әлемнің екі жағындағы Бибидің достары қатыса алуы үшін, ескерткіш рәсімдері Тринидад пен Тобагода да, Нью-Йоркте де өткізілді. Биби қайтыс болғаннан кейін Джоселин Тропикалық зерттеулер департаментінің директоры болып тағайындалды және Бибидің бұрынғы қызметкерлерінің қалған бөлігімен бірге Симла станциясын басқаруды жалғастырды. Биби Елсуит өлгеннен кейін өзінің өмірбаянын жазады деп жиі уайымдаған. Бұл ықтималдықты болдырмау үшін ол барлық қағаздар мен журналдарды Джоселинге қалдырды. 1984 жылы Элсуит қайтыс болғаннан кейін Джоселин Бибтің қағаздарын Принстон университетінің Файрстоун кітапханасының Сирек кітаптар және арнайы жинақтар департаментіне сыйға тартты. Файрстоун кітапханасының иелігінде болған кезде де Бибидің қағаздары Джоселиннің рұқсатысыз қол жетімді болған жоқ, және көптеген ғалымдар Джоселин Бибидің өмірбаянын жазу үшін Кэрол Грант Гульдқа рұқсат бергенге дейін оларды пайдалана алмады. Табиғатты сақтау қоғамының мұражайларында да Тропикалық зерттеулер департаментіне қатысты бірнеше жинақтар сақталған.

The product of Jocelyn Crane's search for a potential research station in Trinidad and Tobago was a house on a hill overlooking the Arima Valley, which was known as Verdant Vale. In 1949, Beebe bought this estate to use a permanent research station to replace Rancho Grande. Beebe renamed the estate Simla, after the hill in India that featured in Rudyard Kipling's writings. He later described the sense of destiny that marked his introduction to the estate:

cquote|We had climbed the winding road in a tropical downpour. As we came out below the outermost wall, the sun broke through, three house wrens sang at once, and a double rainbow sprayed the valley with infrared and ultraviolet. We would not have been human if we had refused to recognize omens. Although the initial purchase of Simla had contained only the house and of the forest surrounding it, Beebe soon realized that this was insufficient for the research he wished to conduct, and purchased another neighboring estate known as St. Pat's which contained an additional In 1953, Beebe donated both properties to the New York Zoological Society for one dollar,

