Жонатан Белчер: Массачусетс колониясының губернаторы және саудагер

Кіріспе

Америкалық саудагер және саясаткер (1682–1757)
Массачусетс колониялық губернаторы

Джонатан Белчер (8 қаңтар 1681/82) жеті баланың бесіншісі болды. Оның әкесі Эндрю саудагер және колониялық Жаңа Англиядағы алғашқы құл саудагерлерінің бірі еді, ал анасы Сара (Гилберт) Белчер саяси байланыстары күшті Коннектикут саудагері мен үнді саудагерінің қызы болды. Оның анасы жеті жасында қайтыс болды, ал әкесі оны саудасымен айналысқанда елдегі туыстарымен бірге тұруға жіберді. Эндрю Белчер саудада үлкен табысқа жетті, бірақ оның кейбір іс-әрекеттері Навигациялық актілерді бұзған, ал кейбіреулері пираттармен жасалған деп есептеледі. Ол қандай жолмен ақша тапса да, 1680 және 1690 жылдары Массачусетстің ең бай адамдарының біріне айналды. Отбасының беделін арттыру үшін ол ұлын 1691 жылы Бостон латын мектебіне, ал 1695 жылы Гарвард колледжіне жіберді. Белчер Гарвардта тізімде екінші болып келді (тізімдегі орны отбасының мәртебесін көрсететін шамаменді көрсеткіш), ал одан кейін Джеремия Даммер келді. Белчер мен Даммер екеуі де провинцияда саяси мансапқа ие болды, кейде одақтас, ал кейде қарсылас ретінде. Белчердің бес әпкесі де саяси немесе экономикалық жағынан белгілі отбасыларға үйленді, бұл оның мансабын одан әрі дамытуға көмектесетін маңызды байланыстарды құрды. 1705/06 жылдың қаңтар айында Белчер Мэри Партриджге үйленді, ол Нью-Гэмпширдің бұрынғы вице-губернаторы Уильям Партриджтің қызы және оның әкесінің кейдегі серіктесі болды. Олардың үш баласы (Эндрю, Сара және Джонатан) болды, бірақ Мэри 1736 жылы қайтыс болды. Оның осы некеден туған қайнағасы суретші Нехемия Партридж болды.

Әкесінің коммерциялық империясының агенті

Белчер 17 жасында Гарвардты бітіріп, кейін әкесінің бизнесіне қатысты. Оның әкесі құрған сауда империясы Батыс Үндістаннан Еуропаға дейінгі сауданы қамтыды және 15-тен астам кемеге үлестік немесе толық иелік құрады. 1704 жылдың көктемінде Белчердің әкесі оны Лондонға жеке бизнес байланыстарын дамытуға және әскери жабдықтау шартын алуға жіберді. Лондоннан әкесінің ұсыныс хаттары арқылы қарым-қатынас орнатқаннан кейін, Белчер голланд саудагерлерімен де жұмыс істеу үшін Нидерландыға сапар шекті және Батыс Еуропаға саяхатын бастады. Роттердам мен Амстердамның көрікті жерлерін аралағаннан кейін ол Ганноверге барды, онда оны Электр ханым София қабылдады және Ұлыбританияның болашақ королі, Брансвик-Люнебург герцогы Джорджпен кездесті. Берлиндегі пруссиялық сарайға барып келген соң, ол Жаңа Англияға оралды. Осы сапарларында ол түрлі діни амалдармен танысты, бірақ кальвинистік бағытты ұстанатын Жаңа Англия қауымдық шіркеуіне ұқсас христиан қызметтерінде көңіл тыныштығын тапты. Соңында ол өзін осы сенімнің қорғаушысы деп санады, ол оның саяси өміріне сіңіп кетті. Испания мұрагерлік соғысы жылдарында (Солтүстік Америкадағы майданы Королева Анна соғысы деп те аталады) Белчердің әкесі отарлық милицияның маңызды жеткізушісі ретінде тағайындалды және провинцияның бас комиссары болып қызмет етті. Белчер отбасының сауда қызметін басқаруға қатысты. 1708 жылы ол тағы да Лондонға сапар шекті, онда Адмиралтействомен маңызды келісімшарт жасасты. Массачусетске қайтқанға дейін ол тағы да Ганноверге барды, онда оны сарайда жақсы қабылдады. Соғыс Массачусетс штатында экономикалық қиындықтарға әкелді, ал Белчерлер әскери қажеттіліктер үшін астық және басқа да жабдықтарды жинақтағандықтан, соғыс соңында азық-түлік тапшылығы туындағанда халықтың наразылығына ұшырады. Отбасының қоймалары толқудың нысанасы болды, ал Белчер бір рет толқушылардың шабуылына ұшырап, жарақат алды.

