Кіріспе
Американың ұлттық стандарты ретінде бекітілген Бірыңғай сантехника кодексі (UPC) – Халықаралық сантехника және механикалық қызметкерлер қауымдастығы (IAPMO) әзірлеген үлгілік кодекс. Ол халықтың денсаулығын, қауіпсіздігін және игілігін қамтамасыз ету мақсатында сантехника жүйелерін орнату және тексеруді реттейді. UPC Америка Ұлттық Стандарттар Институтының (ANSI) консенсусқа келу процедураларын пайдаланып әзірленген. Бұл процеске сантехника тәжірибесі бойынша келісімге қол жеткізу үшін түрлі көзқарастар мен мүдделерді білдіретін еріктілер тартылады. UPC тұтынушыларға қауіпсіз және санитарлық жағдайды қамтамасыз ететін сантехника жүйелерін ұсынуға, сонымен бірге инновациялар мен жаңа технологияларға мүмкіндік беруге бағытталған. Кез келген адам IAPMO-ның ашық консенсус кодекс әзірлеу процесіне қатысуға шақырылады. Бұл кодекс үш жыл сайын жаңартылады. Кодекс әзірлеу графигі және басқа да қатысты ақпарат IAPMO веб-сайтында қолжетімді.
Тарих
1880 жылдың 28 шілдесінде Сан-Франциско қаласы мен округі №1587 бұйрықты қабылдады, ол «Жарамсыз сауда, кәсіп және зиянды жағдайларға тыйым салу және құқық бұзушылықтарды анықтау» тақырыбын қамтыды. Бұл бұйрық 69 бөлімге бөлінді, ал 4, 5 және 6-бөлімдері жеке дәретханаларға арналған. Үш бөлімнің барлығында жеке дәретханалар үшін құрылыс стандарттары қарастырылған. 4-бөлімде «цемент, темір тас немесе темірден» жасалған құбырлармен кәрізге қосылу талап етіледі (темір тас, сондай-ақ Ironstone china деп аталады, ол терракотқа ұқсас керамикалық материал және темір қамтамайды). 5-бөлімде жеке дәретханаларды денсаулық сақтау қызметкерінің алдын ала рұқсатысыз салуға болмайды және қабырғалар мен түбі «тас немесе кірпіштен, цементте орналастырылып, кемінде сегіз дюйм қалыңдықта» болуы керек деп талап етіледі. 6-бөлімде жеке дәретханалардан «құрылысқа келмейтін, жағымсыз немесе зиянды» иіс шығармауы керек. 1881 жылдың 4 маусымында Нью-Йорк қаласы сантехника туралы заң қабылдады, ол барлық бас сантехниктердің Денсаулық сақтау кеңесінде тіркелуін және Денсаулық сақтау кеңесі сантехника жоспарларын бекіткенге дейін сантехникамен жобалар бойынша құрылыс жүргізілмеуін талап етті. Денсаулық сақтау басқармасына бекітілмеген кез келген құрылысты тоқтатуға өкілеттік берілді. Заң бойынша, осы заңды бұзу құқық бұзушылық болып саналады. Мұндай заңды құруға бағытталған қозғалыс бес-алты жыл бойы белсенді болды, бірақ сантехниктердің қарсылығы 1881 жылға дейін қабылдауға кедергі келтірді. Бастапқыда тексерулерге қаражат қарастырылмады. 1882 жылы 2500 доллар қаражат бөлінді. 1882 жылы тексерулер басталды және жыл соңына дейін 9871 тексеру аяқталды. Заң бойынша тек темір құбырлар ғана қолданылуы керек еді. Заң бойынша, феррулалар мыс немесе қорғасыннан жасалуы керек, темірден емес. Қаптар төбесінен екі фут биіктіктегі құбыр арқылы желдетілуі керек еді. Барлық раковиналар, таздықтар және унитаздар жеке-жеке құбырлармен жабдықталуы керек және кәрізге қосылған жерде құбыр болуы керек. 