Кіріспе
Американдық биг-бэнд. The Count Basie Orchestra – 16-18 музыканттан тұратын биг-бэнд, ол 1935 жылы Каунт Бейси құраған және 1936 жылдан бері үнемі жазбаларын шығарып келе жатқан, свинг дәуірінің ең танымал джаз орындаушыларының бірі. 1950 жылдардың басында қысқа мерзімге таратылғанына қарамастан, бұл топ биг-бэнд дәуірінен және 1984 жылы Бейсидің қайтысынан әлдеқайда кейін де өмір сүрді. Қазіргі таңда трубашы Скотти Барнхарт басқарып тұр. Алғашқы құрамында Бак Клейтон және Лестер Янг сияқты музыканттар болса, 1950 және 1960 жылдары топ Нил Хефти мен Сэмми Нестиконың әндерін орындап, Тад Джонс және Эдди "Локжау" Дэвис сияқты талантты музыканттармен бірге жұмыс істеді.
The Count Basie Orchestra is a 16 to 18 piece big band, one of the most prominent jazz performing groups of the swing era, founded by Count Basie in 1935 and recording regularly from 1936. Despite a brief disbandment at the beginning of the 1950s, the band survived long past the big band era itself and the death of Basie in 1984. It continues under the direction of trumpeter Scotty Barnhart. Originally including such musicians as Buck Clayton and Lester Young in the line up, the band in the 1950s and 1960s made use of the work of the arrangers Neal Hefti and Sammy Nestico with featured musicians such as Thad Jones and Eddie "Lockjaw" Davis.
Алғашқы жылдар
1927 жылы Конт Бейси Миссури штатындағы Канзас-Сити қаласына келді, ол Театр иелерінің брондау агенттігі (TOBA) айналымында өнер көрсетті. Уолтер Пейдждің Blue Devils тобында ойнағаннан кейін, 1929 жылы ол бәсекелес топ жетекшісі Бенни Мотеннің тобына қосылды. 1935 жылы Мотеннің қайтысынан кейін Бейси топтан шығып, өз тобын құрды, сонымен қатар Мотен тобының көптеген әріптестерін өздерімен бірге алып кетті. Бұл тоғыз мүшелі топ өзінің легендарлық солистерімен танымал болды: трубада Джо Киес және Оран "Hot Lips" Page, альт-саксофонда Бастер Смит және Эрл Уоррен, тенор-саксофонда Лестер Янг, тромбонда Дэн Майнор, барабанда Джо Джонс, бас-гитарада Уолтер Пейдж және фортепианода Бейси. Осы топпен, кейін "The Barons of Rhythm" деп аталған Бейси, Канзас-Ситидің атақты және өте бәсекеге толы "джем-сессиясының" дыбысын клуб аудиториясына жеткізді, ұзақ импровизациялық сололарды топтың рифтік қосымшаларымен үйлестірді. Топтың алғашқы орны Канзас-Ситидегі Рено клубы болды, кейін Чикагодағы Гранд Террасқа көшті. Музыка сыншысы және жазба продюсері Джон Хаммонд 1936 жылы радиода осы топтың ойнағанын естіп, оларды іздеп тауып, Бейсиге топты стандартты 13 мүшелі биг-бенд құрамына кеңейту мүмкіндігін ұсынды. Сондай-ақ ол Розеланд Баллрум сияқты орындарда ойнау үшін топты Нью-Йоркке көшіруді ұсынды. Бейси келісті, себебі ол осы жаңа топпен тоғыз мүшелі тобының Канзас-Сити стиліне тән еркіндік пен рухты сақтай алады деп үміттенеді. Бұл топқа енді трубада Бак Клейтон және әйгілі блюз "вокалисті" Джимми Рашинг кірді. Олар 1937 жылдың қаңтарында Decca лейблінде жасаған алғашқы жазбаларында осы стильді көрсетті: "Roseland Shuffle" сияқты шығармаларда солистер алға шығады, ал ансамбльдің әсерлері мен рифтер тек функционалдық қолдау рөлін атқарады. Бұл Нью-Йорк үшін жаңа биг-бенд дыбысы болды, ол Дьюк Эллингтон мен Сай Оливердің күрделі джаздық өңдеулеріне қарама-қарсы келіп, шығыс және батыс жағалаулары арасында қалыптасқан стильдер арасындағы айырмашылықты көрсетті.