Өз инвестициялары

Белхердің сауда мүдделеріне құл саудасына араласу да кірді. Ол құлдарға ие болғандығы мәлім, оларды досы Исаак Рояллдан алған. 1708 жылы Ганноверге екінші рет сапар жасағанда ол электросс Софияға құл болған үндіні сыйға берді. Дегенмен, ол 1739 жылы: «Бұл аймақта құлдардың саны аз, мен олардың мүлдем болмағанын қалаған едім», – деп жазып, құлшылыққа деген наразылығын білдірді. Саудамен қатар, Белчерлер отбасы Жаңа Англияда кең аумақты жерлерге ие болды. Массачусетс пен көршілес Коннектикут арасындағы шекараны ерте кезде жүргізгендегі қателіктерге байланысты, 1700-ші жылдардың басында Массачусетс провинцияның орталық бөлігіндегі жерлерді Коннектикутқа, олардың пайдасына болған зерттеу қателіктерін өтеу ретінде берді. 1716 жылы Коннектикут осы «Теңдестірілген жерлерді» аукционға шығарғанда, Белчер сатып алушылардың бірі болды. Оған бөлінген жерлер кейін Белчертаун болып құрылды. Белчер сондай-ақ әкесінен мұраға алған мүліктің бір бөлігі қазіргі Уоллингфорд пен Мериден, Коннектикут қалаларында орналасқан. Ол бұл жерде металл кендерін, әсіресе мысты пайдалы өндіруге көп ақша жұмсады, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. 1714 жылы Белчер кен өндіру ісін кеңейтіп, Симсберидегі (қазіргі Коннектикут штатының Шығыс Гранби) шахтаның үлесін сатып алды. 1735 жылы ол осы жобаларға 15 000 фунт стерлинг инвестиция салғанын мәлімдеді, бірақ сол кездегі британдық заң бойынша колонияларда мыс балқытуға тыйым салынғандықтан, Англияға кендерді тасымалдау өте қымбатқа түсті. Соңында ол заңсыз балқыту операциясын ұйымдастырды. 1714 жылы король Георг I таққа отырғанда, Эндрю Белчер Джонатанды Лондонға жіберді, жаңа корольмен бұрынғы байланысты пайдалануды көздеді. Осы сапар барысында Белчер Коннектикуттағы меншігі үшін жұмысшыларды іздеді. Англияда тәжірибелі металл өңдеушіні жалдаудан бөлек, ол неміс кеншілерін де жалдады. Симсбери кеніші маңындағы аймақ олардың болуына байланысты «Гановер» деп аталды. (Белчер бұрын Гановерге алғашқы сапарында Харц тауларындағы шахталарды аралап көрген еді.) Полковник Элизеус Бурджес жаңа король тарапынан Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы болып тағайындалды. Белчер, жерлесі Еремия Даммермен бірге, Бурджес қолдау көрсетуге уәде берген жер банкі жобасына қарсы шыққандарды ұсынып, оған Англиядан кетпес бұрын отставкаға кету үшін 1000 фунт стерлинг пара берді. Даммер мен Белчер содан кейін Сэмюэл Шутты Бурджеске балама ретінде ілгерілетуге белсенді түрде көмектесті, оның Жаңа Англияда жақсы қабылдануы мүмкін деп сенді, өйткені ол көрнекті Диссиденттер отбасынан шыққан. Олар Шутты тағайындалғаннан кейін провинцияның саяси жағдайы туралы кеңес берді. Шут 1716 жылдың 4 қазанында Бостонға келді, онда ол қиын және шиеленісті қызметтен бастады. Ол өзінің бағытталғандығын алғашқыда соңғы тағайындалған губернатор Джозеф Дадлидің ұлы Пол Дадлимен және жер банкіне қарсы болған адаммен бірге тұру арқылы көрсетті, губернатор Уильям Тейлердің орнына. Белчер 1718 жылы Массачусетс губернаторының кеңесіне сайланды. Шуттың кезінде Белчер губернаторды қолдаған саяси топтың бір бөлігі ретінде танылды. Ол бірнеше рет кеңеске кіріп, шығып отырды, популисттік көшбасшы Элиша Кук-младшийдің әрекеттеріне кедергі келтірді. Бұл күрес Шут 1722 жылдың соңында жиналыспен болған дауларын шешу үшін Лондондағы құпия кеңеске бару үшін кеткеннен кейін де жалғасты. Бірақ Белчер Уильям Даммердің (Дадлидің жекжаттысы) басқару кезінде Пол Дадли одан көп ықпалға ие болғанына көңілі толмады. Уильям Бернет 1728 жылы губернатор болып келгенде, Белчер күтпеген жерден Бостон қалалық жиналысының төрағасы болып сайланды, бұл сайлау Кукпен ұйымдастырылған болуы мүмкін. Бернет жиналыспен оның жалақысы туралы даулы мәселеде (ол Шуттың жалақысынан асып, Бернеттің қысқа мерзімдік өкілеттігінің көп бөлігін алып отырды), Кук пен Белчер ортақ мақсатқа келді. Белчер жиналыс тарапынан губернатордың жалақысы бойынша отарлық ұстанымды түсіндіру үшін Лондонға агент ретінде сайланды, ал Кук сапарға қажетті қаражатты жинауға көмектесті.

Belcher's merchant interests included the occasional involvement in slave trading. He is known to have owned slaves as well, ordering them from his friend, Isaac Royall Sr. He presented an enslaved Indian to Electress Sophia on his second visit to Hanover in 1708. Despite this, he expressed a distaste for slavery, writing in 1739, "We have but few in these parts, and I wish there were less." In addition to the mercantile trade, the Belcher family also had extensive land holdings in New England. Due to errors in early surveys of the line between Massachusetts and neighboring Connecticut, Massachusetts in the early 1700s gave lands in the central portion of the province to Connecticut as compensation for the survey errors, which were in its favor. When Connecticut auctioned off these "Equivalent Lands" in 1716, Belcher was one of the buyers. The lands he was allocated were eventually incorporated as Belchertown. Belcher also inherited property from his father that was located in what is now Wallingford and Meriden, Connecticut. He spent a significant amount of money in an unsuccessful attempt to profitably mine the property for metal ores, particularly copper. In 1714 Belcher expanded his mining interests, acquiring a stake in a mine in Simsbury (now East Granby, Connecticut). In 1735 he reported having invested £15,000 in these ventures, which failed in part because under British law at the time it was illegal to smelt copper in the colonies, necessitating the costly shipment of ores to England. He eventually established a technically illegal smelting operation. Upon the accession of King George I in 1714, Andrew Belcher sent Jonathan to London, seeking to capitalize on the existing connection to the new king. During this trip Belcher engaged in recruiting for his properties in Connecticut. In addition to hiring an experienced metal refiner in England, he also recruited German miners; the area near the Simsbury mine became known as "Hanover" as a consequence of their presence. (Belcher had previously toured mines in the Harz mountains on his first visit to the Hanover.)]] Colonel Elizeus Burges was commissioned as governor of Massachusetts and New Hampshire by the new king. Belcher, along with compatriot Jeremiah Dummer, representing opponents of a land bank proposal that Burges had promised to support, bribed him £1,000 to resign before he left England. Dummer and Belcher were then instrumental in promoting Samuel Shute as an alternative to Burges, believing among other things that he was likely to be well received in New England because he was from a prominent Dissenting family. They also coached Shute on the political situation in the province after he won the appointment. Shute arrived in Boston on 4 October 1716, where he began a difficult and contentious tenure in office. He signaled his partisanship by first taking up residence with Paul Dudley, son of the last appointed governor Joseph Dudley and a land bank opponent, rather than Acting Governor William Tailer. Belcher was elected to the Massachusetts Governor's Council in 1718. During Shute's tenure Belcher was seen as part of a political faction that generally supported the governor. He was consequently on and off the council several times, blocked by the efforts of populist leader Elisha Cooke Jr. This struggle continued after Shute left the province at the end of 1722 to prosecute his differences with the assembly with the Privy Council in London. Belcher, however, became increasingly unhappy that Paul Dudley wielded more influence than he did during the administration of William Dummer (who was Dudley's brother in law) that followed. When William Burnet arrived in 1728 as governor, Belcher was unexpectedly elected moderator of Boston's town meeting in an election apparently engineered by Cooke. In Burnet's dispute with the assembly over his salary (which exceeded that of Shute in its acrimony and occupied most of Burnet's brief tenure), Cooke and Belcher made common cause over the issue. Belcher was elected by the assembly as an agent to London to explain the colonial position on the governor's salary, and Cooke helped raise the funds needed for the trip.

Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы

1729 жылы Белчер Лондонда болғанда губернатор Бернеттің күрт қайтыс болғаны туралы жаңалық келді. Белчер Массачусетс және Нью-Гэмпшир губернаторы лауазымына қол жеткізу үшін күш-жігер жұмсады. Бұл, ішінара, Сауда кеңесін айналып өтіп, үкіметтегі жоғары дәрежелі министрлерге тікелей жүгіну арқылы іске асырылды, бұл оған өзінің кандидатурасына қарсы болған ықпалды кеңес хатшысы Мартин Блэйденнің ашуын қоздырды. Ол осы тағайындауды қабылдау арқылы, Лондонға қарсы пікір білдіру үшін жіберілген ұстанымын колонияда қолдауға уәде берді. Белчердің ұзақ қызмет мерзімінде (ол 1730 жылдан 1741 жылға дейін қызмет етті, бұл Массачусетс провинциясының губернаторлары арасындағы ең ұзақ мерзімдердің бірі) ол колониялық саясаткерлерге өзі олардың мүддесін қорғайтынын айтса, сонымен қатар Лондонның колониялық басшыларын өзі олардың саясатын іске асырып жатқанына көндіруге тырысты. Тарихшы Уильям Пенчак бұл нәтижеде, "провинция мен басшылықпен жақсы қарым-қатынас күтуге тырысуының нәтижесінде екі жақтан да құрметін жоғалтты" деп жазады.

Массачусетс штаты

Лондонға келген кезде Белчер лейтенант-губернатор Даммердің орнын Уильям Тейлермен (ол 1715 жылы осы лауазымға тағайындалғанда, Белчердің Даммерді тағайындауға жәрдемдесуі арқылы оның тағайындалуын күшін жойған еді) алмастыруды ұйымдастырды және Еремия Даммерді (олардың қарым-қатынасы нашарлаған) колониялық агент қызметінен босатуды ұсынды. Белчердің алғашқы мәселелерінің бірі – орнықты шіркеуді қорғау болды. Қауымдық дінге берілген жақтас ретінде (Массачусетс штатында бұл дін басым болған), ол Англия шіркеуінің жаттарының шіркеу салықтарынан босатылуға тырысуын қауіпті деп есептеді. Ол квакерлердің аз ғана саны үшін мұндай босатуға келісуге дайын болды, бірақ 1735 жылы оған бұйрық берілгенше, көптеу және саяси байланыстары бар англикандықтарды қолдаудан бас тартты. Оның квакерлерге босату беруді қолдауы Лондон қауымдастығында оған зор қолдау әкелді. 1735 жылы Белчер Дирфилдте өткен жиналысқа төрағалық етті, онда Стокбридж үндістері қауымдық миссионерлерді қабылдауға және миссионерлік үй салуға келісті. (Осы келісімге сәйкес шамамен 1742 жылы салынған Миссионерлік үй әлі де тұр және ол Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылады.) Белчер Бостондағы бизнес ахуалын жақсартуға да тырысты. Еуропа саяхатында ол Голландия қалаларындағы үлгілі тәртіпті базарларды көрді; ол осы тәжірибесінен алған білімін Бостонның бұрынғы хаостық базарларын реформалау үшін пайдаланды. (Гановерлерге деген оң сезімі оны Бостонның Гановер көшесіне олардың құрметіне ат қоюға итермеледі.)

