Кіріспе
Чарльз Сперджон Джонсон (24 шілде 1893 – 27 қазан 1956) – американдық әлеуметтанушы және университет администраторы, тарихи түрде афроамерикандық Fisk университетінің алғашқы президенті, сондай-ақ нәсілдік теңдік пен афроамерикандықтар мен барлық этникалық азшылықтардың азаматтық құқықтарын қорғауға өмір бойы бой берген жақтас. Ол Оңтүстіктегі либералды ақ топтармен ынтымақтаса жұмыс істеуді қалаған, «көмекші белсенді» ретінде практикалық нәтижелерге жету үшін тыныш күш жұмсаған. Оның ұстанымы көбінесе В.Э.Б. Дюбуаның ұстанымымен салыстырылады, ол афроамерикандықтардың күшті және белсенді жақтасы болған және Джонсонды «әлдеқайда консервативті» деп сипаттаған. Джонсонның 1930 және 1940 жылдардағы академиялық оқуы мен Fisk университетіне жетекшілік еткен кезінде Оңтүстікте заңмен бекітілген нәсілдік сегрегация мен Джим Кроу заңдары мен тәжірибелері сақталды, оның ішінде ғасыр басында қабылданған конституцияларда көптеген афроамерикандық сайлаушылардың сайлау құқығынан айырылуы да болды. Джонсон жеке өзінде осы қанаушылық жүйеге қарсы тұруда қатал болғанмен, нәсілдік қатынастарды қысқа мерзімді, нақты пайдалар тұрғысынан өзгерту үшін көп еңбек етті. Оның немересі Дже Джонсон 2013 жылдан 2017 жылға дейін АҚШ-тың Ішкі қауіпсіздік министрі қызметін атқарды.
Charles Spurgeon Johnson (July 24, 1893 – October 27, 1956) was an American sociologist and college administrator, the first black president of historically black Fisk University, and a lifelong advocate for racial equality and the advancement of civil rights for African Americans and all ethnic minorities. He preferred to work collaboratively with liberal white groups in the South, quietly as a "sideline activist," to get practical results. His position is often contrasted with that of W. E. B. Du Bois, who was a powerful and militant advocate for blacks and described Johnson as "too conservative." During Johnson's academic studies and leadership of Fisk University during the 1930s and 1940s, the South had legal racial segregation and Jim Crow discriminatory laws and practices, including having disfranchised most black voters in constitutions passed at the turn of the century. Johnson was unwavering in personal terms in his opposition to this oppressive system, yet he worked hard to change race relations in terms of short term practical gains. His grandson Jeh Johnson served as the United States Secretary of Homeland Security from 2013 to 2017.
Ерте өмір және білім
Джонсон 1893 жылы Вирджиния штатының Бристоль қаласында білімді ата-аналар отбасында дүниеге келді. Оның әкесі баптист шіркеуінің құрметті пасторы, ал анасы мемлекеттік мектепте білім алған. Ол Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы интернатта оқыды, содан кейін Вирджиния Юнион университетінде социология мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Одан кейін Чикаго университетінде социология бойынша аспирантураға түсті, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының қатардағы әскери қызметкері ретінде Франциядағы қызметі оқуын үзіліске ұшыратты. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол Чикаго университетінде аспирантураны жалғастырып, социология ғылымдарының докторы ғылымын қорғады. 1920 жылы Джонсон Мари Антуанетта Буржетке үйленді. Ол Ұлттық қалалық лиганың зерттеу және тергеу директоры болып тағайындалғанда, жұбайлар Нью-Йорк қаласына көшіп кетті.
Мансап
1919 жылғы нәсілдік тәртіпсіздіктерден кейін, «Қызыл жаз» кезінде көптеген қалаларда болған қалалық зорлық-зомбылықтың бір бөлігі ретінде афроамерикалықтар ақ нәсілділердің шабуылына қарсы тұрғанда, Джонсон Ұлттық қалалық лигада зерттеуші болып жұмыс істеді. 1921 жылы ол Лиганың зерттеу директоры болды. Ұлттық қалалық лигасында жұмыс істеген кезінде ол «Opportunity» журналын құрды, ол афроамерикалықтардың өнер саласындағы өзін-өзі білдіруіне арналған платформа болды. Ол Чикагодағы нәсілдік қатынастар жөніндегі комиссияның тәртіпсіздік туралы есебінің негізгі зерттеушісі және авторы болды. Сол кездегі газеттер, тәртіпсіздіктің қозғаушылары негізінен Оңтүстік Чикагода афроамерикалықтарға қатысты экономикалық және әлеуметтік үстемдікті сақтауға тырысқан этникалық ирландтар екенін хабарлады. Джонсон афроамерикалықтардың экономикалық және әлеуметтік мүмкіндіктерден айырылғанына наразылық білдіргенін атап өтті. Оның еңбегі Чикаго университеті баспасынан шыққан «Чикагодағы негр: Нәсілдік қатынастар және нәсілдік тәртіпсіздіктерді зерттеу» (1922) кітабының негізі болды. Бұл комиссия есебінің классикалық үлгісі саналды. 1920 жылдары Джонсон Нью-Йоркке көшіп, Ұлттық қалалық лиганың зерттеу директоры болды. Ол сол кездегі афроамерикалық жазушылар мен суретшілердің шығармашылық қозғалысы – «Харлем Ренессансының кәсіпкері» болды. Ол сол кезеңнің көптеген жазушыларын жариялаған екі журналды редакциялады және жас жазушыларды марапаттау үшін Ұлттық қалалық лигасында жүлделер орнатты. Гарлемде ол афроамерикалық суретшілердің еуропалық стандарттарды қабылдамай, өз тәжірибелерін шығармашылықтың негізі ретінде пайдалануын қатыстыра айтты. Оның мақсаты – афроамерикалықтардың өзіне деген құрметін арттыру және мінезін жақсарту болды, және ол осы мақсатқа жазу арқылы қол жеткізуге болатынына сенді.
