АҚШ жасаған M101A1 қаруы – Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысында қолданылған 105 мм калибрлі, өте дәл, қуатты артиллериялық зеңбірек. Тарихы, сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-та жасалған сүйретілетін гаубица
US made towed howitzer
M101A1 (бұрынғы атауы M2A1) гаубицасы – АҚШ-та әзірленген және қолданылатын артиллериялық құрал. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстағы стандартты АҚШ жеңіл далалық гаубицасы болды және Еуропа және Тынық мұхиты театрларында, сондай-ақ Корея соғысында қолданылды. 1941 жылы өндіріске енгізілген ол тез арада жоғары дәлдігімен және қуатты атылысымен танымал болды. M101A1 105 мм-лік жарылғыш (HE) жартылай бекітілген оқ-дәрілермен атылады және оның ату қашықтығы , оны жаяу әскерге көмектесу үшін ыңғайлы етеді.
The M101A1 (previously designated M2A1) howitzer is an artillery piece developed and used by the United States. It was the standard U. S. light field howitzer in World War II and saw action in both the European and Pacific theaters and during the Korean War. Entering production in 1941, it quickly gained a reputation for accuracy and a powerful punch. The M101A1 fires 105 mm high explosive (HE) semi fixed ammunition and has a range of , making it suitable for supporting infantry.
Даму және белгілеу
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ армиясының қару-жарақ басқармасы тұтқынға алынған 105 мм калибрлі гаубицаларды зерттеді және 105 мм гаубица M1920-ны M1920 шассиін пайдаланып жасады. Қорапша тәрізді шасси дизайны (M1925E шассиі) және тағы екі бөлінетін шасси дизайны (T1 және T2) да әзірленді, бірақ сынақтан өткеннен кейін бастапқы бөлінетін шасси дизайны артықшылықты көрсетті. Таңдалып алынғаннан кейін, 1927 жылдың желтоқсанында ол M1 шассиіндегі 105 мм гаубица M1 ретінде қабылданып, стандартталды. Армия дивизиялық және дивизиялық емес далалық артиллерия полктеріндегі барлық 75 мм зеңбірек-гаубицаларды 105 мм-дық үлгілермен алмастыруды жоспарлады, бірақ қаражаттың жетіспеуі бұл идеяны тоқтатты және 1929 жылға дейін оны толығымен тоқтатуға мәжбүр етті. 1925 жылы жасалған шектеулі жоспарда үш полкті қайта жабдықтау көзделген, бірақ 1933 жылға дейін тек 14 M1 гаубицасы өндірілді. M1 үлгісінің өңделген нұсқасы 1932 жылы сынақтан өтті, ол бөлек зарядталатын оқ-дәрілердің орнына жартылай бекітілген оқ-дәрілерді пайдаланды. Бұл жаңалыққа басқа бір құлса тобесі қажет болғандықтан, жаңа үлгі M1 шассиіндегі 105 мм гаубица M2 деп аталды. 1939 жылы 48 данасы өндірілді. Бастапқы M1 шассиі жылқымен сүйреуге арналған, ал жаңа T5 (M2) шассиі 1939 жылы әзірленді және 1940 жылдың ақпанында қабылданып, стандартталды. M2 гаубицасының құлса сақинасы 1940 жылдың наурыз айында жапсарыс өндіріс басталғанға дейін өзгертілді, нәтижесінде M2 шассиіндегі 105 мм гаубица M2A1 пайда болды. 1939 жылы жаңа гаубицаның құны 25 000 долларға бағаланды, бұл M2 шассиіндегі 75 мм-дық M1897 далалық зеңбірегінен үш есе қымбат болды, ал оны қабылдау үшін жаңа оқ-дәрілердің көп мөлшерін сатып алу қажет болды (Соғыс министрлігінің бағалауынша 26 миллион доллар). Қару өзінің калибріне қарағанда ауыр болды, бірақ бұл оның өте берік болу үшін жасалғандығымен байланысты. Сондықтан, ствол мен шасси ұзақ уақыт бойы пайдаланылуы мүмкін және тозусыз жұмыс істей алады. 1962 жылы АҚШ әскери артиллериясының номенклатурасы өзгертілді, M2A1 гаубицасы M101A1 болып қайта аталды. Бұл қару Корея және Вьетнам соғыстарында қолданылды. M102 гаубицасы да соғыста бірдей міндеттерді орындаса да, M101A1-ді толығымен алмастыра алмады. Бүгінде M101A1 американдық әскерде қызметтен шығарылды, бірақ көптеген басқа елдерде әлі де қолданылуда. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін 8536 105 мм буксирленетін гаубица жасалды және соғыстан кейінгі өндіріс 1953 жылға дейін Рок-Айленд Арсеналында жалғасты, сол кезде 10 202 данасы өндірілді.