Нью-Гэмпшир

Белчердің Нью-Гэмпширдегі басқаруы достықпен басталды, бірақ тез арада уыттыға айналды. Ол лейтенант-губернатор Джон Вентворттың губернаторлық орны босқанда Сэмюэл Шутке қолдау көрсеткенін біліп, осылайша Вентворт әулетіне қарсы шықты. Ричард Уолдронды өзінің одақтасы және сенімді адамы етіп алды, ол Вентворттардың жақтасы емес, сонымен қатар некелік байланысы бар туысы болатын. Джон Вентворт лейтенант-губернатор болып ұзақ қызмет еткен кезеңде провинцияның жер иелері мен саудагерлері арасында зор күш жинады, бұл оған көптеген күшті жауларды тудырды. Тарихшы Майкл Батинскинің пікірінше, Уолдронның ықпалы Белчерді көптеген Вентворттар мен олардың одақтастарын қамқорлық лауазымдарынан шеттетуге итермеледі. Вентворттардың күш базасы Нью-Гэмпширдің Массачусетспен ортақ губернаторлыққа байланысты болғанына да наразы болды, көптеген адамдар Массачусетстік адамның бұл лауазымды иеленгеніне ренжіді. Олардың ықпалынан Нью-Гэмпшир жиналысы Белчерге қарсы болды, ал оның қарсыластары Сауда кеңесін оның қарсылығына қарамастан, олардың бір бөлігін провинциялық кеңеске тағайындауға көндіре алды. Белчер өзінің өкімет кезеңінде он рет сайлау шақырып, өзіне ыңғайлы жиналыстар құруға талай рет әрекеттенді, бірақ бәрі сәтсіз аяқталды. Заң шығарушы органдар оның ұсынған заң жобаларын қабылдаудан бас тартты. Джон Вентворт 1730 жылдың желтоқсан айында қайтыс болғаннан кейін Дэвид Данбар Нью-Гэмпширдің лейтенант-губернаторы болып тағайындалғанда Белчер көңілі құрышты. Данбар Вентворттармен жақын қарым-қатынаста болды, сонымен қатар корольдің геодезистігі қызметін атқарды, ол кеме тіректеріне жарамды ағаштарды анықтаумен және Жаңа Англияның солтүстігіндегі беймәлім жерлердегі заңсыз ағаш кесудің алдын алумен шұғылданды. Бұл жұмыс Белчердің көптеген жақтастарына қарсы болды, олар сол жерлерде заңсыз ағаш кесумен айналысты, ал губернатор олардың бұл әрекеттерін ашық түрде қолдады. Екеуі бір-бірін ұнатпады, сондықтан Данбар 1731 жылы Белчердің орнын алмастыру үшін Лондондағы жақтастарын лоббилеуге кірісті. Белчердің одақтастарының заңсыз ағаш кесу қызметі провинциялық адмиралтейство сотының корольдік адвокаты Уильям Ширлидің назарына ілікті, оның қамқоршысы – күшті Ньюкасл герцогы болды.

Belcher's administration of New Hampshire started out friendly but rapidly turned sour. He learned that Lieutenant Governor John Wentworth had offered his support to Samuel Shute when the governorship became available, and consequently turned on the entire Wentworth clan in retaliation. He took on as an ally and confidant Richard Waldron, a bitter opponent of the Wentworths and a relative by marriage. As John Wentworth had, during his long tenure as lieutenant governor, established a large power base with both the province's land owners and merchants, this made him many powerful enemies. Biographer Michael Batinski theorizes that it was Waldron's influence that drove Belcher to strip many Wentworths and their allies from patronage positions. The Wentworth power base was also generally unhappy that New Hampshire was tied to Massachusetts with the shared governorship, and many resented the fact that a Massachusetts man occupied the post. Because of their influence, New Hampshire's assembly was hostile to Belcher, and his opponents were able to convince the Board of Trade to appoint some of their number to the provincial council over his objections. Belcher made repeated unsuccessful attempts to get sympathetic assemblies, calling for elections ten times during his tenure. The intransigent legislatures refused to enact his legislative proposals. Belcher was disheartened when David Dunbar was appointed lieutenant governor of New Hampshire after John Wentworth died in December 1730. Dunbar, who was friendly with the Wentworths, was also the king's surveyor, responsible for identifying trees suitable for use as ship masts and ensuring no illegal logging was taking place on ungranted lands in all of northern New England. This work was in opposition to a significant number of Belcher's supporters, who engaged in illegal logging on those lands, behavior explicitly countenanced by the governor. The two men disliked one another, and Dunbar began moving supporters in London to lobby for Belcher's replacement not long after his appointment in 1731. The illegal logging activity by Belcher's allies eventually came to the attention of William Shirley, the crown advocate of the provincial admiralty court whose patron was the powerful Duke of Newcastle.

Шекаралық дау

Белчер Нью-Гэмпшир мен Массачусетс арасындағы ұзақ жылдардан бері шешілмей келген шекаралық дауларды реттеуге құлықсыз болды. Даулы аумаққа Мерримак өзенінің қазіргі Чельмсфорд, Массачусетс қаласының жанындағы үлкен иілісінен бастап, қазіргі Конкорд, Нью-Гэмпшир қаласына дейінгі батыс жағындағы аймақтар кірді. 1730 жылдарға қарай екі провинцияның бәсекелес грант иелері бір-біріне қарсы күшейе түскен сот процестері мен ұсақ-түйек зорлық-зомбылық көрсетуде болды. Бұл мәселеде бейтарап екенін айтса да, Белчер Мерримак өзенінің солтүстігіндегі және батысындағы жерлерді Массачусетс тұрғындарының қоныстандыруын қолдау үшін істерді ұйымдастырды. Дау ақырында Англия үкіметі мен соттарының жоғарғы деңгейлеріне жетті. Нью-Гэмпширдің Массачусетстен бөлінуді жақтағандары Лондондағы ағаш өңдеумен айналысатын саудагер Джон Томлинсоннан тиімді қолдау тапты, ол 1737 жылы Сауда кеңесін шекара мәселесі бойынша комиссия құруға көндірді. Белчердің заң шығару процесін Массачусетс үшін тиімді етуге жасаған тырыстарына қарамастан (мысалы, Нью-Гэмпшир жиналысына дау бойынша істі дайындауға бір күн ғана, ал Массачусетс жиналысына бірнеше ай уақыт берді), 1739 жылы шығарылған шекара туралы соңғы шешім Нью-Гэмпширдің пайдасына бұрылды.

