Лондон және Солтүстік-Батыс Темір Жолы: Тарих және Дамуы
London and North Western Railway
Лондон және Северо-Западная темір жолы (LNWR) – Англияның ірі қалаларын байланыстырған тарихи темір жол компаниясы. LMS және British Railways құрамына кірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы британдық теміржол компаниясы, тарихи теміржол компаниясы.
Former British railway company
the historical railway company
"Премьер желісі" деп аталған LNWR негізгі желісі Англияның ең ірі төрт қаласын – Лондон, Бирмингем, Манчестер және Ливерпульді байланыстырды. Шотландтық әріптестерімен ынтымақтастық арқасында Каледон темір жолы Шотландияның ең ірі қалалары – Глазго мен Эдинбургты да байланыстырды. Бүгінде бұл бағыт Батыс жағалау магистралі деп белгілі. LNWR желісі сондай-ақ Уэльс пен Йоркширге дейін жеткен. 1923 жылы ол Лондон, Мидленд және Шотландия (LMS) темір жолының құрамына кірді, ал 1948 жылы – Британ темір жолдарының Лондондық Мидленд аймағына.
Dubbed the "Premier Line", the LNWR's main line connected four of the largest cities in England; London, Birmingham, Manchester and Liverpool, and, through cooperation with their Scottish partners, the Caledonian Railway also connected Scotland's largest cities of Glasgow and Edinburgh. Today this route is known as the West Coast Main Line. The LNWR's network also extended into Wales and Yorkshire. In 1923, it became a constituent of the London, Midland and Scottish (LMS) railway, and, in 1948, the London Midland Region of British Railways.
Тарих
Компания 1846 жылғы 16 шілдеде Grand Junction Railway, London and Birmingham Railway және Manchester and Birmingham Railway бірігуі арқылы құрылды. Бұл қадамға, ішінара, Great Western Railway-дің Оксфордтан Бирмингемге дейін темір жол салу жоспарлары себеп болды. (150000.0 1849 жылы соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Станция Драммонд көшесінде орналасқан. 1870 жылдары екі қосымша платформа, ал 1890 жылдары тағы төрт платформа салынды, осылайша платформалардың жалпы саны 15-ке жетті. LNWR өзін "Премьер-лайн" деп сипаттады. Бұл сөздерге негіз болды, себебі компания құрамында 1830 жылғы Ливерпуль және Манчестер темір жолы болды, ал Лондон, Бирмингем және Ланкаширды байланыстырған алғашқы LNWR магистральдық желісі 1838 жылы ашылған Ұлыбританиядағы алғашқы ірі темір жол еді. Ұлыбританиядағы ең ірі акционерлік компания ретінде ол сол дәуірдегі кез келген теміржол компаниясынан артық табыс тапты. 1846 жылы Grand Junction Railway компаниясы North Union Railway компаниясын сатып алғаннан кейін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Престонға дейін солтүстікке қарай жұмыс істеді. 1859 жылы Ланкастер және Престон Жоғарғы темір жолы Ланкастер және Карлайл темір жолымен біріктіріліп, біріккен кәсіпорын Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолына жалға берілді, бұл оған Лондоннан Карлайлға тікелей бағытты қамтамасыз етті. 1858 жылы олар Честер және Холихед темір жолымен бірігіп, Солтүстік Уэльстің негізгі желісі арқылы Холихедке жүретін табысты Ирландия почта пойыздарына жауапкершілік алды. 1859 жылдың 1 ақпанында компания шектеулі почта қызметін іске қосты, ол үш жолаушы вагонын ғана алып жүруге рұқсат берілді – Глазго, Эдинбург және Перт қалаларына біреуден. Пошта бас директоры салмақ артуы жүріс уақытын ұзартпаса, төртінші вагондарды қосуға дайын болды. Пойыз Эустоннан сағат 20.30-да шығып, 1885 жылы арнайы почта пойызы, толығымен Пошта басқармасының көліктерімен құрылғанға дейін жүріп тұрды. 1873 жылдың 1 қазанында Эустон мен Глазго арасында алғашқы ұйқы вагоны іске қосылды. Ол әр бағытта аптасына үш рет жүрді. 1874 жылдың 1 ақпанында екінші вагон қосылды және қызмет әр түнде жүргізілді. Ол Llandudno Junction және Colwyn Bay арасындағы Mochdre тегіс учаскесінде енгізілді. LNWR сонымен қатар Ливерпуль мен Манчестерді Лидспен байланыстыратын Хаддерсфилд желісіне және Нотингем, Дерби, Питерборо және Оңтүстік Уэльске дейінгі қосалқы бағыттарға ие болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі өркендеу кезеңінде компанияның желісі 1500 мильден (2414 км) асып, 111 000 адам жұмыс істеді. 