Канадалық CRS жүйесі: Ежелгі электрондық хабар алмасу тарихы

Кіріспе

Канадалық қашықтан жүйелер немесе жай ғана CRS Торонто аймағында орналасқан ірі коммерциялық хабарландыру тақтасы жүйесі болды. Бұл CompuServe немесе The Source сияқты "үлкен темір" компанияларынан тыс алғашқы коммерциялық жүйелердің бірі болды және 1990 жылдары Интернетпен толып кеткенге дейін сақталды. CRS-ті 1979 жылы Джуд Ньюэлл Mississauga RCP/M ретінде құрды, бұл RCP/M желісінде жұмыс істейтін кішкентай бір желілік жүйе, кейіннен ол көшірілгеннен кейін Торонто RCP/M болды. Ол CRS болды, өйткені Ньюэлл 1985 жылы өсіп келе жатқан жүйені толық уақытты жұмысқа айналдыруға шешім қабылдады, сол кездегі PCBoard жүйесіне көшіп, CP/M-нен DOS-қа көшті. Ол келесі бірнеше жылда өсіп, алғашқы үлкен BBS жүйелерінің біріне айналды, ол пайдаланушыларға мыңдаған жергілікті тұрғындармен әңгімелесуге мүмкіндік берді. Ол кезде орташа BBS жүйесі бір 300 немесе 1200 баудты модемде жұмыс істеді және хабарламалар немесе файлдар үшін өте шектеулі сақтау кеңістігі болды (қатты дискілер әлі кең таралмаған еді). Ал үлкен онлайн қызметтер мыңдаған файлдар мен хабарламаларды ұсынды, бірақ сағатына өте жоғары бағамен. CRS қымбат магистральдық жүйелер мен жергілікті BBS арасында баға және мүмкіндіктер тұрғысынан практикалық "орталық жолды" ұсынды. 1980 жылдардың соңында FidoNet-тің өсуі бұл тепе-теңдікті біршама бұзды. Енді пайдаланушы жергілікті тегін BBS жүйесіне қоңырау шалып, бүкіл әлемдегі пайдаланушылармен әңгімелесе алады, бірақ бұл іс жүзінде Солтүстік Америкамен шектелді. PCBoard RelayNet (немесе RIME) деп аталатын Fido сияқты жүйені қолдады, бірақ оны тек PCBoard қолдады, сондықтан платформаға тәуелсіз Fido-ға қарағанда трафиктің көлемі әлдеқайда аз болды. Кейбір уақыт бойы CRS пайдаланушы базасын ұлғайту үшін Солтүстік Америкадағы басқа PCBoard операторларына NAnet деп аталатын RelayNet хаб қызметін ұсынды, тіпті осы BBS-терге қоңырау шалу үшін 1 800 нөмірін ұсынды. CRS файлдық аймағы оның басты тартымдылығы болды, кітапханасы желідегі серверлерде орналастырылды, оны кішкентай BBS теңеуге үміттенбеді. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдары олар сақтау көлемін айтарлықтай арттырды және модем жылдамдығын жақсартты. 1992 жылы олар 250-ден астам желісі бар және шамамен 10,000 ақылы мүшесі бар әлемдегі ең ірі PCBoard жүйесі екенін мәлімдеді. Осы кезеңде олардың негізгі бәсекелесі - Торонтодағы басқа PCBoard негізделген Rose Media жүйесі болды, бірақ Rose шамамен 50 желімен кішірек болды. Алайда олардың қарқынды өсуі де қымбатқа түсті және компанияны 1990 жылдың тамызында банкротқа мәжбүр етті, оның басым бөлігі Bell Canada-ға қарыз болды. Кейін жеке инвесторлар тобы жүйені сатып алып, компанияны қайта іске қосты. 1991 жылы Джуд компаниядан кетті. Ол Торонто Free Net компаниясын құруға қысқа уақыт қатысқаннан кейін осы саладан кетіп қалды. 1992 жылы CRS өзінің атын CRS Online деп өзгертті және PCBoard өте жақсы қолдамайтын, кем дегенде үлкен бірнеше машиналық орналымдарда онлайн чатқа бағытталған тағы бір BBS жүйесін қосты. 1994 жылдың соңында CRS Frontier деп аталатын Windows негізделген Интернетке қол жеткізу қызметін енгізді, ол стандартты Интернет функцияларын, соның ішінде электрондық пошта, жаңалықтар және gopher-ді, сондай-ақ өзінің үлкен файлдық кітапханасына қол жеткізуді қамтиды. 1995 жылдың наурыз айында CRS Delrina компаниясы сатып алды, бұл Delrina компаниясының қызмет көрсету нарығына кіруінің негізі болды. Дегенмен, бұл сатып алудан бірнеше ай өткен соң, Delrina-ны АҚШ-та орналасқан бағдарламалық қамтамасыз ету компаниясы Symantec сатып алды, ол Delrina-ның негізгі бағдарламалық өнімдері, атап айтқанда WinFax-тан басқа қызығушылығы аз болды. 1996 жылдың қаңтар айында CRS Online-ді өсіп келе жатқан интернет-провайдер iStar Internet сатып алды. Олардың қызығушылығы негізінен CRS клиенттеріне қатысты болды, олар тез арада стандартты Интернетке қол жеткізу ұсыныстарына енгізілді. CRS-тің өзі тез жоғалып кетті.

