Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манчестер–Шеффилд–Уатт электр темір жолы – британдық темір жолдардағы электрлендіру жобасы. Бұл маршрут Пэннин тауларының екі беткейіндегі ұзын көтерілістерді және орталық бөлігіндегі, Вудхед өткеліне жақын орналасқан ұзын Вудхед туннелін қамтыды. Осының салдарынан маршрут Вудхед желісі деп аталды.
The Manchester–Sheffield–Wath electric railway was an electrification scheme on British railways. The route featured long ascents on both sides of the Pennines with the long Woodhead Tunnel at its central summit close to the Woodhead pass. This led to the route being called the Woodhead Line.
Жол жүрісі
Негізгі бағыт Манчестер Лондон жолынан (кейін Манчестер Пикадилли) Пеннин таулары арқылы Вудхед туннелімен Пеннистонға дейін жалғасты, онда Уат желісі бөлінді. Негізгі желі содан кейін Шеффилд Виктория станциясы арқылы өтіп, Ротервуд тұйықтарына жетті. Уат желісі Пенистоннан Оңтүстік Йоркширдің көмірлі аймағының ортасындағы Уат маршаллдық ауласына дейін созылды. Негізгі желіден Фоллоуфилд Лоп желісіндегі Реддиш локомотив депосына, Глоссопқа (жергілікті жолаушылар пойыздары үшін), Дьюснап тұйықтарына (барлығы Манчестер жағында) және Тинсли маршаллдық ауласына (Шеффилд жағында) дейін шағын электрлендірілген тармақтар тартылды.
The main route ran from Manchester London Road (later Manchester Piccadilly) over the Pennines, through the Woodhead Tunnel to Penistone, where the Wath line split. The main line then proceeded through Sheffield Victoria Station and on to Rotherwood sidings. The Wath line ran from Penistone to Wath marshalling yard in the heart of the South Yorkshire coalfields. Minor electrified branches off the main line ran to the locomotive depot at Reddish on the Fallowfield Loop line, to Glossop (for local passenger trains), Dewsnap sidings (all at the Manchester end) and Tinsley Marshalling Yard (at the Sheffield end).
Соғысқа дейінгі жағдай және жетістіктер
АҚШ-та электрлі жетегінің дамуынан кейін, Ұлы Орталық темір жолы (GCR) Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын желіні электрлендіруді қарастырды. Нақты жоспарлар жасалмады, бірақ 1920-шы жылдары ауыр жүктердің көп көлемі бумен жұмыс істеуді күрделі етіп, қиындықтар тудырды. 1923 жылғы темір жолдардың бірігуі жоспарларды тоқтатты, нәтижесінде GCR Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолына (LNER) қосылды. Операциялық мәселелер 1930-шы жылдарға дейін сақталды. 1935 жылы үкімет Ұлы депрессия кезінде жұмыссыз азаматтарға көмек көрсету мақсатында темір жолдарға несие берді, соның арқасында LNER жобаны қайта бастады: электрлендіруді жоспарлау және құрылыс жұмыстары қолға алынды. Жүйе 1500 В тұрақты токпен (DC) электрлендірілуге тиіс болды, бұл LNER-дің Ньюпорт-Шилдон желісінде де қолданылған голланд стиліндегі электрлендіруге ұқсас еді. Бұл жүйенің артықшылығы регенеративті тежеуді оңай пайдалану мүмкіндігі болды; бұл электр локомотивтерінің моторларын генератор ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік беріп, тежеуді қамтамасыз етті, соның салдарынан таудан төмен түсетін ауыр жүк пойыздарын басқару жеңілдеді. Төмен қарай қозғалған пойыздың тежелуінен туындаған энергия жоғары кернеулі желіге қайтарылып, сол желі учаскесінде қуатқа мұқтаж басқа пойыздарға берілетін немесе электрлік подстанциялардағы кедергілік жүктемелерде жылу ретінде таратылатын еді. Манчестер Лондон жолы мен Вудхедтің батыс кіреберісі арасындағы жоғары кернеулі сымдарға арналған тіреулердің көп бөлігі орнатылды және екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін локомотивтің прототипі құрастырылды. Соғыстан кейін локомотив Голландия темір жолына (NS) соғыс салдарынан зардап шеккен темір жолдарды жөндеуге көмектесу үшін берілді; осы процесте ол британдық жаяу әскерінің құрметіне «Томми» деген лақап атын алды. Кейіннен, Британияға қайтарылғаннан кейін, бұл лақап ат ресми түрде қолданылды.