1913 жылы компанияның жалпы кірісі 17,219,060 фунт стерлингті (17219060.0 1913 жылы соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) құрады, ал жұмыс шығындары 11,322,164 фунт стерлингті (11322164.0 1913 жылы шамамен <есептелген сомаға> тең) құрады. 1922 жылдың 1 қаңтарында, басқа темір жолдармен бірігіп, Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолы (LMS) құрылғанға дейін бір жыл бұрын, LNWR Ланкашир және Йоркшир темір жолымен (оның еншілес компаниясы Дирн аңғарының темір жолымен) біріктірілді, сонымен қатар бұрын LNWR бақылауында болған Солтүстік Лондон темір жолы мен Шропшир одағы темір жолдары мен канал компаниясын өзіне қосты. Осының нәтижесінде LNWR-дің желісі (қоса желілерді, жалға алынған немесе жұмыс істеген желілерді қоса алғанда) 2707.88 мильді (4358 км) құрады. Компания Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан 3719 қызметкерінің құрметіне Эустон станциясының сыртында обелиск түрінде соғыс ескерткішін салды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін LMS құрбандарының есімдері LNWR ескерткішіне қосылды. LNWR сонымен қатар 19-ғасырдың ортасында және 20-ғасырдың басында мүгедектерге арналған протездерді жаппай өндіруге қатысты. Бұл мүгедек қызметкерлерге протездерге деген тұрақты сұранысқа байланысты болды. Ағзаларды жоғалтуға әкелетін ауыр жарақаттар сол кезде жиі кездесетін, 1910 жылы LNWR-де ғана 4963 адам зардап шекті, ал бүкіл индустрия бойынша 25000-нан астам жарақат тіркелді, протездерді өндіру компанияның өзін-өзі қамтамасыз етуіне мүмкіндік берді.
The company was formed on 16 July 1846 by the amalgamation of the Grand Junction Railway, London and Birmingham Railway and the Manchester and Birmingham Railway. This move was prompted, in part, by the Great Western Railway's plans for a railway north from Oxford to Birmingham. (150000.0 in 1849 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The station stood on Drummond Street. Further expansion resulted in two additional platforms in the 1870s with four more in the 1890s, bringing the total to 15. The LNWR described itself as the Premier Line. This was justified, as it included the pioneering Liverpool and Manchester Railway of 1830 and the original LNWR main line linking London, Birmingham and Lancashire had been the first big railway in Britain, opened throughout in 1838. As the largest joint stock company in the United Kingdom, it collected a greater revenue than any other railway company of its era. With the Grand Junction Railway acquisition of the North Union Railway in 1846, the London and North Western Railway operated as far north as Preston. In 1859, the Lancaster and Preston Junction Railway amalgamated with the Lancaster and Carlisle Railway and this combined enterprise was leased to the London and North Western Railway, giving it a direct route from London to Carlisle. In 1858, they merged with the Chester and Holyhead Railway and became responsible for the lucrative Irish Mail trains via the North Wales Main Line to Holyhead. On 1 February 1859, the company launched the limited mail service, which was only allowed to take three passenger coaches, one each for Glasgow, Edinburgh and Perth. The Postmaster General was always willing to allow a fourth coach, provided the increased weight did not cause time to be lost in running. The train was timed to leave Euston at 20.30 and operated until the institution of a dedicated post train, wholly of Post Office vehicles, in 1885. On 1 October 1873 the first sleeping carriage ran between Euston and Glasgow, attached to the limited mail. It ran three nights a week in each direction. On 1 February 1874 a second carriage was provided and the service ran every night. It was introduced on a section of level track at Mochdre, between Llandudno Junction and Colwyn Bay. The LNWR also had the Huddersfield Line connecting Liverpool and Manchester with Leeds, and secondary routes extending to Nottingham, Derby, Peterborough and South Wales. At its peak just before World War I, it ran a route mileage of more than 1500 mile (2414 km), and employed 111,000 people. In 1913, the company achieved a total