Біріккен оппозиция

1736 жылы Белхердің көптеген саяси жауының өкілдері Лондонда біріккен оппозиция құра бастады. Уильям Ширли, жоғары лауазымға таяу болуды көздеген, әйелін Лондонға жіберіп, оның атынан лоббилеуге, сондай-ақ Сэмюэл Уолдомен, корольдік флотпен келісімшарттар жасасқан бай ағаш өңдеушімен, Белхердің заңсыз ағаш кесуді қолдауы салдарынан зиян шеккен ол кісімен бірікті. Дэвид Данбар 1737 жылы лейтенант-губернаторлық қызметінен кетіп, Лондонға барды, онда ол ағаш кесу тәжірибелерін құжаттады. Бұл күштер Томлинсонмен бірігіп, Белхерді ауыстыруды ұйымдастыруға тырысты, мүмкіндігінше Ширлиді Массачусетс штатында, ал Беннинг Вентвортты Нью-Гэмпширде тағайындауға ұмтылды. 1739 жылы Лондондағы саяси жағдай және Массачусетс штатындағы валюталық дағдарыс мәселені күрделендірді. Белхерге 1741 жылға дейін Массачусетс штатының көптеген қағаз валютасын қолдан тоқтатуды тапсырды, бірақ осыны іске асыруға бағытталған заңдар Сауда кеңесінде қабылданбады, нәтижесінде провинцияда бәсекелес банк ұсыныстары пайда болды. Жер иелері басымдықты білдіретін топ жер банкін ұсынды, ал саудагерлер күміспен қамтамасыз етілген қағаз ақша шығаратын банк ұсынды. Бұл ұсыныстар Массачусетс штатының саяси ортасын екіге бөліп, Белхердің екі тараптың да қолдауын жоғалтудан қорқуына себеп болды. Оның орнына ол Лондонға қанағаттандыратын валюталық реформаны қабылдауға жиналысты мәжбүрлеуге тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 1740 жылғы сайлауда жер банкінің жақтастары жеңіске жетті және банк банкноттар шығара бастады. Жер банкіне қарсы саудагерлер Лондонда парламенттік қолдау алу үшін кең ауқымды лоббилеуді бастады (1741 жылы, ол 1720 жылғы Bubble Act-ті кеңейтетін заңды қабылдады, бұл жаңадан құрылған компанияларға тыйым салды, осы заң колонияларға да қатысты), бұл Джон Томлинсонның ықпалымен болды. Бұл дағдарыс Массачусетс штатында қалыпты жүріп жатқанда, Ньюкасл герцогы премьер-министр Роберт Уолполды 1739 жылы Испанияға соғыс жариялауға көндірді. Соғыс стратегиясының бір бөлігі Батыс Индиядағы испандықтарға қарсы операцияларға көмектесу үшін провинциялық күштерді жинау болды. Белхер шамамен 400 адам жинауға уәде берді, бірақ Массачусетс штатында 500 адамды жинады, тіпті Нью-Гэмпширден уәде еткен 100 адамды да жиная алмады. Бұл, ішінара, қосымша роталардың жалақы мен жабдықталу кепілдігінсіз Кариб теңізіне сапар шегуге құлшынбауымен байланысты болды. Белхер сондай-ақ, қаржылық мақсаттарды іске асыру үшін, жиналған әскерді қаржыландыру үшін валюта шығару туралы заңдарға вето қойды. Белхердің жұмыстан босатылу себептері көптеген колониялық, империялық және саяси факторларға байланысты болғандықтан, ғылыми зерттеулерде жиі талқыланып жүрді. Бұл талдаулардағы екі негізгі тақырып – Белхердің көптеген жергілікті жауларын табуы және Лондондағы жақсы империялық басқару оны ауыстыруды талап етті деген ой. 1739 жылғы мәселелерге дейін Белхерді құлатуға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз аяқталды: Белхер сол жылы «Мен кірген соғыс 9 жыл бойы бұрынғысынша жалғасуда» деп атап өтті. Тарихшы Стивен Фостердің айтуынша, Ньюкасл сияқты күшті тұлға сол кезде колониялық саясатты төрелік етуден гөрі маңызды мәселелермен айналысуға мәжбүр болды. Алайда, осы жағдайда империялық және колониялық мүдделер Массачусетстің Ньюкаслдың Батыс Индияға жоспарлаған экспедициясына жеткілікті санда әскер беру қажеттілігімен сәйкес келді. 1740 жылдың сәуірінде Ньюкасл Ширлиге Белхердің саяси қиындықтарын ескере отырып, губернатордан гөрі әскер жинауда өзінің тиімділігін дәлелдеу мүмкіндігін ұсынды. Ширли осыған байланысты, негізінен Массачусетс штатынан тыс жерлерде (Белхер оның көмек ұсыныстарын қабылдамады, не болып жатқанын түсінді) жұмысқа қабылдады және Ньюкаслға өзінің жетістіктерін құжаттап берді, ал Белхер банктік дағдарыспен айналысып жатқанда. Ньюкасл бұл мәселені Сауда кеңесінің хатшысы және Белхердің белгілі қарсыласы Мартин Блэйденге тапсырды. Содан кейін Сауда кеңесі дәлелдердің салмағына сүйене отырып, Белхерді ауыстыру қажет деп шешті. 1741 жылдың сәуірінде Тайлық кеңес Уильям Ширлидің Массачусетс губернаторы қызметіне тағайындалуын мақұлдады, ал Беннинг Вентворттың Нью-Гэмпшир губернаторы қызметі келесі маусымда бекітілді.