Following developments with electric traction in the US, the Great Central Railway (GCR) first considered the electrification of the line before the First World War. No detailed plans were drawn up, but by the 1920s the high levels of heavy freight traffic made steam operation increasingly problematic. Plans were interrupted by the 1923 grouping of the railways, which saw the GCR absorbed into the London and North Eastern Railway (LNER). The operational problems remained into the 1930s. In 1935 the government made credits available to the railways to provide relief for unemployed persons in the Great Depression so the LNER restarted the project: planning and works for electrification commenced. The system was to be electrified at 1,500 V DC, similar to the Dutch style of electrification that had also been used on the LNER's Newport–Shildon line. This system had the advantage that regenerative braking could easily be employed; this provided braking by allowing an electric locomotive's motors to act as generators, thus assisting with control of heavy freight trains when running downhill. The power generated by a descending train's braking was fed back to the overhead lines and either used by other trains requiring power in the same block of line, or dissipated as heat in resistive loads at the electrical sub stations. Nearly all of the gantries for the overhead wires between Manchester London Road and the west portal of Woodhead were erected, and a prototype locomotive was constructed, by the time the Second World War intervened. The locomotive was loaned to the Netherlands Railways (NS) immediately after the Second World War to assist in working the war damaged railways there; in the process of this it acquired the nickname "Tommy" in honour of the British foot soldier. Later, after repatriation to Britain, this nickname was used officially.
Соғыстан кейінгі кезең: желілерді басқару
1948 жылы LNER Британ темір жолдарының бір бөлігі ретінде мемлекеттік меншікке алынды. Шамамен 30 жыл өткен соң, пайдалану мәселелері сақталды, сондықтан электрлендіру жобасын аяқтау үшін қаржы қаражаты бөлінді. Осы кездегі Вудхед туннельдерінің нашар жағдайы екі ескі бір жолды туннельді жаңа екі жолды туннельмен ауыстыруды талап етті. Тюрголанд туннеліне бастапқы туннельдегі кеңістік мәселелерін шешу үшін қосымша туннель салынды. Реддиш, Дарналл және Уатта жаңа электр локомотивтері орналастырылды, ал Манчестердегі Гортон локомотив зауытында желі үшін екі класты локомотивтер құрастырылды: EM1 (76-сынып) Bo+Bo (богиелер байланысты екенін білдіретін + белгісі) – аралас қозғалысқа арналған локомотивтер және жедел жолаушылар пойыздары үшін жеті үлкен EM2 (77-сынып) Co Co локомотивтері. Қаржыны үнемдеу мақсатында Чешир желілері комитетінің (CLC) Манчестер орталық станциясына баратын байланған желісі электрлендірілмеді, өйткені бұл бастапқы жоспарда көзделген. Манчестерге бағытталған жолаушылар пойыздары Лондон жолында (кейін Пикадилли) аяқталып, ал одан әрі сапарлайтын азаз азаматтар Гайд Бриджінде локомотивтерді ауыстырды. Бұл соғыстан кейінгі кезеңдегі жалғыз үнемдеу шарасы емес еді; MSW жобасындағы басқа да шығындарды қысқарту шараларына сигналдық қораптарды сақтап, қуатпен басқарылатын сигналдау жүйесін пайдаланбау, сондай-ақ Тюрголандтағы жаңа жоғарғы туннельді салу (бастапқы туннельді күнге шығарудың орнына) кірді. Уаттан Пенистонға дейінгі бөлік 1952 жылдың 2 ақпанында бірінші болып электр қуатымен жабдықталды. Жаңа Вудхед туннелінің құлауы және Ват тармағындағы семафорлық сигналдармен байқалған мәселелерден кейін түсті шамдармен толыққанды сигналдау жүйесін орнату туралы шешім қабылданғандықтан, негізгі желінің аяқталуы 1954 жылға дейін кешіктірілді (дегенмен, кейбір семафорлар сақталды және жабылуға дейін пайдалануда болды). 