revenue of £17,219,060 (17219060.0 in 1913 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) with working expenses of £11,322,164 (11322164.0 in 1913 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). On 1 January 1922, one year before it amalgamated with other railways to create the London, Midland and Scottish Railway (LMS), the LNWR amalgamated with the Lancashire and Yorkshire Railway (including its subsidiary the Dearne Valley Railway) and at the same time absorbed the North London Railway and the Shropshire Union Railways and Canal Company, both of which were previously controlled by the LNWR. With this, the LNWR achieved a route mileage (including joint lines, and lines leased or worked) of 2707.88 mile (4358 km). The company built a war memorial in the form of an obelisk outside Euston station to commemorate the 3,719 of its employees who died in the First World War. After the Second World War, the names of the LMS's casualties were added to the LNWR's memorial. The LNWR were also involved in the mass manufacture of replacement legs in the mid 19th century and the early 20th century. This is due to the routine demand for prostheses for disabled staff. Serious injuries that resulted in the loss of limbs were common at this time with over 4,963 casualties in the year of 1910 on the LNWR alone, and over 25,000 injuries across the whole industry, manufacturing prostheses resulted in self sufficiency for the company.
Электрмен жабдықтау
1909 жылдан 1922 жылға дейін LNWR Лондонның ішкі қала маңындағы барлық желісін электрлендірудің ірі жобасын жүзеге асырды. Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының Лондонның ішкі қала маңындағы желісі Лондонның Броуд-стрит пен Ричмонд, Лондонның Эустон мен Уотфорд арасындағы бағыттарды, сондай-ақ Уотфордтан Кроксли Гринге дейінгі тармақ желілерді қамтыды. Earl's Court станциясы мен Ричмонд бағытындағы аудандық темір жолмен де байланыс болды. Бейкерлу метро желісі Уотфордтағы DC желілеріне дейін созылғандықтан, темір жол 630 В DC төртінші рельс жүйесімен электрлендірілді. Электр энергиясы LNWR-дің Стоунбридж Парктегі электр стансасында және Кроксли Гринде салынған депода өндірілді.
From 1909 to 1922, the LNWR undertook a large scale project to electrify the whole of its London inner suburban network. The London and North Western Railway London inner suburban network, encompassed the lines from London Broad Street to Richmond, London Euston to Watford, with branch lines such as Watford to Croxley Green. There were also links to the District Railway at Earl's Court and over the route to Richmond. With the Bakerloo Tube Line being extended over the Watford DC lines, the railway was electrified at 630 V DC fourth rail. The electricity was generated at the LNWR's power station in Stonebridge Park and a depot built at Croxley Green.
Орынбасарлар
LNWR 1923 жылы Ұлыбритания темір жолдары біріктірілген кезде Лондон, Мидленд және Шотландия (LMS) темір жолының құрамдас бөлігі болды. Бұрынғы LNWR желілері LMS-тің Батыс бөлімінің негізін құрады. 1948 жылы ұлттандыру жүргізілді, LMS-тің Англия және Уэльс желілері Британдық темір жолдарының Лондон-Мидленд аймағына айналды. Кейбір бұрынғы LNWR бағыттары кейіннен жабылды, соның ішінде Мидлендс аймағындағы шығыстан батысқа қарай өтетін желілер (мысалы, Питербородан Нортгемптонға және Кембриджден Оксфордқа дейінгі бағыттар), бірақ басқалары Интер-Сити желісінің бір бөлігі ретінде дамытылды, мысалы, Лондоннан Бирмингемге, Манчестерге, Ливерпульге және Карлайлға дейінгі негізгі желілер, қазіргі заманда Батыс жағалау магистралі деп белгілі. Олар 1960 және 1970 жылдары электрлендірілді, ал 1990 және 2000 жылдары одан әрі жаңартылды, қазір пойыздар сағатына 125 миль жылдамдықпен жүреді. LNWR-дің басқа желілері Бірмингем және Манчестер сияқты ірі қалалар маңындағы қалалық жолаушылар тасымалы желілерінің құрамында сақталды. 2017 жылы Вест-Мидлендс және Лондон мен Солтүстік-Батыс Англия арасындағы шала жылдам Батыс жағалау қызметтерін ұсынатын жаңа франчайзи Лондон Солтүстік-Батыс темір жолының брендін LNWR-ге деген құрмет ретінде қолданатыны жарияланды.
