Қорған және құрылыс негіздері

Кіріспе

Құрылысты немесе іс-әрекетті ұстауға арналған жер қазу жұмыстары немесе топырақ үйіндісі.

Платформалық үйінді – құрылысты немесе қандай да бір іс-әрекетті ұстау үшін жасалған жер қазу жұмыстарының немесе топырақ үйіндісінің кез келген түрі. Ол әдетте пирамида пішіндес беткейлері бар, үстіңгі жағы тегіс үйіндіні білдіреді.

Солтүстік Американың шығысы

Солтүстік Американың түпкі халықтары Архаикалық кезеңнен бастап, Вудленд кезеңінде жалғасып, мың жылдан астам уақыт бойы субструктуралық үйінділер салды. Солтүстік Американың шығыс орманды аймақтарындағы көптеген археологиялық мәдениеттер (Poverty Point мәдениеті, Troyville мәдениеті, Coles Creek мәдениеті, Plaquemine мәдениеті және Mississippian мәдениеті) платформалық үйінділерді олардың жалпы діни практикалары мен сенімдерінің маңызды аспектісі ретінде пайдалануымен белгілі. Бұл платформалар әдетте төрт жақты, қиық пирамида пішіндес, тік беткейлі болып келеді және бір жағына ағаштан жасалған сатылармен жабдықталады. Еуропалықтар Солтүстік Америкаға алғаш келген кезде, Миссисиппи мәдениетінің халықтары әлі де платформалық үйінділерді қолданып, салуда болды. Миссисиппи платформалық үйінділерінің құжатталған қолданысына жартылай қоғамдық басшының үйінің платформалары, қоғамдық ғибадатхана платформалары, жерлеу платформалары, сүйек сақтау үйінің платформалары, жер үйі/қала үйінің платформалары, тұрғын үй платформалары, шаршы алаң және дөңгелек платформалар, би платформалары кіреді. Көптеген үйінділер үйінді құрылысының бірнеше кезеңінің нәтижесінде пайда болды, әр кезең сайын үйіндінің көлемі ұлғайды. Үйінді орны әдетте ерекше маңызы бар жер болды, бұрыннан бар жерлеу орны немесе азаматтық құрылым. Бұл жер топырақ пен саздан құралған, себеттермен тасымалданған материалмен (үйінді толтыру) жабылды және оның үстіне жаңа құрылым салынды. Белгілі бір уақыт аралығында, шамамен жиырма жыл сайын, бұл құрылымдар бұзылып, жаңару рәсімдерінің бөлігі ретінде, мүмкін, ырым-жырыммен жойылды. Бұл қабаттар әртүрлі балшық, топырақ және шөп қабаттарын қамтыды, бұл үйінділердің құлауын болдырмау және тік беткейлерінің құлап кетпеуін қамтамасыз ету үшін күрделі инженерлік тәсіл болды. Бұл үрдіс сайттың өмірі бойына көп рет қайталанып, оның қалыптасуына әсер етті. Үйінділерді салу үшін қажетті үлкен мөлшердегі топырақ, қазбалардың пайда болуына әкелді, қазір археологтар бұл жерлерді "қазба шұңқырлары" деп атайды. Бұл шұңқырлар кейде сумен толтырылып, балық өсіруге пайдаланылды. Кейбір үйінділер бөлек деңгейлермен (немесе террасалармен) және алжапқыштармен жабдықталған, мысалы, Эмеральд үйіндісі, ол өзінің шыңында екі кіші үйіндісі бар бір үлкен терраса; немесе төрт бөлек деңгейі бар және биіктігі 30 метрге жуық Монкс үйіндісі. Монкс үйіндісі 200 жыл ішінде кем дегенде он түрлі құрылыс кезеңінен өтті. Кейбір террасалар мен алжапқыштар орасан зор үйіндінің құлауын тоқтату үшін қосылған болуы мүмкін. Үйінділер негізінен ғимараттар мен іс-шаралар үшін субструктуралық үйінділер ретінде болғанымен, кейде онда жерлеулер де кездесетін. Инвазивті жерлеулер, қабір үйіндісіне қазылған және мәйіт немесе сүйектер жиынтығы оған қойылған кезде орын алды. Этовадағы C үйіндісінде соңғы қабатқа көптеген қабір заттары қосылған, 100-ден астам инвазивті жерлеулер табылды, мысалы, Миссисиппи мыс пластиналары (Этова пластиналары), монолитті тас балталар, салтанатты қыш ыдыстар және оюлы киіз үйінділері. Сонымен қатар, бұл үйіндіде ақ мәрмәрден жасалған Миссисиппи тас мүсіндерінің жұптары орналасқан.

The indigenous peoples of North America built substructure mounds for well over a thousand years, starting in the Archaic period and continuing through the Woodland period. Many different archaeological cultures (Poverty Point culture, Troyville culture, Coles Creek culture, Plaquemine culture and Mississippian culture) of North Americas Eastern Woodlands are specifically well known for using platform mounds as a central aspect of their overarching religious practices and beliefs. These platform mounds are usually four sided truncated pyramids, steeply sided, with steps built of wooden logs ascending one side of the earthworks. When Europeans first arrived in North America, the peoples of the Mississippian culture were still using and building platform mounds. Documented uses for Mississippian platform mounds include semi public chief's house platforms, public temple platforms, mortuary platforms, charnel house platforms, earth lodge/town house platforms, residence platforms, square ground and rotunda platforms, and dance platforms. Many of the mounds were the result of multiple episodes of mound construction, with the mound becoming larger with each event. The site of a mound was usually a site with special significance, either a pre existing mortuary site or civic structure. This site was covered with a layer of basket transported soil and clay known as mound fill, and a new structure constructed on its summit. At periodic intervals, averaged about twenty years, these structures would be removed, possibly ritually destroyed as part of renewal ceremonies, These layers also incorporated layers of different kinds of clay, soil and sod, an elaborate engineering technique to forestall slumping of the mounds and to ensure their steep sides did not collapse. This pattern could be repeated many times during the life of a site. The large amounts of fill needed for the mounds left large holes in the landscape now known by archaeologists as "borrow pits". These pits were sometimes left to fill with water and stocked with fish. Some mounds were developed with separate levels (or terraces) and aprons, such as Emerald Mound, which is one large terrace with two smaller mounds on its summit; or Monks Mound, which has four separate levels and stands close to 100 feet (30 m) in height. Monks Mound had at least ten separate periods of mound construction over a 200 year period. Some of the terraces and aprons on the mound seem to have been added to stop slumping of the enormous mound. Although the mounds were primarily meant as substructure mounds for buildings or activities, sometimes burials did occur there. Intrusive burials occurred when a grave was dug into a mound and the body or a bundle of defleshed, disarticulated bones was deposited into it. Mound C at Etowah has been found to have more than 100 intrusive burials into the final layer of the mound, with many grave goods added, such as Mississippian copper plates (Etowah plates), monolithic stone axes, ceremonial pottery and carved whelk shell gorgets. Also interred in this mound was a paired set of white marble Mississippian stone statues.