1883 жылы сенатор Догерти Калифорния заң шығарушы органына №132 сенат заң жобасын енгізді, ол «Қалалар мен округтердегі денсаулық сақтау басқармаларына ғимараттардың сантехникасы мен дренажын реттеу өкілеттігін беру туралы акт» деп аталды. Заң жобасы 15 наурызда қабылданды және қол қойылды, ол LXXVII тарау болды [1]. Заң жеті бөлімнен тұрады, 1-бөлімінде барлық бас сантехниктердің жергілікті Денсаулық сақтау басқармасында тіркелуі талап етіледі. 2-бөлімінде жергілікті Денсаулық сақтау басқармалары жыл сайын барлық тіркелген бас сантехниктердің тізімін жариялауға міндетті. 3-бөлімінде жергілікті Денсаулық сақтау басқармасына жазбаша жоспар ұсынылып, ол бекітілгенше сантехника орнатылмауы керек деп талап етіледі. 4-бөлімінде жергілікті билік, округтер, қалалар, арнайы аудандар осы қызметті қаржыландыру үшін кірістер жинауға міндетті. 5-бөлімі жергілікті соттарға осы заңды орындауға өкілеттік береді. 6-бөлімінде осы заңды бұзу құқық бұзушылық болып саналады және 7-бөлімінде заң дереу күшіне енеді. Жергілікті билік LXXVII тарау үлгісінде жергілікті сантехника туралы жарлықтарды қабылдады. Сан-Франциско қаласы 1883 жылдың шілдесіне дейін «сантехника заңын» жазып, қабылдады. Сан-Франциско қаласындағы сантехника заңын губернатор бекіткенге дейін жұмыс басталған болатын. Губернатор Стоунмен Сенаттың 132-заң жобасына қол қойғаннан кейін Сан-Францискоға барып, қала өз заңын қалай жүзеге асыруды жоспарлап отырғанын анықтады. Сан-Хосе қаласы 1884 жылдың 2 желтоқсанында «Сан-Хосе қаласының кәріз жүйесіне қосылған үйдің ағынды және сантехника жұмыстарына қатысты» жарлықты қабылдады [1]. Ол 38 бөлімге бөлініп, тақырыптардың кең ауқымын қамтиды. 32-бөлімі сантехник жұмыстарында жұмыс істейтін барлық адамдардың лицензия алуын талап етеді, ал 34-бөлімі барлық «сүпке түсетін қабаттардың» сантехниктерден жеке лицензия алуын талап етеді. 36-бапта сантехника инспекторы тағайындалады. 3-бөлімде Құбырлар мен дренаж инспекторының құрылыс жұмыстарына рұқсат беруге құқығы жоқ. Жобаланған жұмыстың жазбаша сипаттамасы алдын ала инспекторға оның мақұлдауы үшін ұсынылуы керек. 16-бөлімде ішкі құбырлар үшін құйма темірді пайдалану, ал 12-бөлімде «құрылыстардың астынан өтетін» «шаңдалған тас бұйымдары құбырларын» пайдалану талап етіледі. 27, 28, 29, 30 және 31-бөлімдерінде орындалған жұмысты тексеру және жалпы тексеру туралы ерекшеліктер және жарлықтың қаланың кейбір көшелерінде бұрын салынған уақытша кәріздермен байланыстарды жүзеге асыруға қолданылуы қамтылған. Лос-Анджелес қаласы 1887 жылы қаланың Денсаулық сақтау кеңесінің құрамында Сантехника инспекторының кеңсесін құратын жарлық жасады [2]. Кейін Лос-Анджелес қаласы 1893 жылдың 1 мамырында №1656 жарлықты қабылдады [3], ол бас сантехниктерді тексеру тақтасын, бас және тәлімгер сантехниктерді тіркеуді, сантехника инспекторы арқылы сантехника инфрақұрылымын салу үшін Денсаулық сақтау кеңесінің мақұлдауын талап етуді, тиісті жазаларды және материалдар мен құрылысқа қатысты 22 бөлімді қамтыды. Екі жарлықта да құбыр материалдарына қатысты стандарттар болды. Лос-Анджелес жарлығының 10-бөлімінде былай делінген: «Ғимарат ішіндегі барлық топырақ және қалдық құбырлары және ғимараттың