Кіріспе

Американың ұлттық стандарты ретінде бекітілген Бірыңғай сантехника кодексі (UPC) – Халықаралық сантехника және механикалық қызметкерлер қауымдастығы (IAPMO) әзірлеген үлгілік кодекс. Ол халықтың денсаулығын, қауіпсіздігін және игілігін қамтамасыз ету мақсатында сантехника жүйелерін орнату және тексеруді реттейді. UPC Америка Ұлттық Стандарттар Институтының (ANSI) консенсусқа келу процедураларын пайдаланып әзірленген. Бұл процеске сантехника тәжірибесі бойынша келісімге қол жеткізу үшін түрлі көзқарастар мен мүдделерді білдіретін еріктілер тартылады. UPC тұтынушыларға қауіпсіз және санитарлық жағдайды қамтамасыз ететін сантехника жүйелерін ұсынуға, сонымен бірге инновациялар мен жаңа технологияларға мүмкіндік беруге бағытталған. Кез келген адам IAPMO-ның ашық консенсус кодекс әзірлеу процесіне қатысуға шақырылады. Бұл кодекс үш жыл сайын жаңартылады. Кодекс әзірлеу графигі және басқа да қатысты ақпарат IAPMO веб-сайтында қолжетімді.

Тарих

1880 жылдың 28 шілдесінде Сан-Франциско қаласы мен округі №1587 бұйрықты қабылдады, ол «Жарамсыз сауда, кәсіп және зиянды жағдайларға тыйым салу және құқық бұзушылықтарды анықтау» тақырыбын қамтыды. Бұл бұйрық 69 бөлімге бөлінді, ал 4, 5 және 6-бөлімдері жеке дәретханаларға арналған. Үш бөлімнің барлығында жеке дәретханалар үшін құрылыс стандарттары қарастырылған. 4-бөлімде «цемент, темір тас немесе темірден» жасалған құбырлармен кәрізге қосылу талап етіледі (темір тас, сондай-ақ Ironstone china деп аталады, ол терракотқа ұқсас керамикалық материал және темір қамтамайды). 5-бөлімде жеке дәретханаларды денсаулық сақтау қызметкерінің алдын ала рұқсатысыз салуға болмайды және қабырғалар мен түбі «тас немесе кірпіштен, цементте орналастырылып, кемінде сегіз дюйм қалыңдықта» болуы керек деп талап етіледі. 6-бөлімде жеке дәретханалардан «құрылысқа келмейтін, жағымсыз немесе зиянды» иіс шығармауы керек. 1881 жылдың 4 маусымында Нью-Йорк қаласы сантехника туралы заң қабылдады, ол барлық бас сантехниктердің Денсаулық сақтау кеңесінде тіркелуін және Денсаулық сақтау кеңесі сантехника жоспарларын бекіткенге дейін сантехникамен жобалар бойынша құрылыс жүргізілмеуін талап етті. Денсаулық сақтау басқармасына бекітілмеген кез келген құрылысты тоқтатуға өкілеттік берілді. Заң бойынша, осы заңды бұзу құқық бұзушылық болып саналады. Мұндай заңды құруға бағытталған қозғалыс бес-алты жыл бойы белсенді болды, бірақ сантехниктердің қарсылығы 1881 жылға дейін қабылдауға кедергі келтірді. Бастапқыда тексерулерге қаражат қарастырылмады. 1882 жылы 2500 доллар қаражат бөлінді. 1882 жылы тексерулер басталды және жыл соңына дейін 9871 тексеру аяқталды. Заң бойынша тек темір құбырлар ғана қолданылуы керек еді. Заң бойынша, феррулалар мыс немесе қорғасыннан жасалуы керек, темірден емес. Қаптар төбесінен екі фут биіктіктегі құбыр арқылы желдетілуі керек еді. Барлық раковиналар, таздықтар және унитаздар жеке-жеке құбырлармен жабдықталуы керек және кәрізге қосылған жерде құбыр болуы керек. 