Research at Simla formally began in 1950. Beebe's research at Simla combined elements of many different earlier stages of his research, including observations of the life cycles of the area's birds, detailed analyses of every plant and animal in small areas of forest, and studies of insect behavior. Insects were the focus of the scientific papers he produced during this period, marking a transition from his past areas of study into the field of entomology. Local children periodically brought animal specimens to Beebe at Simla and asked him to classify them. Remembering the early studies of his own childhood, in which he had brought specimens to the American Museum of Natural History, he was happily working with them. In 1952, on his seventy fifth birthday, Beebe retired from his position as the director of the NYZS's Department of Zoological Society and became Director Emeritus, while Jocelyn Crane was promoted to Assistant Director. Beebe's last major expedition occurred in 1955, retracing the route he had taken during his pheasant expedition 45 years earlier, with the intention of discovering how the populations he had previously studied were faring in response to human encroachment. Jocelyn accompanied him on this expedition for the purpose of documenting Asia's fiddler crabs. Although Jocelyn's studies during this expedition served as part of the basis for her monograph Fiddler Crabs of the World, Beebe never published the results of his own observations during it. Snow became a regular visitor to Simla, and in return Beebe provided financial assistance for some of Snow's own research. Beebe devised an unusual method for determining how he would react to his visitors at Simla. His terrace there was decorated with statues of characters from Winnie the Pooh that had been a gift from A. A. Milne. Visitors who recognized these characters as Milne's creations were greeted by Beebe with enthusiasm, while those who did not recognize them were just endured by Beebe until they left. Beebe remained active well into his old age. In 1957, at the age of eighty, he was still capable of climbing slippery tree trunks to study bird nests. However, by 1959 his strength had lessened enough that long hikes and tree climbing were no longer practical for him, and he contented himself with work that could be conducted in the laboratory, such as dissecting birds' nests to analyze their method of construction. Beebe also began to be afflicted with a throat ailment which may have been Sjögren's syndrome, although lacking a complete understanding of what caused it, Beebe and his doctors referred to it as "mango mouth". Beebe was reluctant to accept speaking engagements because of the effect this had on his voice, although he continued to give lectures on occasion with Jocelyn's help. In an account of his final meeting with Beebe, Henry Fairfield Osborn, Jr. describes how during Beebe's last few years he gradually succumbed to illness, eventually becoming nearly immobile and incapable of speech. However, Beebe's personal physician A. E. Hill provides a differing account, stating that Beebe remained lucid and able to move about without assistance almost until his last day, apart from the periods of time during which his "mango mouth" temporarily slurred his speech. Both accounts agree that throughout his final years Beebe remained fond of playing practical jokes on his visitors at Simla, According to his wishes, he was buried in Mucurapo Cemetery in Port of Spain. Memorial services were held in both Trinidad and Tobago and New York City so that Beebe's friends in both parts of the world could attend. Following Beebe's death, Jocelyn succeeded him as the director of the Department of Tropical Research and continued to run the Simla station along with the rest of Beebe's former staff. Beebe had frequently worried that Elswyth would write a biography of him after his death. To prevent this possibility, he left all of his papers and journals to Jocelyn. After Elswyth died in 1984, Jocelyn donated Beebe's papers to the Department of Rare Books and Special Collections at Princeton University's Firestone Library. Even in the possession of Firestone Library, Beebe's papers remained inaccessible without Jocelyn's permission, and most scholars were prevented from using them until Jocelyn offered access to the writer, Carol Grant Gould, to write Beebe's biography. The Archives of the Wildlife Conservation Society also holds several collections related to the Department of Tropical Research.

Жеке тұлға және мәдени имидж

Уильям Биби теледидар пайда болғанға дейін Америкадағы басқа ғалымдардың ешқайсысынан артық танымал болды. Ол ғылыми жазушы ретінде де, академиялық ортада да белсенді болды, кейін Стивен Джей Гулдпен салыстыруға болатын рөл атқарды. Биби Нью-Йорктің "Қызыл маусымдар" дәуіріндегі танымал тұлға болды және сол кезеңнің көптеген танымал өкілдерімен, соның ішінде Фанни Херст пен карикатурист Руб Голдбергпен дос болды. Ол сырт келбетімен ерекше көзге түспесе де, өз құлшынысы, зиялылығы және тартымдылығымен әлеуметтік және кәсіби жағдайларда үстемдік танытты. Блэрден ажырылып, кейін Элсуитке үйленгенінің нәтижесінде ол әйелдермен қарым-қатынастағы күйзелістерімен де белгілі болды. Ол ғылымды саяси идеологияларды, мысалы, социализмді немесе әйелдердің еркектерден кем деп есептелуін ақтау үшін пайдалануға бағытталған әрекеттерді қатаң сынады. Биби сонымен қатар 20 ғасырдың басында көптеген биологтар, тіпті оның зоопарктегі замандастары қолдаған евгеникалық идеяларды да қабылдамады, бірақ бұл көбінесе осы идеялар зоопарктің достарын бөліп, ұжымда дау тудырады деген қорқыныстан туды. Бибидің зоопарктегі басшыларымен, әсіресе Хорнедеймен қарым-қатынасы шиеленіскен болатын, ол Бибидің қаржы мен қызметкерлерді үнемі талап етуіне, сондай-ақ Биби мансабымен өрлеген сайын зоопаркті күтуге көбірек уақыт бөлмейтініне наразы болды. Бір дау тудырған мәселе – Бибидің Зоологиялық қоғам кітапханасынан алған кітаптарын қайтаруды ұмытып кетуі, нәтижесінде олар жылдар бойы із-түзсіз жоғалып кетті. Дегенмен, Хорнедей Бибимен келіспеушіліктерін ашық білдірмеді және басқалар сынға алғанда оның жұмысын қорғауға дайын болды. Биби өзінің барлық экспедицияларында жұмыс істейтін адамдардан жоғары талаптар қойды, бірақ болашақ қызметкерлерде қандай қасиеттерді іздейтінін ешқашан толық айтпады. Генри Фэрфилд Осборн кіші бір оқиғаны еске алады: Биби онымен жұмыс істегісі келген ғалымды қабылдаудан бас тартты, себебі ғалым ағымдағы міндеттеріне деген қызығушылығының жоғалғанын айтқан. Осы сұраққа жауап ретінде Биби: "Жалыққандық – әдепсіздік. Адам тек көруі керек. Біздің айналамызда табиғат ең қызықты оқиғаларды жасап тұрады, бірақ оларды байқау үшін көзімізді ашуымыз керек. Өткен айда мен біздің аумағымызда жүріп келе жатсам, бір патшайым термит керемет қаласын салуға кіріскенін көрдім. Мен оны төмен қарап тұрғаным үшін байқадым. Бір түні үш алып жеміс жегіш жартас айдың бетінен ұшып өтті. Мен оларды жоғары қарап тұрғаным үшін көрдім. Кейбір адамдар үшін ормандар ыстық пен қауіп-қатерге толы орын. Бірақ көре білген адам үшін оның жүзімдері мен өсімдіктері әдемі әрі ұқыпты құрылған кестеге ұқсайды. Жоқ, мен қасымда жалыққан адамдарды қаламаймын."