1954 жылдың 30 мамырында электр пойыздары туннель арқылы жүре бастады, ал 14 маусымда Манчестер мен Пенистон аралығындағы бөлік толыққанды электрлендірілді. 1954 жылдың 20 қыркүйегінде Шеффилд Викториядан Пенистонға дейінгі бөлік пайдалануға берілді. Жүйе толыққанды аяқталмағанмен, осы кезде ресми түрде ашылды: Шеффилд Викториядан жүйенің шығыс шетіндегі Ротервудқа дейінгі соңғы шақырымдар 1955 жылдың 3 қаңтарында ашылған деп жарияланды. 1965 жылы жоба Шеффилдтегі жаңа Тинсли локомотивтер паркіне дейін кеңейтілді. Желінің Шеффилдтегі соңындағы локомотивтер Дарналлдан жаңа Тинсли паркіне көшірілді. Бұл бөліктегі жоғары кернеулі желі жабдықтары 25 кВ айнымалы ток электрлендіруіне оңай түрлендірілуі үшін жасалған, бұл BR үшін стандартты жоғары кернеулі электрлендіру жүйесі ретінде қабылданған.
In 1948 the LNER was nationalised as a part of British Railways. Nearly 30 years had elapsed and the operational problems remained, so money was made available to complete the electrification project. By now the state of the original Woodhead tunnels meant that a new double track tunnel had to be built to replace the two original single track bores. Thurgoland tunnel gained a new bore to alleviate clearance problems in the original tunnel. New electric locomotive facilities were built at Reddish, Darnall and Wath, and two classes of locomotive were built at Gorton Locomotive Works, Manchester, for the line: the EM1 (Class 76) Bo+Bo (the + signifying that the bogies were articulated) mixed traffic locomotives and seven larger EM2 (Class 77) Co Co locomotives for express passenger trains. To save on costs, the Cheshire Lines Committee (CLC) loop line into Manchester Central station was not electrified, as was originally in the plan: Manchester bound passenger trains terminated at London Road (later Piccadilly), while those few passenger trains destined for further afield changed locomotives at Guide Bridge. This was hardly the only austerity measure in the immediate postwar period; other cost cutting measures in the MSW scheme included retention of signal boxes rather than use of power signalling, and the new Up tunnel at Thurgoland rather than daylighting the original bore. The Wath to Penistone section was the first to be energised, on 2 February 1952. Completion of the main line was delayed until 1954 by a collapse in the new Woodhead tunnel, and also by the decision to completely re signal the whole main line with colour light signals after sighting problems with the semaphore signals on the Wath branch (nevertheless, some semaphores were retained, which generally remained in service until closure). On 30 May 1954 electric trains began running through the tunnel and the Manchester to Penistone section was fully energised on 14 June. The Sheffield Victoria to Penistone section followed on 20 September 1954. At this time the system had its official opening despite not being fully complete: the final few miles from Sheffield Victoria to the system's eastern extremity at Rotherwood was declared open on 3 January 1955. In 1965 the scheme was extended to the brand new Tinsley Marshalling Yard in Sheffield. The locomotive facilities at the Sheffield end of the line were moved from Darnall to the new Tinsley depot. The overhead line equipment on this section was designed to be easily convertible to 25 kV AC electrification, which by now had been accepted as the standard overhead electrification system for BR.