Canada Remote Systems, or simply CRS, was a major commercial bulletin board system located in the Toronto area. It was one of the earliest commercial systems outside the "big iron" companies such as CompuServe or The Source, and survived into the 1990s before being overwhelmed by the Internet and closing down. CRS was founded by Jud Newell in 1979 as Mississauga RCP/M, a small one line system running on RCP/M that later became Toronto RCP/M after a move. It became CRS when Newell decided to make the growing system a full time job in 1985, moving to the then top of the line PCBoard system and moving to DOS from CP/M. It grew over the next few years to become one of the first really large BBS systems, which allowed its users to carry on conversations with thousands of local residents. At the time the average BBS system was run on a single 300 or 1200 baud modem and had extremely limited storage space for messages or files (hard drives were not yet common). At the other end of the scale, larger online services offered thousands of files and messages, but at a fairly high per hour cost. CRS offered a practical "middle ground" between the expensive mainframe systems and the local BBS, both in terms of pricing and features. During the late 1980s the growth of the FidoNet upset this balance somewhat. Now a user could call into their local free BBS system and have conversations with users from all over the world—although practically this was limited to North America. PCBoard did support a Fido like system known as RelayNet (or RIME), but this was supported by PCBoard only and thus had a much smaller amount of traffic than the platform independent Fido. For some time CRS offered RelayNet hub service known as NAnet to other PCBoard operators throughout North America in order to increase the user base, going so far as to offer a 1 800 number for these BBSes to call in on. CRS's file area remained its major draw, with a library hosted on a number of networked servers that no small BBS could hope to match. Through the late 1980s and into the 1990s they added considerable amounts of storage and greatly improved modem speeds. In 1992 they could claim to be the largest PCBoard system in the world with over 250 lines and about 10,000 paid members. Throughout this period their main competitor was another Toronto PCBoard based system, Rose Media, but Rose remained smaller at about 50 lines. However their aggressive growth was also expensive, and forced the company into receivership in August 1990, with a sizable debt primarily owed to Bell Canada. A group of private investors then purchased the system and restarted the company. By 1991 Jud had left the company. He was briefly involved with the formation of Toronto Free Net before eventually leaving the industry. In 1992, CRS changed its name to CRS Online and added another BBS system aimed at online chat, which PCBoard did not support very well, at least in large multi machine installations. In late 1994, CRS introduced a Windows based Internet access service called Frontier that incorporated standard Internet functions including email, news and gopher, as well as access to its large file library. In March 1995, CRS was acquired by Delrina to serve as the foundation of Delrina's push into the services market. However, within months of this acquisition, Delrina was itself acquired by Symantec, a US based software company with little interest beyond Delrina's core software products, notably WinFax. In January 1996 CRS Online was purchased by a growing internet service provider, iStar Internet. It appears their interest was primarily in CRS's customers, which it quickly absorbed into its standard Internet access offerings. CRS itself quickly disappeared.