Кіріспе
Троцкишіл ұйым 1950-ші жылдары. Американың Социалистік одағы, сондай-ақ Америка Социалистік одағы, Социалистік одақ немесе Кокраниттер деп аталған бұл ұйым 1953 жылы Социалистік жұмысшылар партиясынан бөлініп, 1959 жылы таратылды. Оған Социалистік жұмысшылар партиясының кәсіби одақтарының көп бөлігі, сондай-ақ Төртінші Интернационал Халықаралық Секретариатының "Паблошылдық" бағытына көзқарасы жақын адамдар кірді, бірақ ол ешқашан ISFI бөлімшесі ретінде мойындалмады.
The Socialist Union of America, also called American Socialist Union, Socialist Union or Cochranites were a Trotskyist group that split from the Socialist Workers Party in 1953 and disbanded in 1959. It included most of the SWPs trade union base, as well as others sympathetic to the "Pabloist" line of the International Secretariat of the Fourth International, though it was never recognized as a section of the ISFI.
Тарих
1948-1949 жылдары Берт Кокран басқарган Мичиган/Огайо округіндегі SWP-да наразылық көзқарасы қалыптаса бастады. Ол Флинт пен Детройт (Мичиган), сондай-ақ Толедо мен Кливленд (Огайо) қалаларындағы UAW жергілікті ұйымдарындағы SWP фракцияларын; Джулс Геллер басқарған Акрондағы Біріккен резеңке жұмысшыларының фракцияларын; және Янгстаундағы Біріккен болат жұмысшыларының ішінде Гарри Брейверман айналасындағы топты қамтыды. Бұл тенденция SWP-ның секталық сипатына күмән келтіре бастады және 1950 жылдары АҚШ жағдайында демократиялық централизм мен авангардтық партия тұжырымдамалары орынсыз деп санады. Олар капитализм революциялық дағдарысқа бет бұрып бара жатқанына сенбеді және сол кезде жұмысшылар арасында насихат жүргізу үшін социалистік білім беру тобы авангардтық партиядан гөрі тиімді деп санады. Олар сондай-ақ CIO одақтарындағы коммунистермен одақ құруға, қуғын-сүргінге қарсы күресуге, коммунистер мен олармен келісетіндерді жұмысқа алуға басымдық беруге сенді, әсіресе көптеген адамдар сталинизмге көңілі тоюда. Осыған байланысты, бірақ ерекше тенденцияны Халықаралық хатшылықтағы SWP өкілі Джордж Кларк және Нью-Йорк SWP ұйымдастырушысы Милтон Заслоу басқарды. Бұл топқа сол кездегі Төртінші Интернационал хатшысы Мишель Паблоның идеялары тікелей әсер етті. Олар «суық соғыстың» қысымынан Совет Одағы мен басқа дегенерацияланған жұмысшы мемлекеттерін революциялық болуға мәжбүр еткенін есептеді. Басқа елдерде Пабломен біріккен троцкистермен бірлесіп, бұл топ ресми енудің орнына коммунистер мен олармен келісетіндерді жұмысқа алуға назар аударған дұрыс деп тапты. Ресми бөліну 1953 жылдың басында Заслоу Нью-Йорк жергілікті ұйымына өз идеяларын баяндайтын «Есеп және міндеттер» құжатын ұсынғанда басталды. Бұл партия ішінде қызу пікірталас тудырды, тіпті басшылықтың мамыр пленумында «беделділікке» келісуге тырысты. Сол жылдың тамызында Заслоу тобы Нью-Йорк жергілікті ұйымының бақылауын жоғалтты. Қазан айының соңында оппозициялықтар Джеймс Кэннон, Макс Шахтман және Мартин Аберннің Коммунистік партиядан шығарылуының 25 жылдығын тойлауды бойкоттап, оны өз қозғалысының негізі деп санайтын соңғы бөлінуге себепкер болды. Олар бойкоттан бас тартқаннан кейін партиядан шығарылды. Бұл бөліну SWP-ге мүшелерінің 25%-ын, ұйымдасқан еңбек күштеріндегі негізін және Мичиган штатындағы барлық ұйымын жоғалтты. Шығарылған мүшелер Америка Социалистік Одағын құрып, «Американ Социалист» газетін шығара бастады. Оның алғашқы үш айында Төртінші Интернационал, SWP және ASU арасында бірігу туралы келіссөздер жүргізілді. Үш