сыртынан үш фут ішіндегі жер астындағы барлық дренаждар «қосымша ауыр құйма темір топырақ құбыры» деп белгіленген нәрседен және оған сәйкес фитингтерден жасалуы керек». Сан-Хосе жарлығының 6-бөлімінде былай делінген: «Әрбір ғимарат немесе учаске ғимараттан басталып, көше кәрізінің сызығына дейін темір тас немесе құйма темір құбырмен қамтамасыз етілуі керек және оның барлық ұзындығы бойында біртекті еңіспен төселген болуы керек». Кейбір жағдайларда жергілікті жарлықтар Мемлекеттік Денсаулық сақтау кеңесінің үлгісін ұстанды. 1884 жылы Мемлекеттік кеңес заң шығарушы органдағы екі жылдық есебінде негізгі құбырлар мен үй арасындағы қызметтік желілердің («үйге қосылатын құбырлар») көбінесе қорғасыннан жасалғанын атап өтті [2], бірақ «Гигиена оларды қолдануға келіспейді, өйткені олар, әсіресе жұмсақ сумен әрекет етуге бейім, сондықтан тұтынушыға қорғасынмен улану қаупі болуы мүмкін». Көптеген жергілікті сантехника жарлықтары құйма немесе құйма темірді пайдалануды талап етті және қорғасын құбырларын жалғастырғыштарға (қаз тұмсықтар немесе шошқаның құйрықтары) шектеді немесе қорғасын құбырларына басқа шектеулер қойды. Жоғарыда айтылғандай, Сан-Хосе сантехника жарлығында қорғасын бекітілген құбыр материалы ретінде тізімдемелген жоқ, бұл Лос-Анджелес жарлығына ұқсас, бірақ Лос-Анджелес жарлығы кейбір жағдайларда қорғасын материалдарын пайдалануға рұқсат береді. 17-бөлімде былай делінген: «Құйма темір топырақ құбырының барлық біріктірулері таңдалған қабықпен толтырылып, жақсы қайнатылған қорғасынмен жабылуы керек. Қорғасынмен темір құбырдың барлық қосылыстары қорғасын құбырының мөлшерімен бірдей мыс ферруламен жасалуы керек және құйма темір құбыры үшін көрсетілгендей темір құбырға қайнатылып, қорғасын құбырымен жуылған біріктірумен қосылуы керек». 1884 жылы доктор Роджер С. Трейси «Тұрғындар үшін санитарлық ақпараттар жинағы» атты кітапты жазды, ол D. Appleton and Company баспасынан шықты. Кітапта «Желдету, дренаж, жұқпалы ауруларға күтім, дезинфекция, тағам және су туралы фактілер мен ұсыныстар» бар. Доктор Трейси Нью-Йорк қаласы Денсаулық сақтау департаментінің санитарлық инспекторы болды. Кітап бес тарауға бөлінген, ал II тарау «Дренажға» арналған. II тарау ең үлкен тарау, 45 беттен тұрады және «Нью-Йорк қаласы Денсаулық сақтау кеңесінің сантехника ережелерін» қамтиды. 25-бетте доктор Трейси Денсаулық сақтау кеңесі ұсынған «құрылыс жоспарын» ұсынады, бірақ күні көрсетілмеген және қала осы ұсынысты қабылдады ма, жоқ па, айтылмайды. Денсаулық сақтау кеңесінің жоспары сантехника кодексінің көптеген элементтерін қамтитын 57 бөлімнен тұрады. Мысалы, 1-бөлімде былай делінген: «Барлық материалдар сапалы және ақауларсыз болуы керек; жұмыс мұқият және шеберлікпен орындалуы керек» және 9-бөлімде үй дренажтарының темірден жасалуы және «мүмкін болған жағдайда, бір футқа кемінде төртен бір дюйм еңіспен, бірақ бір футқа екі дюймнен аспауы керек» деп талап етіледі. Сан-Франциско қаласы кейінірек сантехника инспекторлары доктор Трейсидің кітабына негіделген емтиханды тапсыруы керек болады. 1920 жылдардың басында біз...