Пайдалары мен ерекшеліктері
Электрлендірудің артықшылықтары бірден байқалды: Шеффилд пен Манчестер арасындағы экспресс пойыздары енді 56 минутта сапарды аяқтады, бумен жүретін пойыздарға қарағанда 65 минут керек болған, ал 850 тонналық көмір пойызы Уат пен Данфорд көпірі арасында 66 минутта өтті, бумен жүретін пойыздарға шамамен екі жарым сағат керек болған. Уаттан Пенистонға дейінгі учаскедегі маңызды қиындықтардың бірі – Worsborough (немесе Wentworth) еңісі, сондай-ақ Worsborough Bank деп белгілі. Бұл желі 1880 жылы Силкстоунның шығысында Барнслидегі кептелісті азайту үшін ашылды. Шахта құлауының салдарынан еңістің кейбір бөліктері номиналды 1:40 қатынасынан тік болды. Бұл тік учаскені (ішінде екі Silkstone туннелі бар) бумен тартудың қиындығы электрлендірудің басты себебі болды. Электрлендіруге дейін осы учаскеде банк локомотиві ретінде жұмыс істеу үшін бірегей қуатты Garratt локомотиві жасалды, әйтпесе әдеттегі жұмыс режимі Ворсбороу еңісіне екі немесе кейде тіпті үш банк локомотиві және Уаттан Данфорд көпіріне дейін көмектесетін пилот локомотиві болды. Тіпті бес локомотивпен ауыр пойыздар Силькстоунға дейін жаяу жылдамдықпен баяулап кетті. Электрлендіруден кейін, еңіс бойында әлдеқайда ауыр көмір пойыздарын тасымалдауға мүмкіндік болды, бірақ Пенниннің батысындағы төмендеулерде жабдықталмаған пойыздардың қашуына байланысты мұндай пойыздардың салмағы шектелді. Кейінгі жылдары MGR (Merry Go Round) көмір пойыздары, шахтадан тікелей электр станциясына 30, 32 тонналық вагонға жүктелген көмірді тасымалдап, басты тасымалдау түріне айналды. Бұл пойыздар көбінесе екі 76 класс локомотивімен, Wombwell-ден Silkstone-ге дейін арттан итермелейтін екі қосымша 76 класс локомотивімен мақсатты жеріне жеткізілді. Бұл Ұлыбританиядағы теміржолдың бір пойызда 4 локомотивпен тұрақты жұмыс істейтін жалғыз учаскесі болды. Алдыңғы және артқы локомотивтердің экипаждары арасында байланыс орнату үшін "Clearcall" интерком жүйесі (жоғарыдағы электр сымдары арқылы) әзірленді, бұл бұрынғы ауа дабылы кодтарын алмастырды. Желіге арналған электр қуатын басқару орталығы Пенистон станциясының жанында орналасқан. Ғимарат әлі де тұр, бірақ ол басқа коммерциялық мақсаттар үшін бейімделді. Желінің көп бөлігі шахта құлауына бейім болғандықтан, әуе сымдарын қолдаған көптеген портал құрылыстарында тұрақты жол крандарын пайдалана отырып, жоғары немесе төменге оңай реттелетін көлденең арқалықтар болды; жер деңгейіндегі жолдың электр қуатын беру, байланыс және сигнал беру кабельдері де солай реттелді. Вудхед электрлендіруінің кейбір шектеулері айқын болды, әсіресе бұрын айтылған екі бас, екі банкпен жүретін дөңгелек пойыздардың пайда болуымен. Мұндай пойыз Ворсбороу еңісіне көтерілген кезде, Страффорд Кроссинг пен Алдам тоғысуы арасындағы электр учаскесіне басқа электр пойыздарының кіруіне немесе қозғалуына тыйым салынды, әйтпесе бұл екі жердегі қосалқы станциялар жоғары ток тұтынудан ажырап қалуы мүмкін. Жоғары ток жүктемелері сондай-ақ, кабель сегменттері бекітілген қораптарда біріктірілген жерлердегі 33 кВ мұнаймен сіңдірілген қағаз оқшауланған қорғасынды қоректендіру кабелінде жарық шығарды; мұндай жүктемелер Манчестер, Оңтүстік тоғысу және Альтринчам темір жолы мен Ұлы Шығыс 1,5 кВ DC схемаларында болған жоқ, екеуі де тек электрлік көп бірліктерге қызмет көрсетті, локомотивтермен сүйрейтін пойыздарға емес.