айдан кейін бұл мүмкін емес болып шықты. Пабло ASU-дан Халықаралық хатшылықтың АҚШ-тағы жаңа филиалы болуын сұрады. Кокрандықтар бұдан бас тартты, өйткені бұл Социалистік Одақтың SWP-ден қорқып, сектаға айналуына әкеледі деп сенді. Кокрандықтар өздерінің қызметінің көп бөлігін «Американ Социалист» газетін шығаруға арнады. Олар өздерінің басылымын «экуменикалық» етіп, Майкл Харрингтон және У. Э. Б. Дю Буа сияқты әртүрлі солшыл философиялардың өкілдеріне ашты. Олардың негізгі сайлаушылары КОК-тің бұрынғы және бұрынғы КОК мүшелері болды, бірақ олар сондай-ақ 1956-1957 жылдардағы дағдарыстан кейін Коммунистік партиядан шыққан наразылардың арасында жұмысқа алуға тырысты. Заслоу, Кларк және Ирвинг Бейнин 1957 жылы Америка Еңбек партиясының қалдықтарында және Бейнин редакторы болған «The Guardian» журналының тобында жұмыс істеуге кетті. 1950 жылдардың соңында Брейверман мен Геллер «Monthly Review» журналына қызығушылық таныта бастады және Кохранның журналистика стиліне көңілі тоюда. Социалистік Одақ таратылды және «Американ Социалист» 1959 жылдың желтоқсанында жариялануын тоқтатты.
The formal split began in early 1953 when Zaslow presented a document, "Report and Tasks", to the New York Local outlining his ideas. This set off a spirited debate within the party, even though a "truce" was attempted by the leaderships May Plenum. In August of that year the Zaslow group lost control of the New York Local in a city convention. A final split was "provoked" in late October when the oppositionists boycotted the 25th anniversary celebration of the expulsion of James Cannon, Max Shachtman and Martin Abern from the Communist Party, which they regarded as the foundation of their movement. When they refused to disavow the boycott they were expelled. The split cost the SWP 25% of its membership, most of its base within organized labor and its entire organization in the state of Michigan. The expelled members formed the American Socialist Union and began publishing a newspaper, the American Socialist. For the first three months of its existence, negotiations for unity were attempted between the Fourth International, the SWP and the ASU. When, three or months later this proved to be impossible Pablo asked the ASU to become the new US affiliate of the International Secretariat the Cochranites declined, believing that that would just lead the Socialist Union to become a kind of sect that feared the SWP had become. The Cochranites focused much of their activity on publishing their newspaper, American Socialist. They kept their publication "ecumenical" open to people of various leftist philosophies, including Michael Harrington and W. E. B. Du Bois. Their major constituency was among the former SWP members within the CIO and ex CIO unions, though they also attempted to recruit among the dissidents who left the Communist Party after its crisis of 1956 1957. Zaslow, Clarke and Irving Beinin left in 1957 to work within the remnants of the American Labor Party and in the group around The Guardian magazine, where Beinin became editor. By the late 1950s, Braverman and Geller were becoming increasingly attracted to Monthly Review and disenchanted with Cochrans style of journalism. The Socialist Union disbanded and the American Socialist ceased publication in December 1959.
Жарияланымдар
Америка радикализмінің перспективалары Берт Кокран Нью-Йорк, Нью-Йорк : Американдық социалистік басылымдар, 1954