Гранд Джанкшн Рейлвей: Англиядағы алғашқы теміржол компаниясы. 1837 ж. ашылған, Ливерпуль, Манчестер және Бірмингемді байланыстырды. LNWR құрамына кірді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы бұрынғы темір жол компаниясы
Ұлыбританиядағы алғашқы темір жол
Former railway company in England
the early railway in the UK
Grand Junction Railway (GJR) – 1833 және 1846 жылдар аралығында жұмыс істеген Ұлыбританиядағы ерте темір жол компаниясы. Компания 1837 жылы ашылған желі Ливерпуль және Манчестер темір жолын Уоррингтон, Крю, Стаффорд және Вулвергемптон арқылы Бирмингемге қосты. Бұл Англияда аяқталған алғашқы магистральдық темір жол және, мүмкін, әлемдегі бумен жүретін алғашқы ұзақ қашықтыққа жүретін темір жол болды. Ең алғашқы ұзақ қашықтыққа жүретін темір жол – Будвейс–Линц–Гмуден атпен тартылатын темір жолы. Ол Бирмингемдегі Керзон-стрит станциясында аяқталды, оны Лондон және Бирмингем темір жолымен (L&BR) бөлісті, оның жанындағы платформалар Ливерпуль, Манчестер және Лондон арасында толық байланыспен (вагонмен тікелей қатынас арқылы) көшуге мүмкіндік берді. Компания 1846 жылы өз бизнес серіктестерімен бірігіп, Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолын (LNWR) құрды. GJR құрамына кірген желілер қазір Батыс жағалау магистральдық желісінің орталық бөлігін құрайды.
The Grand Junction Railway (GJR) was an early railway company in the United Kingdom, which existed between 1833 and 1846. The line built by the company, which opened in 1837, linked the Liverpool and Manchester Railway to Birmingham via Warrington, Crewe, Stafford and Wolverhampton. This was the first trunk railway to be completed in England, and arguably the world's first long distance railway with steam traction. The very first long distance railway had been the [[Budweis–Linz–Gmunden Horse Drawn Railway It terminated at Curzon Street Station in Birmingham, which it shared with the London and Birmingham Railway (L&BR), whose adjacent platforms gave an interchange with full connectivity (with through carriages) between Liverpool, Manchester and London. The company merged with its business partners in 1846 to form the London and North Western Railway (LNWR). The lines which comprised the GJR now form the central section of the West Coast Main Line.
Тарих
Grand Junction Railway Company 1832 жылдың екінші жартысында екі қарсылас компанияның бірігуі арқылы құрылды: Бирмингем және Ливерпуль теміржол компаниясы мен Ливерпуль және Бирмингем теміржол компаниясы. 1833 жылдың 6 мамырында Парламент бекіткен және Джордж Стивенсон мен Джозеф Локк жобалаған Grand Junction Railway 1837 жылдың 4 шілдесінде жұмысын бастады. Ол 82 миль (132 км) қашықтықта Бирмингемнен Вулвергемптон (Перри Барр және Бескот арқылы), Стаффорд, Крю және Уоррингтон қалаларынан өтіп, содан кейін Уоррингтон және Ньютон теміржолы арқылы Ньютон қиылысындағы үшбұрышты торапқа қосылып, Ливерпуль және Манчестер теміржолымен жалғасты. GJR өзінің бас инженерлік шеберханаларын Крюде орналастырды, бұрынғысы Ливерпульдегі Эдж Хиллде болған. Ол Ваксхоллдағы уақытша Бирмингем терминалынан жұмысын бастады. Жылжымалы пошта кеңсесі, яғни пойыз қозғалып тұрғанда поштаны сұрыптау жүйесі 1838 жылдың қаңтарында Grand Junction Railway-де енгізілді. Бұл жүйе Бас пошта басқармасының геодезисі Фредерик Карштадттың ұсынысы бойынша, атқа тіркелген вагонды түрлендіру арқылы іске асырылды. Карштадттың ұлы екі пошта кезекшісінің бірі болып, сұрыптау жұмыстарын жүзеге асырды. 1838 жылдың 17 қыркүйегінде Лондон және Бирмингем теміржолы ашылғанда, қызметтер Керзон-стрит станциясына бағытталды, оны Grand Junction Railway-мен бөлісті, олардың платформалары жанында орналасқан, бұл Ливерпуль, Манчестер және Лондон арасында байланыс жасады. Керзон-стрит теміржол станциясы мен Ваксхолл арасындағы маршрут негізінен Бирмингем виадугынан тұрды. Ол 28 аркадан тұрды, әрқайсысының ені 9 метр, ал биіктігі 9 метр болатын және Реа өзенінен өтеді. 1838 жылдың қазанында Ливерпуль Меркурий газеті былай деп хабарлады: «Алдағы қыс аяқталғаннан кейін және Лондон мен Бирмингем желісіндегі жарықтар жақсы орныққаннан кейін, Ливерпуль мен Манчестер және Лондон арасындағы бірінші класс вагондары саяхатқа тоғыз сағаттан аспайды деп күтілуде. Егер бұл орындалса, Лондон мен Ланкашир арасында қандай одан әрі жақсартулар қажет?» 1840 жылы GJR Честер және Крю теміржолын операцияларын бастағанға дейін көп ұзамай сіңіріп алды. Өзін үлкен теміржол желісінің бір бөлігі деп есептеген компания Солтүстік Юнион теміржолын дамытуға ынталанды, ол рельстерді Престонға дейін ұзартты, сондай-ақ Ланкастер және Карлайл теміржолына, сондай-ақ Каледония теміржолына инвестиция жасады. 1845 жылы GJR Ливерпуль және Манчестер теміржолымен бірікті және Манчестер және Лидс теміржолымен бірлесіп Солтүстік Юнион теміржолын сатып алып, өзінің позициясын нығайтты. 1841 жылы компания капитан Марк Хуишті теміржолдың хатшысы етіп тағайындады. Хуиш бизнесті дамытуға белсенділік танытып, компанияның табысына үлкен үлес қосты.