After World War I, the U. S. Army Ordnance Department studied various captured German 105 mm caliber howitzers and developed the 105 mm Howitzer M1920 by using the Carriage M1920. A box trail carriage design (the M1925E carriage) and two other split trail designs (the T1 and T2) were also developed, but the original split trail design was found superior after testing. After being selected, the piece was standardized in December 1927, as the 105 mm howitzer M1 on carriage M1. The Army had an intention to replace all 75 mm gun howitzers in its divisional and non divisional field artillery regiments with 105 mm pieces, but a lack of appropriations stalled the idea and eventually forced it to be completely abandoned by 1929; a limited plan developed in 1925 envisioned re equipping three regiments, but by 1933, only 14 M1 howitzers had been manufactured. A modified version of the M1 was trialed in 1932 which used semi fixed ammunition instead of separate loading ammunition. Since this development required a different breech block, the new piece was designated the 105 mm howitzer M2 on carriage M1. 48 pieces were manufactured in 1939. The original M1 carriage had been designed for towing using horses rather than trucks, and a new carriage, the T5 (M2), was developed in 1939 and standardized in February 1940. The breech ring of the howitzer M2 was modified in March 1940 before large scale production began, creating the 105 mm howitzer M2A1 on carriage M2. In 1939, the new howitzer cost $25,000, which was three times more than a 75 mm Field Gun M1897 on M2 Carriage, and its adoption required procurement of a colossal amount of new ammunition (War Department estimate of $26 million). The weapon was heavy for its calibre, but this was because the gun was designed to be very durable. Thus the barrel and carriage could see great use and remain functional without wearing out. The U. S. military artillery designation system was changed in 1962, redesignating the M2A1 howitzer the M101A1. The gun continued to see service in the Korean and Vietnam Wars. Though a similar model, the M102 howitzer, shared the same roles in battle, it never fully replaced the M101A1. Today, the M101A1 has been retired by the U. S. military, though it continues to see service with many other countries. By the end of World War II, 8,536 105 mm towed howitzers had been built and post war production continued at Rock Island Arsenal until 1953, by which time 10,202 had been built.
Австралия
M2 гаубицалары Австралия армиясының резервінде әлі де шектеулі түрде қолданылып келеді, бірақ жанама отты қолдау дағдыларын сақтауға баса назар аудара отырып, минометтермен алмастырылуда. Тәуелсіз әскерде олар 105 мм L119 Hamel зеңбірегімен және M198 гаубицаларымен ауыстырылды.
M2 Howitzers are still in limited service in the Australian Army Reserve, but are being replaced with mortars with an emphasis on the retention of indirect fire support skills. In regular service they were replaced by the 105 mm L119 Hamel gun and the M198 howitzers.
Канада
Канада әскері 1952 жылдан бастап АҚШ-та жасалған кем дегенде 60 М2А1 гаубицасын сатып алды, ал 1955 жылдан бастап Канаданың Sorel Industries компаниясы 232 М2А2 үлгісін сәл өзгертті. Кейіннен Канадада өндірілген қарулар C1 деп, ал АҚШ-та өндірілген қарулар C2 деп аталды. Бұл гаубицалар 2000 жылдардың басына дейін қызметте болды. 1990 жылдардың соңында 96 C1 қаруы таңдалып, қызмет мерзімін ұзарту үшін Нидерландыдағы RDM компаниясына жіберілді. Бұл қарулар C3 деп қайта аталды. Өзгерістерге ұзын ствол, оқпан тежегіші, нығайтылған тіреулер және қалқаншалардың алынып тасталуы кірді. Ол Канада әскерінің резервтік бөлімшелерінің стандартты жеңіл гаубицасы болып қала береді. C3 Британдық Колумбиядағы Глейшер ұлттық паркінде 1RCHA бөлімі тарапынан қар көшкінін бақылау құралы ретінде қолданылады. Сонымен қатар, C3 Шило MB-дегі Тұрақты Әскер Артиллериясын даярлау үшін пайдаланылады.