In 1884 Dr. Roger S. Tracy wrote "Hand Book of Sanitary Information for Householders" which was published by D. Appleton and Company. The book contains "Facts and Suggestions about Ventilation, Drainage, Care of Contagious Diseases, Disinfection, Food, and Water". Dr. Tracy was the Sanitary Inspector of the New York City Health Department. The book is divided into five chapters and Chapter II is on "Drainage". Chapter II is the largest chapter at 45 pages and includes "Plumbing Regulations of the New York City Board of Health". On page 25 Dr. Tracy presents a "plan of construction" that was recommended by the Board of Health but no date is provided and it is not stated whether the city adopted this proposal or not. The Board of Health's plan consisted of 57 Sections covering many elements of a plumbing code. For example Section 1 states: "All materials must be of good quality and free of defects; the work must be executed in a thorough and workmanlike manner" and Section 9 requires that house drains be made of iron with a "fall of at least one quarter of an inch to the foot, if possible, and not more than one inch to the foot". The City of San Francisco would latter require that plumbing inspectors pass an examination based upon Dr. Tracy's book. As early as the 1920'S there were widespread complaints in the construction industry, about inconsistency in the way building codes were being implemented. In 1920 the Senate Select Committee on Reconstruction and Production concluded: "The building codes of the country have not been developed upon scientific data, but rather on compromises; they are not uniform in principle and in many instances involve an additional cost of construction without assuring most useful or more durable buildings. Two years later, the newly appointed Secretary of Commerce Herbert Hoover reported to Congress that conflicting building codes were increasing construction costs by 10 to 20 percent. Secretary Hoover appointed a Building Code Committee to draft recommendations that could be used by local governments in preparing codes. The committee worked with the National Bureau of Standards until 1933, when funding was curtailed. In 1921 the Building Code Committee and in 1925 a report was issued titled "Recommended Practice for Arrangement of Building Codes" which consisted of 19 chapter, including Chapter 15 on plumbing. This report was known informally as the "Hoover Code" as it was issued under the signature of the Secretary of Commerce Herbert Hoover. Chapter 15 was itself divided into 14 Sections including topics such as Joints and connections, Water supply and distribution, and House drains and sewers. In 1926, a group of Los Angeles plumbing inspectors recognized that there were no uniform requirements for the installation and maintenance of plumbing systems, and at that point in time disease was rampant, a lot of it spread through improper sanitation. Disorder in the industry was the result of widely divergent plumbing practices and the use of many different, often conflicting, plumbing codes by local jurisdictions. It was these plumbing inspectors that understood the necessity of developing a model code that could be uniformly applied across jurisdictions. In 1928, the city adopted the first incarnation of a uniform plumbing code developed by the Los Angeles City Plumbing Inspectors Association (LACPIA) and based on the input from a committee of plumbing inspectors, master and journeyman plumbers, and sanitary and mechanical engineers, assisted by public utility companies and the plumbing industry. The product of this effort, the first edition of the Uniform Plumbing Code (UPC) was officially adopted by the Western Plumbing Officials Association in 1945, which later changed its name to IAPMO in 1966 when the scope of the association’s work increased. The code has been widely used over the past five decades by jurisdictions throughout the United States and internationally. With the publication of the 2003 Edition of the Uniform Plumbing Code, another significant milestone was reached. For the first time in the history of the United States, a plumbing code was developed through a true consensus process. The 2012 edition represents the most current approaches in the plumbing field and is the fourth edition developed under the ANSI consensus process. Contributions to the content of the code were made by every segment of the built industry, including such diverse interests as consumers, enforcing authorities, installers/maintainers, insurance, labor, manufacturers, research/standards/testing laboratories, special experts and users. The 2012 Uniform Plumbing Code is supported by the American Society of Sanitary Engineering (ASSE), the Mechanical Contractors Association of America (MCAA), the Plumbing Heating Cooling Contractors National Association (PHCC NA), the United Association (UA) and the World Plumbing Council (WPC). These associations support IAPMO’s open consensus process being used to develop IAPMO’s codes and standards.