William Beebe was more famous in the United States than any other American naturalist before the days of television. As a scientific writer who participated in both the popular and academic worlds, he occupied a similar role to the role later occupied by Stephen Jay Gould. Beebe was a well known figure in the Roaring Twenties of New York City and was friends with numerous other well known figures of the period, including Fannie Hurst and the cartoonist Rube Goldberg. Although he was not physically handsome in the traditional sense, he tended to dominate every social and professional situation due to his enthusiasm, intelligence, and charisma. As a result of his much publicized divorce from Blair and his later marriage to Elswyth, he was also known for his stormy relationships with women. He was highly critical of efforts to use science to justify political ideologies, such as socialism or the belief that women were inferior to men. Beebe also disapproved of the eugenic ideas advocated by many biologists in the early 20th century, including some of his contemporaries at the zoo, although this was largely out of fear that these ideas would alienate friends of the zoo and cause divisions among its staff. Beebe had a troubled relationship with some of his superiors at the zoo, particularly Hornaday, who was resentful of Beebe's constant demands for more funding and staff, as well as the fact that as Beebe's career progressed he gradually devoted less and less time to care for the zoo itself. One particular point of disagreement was Beebe's forgetfulness about returning books which he had borrowed from the Zoological Society's Library, which would occasionally go missing for years as a result. However, Hornaday never publicly expressed his disagreements with Beebe and did not hesitate to defend Beebe's work when others criticized it. Beebe had high expectations of the people working under him on all of his expeditions, although he never revealed the exact characteristics that he looked for in potential employees. Henry Fairfield Osborn Jr. recounts one incident in which Beebe turned down a scientist who wished to work with him when the scientist described boredom with his current duties as one of his reasons for requesting this. In response to this request, Beebe retorted:

cquote|Boredom is immoral. All a man has to do is see. All about us, nature puts on the most thrilling adventure stories ever created, but we have to use our eyes. I was walking across our compound last month when a queen termite began building her miraculous city. I saw it because I was looking down. One night three giant fruit bats flew over the face of the moon. I saw them because I was looking up. To some men, the jungle is a tangled place of heat and danger. But, to the man who can see, its vines and plants form a beautiful and carefully ordered tapestry. No, I don't want any bored men around me.