The Grand Junction Railway Company was established in the second half of 1832 by the consolidation of two rival companies: the Birmingham and Liverpool Railway Company and the Liverpool and Birmingham Railway Company. Authorised by Parliament on 6 May 1833 and designed by George Stephenson and Joseph Locke, the Grand Junction Railway opened for business on 4 July 1837, running for 82 mile (132 km) from Birmingham through Wolverhampton (via Perry Barr and Bescot), Stafford, Crewe, and Warrington, then via the existing Warrington and Newton Railway to join the Liverpool and Manchester Railway at a triangular junction at Newton Junction. The GJR established its chief engineering works at Crewe, relocating there from Edge Hill, in Liverpool. It began operation with a temporary Birmingham terminus at Vauxhall, The travelling post office where mail was sorted on a moving train was instituted on the Grand Junction Railway in January 1838. Using a converted horse box, it was carried out at the suggestion of Frederick Karstadt, a General Post Office surveyor. Karstadt's son was one of two mail clerks who did the sorting. When the London and Birmingham Railway opened on 17 September 1838, services were routed to and from Curzon Street station which it shared with the Grand Junction Railway, the platforms of which were adjacent, providing a link between Liverpool, Manchester and London. The route between Curzon Street railway station and Vauxhall primarily consisted of the Birmingham Viaduct. It consisted of 28 arches, each 31 feet (9 m) wide and 28 feet (9 m) tall and crossed the River Rea. In October 1838, the Liverpool Mercury reported that It is confidently expected, that after the ensuing winter is over, and the embankments on the London and Birmingham Line are well settled down, first class trains between Liverpool and Manchester and London will not occupy more than nine hours in the journey. This being accomplished, what further improvement could be desired between London and Lancashire? In 1840, the GJR absorbed the Chester and Crewe Railway soon before it began operation. Considering itself as part of a grand railway network, the company encouraged the development of the North Union Railway which extended the tracks onward to Preston, and it also invested in the Lancaster and Carlisle Railway and the Caledonian Railway. In 1845, the GJR merged with the Liverpool and Manchester Railway, and consolidated its position by buying the North Union Railway in association with the Manchester and Leeds Railway. In 1841, the company appointed Captain Mark Huish as the secretary of the railway. Huish was ruthless in the development of the business and contributed significantly to the company's success.
Пайда
GJR өте табысты болды, бастапқыдан бастап кем дегенде 10% дивиденд төледі және соңғы капитал құны 5,75 миллион фунт стерлингтен асты (1846 жылы 5,75 фунт стерлингке тең сома, қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллионға жуықтайды), ол 1846 жылы Лондон және Бирмингем темір жолы және Манчестер және Бирмингем теміржол компанияларымен бірігіп, Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолын құрды, ал ол 1923 жылы Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының бір бөлігіне айналды.
The GJR was very profitable, paying dividends of at least 10% from its beginning and having a final capital value of more than £5.75 million (equivalent to £5.75 in 1846 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million now) when it merged with the London and Birmingham Railway and Manchester and Birmingham Railway companies to become the London and North Western Railway in 1846, which in turn formed part of the London Midland and Scottish Railway in 1923.
Локомотивтер
1845 жылы Крю зауытында салынған, 2-2-2 тендерлік локомотиві «Колумбайн» ғылым мұражайында сақтаулы. Александр Алланның жобалаған бұл локомотив, GJR-дің стандартты «Крю типі» локомотивтерінің біріншісі болды, оның цилиндрлері сыртында орналасқан және парктің нөмірі 49 болған. 1902 жылы LNWR компаниясы оны қызметтен шығарды, сол кезде оның нөмірі 1868 болған.
One locomotive, Columbine, a 2 2 2 tender engine built in 1845 at Crewe Works, is preserved at the Science Museum. Designed by Alexander Allan, it was the first of the GJR's standard 'Crewe type' engines, with outside cylinders, and carried fleet number 49. It was withdrawn from service in 1902 by the LNWR, carrying their number 1868.