By 1736 representatives of Belcher's many political enemies began to coalesce into a unified opposition in London. William Shirley, who sought a more lucrative position, sent his wife to London to lobby on his behalf, making common cause with Samuel Waldo, a wealthy lumber baron whose supply contracts with the Royal Navy were harmed by Belcher's support of illegal logging. David Dunbar resigned as lieutenant governor in 1737 and went to London, where he provided documentation of the logging practices. These forces united with Thomlinson in an effort to orchestrate the replacement of Belcher, preferably with Shirley in Massachusetts and Benning Wentworth in New Hampshire. Matters became more complicated in 1739 due to London politics and a currency crisis in Massachusetts. Belcher had been ordered to effect the retirement of a large amount of Massachusetts paper currency by 1741, and the legislation to accomplish this was rejected by the Board of Trade, leading to the introduction of competing banking proposals in the province. One faction dominated by landowners proposed a land bank, while merchants proposed a bank that would issue silver backed paper. The proposals polarized the Massachusetts political establishment, and Belcher was unable to take sides for fear of alienating supporters on either side. He instead sought without success to browbeat the assembly into passing a currency retirement scheme acceptable to London. In 1740 elections land bank supporters swept into office, and the bank began issuing notes. Merchant interests opposed to the land bank began widespread lobbying in London for Parliamentary relief (which came in 1741, when it passed legislation extending the 1720 Bubble Act, which disallowed unchartered companies, to the colonies) likely abetted by John Thomlinson. While this crisis brewed in Massachusetts, the ascendant Duke of Newcastle successfully pressured Prime Minister Robert Walpole to declare war on Spain in 1739. Part of the war strategy involved the raising of provincial forces to assist in operations against Spanish holdings in the West Indies. Belcher, who was expected to raise about 400 men, promised to raise 1,000, but was only able to raise about 500 in Massachusetts, and not even the 100 he had promised from New Hampshire. This was due in part on the reluctance of the extra companies to travel to the Caribbean without assurances of pay and supply. Belcher also, in pursuit of the financial agenda, vetoed bills to issue currency with which to fund the militia that were raised. The exact reasons for Belcher's dismissal have been a recurring subject of scholarly interest, due to the many colonial, imperial, and political factors at play. Two principal themes within these analyses are Belcher's acquisition of many local enemies, and the idea that good imperial governance in London eventually required his replacement. Before the issues of 1739 most of the efforts to unseat Belcher had failed: Belcher himself noted that year that "the warr I am ingag'd in is carrying on in much the same manner as for 9 years past." Historian Stephen Foster further notes that someone as powerful as Newcastle was at the time generally had much weightier issues to deal with than arbitrating colonial politics. In this instance, however, imperial and colonial considerations coincided over the need for Massachusetts to provide a significant number of troops for Newcastle's proposed West Indies expedition. In April 1740 Newcastle in effect offered Shirley the opportunity to prove, in the light of Belcher's political difficulties, that he could more effectively raise troops than the governor could. Shirley consequently engaged in recruiting, principally outside Massachusetts (where Belcher had refused his offers of assistance, understanding what was going on), and deluged Newcastle with documentation of his successes while Belcher was preoccupied with the banking crisis. Newcastle handed the issue off to Martin Bladen, secretary to the Board of Trade and a known Belcher opponent. The Board of Trade then apparently decided, based on the weight of the evidence, that Belcher needed to be replaced. In April 1741 the Privy Council approved William Shirley's commission as governor of Massachusetts, and Benning Wentworth's commission as governor of New Hampshire was issued the following June.