Жұмыстың әсері мен мұрасы

Уильям Биби қазір экология деп танылатын саланың пионері болды. Оның организмдерді олар қоныстанған экожүйелер контекстінде түсіну қажет деген теориясы сол кездегі үшін мүлдем жаңа болды және зор ықпалға ие болды. Ол ойлап тапқан әдіс – белгілі бір табиғат аймағындағы барлық организмдерді жүйелі түрде талдау әдісі – бұл салада стандартты әдісқа айналды. Биби сонымен қатар океанография саласында да пионер болды, оның Батисфераға жасаған терең суға батулары көптеген басқа зерттеушілерге үлгі болды. Э.О. Уилсон, Сильвия Эрл және Эрнст Майр Бибидің еңбегі олардың мансап таңдауына әсер еткенін айтты. Карсон 1951 жылғы «Бізді қоршаған теңіз» кітабын Бибиге арнап, «Теңіздің құпиясы мен мәніне деген құштарлығым осы кітапты жазуға Уильям Бибидің достығы мен қолдауы арқасында жеміс берді» деп жазды. Биби ғылыми және көпшілік аудиториясы үшін жазып, ғылымды жалпыхалыққа қолжетімді етуге үлкен үлес қосты. Бұл, әсіресе, ол табиғатты қорғаудың алғашқы және маңызды жақтаушыларының бірі болғандықтан, ерекше маңызға ие болды. Дегенмен, Бибидің көпшілікке арналған жазбаларының бір кемшілігі болды, оның замандастары оны жоғары бағаламады, оны ғылымды насихаттаушы деп есептеді. Жаңа түрге атау беру үшін әдетте типтік үлгіні алу және талдау қажет, бұл Батисфераның ішінде мүмкін емес еді. Бибидің кейбір сыншылары осы балықтар Батисфера терезесіндегі конденсация нәтижесінде пайда болған иллюзиялар екенін, тіпті Биби оларды қасақана ойлап тапқанын айтты, бірақ соңғысы Бибидің адал және қатаң ғалым ретіндегі беделіне қайшы келер еді. Бибидің Батисферадан жасаған көптеген бақылаулары су астындағы фотосуреттердің жетістіктерімен расталған болса да, бір мүмкіндік бар: бұл жануарлар шындығында бар болса да, терең теңіздегі өмір туралы әлі көп нәрсе білу керек, сондықтан оларды басқа ешкім көрмеген болуы мүмкін. Жаңа таксондарды сипаттаудан басқа, оның құрметіне Leptuca beebei крабы (Крейн, 1941) аталды, ол көбінесе Бибидің скрипкашы крабы деп аталады.

William Beebe was a pioneer in the field now known as ecology. His theory that organisms must be understood in the context of the ecosystems they inhabit was completely new for its time and has been highly influential. The method he invented of methodically analyzing all organisms within a small area of wilderness has become a standard method in this field. Beebe was also a pioneer in the field of oceanography, setting a precedent with his Bathysphere dives which many other researchers would follow. E. O. Wilson, Sylvia Earle and Ernst Mayr have all described Beebe's work as an influence on their own choice of careers. Carson dedicated her 1951 book The Sea Around Us to Beebe, writing "My absorption in the mystery and meaning of the sea have been stimulated and the writing of this book aided by the friendship and encouragement of William Beebe." By writing for a scientific as well as the popular audience, Beebe did much to make science accessible to the general public. This was particularly significant in the area of conservation, of which he was one of the most important early advocates. However, Beebe's prolific writing for a popular audience had a downside, in that other scientists of his time were reluctant to hold him in high accord because they regarded him as a popularizer. The naming of a new species ordinarily requires obtaining and analyzing a type specimen, something which was obviously impossible from inside the Bathysphere. Some of Beebe's critics claimed that these fish were illusions resulting from condensation on the Bathysphere's window, or even that Beebe willfully made them up, although the latter would have been strongly at odds with Beebe's reputation as an honest and rigorous scientist. While many of Beebe's observations from the Bathysphere have since been confirmed by advances in undersea photography, One possibility is that although these animals indeed exist, so much remains to be discovered about life in the deep ocean that these animals have yet to be seen by anyone other than him. In addition to his descriptions of new taxa, the crab Leptuca beebei (Crane, 1941), commonly known as Beebe's fiddler crab, was named in his honor.