Нью-Йорк қаласы
Бірінші жазба сессиясынан кейін топтың құрамы қайта құрылды, Хаммондтың өтініші бойынша бірқатар музыканттар ауыстырылды, бұл топты күшейту мақсатында жасалды. Кернейшілер Эд Льюис және Бобби Мур, Keyes пен Smith-тің орнына келді, ал Earle Warren, альт-саксофонист Coughey Roberts-тің орнын басты. 1937 жылдың наурыз айында гитарист Freddie Green келді, Claude Williams-ты алмастырып, биг-бенд тарихындағы ең беделді ырғақ бөлімдерінің бірін толықтырды. Билли Холидей осы кезеңде топпен бірге ән айтты, бірақ келісімшарттық себептерге байланысты олармен жазба жасаған жоқ. "One O'Clock Jump" және "Jumpin' at the Woodside" (1937 және 1938 жылдары жарық көрген) сияқты хиттер, енді Count Basie Orchestra деп аталатын топтың ұлттық және халықаралық деңгейде танылуына көмектесті. Бұл пьесалар "бас аранжировкалар" деп аталды; олар жеке ноталар түрінде жазылмаған, бірақ топ мүшелері жатқа алған рифтерден құралған. Осы уақытта тромбоншы Eddie Durham сияқты топтың бірқатар музыканттары өздерінің жазбаларын ұсынғанмен, "бас аранжировкалар" Нью-Йорк көрермендерінің қиялын баурап алып, топ мүшелерінің рухын жеткізді. 1938 жылы Helen Humes топқа қосылды, Билли Холидейдің орнын әйел әнші ретінде басты. Ол көбінесе поп-балладаларды орындады, соның ішінде "My Heart Belongs to Daddy" және "Blame it on My Last Affair" әндерін, бұл Джимми Рашингтің блюз стиліне керемет қарсылық тудырды.
1940 жылдар
Топ музыканы ұйымдастырушылармен қамтамасыз етуде көбірек тәуелді болды. Олар топтың ішіндегі музыканттардан, мысалы, Эдди Дурхам мен Бак Клейтон сияқтылардан, сондай-ақ топтан тыс кәсіби аранжировщиктерге дейін әртүрлі болды, олар әр жаңа туындымен топқа өзгеше стиль әкеле алды. Сыртқы аранжировщик Энди Гибсон топтың гармониялық стилін Дьюк Эллингтон музыкасына жақындатты, 1940 жылғы "I Never Knew" және "Louisiana" сияқты аранжировкалар топтың музыкасына хроматизмді күшейтті. Таб Смит осы кезде "Harvard Blues" сияқты маңызды аранжировкалармен үлес қосты, ал Бастер Хардинг және тәжірибелі аранжировщик Джимми Мунди де топтың репертуарын кеңейтті. Тельма Карпентер Хелен Хьюмстің орнына жаңа әйел вокалисті ретінде келді және "I Didn't Know About You" әнін Columbia Records үшін жазды. Бірақ көптеген жаңа аранжировкалар топтың дыбысында біртіндеп өзгерістерге алып келді, бұл топты музыкалық жағынан Канзас-Сити тамырларынан алшақтатты. Музыка енді солистерге арналған, есте сақталған бас аранжировкалары мен рифтерге негізделмей, топтың дыбысы осы кезеңде ансамбль ойнауға көбірек бағытталды, Шығыс жағалауының биг-бенд дыбысына жақын болды. Мұның себебі аранжировщиктерге сенімнің артуы болуы мүмкін, олар музыкаларымен топқа әсер етті. Бұл Бейсидің үлкен топтағы идеалы, оның бастапқы Канзас-Сити 8 тобының икемділігі мен рухы ұзаққа созылмайтынын көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында топтың бірнеше маңызды мүшелері кетіп қалды: барабаншы Джо Джонс және тенор саксофоншы Лестер Янг 1944 жылы әскерге шақырылды, нәтижесінде Бадди Рич сияқты барабаншылар мен Иллинойс Жакет, Пол Гонсалвес және Лакки Томпсон сияқты қосымша тенор саксофонистер жұмысқа алынды. Музыктанушы Гюнтер Шулердің айтуынша, Джо Джонс кеткенде, ол топтың жұмсақ, сергінетін стилінің бір бөлігін өзімен алып кетті. Сони Пэйн сияқты ауыстырушылар күштірек барабан соғып, топтың динамикасын "қаттырақ, шулы қола дыбысқа" жеткізді. 