1883 жылы сенатор Догерти Калифорния заң шығарушы органына №132 сенат заң жобасын енгізді, ол «Қалалар мен округтердегі денсаулық сақтау басқармаларына ғимараттардың сантехникасы мен дренажын реттеу өкілеттігін беру туралы акт» деп аталды. Заң жобасы 15 наурызда қабылданды және қол қойылды, ол LXXVII тарау болды [1]. Заң жеті бөлімнен тұрады, 1-бөлімінде барлық бас сантехниктердің жергілікті Денсаулық сақтау басқармасында тіркелуі талап етіледі. 2-бөлімінде жергілікті Денсаулық сақтау басқармалары жыл сайын барлық тіркелген бас сантехниктердің тізімін жариялауға міндетті. 3-бөлімінде жергілікті Денсаулық сақтау басқармасына жазбаша жоспар ұсынылып, ол бекітілгенше сантехника орнатылмауы керек деп талап етіледі. 4-бөлімінде жергілікті билік, округтер, қалалар, арнайы аудандар осы қызметті қаржыландыру үшін кірістер жинауға міндетті. 5-бөлімі жергілікті соттарға осы заңды орындауға өкілеттік береді. 6-бөлімінде осы заңды бұзу құқық бұзушылық болып саналады және 7-бөлімінде заң дереу күшіне енеді. Жергілікті билік LXXVII тарау үлгісінде жергілікті сантехника туралы жарлықтарды қабылдады. Сан-Франциско қаласы 1883 жылдың шілдесіне дейін «сантехника заңын» жазып, қабылдады. Сан-Франциско қаласындағы сантехника заңын губернатор бекіткенге дейін жұмыс басталған болатын. Губернатор Стоунмен Сенаттың 132-заң жобасына қол қойғаннан кейін Сан-Францискоға барып, қала өз заңын қалай жүзеге асыруды жоспарлап отырғанын анықтады. Сан-Хосе қаласы 1884 жылдың 2 желтоқсанында «Сан-Хосе қаласының кәріз жүйесіне қосылған үйдің ағынды және сантехника жұмыстарына қатысты» жарлықты қабылдады [1]. Ол 38 бөлімге бөлініп, тақырыптардың кең ауқымын қамтиды. 32-бөлімі сантехник жұмыстарында жұмыс істейтін барлық адамдардың лицензия алуын талап етеді, ал 34-бөлімі барлық «сүпке түсетін қабаттардың» сантехниктерден жеке лицензия алуын талап етеді. 36-бапта сантехника инспекторы тағайындалады. 3-бөлімде Құбырлар мен дренаж инспекторының құрылыс жұмыстарына рұқсат беруге құқығы жоқ. Жобаланған жұмыстың жазбаша сипаттамасы алдын ала инспекторға оның мақұлдауы үшін ұсынылуы керек. 16-бөлімде ішкі құбырлар үшін құйма темірді пайдалану, ал 12-бөлімде «құрылыстардың астынан өтетін» «шаңдалған тас бұйымдары құбырларын» пайдалану талап етіледі. 27, 28, 29, 30 және 31-бөлімдерінде орындалған жұмысты тексеру және жалпы тексеру туралы ерекшеліктер және жарлықтың қаланың кейбір көшелерінде бұрын салынған уақытша кәріздермен байланыстарды жүзеге асыруға қолданылуы қамтылған. Лос-Анджелес қаласы 1887 жылы қаланың Денсаулық сақтау кеңесінің құрамында Сантехника инспекторының кеңсесін құратын жарлық жасады [2]. Кейін Лос-Анджелес қаласы 1893 жылдың 1 мамырында №1656 жарлықты қабылдады [3], ол бас сантехниктерді тексеру тақтасын, бас және тәлімгер сантехниктерді тіркеуді, сантехника инспекторы арқылы сантехника инфрақұрылымын салу үшін Денсаулық сақтау кеңесінің мақұлдауын талап етуді, тиісті жазаларды және материалдар мен құрылысқа қатысты 22 бөлімді қамтыды. Екі жарлықта да құбыр материалдарына қатысты стандарттар болды. Лос-Анджелес жарлығының 10-бөлімінде былай делінген: «Ғимарат ішіндегі барлық топырақ және қалдық құбырлары және ғимараттың