Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артиллериялық қару класы
Class of artillery gun
Далалық қару – далалық артиллерия құралы. Алғашқыда бұл термин майдандық әскермен бірге көшпенді жүре алатын, жауынгерлік жағдайда өзгеретін жағдайларға байланысты майдан даласында жылжып тұратын кішігірім қаруларды білдірген (далалық артиллерия). Бұл, бекініске орнатылған қарулардан (гарнизондық артиллерия немесе жағалаулық артиллериядан) және жылдам жылжытуға тым ауыр, тек ұзақ қоршау кезінде ғана қолданылатын қамал қарулары мен минометтерден өзгеше. Далалық қаруды жетілдірілген тактика тұрғысынан қолданған ең белгілі мысал – Наполеон Бонапарттың қаруларына үлкен дөңгелектер орнатуы, осының арқасында оларды тіпті шайқас барысында да жылдам жылжытуға болыпты. Шайқас кезінде қаруларды бір жерден екінші жерге жылжыту арқылы, жаудың әскерлерін таратып, жаяу әскер немесе атты әскер жиналған жерде оларды жеңуге мүмкіндік туды, бұл шабуылдың тиімділігін едәуір арттырды.
A field gun is a field artillery piece. Originally the term referred to smaller guns that could accompany a field army on the march, that when in combat could be moved about the battlefield in response to changing circumstances (field artillery), as opposed to guns installed in a fort (garrison artillery or coastal artillery), or to siege cannons and mortars which are too large to be moved quickly, and would be used only in a prolonged siege. Perhaps the most famous use of the field gun in terms of advanced tactics was Napoleon Bonaparte's use of very large wheels on the guns that allowed them to be moved quickly even during a battle. By moving the guns from point to point during a battle, enemy formations could be broken up to be handled by the infantry or cavalry wherever they were massing, dramatically increasing the overall effectiveness of the attack.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Артиллерияның дамуы жалғасқан сайын, кез келген өлшемдегі дерлік барлық қарулар белгілі бір жылдамдықпен жылжуға қабілетті болды. Шамалы ерекшеліктерді ескермегенде, тіпті ең ірі қоршау қарулары да Бірінші дүниежүзілік соғыстың басына қарай автомобиль немесе теміржолмен жылжымалы болды, ал содан кейінгі даму жылжымалылығы артық кіші қаруларға қарай бағытталды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс супер ауыр артиллериясы да теміржолмен немесе гусеницалық шассиде жылжыды. Британдық қолданыста далалық немесе жеңіл артиллериясы калибріне дейін болды, үлкен калибрлі қарулар орташа артиллерия, ал ең ірі калибрлі қарулар ауыр артиллерия саналды.
As the evolution of artillery continued, almost all guns of any size became capable of being moved at some speed. With few exceptions, even the largest siege weapons had become mobile by road or rail by the start of World War I, and evolution after that point tended to be towards smaller weapons with increased mobility. Even the German super heavy guns in World War II were rail or caterpillar track mobile. In British use, field guns or light guns were anything up to in calibre, larger calibres were medium guns, and the largest calibres were heavy guns.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан бері бұл термин ұзын қашықтыққа арналған, салыстырмалы түрде төмен бұрышпен атуға қабілетті артиллериялық құралдарға қолданылып келеді, гаубицалардан өзгеше, олар жоғары бұрыштарда да атуға мүмкіндік береді. Далалық артиллерияның нақты мақсаты да жоқ, мысалы, танкке қарсы немесе жағалау артиллериясы сияқты. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінде қолданылған артиллерияның көп бөлігі гаубицалар немесе екі мақсатта да қолданылатын, жеткілікті оқ жылдамдығына ие танкіге қарсы/далалық артиллерия болды. Сол дәуірдегі ең көп таралған далалық артиллериялар – британдықтар, американдық 155 мм Long Tom (француздық бірінші дүниежүзілік соғыс қаруының жетілдірілген нұсқасы) және кеңестік BS-3 – теңіздік артиллериядан бейімделген, сонымен қатар танкке қарсы қару ретінде де қолданылатын артиллериялық құрал. Соғыс кезінде ең көп өндірілген далалық артиллериялардың бірі – 103 000-нан астам дана шығарылған кеңестік ZiS-3 болды. ZiS-3 бронетранспорттық құралдарға қарсы тікелей атыс, жаяу әскерге қолдау көрсету үшін тікелей атыс және алыс мақсаттарға қарсы жанама атыс режимінде пайдаланылуы мүмкін.
