Майкл Джеймс Стюарт Дьюар: Американдық теориялық химик және ғылыми еңбектері
Michael J. S. Dewar
Майкл Джеймс Стюарт Дьюар – американдық теориялық химик, Оксфордта білім алған. Химия ғылымына зерттеулерімен үлкен үлес қосып, мәселелерді шешудегі шеберлігімен танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық химик Майкл Джеймс Стюарт Дьюар (24 қыркүйек 1918 – 10 қазан 1997) – американдық теориялық химик.
American chemist
Michael James Steuart Dewar (24 September 1918 – 10 October 1997) was an American theoretical chemist.
Білім және ерте өмір
Дивар шотландтық Энни Балфур (Кит) және Фрэнсис Дивардың ұлы болды. Ол Оксфорд университетінің Баллиол колледжінен бакалавр, магистр және философия докторы (DPhil) ғылыми дәрежелерін алды.
Dewar was the son of Scottish parents, Annie Balfour (Keith) and Francis Dewar. He received the degrees of Bachelor of Arts, Master of Arts, and DPhil from Balliol College, Oxford.
Мансап және зерттеу
1951 жылы Лондон университетінің Куин-Мэри колледжінде химия кафедрасының профессоры болып тағайындалды. Девардың күрделі мәселелерге жаңа шешімдер табу қабілеті алғаш рет Оксфорд университетінде докторантурадан кейінгі зерттеуші болып жұмыс істеген кезінде қалыптасты. 1945 жылы ол сол кездегі жетекші химиктерді қыңырлатқан стипитат қышқылының нақты құрылымын анықтады. Бұл құрылым жеті мүшелі сақинасы бар жаңа ароматикалық түрге ие болды, және Девар осы құрылымды трополон деп атады. Трополон құрылымының ашылуы, келесі ондаған жылдар бойы белсенді зерттеулерге ұластырған бензоид емес ароматикалық қасиеттер саласын дамытты, соның нәтижесінде химиктердің циклдік π электрондық жүйелер туралы түсінігі кеңейді. Сондай-ақ 1945 жылы Девар бұрынғыдан жаңа π кешендері туралы ұғымды ұсынды, оны бензидиннің изомеризациясындағы аралық зат ретінде қарастырды. Бұл алкендермен ауыспалы металдардың кешендерінің электрондық құрылымын алғаш рет дұрыс түсіндірді, кейіннен бұл Дьюар-Чатт-Дункансон моделі деп аталды. 1950 жылдардың басында Девар органикалық химияның жалпы молекулалық орбитальдық теориясы туралы алты мақаладан тұратын маңызды сериясын жазды. Ол Эрих Гюкельдің бастапқы кванттық механикалық әдістерін бұрмалау теориясы мен резонанс теориясын қолдану арқылы кеңейтіп, жаңартты, және көп жағынан қазіргі теориялық және есептеу органикалық химияның негізін қалады. Дегенмен, ол 1964 жылы Эдгар Хейлброннер ұсынған және қазір дамып келе жатқан Мёбиус ароматикасының тиімділігіне сенбеді. Ол 1970-1980 жылдары MOPAC компьютерлік бағдарламасында қолданылатын жартылай эмпирикалық кванттық химия әдістерін – MINDO, MNDO, AM1 және PM3 әзірлеуімен танымал. Бұл әдістер алғаш рет көптеген нақты (яғни, үлкен) жүйелердің құрылымын және реакция механизмін (өтпелі күйін) сандық түрде зерттеуге мүмкіндік берді.
Dewar was appointed to the Chair in Chemistry at Queen Mary College of the University of London in 1951. Dewar's reputation for providing original solutions to vexing puzzles first developed when he was still a postdoctoral fellow at the University of Oxford. In 1945, he deduced the correct structure for stipitatic acid, a mould product whose structure had baffled the leading chemists of the day. It involved a new kind of aromatic structure with a seven membered ring for which Dewar coined the term tropolone. The discovery of the tropolone structure launched the field of non benzenoid aromaticity, which witnessed feverish activity for several decades and greatly expanded the chemists' understanding of cyclic π electron systems. Also in 1945, Dewar devised the then novel notion of a π complex, which he proposed as an intermediate in the benzidine rearrangement. This offered the first correct rationalisation of the electronic structure of complexes of transition metals with alkenes, later known as the Dewar–Chatt–Duncanson model. In the early 1950s, Dewar wrote a famous series of six articles on a general Molecular orbital Theory of Organic Chemistry, which extended and generalised Erich Hückel's original quantum mechanical treatments by using perturbation theory and resonance theory, and which in many ways originated the modern era of theoretical and computational organic chemistry. He did not however believe in the utility of Möbius aromaticity, introduced by Edgar Heilbronner in 1964, and now a flourishing area of chemistry. He is known most famously for the development in the 1970s and 1980s of the Semi empirical quantum chemistry methods, MINDO, MNDO, AM1 and PM3 that are in the MOPAC computer program, and which for the first time enabled the quantitative study of the structure and mechanism of reaction (transition state) of many real (i. e. large) systems.