The benefits of electrification were immediately apparent: Sheffield to Manchester expresses now completed the journey in 56 minutes as opposed to 65 minutes with steam traction; an 850 ton coal train took a mere 66 minutes between Wath and Dunford Bridge as opposed to nearly two and a half hours powered by steam. The Worsborough (or Wentworth) incline, also known as Worsborough Bank was a formidable feature on the Wath to Penistone section. This line was opened east of Silkstone in 1880 to alleviate congestion at Barnsley. Although nominally 1 in 40, colliery subsidence had made sections of the bank much steeper. The difficulty in operating this steeply graded section (which included the two Silkstone tunnels) with steam traction was a key reason for electrification. Before electrification a unique powerful Garratt locomotive was built to act as a banker for this section of line, otherwise the normal mode of operation was for two or sometimes even three bankers for the Worsborough incline plus a pilot locomotive to assist from Wath to Dunford Bridge. Even with five locomotives, heavy trains had slowed to a walking pace by Silkstone. After electrification, much heavier coal trains could be handled up the bank; however problems with unfitted trains running away on the downgrades west of the Pennines restricted weights on such trains. In later years MGR (Merry Go Round) coal trains, running direct from pit to power station became the main traffic with the coal carried in block trains of 30, 32 tonne capacity air braked wagons. These were normally double headed by two Class 76 locomotives to their destination with two additional Class 76s banking at the rear from Wombwell to Silkstone. This was the only section of railway in the UK to be regularly operated by four locomotives per train. A "Clearcall" intercom system (via the overhead electric wires) was developed to allow the crews of the front and rear locomotives to communicate, replacing earlier air horn codes. The purpose built power control centre for the line was adjacent to Penistone station. The building still stands, but has been adapted for alternative commercial use. As much of the line was prone to colliery subsidence, many of the portal structures which supported the overhead wires contained crossbeams which were designed to be easily adjustable upwards or downwards, using permanent way cranes; the ground level trackside power feed, communications and signalling cables were similarly adjustable. Some limitations of the Woodhead electrification became apparent, especially with the advent of the double headed, double banked merry go round unit trains previously mentioned. Whilst such a train was climbing Worsborough Incline, all other electric trains were prohibited from entering or moving within the power section between Strafford Crossing and Aldam Junction, lest the substations at these two locations tripped out from the high current draw. Heavy current loads also caused flashovers in the oil impregnated paper insulated lead covered 33 kV ground level feeder cable at locations where cable segments were joined together in sealed boxes; such loads were not present in the Manchester, South Junction and Altrincham Railway and Great Eastern 1.5 kV DC schemes, both of which served only electric multiple units, not locomotive hauled trains.