1942-1944 жылдардағы аспаптық жазбаларға қойылған тыйым АҚШ-тағы барлық биг-бендтерге әсер еткендей, Граф Бейси оркестрінің қаржылық жағдайына кері әсер етті. Уорделл Грей сияқты келесі буынның солистерін қабылдағанына қарамастан, Бейси 1948 жылы топты уақытша таратуға мәжбүр болды, ал 1950 жылы екі жылға қайтадан тарады. Осы екі жыл ішінде Бейси 6-9 адамнан тұратын кішірейтілген топты басқарды, онда Бадди Рич, Серж Шалофф және Бадди ДеФранко сияқты орындаушылар болды.
"Екінші келісім"
1952 жылы Бейси джаз оркестрін қайта құруға кірісті. Ол АҚШ-та ғана емес, сонымен қатар 1954 жылы Еуропада және 1963 жылы Жапонияда бірнеше турнелер өткізді. Топ жаңа жазбалар шығарды, олардың кейбіреулерінде Джо Уильямс, Фрэнк Синатра, Элла Фицджеральд және Билли Экстин сияқты қонақ әншілер болды. Барлығы аранжировщиктердің еңбегіне негізделді, олардың кейбіреулері қазір Бейси тобымен аты бірдей: Нил Хефти, Куинси Джонс және Сэмми Нестико. Майкл Г. Настос Экстинмен бірге жазған жазба туралы былай деп жазды: «Каунт Бейси оркестрі вокалист Билли Экстинмен бірігуге келіскенде, періштелер хоры «аллелуя» деп айқайлаған болуы керек. Бейсидің тәтті джазы мен Экстиннің көңілді блюз сезімталдығы осы бір реттік жобада керемет үйлесім тапты, ол топ пен орындаушыға өте сай келген, көбінесе мұңды әндерден тұрады». «The Atomic Mr. Basie» (1958), «April in Paris» (1957) және «Basie Plays Hefti» (1958) сияқты альбомдармен жаңа Каунт Бейси оркестрінің дыбысы ерекшеленіп көзге түсті. Топтың дыбысы енді тығыз ансамбльдің дыбысы болды: ауыр және толыққанды, 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басындағы рифке негізделген топтан өзгеше. Бұрын Лестер Янг және Бак Клейтон сияқты көрнекті солистерге кең орын берілсе, енді назар аранжировкаларға ауысты, трубашы Тэд Джонс және саксофонист Фрэнк Фостер сияқты солистердің қатысуына қарамастан. Бұл оркестрлік стиль қазірге дейін топтың ерекше дыбысы болып сақталып келеді, бірақ кейбір музыкатанушылар оны сынап бағалайды. Гюнтер Шулер өзінің «The Swing Era» кітабында бұл топты «кемелдікке жеткен неоклассицизм, өте даңқты соқпаққа түскен жол» деп сипаттады. Алайда, джаз сыншысы Мартин Уильямс мүлдем басқаша пікір білдіреді. «Jazz Heritage» кітабында Уильямс 1959 жылғы жазба туралы былай деп жазды: «Бұл Бейси оркестрі – тәртіп, дәлдік және ұжымдық күш-қуатқа негізделген ансамбль екені анық». «The Jazz Tradition» кітабында Уильямс былай деп жазды: «Елуінші жылдардың ортасынан бері Каунт Бейси оркестрі керемет дәлдікпен орындалатын, және мүмкін, ғасырдың ең ұлы мыс ансамблі болды. Бұл факт оның танымал мансабына ирония қосады, өйткені ол әрқашан осындай болған жоқ».