Тетраптерикс

Биби фазан филогенезиясын талдаумен және Галапагос аралдарындағы тіршілікті зерттеумен қатар, эволюциялық биология саласындағы ең маңызды үлестерінің бірі деп құстардың ата-бабаларының алдыңғы және артқы аяқтарында қанаттары бар “Тетраптерикс сатысы” деп аталатын кезеңнен өтті деген гипотезасын қарастырды. Биби бұл теорияны кейбір қазіргі құстардың балапандары мен ұрықтарындағы аяқтарындағы ұзын қауырсын қауырсындарына негіздеді, оны атавизм деп санады; сондай-ақ ол Археоптерикс үлгілерінің бірінде аяқ қанатының іздерін байқады. Биби өзінің идеясын 1915 жылы Zoologica журналында жарияланған «Құстардың тегіндегі Тетраптерикс сатысы» атты мақаласында сипаттады. Герхард Хайльман 1926 жылы жарық көрген «Құстардың пайда болуы» атты кітабында Бибидің Тетраптерикс гипотезасын жан-жақты талқылады. Хайльман Биби зерттеген түрлерге жақын, сондай-ақ көне түрлерге жататын көптеген басқа құс түрлерінің балапандарын зерттеді, Биби құжаттаған аяқ қанаттарының қосымша дәлелін табу үмітімен. Мұндай дәлелдерді таба алмағаннан кейін, Хайльман Бибидің Тетраптерикс гипотезасын қабылдамады, және бұл келесі бірнеше онжылдықтар бойы орнитологтар арасындағы консенсус болып қала берді. Алайда, Биби өзінің Тетраптерикс гипотезасын 1940 жылдарға дейін де қорғап келді. 2003 жылы Бибидің Тетраптерикс гипотезасы Microraptor gui табылуымен расталды – бұл кішкентай қанатты динозаврдың алдыңғы және артқы аяқтарында асимметриялық ұшу қауырсындары болған. Бибидің Тетраптерикс гипотезасы қазір Microraptor gui-дың анатомиясын және оның ұшу позын дұрыс болжағандығы үшін көрегендік деп есептеледі, Ричард О. Прум оны «Бибидің жазбаларынан тікелей ұшып шыққандай» деп сипаттады. Бұл жануардың табылуы құстардың ұшуының бастауында аяқ періштері маңызды рөл атқарды деген Бибидің теориясын қайта жандандырды.

Уильям Биб тропикалық зерттеу станциясы

Уильям Биб 1962 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның Симладағы зерттеу станциясы Джоселин Крейннің басқаруымен, «Уильям Биб тропикалық зерттеу станциясы» деген жаңа атаумен жұмысын жалғастырды. Алайда, Джоселиннің зерттеулері үшін солтүстікке ұзақ мерзімге сапар шегу қажет болғандықтан, 1965 жылға қарай станцияны іске қосуға уақыты жетпеді. 1971 жылға таман станция қолданыстан шығып, жабылды. Осы уақытта Аса Райттың денсаулығы қарттық шағында нашарлай бастағанда, оның достары оның қайтысынан кейін көршілес Спринг-Хилл иелігі құрылыс салушылардың қолына өтіп кетуі мүмкін деп қорқып, оны сатып алып, Аса Райт табиғат орталығына айналдыру үшін траст құрды. 1974 жылы Бибтің мүлігі жаңадан құрылған Аса Райт табиғат орталығына сыйға берілді. Қазір Аса Райт табиғат орталығының басқаруымен Уильям Биб тропикалық зерттеу станциясы толықтай қайта жаңартылуда. Ол қазір ғылыми зерттеулерге белсенді түрде қатысып, ғалымдар үшін маңызды жиналатын орынға айналды. Сондай-ақ, бұл орын құс бақылаушылардың да сүйікті мекені, олар ондаған жылдар бұрын Уильям Биб зерттеген колибрилер, танагерлер және май құстарының популяциясын бақылай алады.