сыртынан үш фут ішіндегі жер астындағы барлық дренаждар «қосымша ауыр құйма темір топырақ құбыры» деп белгіленген нәрседен және оған сәйкес фитингтерден жасалуы керек». Сан-Хосе жарлығының 6-бөлімінде былай делінген: «Әрбір ғимарат немесе учаске ғимараттан басталып, көше кәрізінің сызығына дейін темір тас немесе құйма темір құбырмен қамтамасыз етілуі керек және оның барлық ұзындығы бойында біртекті еңіспен төселген болуы керек». Кейбір жағдайларда жергілікті жарлықтар Мемлекеттік Денсаулық сақтау кеңесінің үлгісін ұстанды. 1884 жылы Мемлекеттік кеңес заң шығарушы органдағы екі жылдық есебінде негізгі құбырлар мен үй арасындағы қызметтік желілердің («үйге қосылатын құбырлар») көбінесе қорғасыннан жасалғанын атап өтті [2], бірақ «Гигиена оларды қолдануға келіспейді, өйткені олар, әсіресе жұмсақ сумен әрекет етуге бейім, сондықтан тұтынушыға қорғасынмен улану қаупі болуы мүмкін». Көптеген жергілікті сантехника жарлықтары құйма немесе құйма темірді пайдалануды талап етті және қорғасын құбырларын жалғастырғыштарға (қаз тұмсықтар немесе шошқаның құйрықтары) шектеді немесе қорғасын құбырларына басқа шектеулер қойды. Жоғарыда айтылғандай, Сан-Хосе сантехника жарлығында қорғасын бекітілген құбыр материалы ретінде тізімдемелген жоқ, бұл Лос-Анджелес жарлығына ұқсас, бірақ Лос-Анджелес жарлығы кейбір жағдайларда қорғасын материалдарын пайдалануға рұқсат береді. 17-бөлімде былай делінген: «Құйма темір топырақ құбырының барлық біріктірулері таңдалған қабықпен толтырылып, жақсы қайнатылған қорғасынмен жабылуы керек. Қорғасынмен темір құбырдың барлық қосылыстары қорғасын құбырының мөлшерімен бірдей мыс ферруламен жасалуы керек және құйма темір құбыры үшін көрсетілгендей темір құбырға қайнатылып, қорғасын құбырымен жуылған біріктірумен қосылуы керек». 1884 жылы доктор Роджер С. Трейси «Тұрғындар үшін санитарлық ақпараттар жинағы» атты кітапты жазды, ол D. Appleton and Company баспасынан шықты. Кітапта «Желдету, дренаж, жұқпалы ауруларға күтім, дезинфекция, тағам және су туралы фактілер мен ұсыныстар» бар. Доктор Трейси Нью-Йорк қаласы Денсаулық сақтау департаментінің санитарлық инспекторы болды. Кітап бес тарауға бөлінген, ал II тарау «Дренажға» арналған. II тарау ең үлкен тарау, 45 беттен тұрады және «Нью-Йорк қаласы Денсаулық сақтау кеңесінің сантехника ережелерін» қамтиды. 25-бетте доктор Трейси Денсаулық сақтау кеңесі ұсынған «құрылыс жоспарын» ұсынады, бірақ күні көрсетілмеген және қала осы ұсынысты қабылдады ма, жоқ па, айтылмайды. Денсаулық сақтау кеңесінің жоспары сантехника кодексінің көптеген элементтерін қамтитын 57 бөлімнен тұрады. Мысалы, 1-бөлімде былай делінген: «Барлық материалдар сапалы және ақауларсыз болуы керек; жұмыс мұқият және шеберлікпен орындалуы керек» және 9-бөлімде үй дренажтарының темірден жасалуы және «мүмкін болған жағдайда, бір футқа кемінде төртен бір дюйм еңіспен, бірақ бір футқа екі дюймнен аспауы керек» деп талап етіледі. Сан-Франциско қаласы кейінірек сантехника инспекторлары доктор Трейсидің кітабына негіделген емтиханды тапсыруы керек болады. 1920 жылдардың басында біз...