<blockquote>"When the Count Basie Orchestra consented to team up with vocalist Billy Eckstine, choruses of angels must have shouted hallelujah. The combination of Basie's sweet jazz and Eckstine's low down blues sensibilities meshed well on this one shot deal, a program mostly of downtrodden songs perfectly suited for the band and the man." With albums such as The Atomic Mr. Basie (1958), April in Paris (1957) and Basie Plays Hefti (1958), the new Count Basie Orchestra sound became identifiable. The sound of the band was now that of a tight ensemble: heavier and more full bodied, contrasting with the riff based band of the late 1930s and early 1940s. Whereas previously the emphasis had been on providing space for exemplary soloists such as Lester Young and Buck Clayton, now the focus had shifted to the arrangements, despite the presence of soloists such as trumpeter Thad Jones and saxophonist Frank Foster. This orchestral style continues as the typical sound of the band up to the present day, which has been criticized by some musicologists. In his book The Swing Era, Gunther Schuller described the group as "perfected neo classicism a most glorious dead end." However, jazz critic Martin Williams offers a differing view. In his book Jazz Heritage, Williams wrote the following about a 1959 recording: " . obviously this Basie orchestra is an ensemble whose virtues center on discipline, precision, and collective power." In his book The Jazz Tradition, Williams wrote:
"Since the mid 'fifties, the Count Basie Orchestra has been a superb precision ensemble, and perhaps the greatest brass ensemble of the century. And that fact adds an irony to a distinguished career, for it was not always such."
Ұдайы жалғаушы
Count Basie Orchestra 1984 жылы Базидің қайтыс болғаннан кейін де жазбалар мен альбомдар шығаруын жалғастырды. Мысалы, «Basie is Back» (2006) альбомында Бази Оркестрінің каталогынан классикалық әндердің жаңа жазбалары, оның ішінде топтың алғашқы хиті «One O'clock Jump» және «April in Paris» әндері бар. Бази тобы әлі де Рей Чарльз сияқты танымал әншілермен «Ray Sings, Basie Swings» (2006) және Аллин Фергюсонмен «Swing Shift» (1999) альбомдарында бірлесіп жұмыс істеді. Базидің қайтыс болғаннан кейін топ, ол жұмысқа алған музыканттардың бірінің басшылығымен ойнады, олардың ішінде Тэд Джонс, Фрэнк Фостер, Гровер Митчелл, Билл Хьюз және Деннис Макрел болды. Қазіргі уақытта топты трубашы Скотти Барнхарт басқарады.
Дискография
Конт Бэзидің үлкен тобысыз жасаған жазбалары үшін Конт Бэзидің дискографиясына қараңыз.
Басқа дереккөздер
Аткинс, Рональд, ред. (2000) Джаз: Жаңа Орлеаннан жаңа джаз дәуіріне дейін. Лондон: Карлтон Букс. Стоу, Дэвид В. "Джаз батыста: Свинг дәуіріндегі мәдени шекара және аймақ", The Western Historical Quarterly, 23-том, 1-сан. Юта, Юта мемлекеттік университеті, 1992 жылғы ақпан.
Stowe, David W. "Jazz in the West: Cultural Frontier and Region During the Swing Era", The Western Historical Quarterly, Vol. 23, No. 1. Utah: Utah State University, February 1992.