Оңтүстікке қайта оралу
Джонсон Оңтүстікке оралуға, нәсілдік қатынастарды зерттеу ғана емес, оларды өзгертуге де құштар болды. 1926 жылы ол Нэшвиллге көшіп, Фиск университетінің социология кафедрасының төрағасы болды. Ол онда көптеген зерттеулер жазды немесе басқарды, олар құқықтық, экономикалық және әлеуметтік факторлардың қалай бірігіп, қанаушылық нәсілдік құрылымды тудырғанын көрсетті. Оның екі еңбегі классикаға айналды: «Плантацияның көлеңкесі» (1934) және «Қара белдеуде өсу» (1940). 1929 жылы Либериядағы американдық миссионер либериялық шенеуніктердің тайпалық адамдарды жинап, Фернандо По аралына мәжбүрлі еңбекке жібергенін хабарлады. Либерия үкіметі айыптауларды жоққа шығарды және Ұлттар Лигасының тергеу комиссиясын шақырды. Комиссияны британдық Кэтберт Кристи басқарды. Джонсон АҚШ өкілі болды. Либерияның бұрынғы президенті Артур Барклей өз елінен қатысты. Комиссия 1930 жылдың 8 сәуірінде жұмысын бастады. Тергеудің нәтижесі 1930 жылдың қыркүйегінде жарияланған ашық есеп болды. Онда еңбекшілердің «қылмыстық мәжбүрлеу жағдайында, құл шабуылынан және құл саудасынан айырылмаған» екені анықталды. Кристи есебінен кейін президент Чарльз Д. Б. Кинг пен вице-президент Аллен Н. Янси екеуі де отставкаға кетті. 1930 жылы Джонсон «Америкалық өркениеттегі негр» еңбегі үшін ғылым саласындағы Хармон сыйлығымен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джонсон ақ адамдар өздерінің билігі мен жеңілдіктерін, әсіресе білім беру, жұмыспен қамту және тұрғын үй салаларында сақтауға тырысқан кезде қалалық нәсілдік қатынастарды зерттеді. Осы кезеңдегі маңызды еңбектерінің бірі – Сан-Францисконың афроамерикандық қауымдастығына арналған 98 беттік зерттеу болды, ол қаланың барлық жеріндегі институционалдық расизмді және афроамерикандықтардың, көбінесе Оңтүстіктен жақында көшіп келгендердің, Ханттерс-Пойнт және Филлмор сияқты жерлерде қалай қауымдастықтар құрғанын көрсетті. 1946 жылы Джонсон Фиск университетінің алғашқы қара нәсілді президенті болып тағайындалды. Ол Арна Бонтемпс, Аарон Дуглас және басқалар сияқты көрнекті оқытушыларды тартты. 1946 жылы Джонсон 20 американдық педагогтың бірі болып таңдалды, ол оккупацияланған Жапониядағы білім реформасына кеңес беруге шақырылды. Ол сонымен қатар американдық қоғамдағы жастарға қатысты бірнеше Ақ үй конференцияларында кеңесші болды және Фулбрайт бағдарламасы үшін шетелдік стипендиялар жөніндегі алғашқы кеңестің мүшесі болды. Джонсон Жоғарғы соттың маңызды шешімі – «Браун мен Білім беру кеңесі» (1954) қабылданғанын көруге өмір сүрді, ол мемлекеттік мектептердегі нәсілдік сегрегацияның конституцияға қайшы екенін анықтады. Ол Оңтүстіктегі «үлкен қарсылыққа» қарамастан, осы шешімді жүзеге асыруда маңызды рөл атқарды. Оның және оның әріптестерінің жұмысы 1960 жылдардың ортасында азаматтық құқықтар туралы федералды заңнаманы қабылдауға да үлкен үлес қосты. Ол Альфа Фи Альфа бауырластығының мүшесі болды. Ол сонымен қатар 1953 жылы Фискте құрылған Phi Mu Alpha Sinfonia музыкалық бауырластығының Zeta Rho бөлімінің негіздеушісі болды. Джонсон 1956 жылы күтпеген жерден қайтыс болды. Ол Нэшвилльден Нью-Йоркке пойызбен бара жатқанда, Кентукки штатының Луисвилл қаласындағы аялдамада жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол 63 жаста болды.