The LNWR became a constituent of the London, Midland and Scottish (LMS) railway when the railways of Great Britain were merged in the grouping of 1923. Ex LNWR lines formed the core of the LMS's Western Division. Nationalisation followed in 1948, with the English and Welsh lines of the LMS becoming the London Midland Region of British Railways. Some former LNWR routes were subsequently closed, including the lines running east to west across the Midlands (e. g. Peterborough to Northampton and Cambridge to Oxford), but others were developed as part of the Inter City network, such as the main lines from London to Birmingham, Manchester, Liverpool and Carlisle, collectively known in the modern era as the West Coast Main Line. These were electrified in the 1960s and 1970s, and further upgraded in the 1990s and 2000s, with trains now running at up to 125 mph. Other LNWR lines survive as part of commuter networks around major cities such as Birmingham and Manchester. In 2017 it was announced that the new franchisee for the West Midlands and semi fast West Coast services between London and North West England would utilise the brand London Northwestern Railway as an homage to the LNWR.
Локомотивтер
LNWR-дің негізгі инженерлік жұмыстары Крюде (локомотивтер), Вулвертонда (жолаушы вагондары) және Эрлстаунда (жүк вагондары) орналасқан. Локомотивтер бастапқыда көбінесе жасыл түске боялған, бірақ 1873 жылы қара түс стандартты бояу түсі ретінде қабылданды. Бұл бояу "қаражеміс қарасы" деп сипатталған.
The LNWR's main engineering works were at Crewe (locomotives), Wolverton (carriages) and Earlestown (wagons). Locomotives were usually painted green at first, but in 1873 black was adopted as the standard livery. This finish has been described as "blackberry black".
Кемелер
LNWR кемелері Ирландия теңізінде Холихед пен Дублин, Хоут, Кингстаун немесе Гринор арасындағы қатынастарды жүзеге асырды. Гринорда LNWR портын Ұлы Солтүстік темір жолы басқарған Белфаст-Дублин бағытымен байланыстыратын Дундалк, Ньюри және Гринор темір жолын салған және басқарған. LNWR сондай-ақ Ланкашир және Йоркшир темір жолымен бірлесіп Флитвудтан Белфаст пен Дерриге қызмет көрсеткен.
The LNWR operated ships on Irish Sea crossings between Holyhead and Dublin, Howth, Kingstown or Greenore. At Greenore, the LNWR built and operated the Dundalk, Newry and Greenore Railway to link the port with the Belfast–Dublin line operated by the Great Northern Railway. The LNWR also operated a joint service with the Lancashire & Yorkshire Railway from Fleetwood to Belfast and Derry.
Сақтау
Бұрынғы L&NWR желісінің бөліктері Battlefield Line Railway, Nene Valley Railway және Northampton & Lamport Railway ретінде сақталған, соңғысы тоқсандық журналына Premier Line деген ат қойды. L&NWR желісінің бір бөлігі мен станция ғимараттары Айлсбери қаласының жанындағы Куинтон жерінде сақталған. Оны Букингемшир теміржолын сақтау қоғамы басқарады және бұрынғы Оксфорд Рьюли Роуд станциясында L&NWR жылжымалы құралының түпнұсқа үлгілері орналасқан. Әртүрлі локомотивтерді пайдалана отырып, бу пойыздары үнемі іске қосылады.
Sections of the former L&NWR are preserved as the Battlefield Line Railway, Nene Valley Railway and Northampton & Lamport Railway, the latter giving the name Premier Line to its quarterly journal. A section of the former L&NWR line and station buildings are preserved at Quainton near Aylesbury. It is administered by the Buckinghamshire Railway preservation Society and houses some original L&NWR rolling stock in the former Oxford Rewley Road station. It regularly runs steam trains using various locomotives.