Нью-Джерсидің губернаторы

Белчердің Ширлимен алмастырылғаны Белчерді таңқалдырды. Ол Нью-Гэмпшир губернаторлығынан айырылатынын күткен еді, бірақ Ширлидің тағайындалғаны туралы жаңалық келгенде қатты ойран болды. Ширлидің іс-шараларынан кейін Белчер Милтон мүлігіне зейнетке шықты. Көңілі тыныш емес және қаржылық жағдайы нашар болғандықтан, ол тағы бір отарлық лауазымға тағайындалу мүмкіндігіне әлсіз қызығушылық танытты және 1743 жылы Англияға сапар шегіп, Дублинде ұлы Джонатанға соғып өтті. Лондонға келген соң ол конгрегациялық және квакер қауымдастықтарының әлеуметтік ортасына араласты (соңғысында оның әйелінің інісі Ричард Партридж сияқты ықпалды мүшелер болды) және жаңа лауазым алу үмітімен отарлық әкімшілермен байланыс жасады. Ол үш жылдай сол жерде болды, содан кейін 1746 жылы Нью-Джерси губернаторы Льюис Моррис қайтыс болды. Нью-Джерсиде квакерлердің саяси беделі күшті болғандықтан, Белчер бірден Лондон квакер қауымдастығындағы қолдаушыларын жұмылдыра бастады. Осы белсенділігінің арқасында Морристің ұлы Роберт Хантер Морристің өкілдері күш жинамай тұрып, ол лауазымға ие болды. Ол 1747 жылдан 1757 жылы қайтыс болғанға дейін Нью-Джерси губернаторы қызметін атқарды. Берлингтонға (сол кездегі провинция астанасы) келгеннен кейін шамамен бір жыл өткен соң, 1748 жылдың қыркүйегінде Лондонда танысқан жесір Луиза Тилге екінші рет үйленді. Ол келген саяси жағдай өте шиеленіскен еді, ал өткен жылы жер иелері мен фермерлер мен жалға алушылар арасындағы жер тегіне қатысты келіспеушіліктер салдарынан тәртіпсіздіктер болған. 1744 жылдан бері жиналыс, кеңес және губернатордың осы мәселелер бойынша келісімге келе алмауынан көптеген заңдар тоқтап қалды. Губернатор Морристің меншік иелерін қолдауы бұрын бөлінген халықшыл топтарды өзіне және кеңеске қарсы біріктірді. Провинция, негізінен ағылшын және конгрегациялық Жаңа Англиядан айырмашылығы, әртүрлі мәдениеттер мен діндердің араласқан ауылдық аймағы болды. Нью-Йорк маңындағы Элизабеттаунда евангелистік христиандар көп тұрды, олардың арасында пастор Аарон Берр болды, және Белчер олардың арасында құрметпен қарсы алынды. Ол үнемі сол жердегі құлшылыққа қатысып, Джордж Уайтфилд және Джонатан Эдвардс сияқты уағыздаушылардың ықпалына ішінде болды, олармен хат алмасып тұрды. Белчердің келуі жақсы ниетті тудырса да, үкіметті қаржыландыру және отарлық қағаз валютасының жалғандалуын тоқтату үшін заңдар қабылданды, бірақ бөліністер көп ұзамай сол секциялық сызықтар бойынша қайта пайда болды. Белчер жер мәселесін тараптар арасында келіссөздер арқылы шешу керек деп санайтын және даудың бейтарап төрешісі болуға тырысты. Ол жеке меншік мүдделеріне қарсы күштердің ықпалымен лауазымға тағайындалғандықтан, кеңестің жеке меншік мүдделерін ілгерілетуге бағытталған әрекеттерін шартсыз қолдаудан бас тартты, бірақ жиналыстан да аз қолдау алды. Жиналыс пен кеңес дамымаған жерлерге салық салу мәселесі бойынша (олар меншік иелерінің көп мөлшерде иеленгені) келіспегендіктен, 1748 және 1751 жылдар аралығында үкімет қаражаттан тапшылық көріп отырды. Белчердің шеберлікпен шешкен бір даулы мәселесі – Нью-Джерси колледжін (қазіргі Принстон университеті) құру болды. Колледжді Нью-Джерсидің евангелистік пресвитериандары ұсынды, олармен Белчер діни келісімге келді. Алайда, квакер басшылары мен меншік иелері пресвитериандардың мектепке жарғы алуға тырысуына (оның балаларын дінге көшіру үшін пайдаланылатынына қатысты) күдікпен қарады, ал губернатор Моррис оны беруден бас тартты. Колледждің қарсыластары Белчерге жарғыны қайтарып алуға қысым жасады, бірақ ол колледжді қолдауға бел буды және оның кеңесіне түрлі діни көзқарастарды қосты. Ол сондай-ақ колледж кітапханасын құруды қолдады және оған жеке кітапханасын сыйлады. 1748 жылы Белчер Нью-Джерси колледжіне екінші жарғы шығарды, өйткені 1746 жылы губернатордың міндетін атқарушы Джонатан Дикинсон берген алғашқы жарғының жарамдылығы күмән тудырды. Заң шығарушы орган 1754 жылы француз және үнді соғысы басталғанға дейін бөлініп тұрды, сонда әскери іс-қимылдарды қолдау туралы талаптар біраз бірлікке әкелді. 1755 жылы жиналыс милицияны қаржыландыруды көбейтуге қарсылық көрсетті, өйткені Белчер қосымша қағаз валюта шығарудан бас тартты. Кейіннен ол қауіпсіздікті арттыру туралы талаптарды қабылдады, бірақ провинция шегінен тыс жердегі әрекеттерге милицияны қолдауға құлшынбады. Заң шығарушылар оның отырыстарының Элизабеттауда жиі өткізілетініне де шағымданып, себебі Белчердің денсаулығы нашар болды. Нью-Джерсидегі басқаруының көп бөлігінде Белчер ауырған, прогрессивті параличке ұшыраған. 1751 жылдың жазында ол денсаулығы жақсаруы үшін Берлингтондан Элизабеттауға көшті, бірақ жақсармады. Ақырында оның қолы паралич болып қалды және оның жазуын әйелі атқаратын болды. Ол 1757 жылдың 31 тамызында Элизабеттаудағы үйінде қайтыс болды. Оның денесі Массачусетске апалып, Кембриджде жерленді.

The fact that he had been supplanted by Shirley came as a surprise to Belcher. He had expected to lose the New Hampshire governorship, but was shocked when news of Shirley's commissioning arrived. Following Shirley's inauguration Belcher retired to his Milton estate. Seemingly restless and in some financial need, he expressed weak interest in the possibility of holding another colonial appointment, and in 1743 traveled to England, stopping in Dublin to visit his son Jonathan Jr. When he arrived in London he joined the social circles of the Congregationalist and Quaker communities (the latter including among its influential members his brother in law Richard Partridge), and called on colonial administrators in the hopes of acquiring a new posting. There he remained for three years, until in 1746 word arrived that the governor of New Jersey, Lewis Morris, had died. Since New Jersey had a strong Quaker political establishment, Belcher immediately began mobilizing supporters in the London Quaker community to assist in securing the post. Due to this alacrity he was able to get the posting before agents for Morris' son Robert Hunter Morris had time to organize their effort. He served as governor of New Jersey from 1747 until his death in 1757. About a year after his arrival in Burlington (then the provincial capital), he married (for the second time) Louise Teale, a widow he met in London, in September 1748. The political situation he arrive in was highly acrimonious, and there had been riots in the previous year over widespread disagreements on land titles between land owners, who controlled the provincial council, and farmers and tenants, who controlled the assembly. Most legislation had been stalled since 1744 due to the inability of assembly, council, and governor to resolve differences on these issues. Governor Morris' high handed actions in support of the proprietors had united previously divided populist factions against him and the council. The province was also a rural patchwork of different cultures and religions, unlike predominantly English and Congregationalist New England. Elizabethtown, near New York, was heavily populated by evangelical Christians, among them Reverend Aaron Burr, and Belcher found himself welcome there. He regularly attended services there, and was particularly influenced by preachers including George Whitefield and Jonathan Edwards, leaders of the Great Awakening with whom he corresponded. Although Belcher's arrival prompted some goodwill, resulting in the passage of bills to fund the government and deal with ongoing counterfeiting of the colonial paper currency, divisions soon resurface along the same sectional lines. Belcher believed that the land issues should be resolved by negotiation between the parties, and sought to maintain a position as a neutral arbiter of the dispute. Because he had been propelled into the office by antiproprietary interests, he refused to unconditionally support the council in moves to advance proprietary interests, but also received little support from the assembly. Because the assembly and council divided over the issue of how to tax undeveloped lands (which the proprietors owned in large amounts), the government was short of funds between 1748 and 1751. One controversial matter that Belcher was able to finesse was the establishment of the College of New Jersey (now known as Princeton University). The college was proposed by New Jersey's evangelical Presbyterians, with whom Belcher found religious agreement. However, Quaker leaders and the proprietors had expressed great reservations about the Presbyterians' drive to gain a charter for the school (on the grounds that it would be used as a vehicle for converting their children), and Governor Morris had refused to grant one. The college's opponents pressured Belcher to withdraw the charter; he instead adopted the college as a cause to support, and expanded its board to include a diversity of religious views. He also supported the establishment of the college's library, to which he bequeathed his personal library. In 1748, Belcher issued a second Charter to the College of New Jersey, since the validity of the initial charter, which was granted in 1746 by Acting Governor Jonathan Dickinson, came under question. The legislature remained divided until after the French and Indian War broke out in 1754, when the demands for support of military action brought some unity. The assembly objected to increased funding of the militia in 1755 because Belcher refused to authorize the emission of additional paper currency. It later acceded to demands for increased security, but was reluctant to support militia for action outside the province's boundaries. Legislators also complained that its meetings were too frequently held at Elizabethtown, primarily because of Belcher's poor health. For much of his New Jersey administration Belcher was ill, suffering from a type of progressive paralytic disorder. In the summer of 1751 he moved from Burlington to Elizabethtown in the hopes that his health would improve; it did not. Eventually his hands became paralyzed, and his wife was employed to write for him. He died at his home in Elizabethtown on 31 August 1757; His body was transported to Massachusetts, where he was buried at Cambridge.

