Кіріспе

Turbulent Indigo – канадалық әнші-сазгер Джони Митчеллдің 15-ші альбомы. 1994 жылы жарық көрген ол «Үздік поп-альбом» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Джон Милвард Rolling Stone журналына жазған мақаласында, бұл Митчеллдің «70-жылдардың ортасынан бергі ең жақсы альбомы» екенін айтты. Альбом оның Warner Music (бұрынғы WEA) дистрибуциясына қайта оралуын білдірді, алдыңғы альбомы Night Ride Home MCA компаниясының жаңадан сатып алынған еншілес компаниясы Geffen Records (MCA-ға сатылудан бұрын WEA арқылы дистрибуцияланған) үшін MCA тарапынан таратылғаннан кейін. Альбомның обложкасындағы Митчеллдің автопортреті голланд суретшісі Винсент ван Гогтан шабыттанды. «Turbulent Indigo» әнінде Ван Гогқа сілтеме жасалып, Митчелл мен оның шығармашылық процесіндегі психикалық күйзелістері суреттеледі. «Not to Blame» әні Митчеллдің әнші-сазгер және бұрынғы жары Джексон Браун туралы болған деген қауесет тарады, ол актриса Дэрил Ханнаны ұрды деген айып тағылған еді. Митчелл жеке мәселелерден тыс тақырыптарды да қамтиды, атап айтқанда «Магдалин кір жуу орындары» әнінде, ол Рим-католик шіркеуі басқаратын Магдалин сипатындағы ауруханаларға жіберілген және ауруханалардың кір жуу орындарында жұмыс істеуге мәжбүр болған ирланд әйелдерінің қайғы-қасіретін баяндайды. Сонымен қатар, «Sex Kills» әнінде 20 ғасырдың соңындағы зорлық-зомбылық, ЖИТС, жаһандық жылыну және тұтынушылық сияқты маңызды мәселелер көтерілді. 2007 жылғы мәліметтер бойынша, альбом АҚШ-та 311 000 дана сатылған.

Сыни қабылдау

"Турбулентті Индиго" сыншылардың жоғары бағасына ие болды. Том Дойл альбомды "оның ең жақсы танылған атмосфералық және акустикалық дыбыстауларына қуандыратын оралу" деп атады, сондай-ақ "Бұл жердегі көптеген тректер 1976 жылғы Hejira альбомының еске түсіретін, тыныш, бақыланатын дыбыс кері байланысы, Пасториус стиліндегі бас, Уэйн Шортердің құлатылатын саксофон үлгілері және акустикалық гитаралардың қабырғалары Митчеллдің әсерлі лирикалық бейнелеріне драматикалық фон құрайды" деп жазды.