Жабылу
Электрмен жүретін жолаушылар тасымалы бар болғаны 16 жылға созылды. Бичинг есебінде Манчестер–Шеффилд бағытының тек біреуі жолаушылар үшін ашық болуы тиіс екені, ал ол бағыт Вудхед болатыны көрсетілген. Алайда, Хоуп-Вэлли желісін жабуға қарсы жергілікті халықтың наразылығы, Шеффилд Виктория станциясы жабылуға жоспарланғандықтан Шеффилд Мидленд станциясына электрмен қосылудың жоғары құны, сондай-ақ Оңтүстік Йоркшир көмір кенінен транспаниндық жүк пойыздарына қажеттілік тудырған үлкен Фидлерс-Ферри электр станциясының ашылуы – барлығы Вудхед желісінің жолаушыларға пайдалануын қиындатты. Желі 1970 жылдың 5 қаңтарында жолаушылар тасымалынан тоқтатылды. Желінің Манчестер бөлігінде жергілікті электрлік қызмет сақталды, ал Шеффилд–Пенистон бағыты дизельді пойыздарға берілді. 77 класс мұражайлық жолаушылар локомотивтері Нидерландтың ұлттық теміржол компаниясы Nederlandse Spoorwegen-ке сатылып, NS 1500 класына жатты. 1970 жылдардың соңына қарай Оңтүстік Йоркшир көмірін қоса алғанда, жүк тасымалы мөлшері төмендеді, сол себепті Британ теміржолы 1981 жылдың 18 шілдесінен бастап бағытты жабу туралы шешім қабылдады. Тек Манчестер–Глоссоп/Хадфилд қалалық жолаушылар пойыздары ғана жұмыс істеді. BR желінің негізгі бөлігіндегі ескірген және стандартқа сай келмейтін жабдықты ауыстырудың құны тым жоғары екенін мәлімдеді. 76 класс локомотивтерінің біреуін қоспағанда, барлығы жойылды. Уат тармағы Wombwell Main Junction және West Silkstone Junction арасында тездетіліп алынды. Жабу туралы келісімнің бір бөлігі ретінде Шеффилд–Пенистон–Хадфилд бағытындағы жол бес жылға сақталды. 1986 жылы қалған жолдың көп бөлігі алынып тасталды, тек Пенистон станциясының маңындағы (Шеффилд–Хаддерсфилд пойыздары үшін ашық қалған) және Шеффилд аймағындағы жүк және жолаушылар тасымалы үшін Deepcar-дан шығысқа қарайғы бөліктері сақталды. 1984 жылдың желтоқсанында Манчестердегі желідегі қалған жабдық стандартты 25 кВ айнымалы тоққа (AC) өзгертілді, осылайша Британ теміржолында 1500 В тұрақты тоқпен (DC) электрлендіру тоқтатылды. 506 класс бірден тоқтатылды, олардың орнына Глазго аймағынан 303 класс EMU келді. Қазіргі таңда желі 323 класс EMU пойыздарымен қамтамасыз етіледі.
Electric trans Pennine passenger services lasted just 16 years. The Beeching Report had specified that only one Manchester–Sheffield route should stay open to passengers and that route would be Woodhead. However local opposition to the closure of the alternative Hope Valley line, the high cost of providing an electrified link into Sheffield Midland station as Sheffield Victoria was scheduled for closure, and the impending opening of the massive Fiddlers Ferry Power Station requiring even more trans Pennine freight train paths from the South Yorkshire Coalfield, all conspired against passenger use of the Woodhead line, which closed to passengers on 5 January 1970. A local electric service remained at the Manchester end of the line and the Sheffield–Penistone service was left in the hands of diesel trains. The Class 77 express passenger train locomotives were sold to the Netherlands national railway company Nederlandse Spoorwegen, becoming NS Class 1500. By the late 1970s freight traffic, including South Yorkshire coal, had declined to the extent that British Rail took the decision to close the route, effective 18 July 1981; only the Manchester–Glossop/Hadfield local passenger trains were left running. BR claimed that the cost of replacing the out of date and non standard equipment on the main section of the line was prohibitive. All but one of the remaining Class 76 locomotives were scrapped. The Wath branch was rapidly lifted between Wombwell Main Junction and West Silkstone Junction. As a part of the closure agreement, the track on the Sheffield–Penistone–Hadfield section of the route was left in place for five years. 1986 saw much of the remaining track lifted, except for the sections in the vicinity of Penistone station (which remained open for Sheffield–Huddersfield trains), and east of Deepcar, which remained for both freight and passenger traffic in the Sheffield area. In December 1984 the remaining equipment at the Manchester end of the line was modified to the standard 25 kV AC, thus ending the use of 1,500 V DC overhead electrification on British Rail. The Class 506 were withdrawn at the same time, being replaced by Class 303 EMUs from the Glasgow area. The line is now operated by Class 323 EMUs.