Жеке

Белчердің кіші ұлы Джонатан Новая Шотландия Жоғарғы Сотының Бас судьясы және Новая Шотландияның вице-губернаторы болып тағайындалды. Оның тағы бір ұлы, Эндрю, отбасылық бизнесті жалғастырды (әкесінің қатаң талаптарына сай емес болса да), Белчердің екінші әйелі Луизадан балалары болмады, бірақ ол ұлы Эндрюге оның алғашқы некесінен туған қызымен үйленуге ықпал етті. Белчер болашақ Массачусетс вице-губернаторы Эндрю Оливердің және Массачусетс Жоғарғы сот тақырыбының Бас судьясы Питер Оливердің қарындасы болды, сондай-ақ британдық адмирал Эдвард Белчердің бес атасы болды. Белчердің тікенді мінезі болғандығы айтылады, замандастарының айтуынша, бұл Нью-Джерсиде дау-жанжалдарды күшейтті. Тарихшы Роберт Земски Белчер туралы былай деп жазды: "[Ол] Жаңа Англия янкисінің шарламасы болды: мақтаншыл, кекшіл, рационалды әрекетке және салмақты ойлауға деген терең сеніміне қарамастан, көбінесе асығыс әрекеттер жасады". Губернаторлыққа ие болғаннан кейін, ол өкіметіне жасалған кез келген шабуылды жеке қабылдады және өзінің жауларын жою немесе оларды ықпалсыз ету үшін кекшілдікпен әрекет етті. Достарымен, отбасымен және қолдаушыларымен жеке хаттарда ол қарсыластарын кемсітетін есімдермен атады және Бостон баспасөзіне оған қатысты жағымды жазбалар жасау үшін қысым көрсетті.

Мұра

Белчертаун, Массачусетс, оның құрметіне аталған. Оның Элизабеттаундағы үйі бүгінге дейін сақталған және Ұлттық тарихи орындар тізіліміне Белчер Огден үйі ретінде енгізілген. Ол сондай-ақ Бенджамин Прайс, Бриттан үйлері ауданындағы Белчер Огден сарайы мен Прайс үйінің құрамына кіретін мүлік болып табылады. Белчердің Массачусетс штатының Милтон қаласындағы жазғы үйі 1776 жылы өрт сөндірілмей жанып кеткен, бірақ оның кейбір бөліктері оның жесірі салған жаңа үйге енген болуы мүмкін, ол қазір Белчер Роу үйі деп аталады және Ұлттық тізілімге енгізілген. (Массачусетс штатының Рэндольф қаласындағы Джонатан Белчер үйі Белчер әулетінің тарихындағы басқа уақытта және басқа ұрпақтан шыққан адамды еске алу үшін аталған.) Губернатор Белчер Натаниел Хоторнның "Ескі Эстер Дадли" әңгімесінде екі рет еске алынады, бұл әңгіме "Провинциялық үйдің аңыздары" жинағына кіреді, алғаш рет 1838-1839 жылдары жарық көрген төрт әңгімеден тұрады.

Жерлеу

Өлгеннен кейін губернатор Белчер оны өзінің жанкүйер досы және туысы, судья Джонатан Ремингтонмен (1677–1745; Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Уильям Эллеридің қайын атасы) бірге жерлеуді бұйырды. Судья Джонатан Ремингтонның денесі қайта қазылып, оның қасына қойылды. Губернатордың тапсырысымен оның жерленген жеріне орнатылуы тиіс ескерткіш ешқашан тіктелген жоқ. Қабір Дженнисон отбасының (губернатор Белчердің немересі доктор Тимоти Линдалл Дженнисонға үйленді) отбасылық мазараттарына айналды. Олардың қабірлері ұмытылып, оны көп жылдар бойы іздестіру жұмыстары жүргізілді. 1800 жылдардың аяғында жергілікті тарихшылар губернатор Джонатан Белчер мен судья Джонатан Ремингтонның Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Ескі Көру Жерінде бір қабірге жерленгенін анықтады. Олардың қабірі судья Эдмунд Троубридж мен Эдмунд Троубридж Дананың қабірлерімен жалғасады. Судья Троубридждің қабірінде Вашингтон Оллстонның, Бас судья Фрэнсис Дананың, ақын Ричард Генри Дананың және отбасының басқа да мүшелерінің қалдықтары жатыр.