Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық теориялық физик
British theoretical physicist
Джеффри Голдстоун (3 қыркүйек 1933 жылы туған) – британдық теориялық физик және MIT Теориялық физика орталығының зейнеткер физика профессоры. Ол 1977 жылға дейін Кембридж университетінде жұмыс істеді. Ол Намбу-Голдстоун бозонын ашқанымен белгілі. Қазір кванттық есептеу саласында жұмыс істеп жатыр.
Jeffrey Goldstone (born 3 September 1933) is a British theoretical physicist and an emeritus physics faculty member at the MIT Center for Theoretical Physics. He worked at the University of Cambridge until 1977. He is noted for the discovery of the Nambu–Goldstone boson. He is currently working on quantum computation.
Өмірбаян
Манчестерде туған, Манчестер грамматикалық мектебінде және Кембридждегі Тринити колледжінде білім алған (B.A. 1954, Ph.D. 1958). Ол Ханс Бете басшылығымен ядролық материя теориясы бойынша жұмыс істеді және релятивистік емес көп фермиондық жүйелер үшін Фейнман диаграммаларының модификацияларын жасады, бұл диаграммалар қазір Голдстон диаграммалары деп аталады. 1957 жылы ол байланысқан кластерлер теоремасын дәлелдеді, осылайша есептеулерге тек байланысқан диаграммалар ғана қатысатынын көрсетті. Голдстоун 1956-1960 жылдары Кембридждегі Тринити колледжінің ғылыми қызметкері болды және Копенгаген, CERN және Гарвардта қонақ зерттеуші болып жұмыс істеді. Осы кезеңде оның зерттеу бағыты бөлшектер физикасына қабатты, ол спонтанды түрде бұзылған симметриялары бар релятивистік өріс теорияларының сипатын зерттеді. Абдус Салам мен Стивен Вайнбергпен бірге ол мұндай теорияларда нөлдік массалы бөлшектердің (Nambu–Goldstone бозондары) болуы қажет екенін дәлелдеді. 1962-1976 жылдары Голдстоун Кембридж университетінде оқытушы болды. 1970 жылдардың басында Питер Годдард, Клаудио Ребби және Чарльз Торнмен бірге релятивистік жолдардың жарық конустык квантталу теориясын жасады. 1977 жылы ол АҚШ-қа MIT физика профессоры болып көшті, 1983 жылдан бастап Сесил және Ида Гриннің физика профессоры болды және 1983-1989 жылдары MIT Теориялық физика орталығының директоры қызметін атқарды. Голдстоун Роман Жаккиу және Франк Вильчекпен бірге кванттық өріс теориясындағы солитондар туралы, ал Эдвард Фархи мен Сэмюэл Гутманмен бірге үлкен сандардың кванттық беріктік заңы туралы зерттеулер жариялады. 1997 жылдан бері ол Фархи, Гутман, Майкл Сипсер және Эндрю Чайлдспен бірге кванттық есептеу алгоритмдері бойынша жұмыс істеп келеді.
Born in Manchester, he was educated at Manchester Grammar School and Trinity College, Cambridge, (B. A. 1954, Ph. D. 1958). He worked on the theory of nuclear matter under the guidance of Hans Bethe and developed modifications of Feynman diagrams for non relativistic many fermion systems, which are currently referred to as Goldstone diagrams. In 1957, he proved the linked cluster theorem, showing that only connected diagrams contribute to the calculation. Goldstone was a research fellow of Trinity College, Cambridge, from 1956 to 1960 and held visiting research posts at Copenhagen, CERN and Harvard. During this time, his research focus shifted to particle physics and he investigated the nature of relativistic field theories with spontaneously broken symmetries. With Abdus Salam and Steven Weinberg, he proved that in such theories zero mass particles (Nambu–Goldstone bosons) must exist. From 1962 to 1976, Goldstone was a faculty member at Cambridge. In the early 1970s, with Peter Goddard, Claudio Rebbi and Charles Thorn, he worked out the light cone quantization theory of relativistic strings. He moved to the USA in 1977 as Professor of Physics at MIT, where he has been the Cecil and Ida Green Professor of Physics since 1983 and was Director of the MIT Center for Theoretical Physics from 1983 89. Goldstone published research on solitons in quantum field theory with Roman Jackiw and Frank Wilczek, and on the quantum strong law of large numbers with Edward Farhi and Samuel Gutmann. Since 1997, he has been working, with Farhi, Gutmann, Michael Sipser and Andrew Childs, on quantum computation algorithms.