Since about the start of World War II, the term has been applied to long range artillery pieces that fire at a relatively low angle, as opposed to howitzers which can fire at higher angles. Field guns also lack a specialized purpose, such as anti tank or coastal artillery. By the later stages of World War II the majority of artillery in use was either in the form of howitzers of to , or in form of hybrid anti tank/field guns that had high enough muzzle velocity to be used in both roles. The most common field guns of the era were the British , the American 155 mm Long Tom (a development of a French World War I weapon) and the Soviet BS 3 – an artillery piece adapted from a naval gun and designed to double up as an anti tank weapon. One of the most produced field guns during the war was the Soviet ZiS 3 with over 103,000 produced. The ZiS 3 could be used in direct fire against armored vehicles, direct fire in infantry support, and indirect fire against distant targets.
1960 және 1970 жылдар
АҚШ армиясы 1960 жылдардың басынан 1970 жылдардың соңына дейін 175 мм М107 зеңбірегімен ұзақ қашықтықтағы қаруды қайта сынап көрді. M107 Вьетнам соғысында кеңінен қолданылды және Солтүстік Вьетнам күштерімен артиллериялық шайқастарда өте тиімді болды. Ол күтіп ұстауды қажет ететін жабдық ретінде қарастырылды және көптеген жарыққан түтіктерден кейін АҚШ әскерлерінен алынып тасталды. M107-нің өндірісі 1980 жылға дейін жалғасты, ал қару әлі де Израиль армиясында қолданыста. Вьетнам Халық армиясы сияқты бұрынғы қолданушылар да қосалқы қорларын сақтап отыр.
The U. S. Army tried the long range gun again from the early 1960s to the late 1970s with the M107 175 mm gun. The M107 was used extensively in the Vietnam War and proved effective in artillery duels with the North Vietnamese forces. It was considered a high maintenance item and was removed from service with U. S. forces after a rash of cracked barrels. Production of the M107 continued until 1980 and the gun is still in service with the Israeli military. Reserve stocks are held by other former users such as the People's Army of Vietnam.
Қазіргі заман
1980 және 1990 жылдардан бері далалық артиллерияның қолданылуы шектеулі болды. Шағын және жоғары жылдамдықты артиллерия класы адам көтеріп жүретін минометтермен немесе / калибрмен толықтырылды және орташа калибрлі артиллерияның барлық түрлерін ығыстырды. Әлем 155 мм НАТО немесе Ресей (бұрынғы КСРО) стандарттарына қарай жылдамдап біркелкіленді. Ұзақ қашықтықтағы қару қажеттілігі ракеталар, зымырандар және әскери авиациямен қамтамасыз етіледі. L118 105 мм жеңіл пушкасы немесе M119 105 мм гаубицасы сияқты қазіргі заманғы артиллерия, минометтердің тиімді емес болатын қашықтықта жаяу әскер мен бронетехникаға оттық қолдау көрсету үшін қолданылады. Адам көтеріп жүретін минометтерде артиллерияның қашықтығы мен зақымдау күші жеткіліксіз. Олардың арасында буксирленетін қабырғалы миномет бар; бұл қару (әдетте / калибрлі) жүк көлігімен немесе жол талғамайтын көлікпен буксирленуге жеңіл, / километрден астам қашықтыққа оқ атып, құрылымдық зақымдау қуаты артиллериялық снарядқа тең болады.
Since the 1980s and 1990s, the field gun has seen limited combat use. The class of small and highly mobile artillery has been filled with increasing capacity by the man portable mortar in or / calibre and has replaced every artillery piece smaller than Gun howitzers fill the middle ground, with the world rapidly standardizing on either the 155 mm NATO or Russian (former USSR) standards. The need for a long range weapon is filled by rockets, missiles, and aircraft. Modern gun artillery such as the L118 105 mm light gun or the M119 105 mm howitzer are used to provide fire support for infantry and armour at ranges where mortars are impractical. Man packed mortars lack the range or hitting power of gun artillery. In between is the rifled towed mortar; this weapon (usually in calibre) is light enough to be towed by a truck or SUV, has a range of over and fires a projectile comparable in destructive power to a / artillery shell.