The Canadian Forces procured at least 60 US made M2A1 howitzers beginning in 1952, and starting in 1955, had Sorel Industries of Canada produce 232 of a slightly modified M2A2 version. The Canadian produced guns were later designated C1, while the US produced guns were designated C2. These continued in service until the early 2000s. In the late 1990s, ninety six C1 guns were selected and sent to RDM in the Netherlands to extend their service life. These guns were re designated as the C3. The changes include a longer barrel, a muzzle brake, reinforced trails and the removal of shield flaps. It remains the standard light howitzer of Canadian Forces Reserve units. The C3 is used by 1RCHA in Glacier National Park in British Columbia as a means of avalanche control. As well, the C3 is used to train Regular Force Artillery in Shilo MB.
Қазақстан
М2/М101 гаубицаларының бірнешеуі Югославия Социалистік Федеративтік Республикасы тарапынан қолданылды және шамамен 50-і Хорватияға мұра болып өтті, олардың төртеуі Хорватия армиясының оқу мақсатында әлі де қолданылуда.
A number of M2/M101 howitzers were used by the Socialist Federal Republic of Yugoslavia and approximately 50 were inherited by Croatia, of which four are still in use for training with the Croatian Army.
Франция
Француз армиясы M2 гаубицасын Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Алжир соғысында және Чадтағы «Такауд» операциясында қолданды. Кейіннен Франция Руанда азамат соғысы кезінде Руанда қарулы күштеріне HM2 батареясын жеткізді, ол Руанда геноцидіне әкеп соқты. 1970 жылдардың басында Корея қарулы күштері ескі гаубицаларды техникалық қызмет көрсету қиындықтарына байланысты алмастыру қажеттігіне тап болды. Солтүстік Кореяның артиллериялық мүмкіндіктеріне теңесу үшін Оңтүстік Корея өзінің ірі әскери күштерін тиімді жабдықтау мақсатында отандық қару-жарақ өнеркәсібіне инвестиция жасады. 1972 жылдың сәуір айында АҚШ Қорғаныс министрлігінің қолдауымен «Thunder I» жобасын аяқтағаннан кейін Оңтүстік Корея президенті Пак Чун Хи «Thunder II» жобасын артиллериялық қарулар үшін тапсырды. АҚШ Қытай Халық Республикасымен дипломатиялық қарым-қатынас орнатуға тырысқандықтан ынтымақтастықтан бас тартты. АҚШ-тың Оңтүстік Кореядағы елшілігі Оңтүстік Кореяның қаруды өздігінен дамыту үшін жеткілікті құралдары мен білімі жоқ деп санай отырып, техникалық тобын кері шақыруға бұйрық берді. Алайда, Қорғаныс даму агенттігі M2A1 (M101A1) гаубицасын кері инженериялық зерттеу жүргізіп, 1973 жылдың наурыз айында прототиптік өндірісті бастады. 1973 жылдың 25 маусымында үш прототип көпшілікке көрсетілді. Сынақтан кейін АҚШ елшісі Филип Хабиб Оңтүстік Кореяның бас хатшысы О Вон Чхоль мен Кореядағы Бірлескен АҚШ әскери істер тобының полковнигі Монтгомеридің кездесуін ұйымдастырды. Полковник гаубицаны техникалық тұрғыдан қарап, логистикалық мәселелерге байланысты АҚШ жабдықтарын сатып алуды ұсынды, себебі гаубица АҚШ стандартына сәйкес келмеді. Оңтүстік Корея бас тартты және отандық жобаны іске қосты, бірақ екі ел 1973 жылдың қыркүйегінде технологияны беру туралы келісімге келді. Бұл екі ел арасындағы қару-жарақ зерттеулеріндегі алғашқы ынтымақтастық болды және Оңтүстік Кореяның қорғаныс өнеркәсібі АҚШ-тың жетекшілігімен қалыптаса бастады. 1978 жылы Оңтүстік Корея M101A1 негізінде отандық гаубица бағдарламасын қайта іске қосты. Гаубица 38 калибрлі стволды қолданды, RAP оқ-дәрілерін пайдаланып максималды ұшу қашықтығын 18 км-ге дейін ұлғайтты. Оңтүстік Корея әскери қызметінде KH179 155 мм буксировкалық гаубицаны жаппай өндіруге басымдық бергендіктен, тек 18 гаубица қолданысқа енді.
The French Army used the M2 howitzer, designated HM2, during World War II, in the Algerian War and during the Opération Tacaud in Chad. France later supplied a battery of HM2 to the Rwandan Armed Forces during the Rwandan Civil War that led into the Rwandan genocide. In the early 1970s, the ROK Armed Forces needed to replace these old howitzers due to the maintenance burden. To match North Korea's artillery capability, South Korea invested in the domestic arms industry to equip its large military cost efficiently. After completion of Project Thunder I, supported by the U. S. Department of Defense, for infantry weapons, in April 1972, the South Korean president Park Chung Hee ordered Project Thunder II for artillery weapons. The U. S. refused to cooperate due to the then diplomatic overtures to the People's Republic of China. The U. S. Embassy in South Korea ordered its technical team to withdraw, believing that South Korea lacked the tooling and knowledge to develop the weapons by itself. The Agency for Defense Development however, reverse engineered the M2A1 (M101A1), and prototype production began in March 1973. On 25 June 1973, three prototypes were demonstrated publicly. After the test, the U. S. ambassador Philip Habib arranged the meeting of South Korean chief secretary O Won cheol and colonel Montgomery from the Joint U. S. Military Affairs Group Korea. The colonel provided technical review of the howitzer, and recommended purchasing of the U. S. equipment for logistics issues because the howitzer was not compatible with the U. S. standard. South Korea refused and pursued domestic design, but the two nations eventually signed an agreement for technology transfer in September 1973. It was the first weapons research cooperation between the two nations, and the South Korean defense industry began to form with guidance from the U. S.
In 1978, South Korea restarted domestic howitzer program based on M101A1. The howitzer applied 38 calibers barrel for extending the maximum range to 18 km using RAP ammunition. Only 18 howitzers saw service with South Korean military in favor of mass producing KH179 155 mm towed howitzer.
Вьетнам
Франция мен Вьетнам мемлекеті Бірінші Индокитай соғысы кезінде M2A1 гаубицаларын қолданды, сондай-ақ олармен күрескен Вьетминь партизандық күштері де қолданды. Оларға Қытай Халық Республикасы кем дегенде 24 гаубицамен, сонымен қатар бұрынғы ұлттық қытай күштері (Гоминьдан әскерлері) және Кореядағы АҚШ әскерлері қолданған, тұтқынға алынған американдық артиллерия бөлімдерімен және минометтермен қамтамасыз етілді. Бүгінде жаңартылған M2A1 гаубицалары (олардың кейбіреулері жүк көліктеріне орнатылып, өздігінен жүретін артиллерия ретінде қолданылады) Вьетнам Халық армиясы (PAVN) тарапынан әлі де пайдаланылуда.
France and the State of Vietnam used M2A1 howitzers during the First Indochina War, as did the Viet Minh guerilla forces they fought against, who were supplied with at least 24 by the People's Republic of China, along with other captured American artillery pieces and mortars formerly operated by both Nationalist Chinese forces (the Kuomintang military) and US troops fighting in Korea. Today upgraded M2A1 howitzers (some of which have been mounted on trucks and employed as self propelled artillery) are still being used by the People's Army of Vietnam (the PAVN).
Басқа қолданыстар
Сонымен қатар, M101 АҚШ-та қар көшкінін бақылауға қолданылатын қару ретінде де пайдаланылады, бұл жұмыс АҚШ Орман шаруашылығы қызметі мен АҚШ Армиясының TACOM-ның Солтүстік Американың қар көшкіні артиллериясын пайдаланушылар комитетінің (AAUNAC) бірлескен бақылауында жүзеге асырылады. M101 көптеген шаңғы курорттары мен штаттық көлік департаменттері ұзақ қашықтықтағы бақылау жұмыстары үшін қолданылады. M2A2 белгісімен, 428-ші далалық артиллерия бригадасының 2-ші далалық артиллерия полкінің 2-ші батальоны 7 зеңбірекпен салют атып, олардың түтіктерінде Екінші дүниежүзілік соғысының Батырлық ордені иелерінің есімдері жазылған.
In addition, the M101 has found a second use in the U. S. as an avalanche control gun, supervised by the US Forest Service and the US Army TACOM's cooperative effort in the Avalanche Artillery Users of North America Committee (AAUNAC). The M101 is used by a number of ski areas and state departments of transportation for long range control work. Under the designation of M2A2, the 2nd Battalion, 2nd Field Artillery Regiment, 428th Field Artillery Brigade performs salutes with 7 guns with World War II Medal of Honor recipient names on their barrels.