Австралиялық серийлі кісі өлтіруші Пол Деньер – 3 жас әйелді өлтіргені үшін өмір бойына сотталған. Франкстон қатысуы, трансгендерлік тарихы, сот үкімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық сериялы кісі өлтіруші
Australian serial killer
Пол Чарльз Деньер (14 сәуір 1972 жылы туған, түрмеде Паула деген атпен қысқаша белгілі) – австралиялық сериялы кісі өлтіруші, қазіргі уақытта 1993 жылы Мельбурн қаласында үш жас әйелді өлтіргені үшін 30 жыл мерзімге бас бостандығынан айырылған және үзіліссіз үш өмір бойына түрме жазасын өтеп жатыр. Деньер оның қылмыстары Frankston қаласының жанында болғандықтан, бұқаралық ақпарат құралдарында Frankston сериялық кісі өлтірушісі ретінде танымал болды. Кейіннен, түрмеде 30 жасқа толғаннан кейін, Деньер өзін трансгендер әйел ретінде тануын бастады, бірақ түрме басшылары оған макияж жасауға, жынысын өзгерту операциясын жасауға немесе заңды түрде атын өзгертуге рұқсат бермеді. 2023 жылы Деньер мерзімінен бұрын босатуға өтініш берді, бірақ Виктория ересектерге арналған мерзімінен бұрын босату кеңесі оның өтінішін қабылдамады.
Paul Charles Denyer (born 14 April 1972, known briefly as Paula whilst in prison) is an Australian serial killer currently serving three consecutive sentences of life imprisonment with a non parole period of 30 years for the murders of three young women in Melbourne, in 1993. Denyer became known in the media as the Frankston Serial Killer as his crimes occurred in the neighbouring suburbs of Frankston. Later, during his imprisonment, when aged around 30, Denyer began identifying as a transgender woman, but was refused permission by prison authorities to wear make up, receive sex reassignment surgery, or legally alter his name. In 2023, Denyer became eligible and applied for release on parole, but had his application denied by the Adult Parole Board of Victoria.
Ерте өмір
Пол Чарльз Дениердің ата-анасы Энтони мен Морин 1960 жылдардың басында Лондонда танысып, үйленген. 1965 жылы Австралияға көшіп барған. Алты баланың үшіншісі – Дениер 1972 жылдың 14 сәуірінде Нью-Саут Уэльс штатының Кемпбелтаун қаласында, Сиднейдің шеткі аймағында дүниеге келді. 1981 жылы отбасы әкесінің жаңа жұмысына байланысты Виктория штатына көшіп келді. Дениер жаңа мектебіндегі сыныптастарымен араласуда қиындықтарға тап болды, бұл оның оқу және өзіне сенімсіздік проблемаларына әкелді, және оның жасөспірім кезінде салмағының артуы жағдайды одан да нашарлатты. Ол жеті рет жұмыстан шығарылды және Виктория полициясына қабылдануға тырысқанда физикалық талаптарға сай келмеді.
Paul Charles Denyer's parents, Anthony and Maureen, met and married in London in the early 1960s before migrating to Australia in 1965. Denyer, the third of their six children, was born on 14 April 1972 in Campbelltown, New South Wales, an outer suburb of Sydney. The family moved to Victoria in 1981 due to his father's new employment. Denyer had difficulty fitting in among his peers in his new school, which led to problems with study and self confidence that were worsened by significant weight gain during his teen years. was fired seven times, and failed a physical when trying to enter Victoria Police.
Қылмыстар
Денер, қырғындарға дейінгі жылдары, Мельбурн қаласының Фрэнкстон ауданында және оның айналасында бірнеше әйелдерді қудалап, шабуылдады, нәтижесінде 1993 жылдың бес айында бірнеше қылмыс жасалды. Ванның ваннасында мойны кесілген екі кішкентай мысығы да су бетінде қалқып жатқан күйі табылды. Жатын бөлмесіндегі айнаға шашқан шашқатын крем, гардеробқа порнографиялық суреттер жабыстырылған. Бұл суреттер де, басқа да жиһаз да қиылып тасталған. Шабуылдаушы Вэйннің сәбиінің бесігіне қиылып тасталған порнографиялық сурет салды. 1993 жылдың 11 маусымы күні сағат 19:00 шамасында Стивенс Кранборн жолындағы автобус аялдамасында түсті, бұл аялдама оның Лангварриндегі Патерсон даңғылындағы үйіне ең жақын болды. Ол өзінің туыстарымен алты ай бойы бірге тұрған. Патерсон даңғылына бұрылғанда, оны артынан ұстап алып, тапанша деп ойлаған нәрсемен қорқытты. Стивенс айқайлады. Ауыр жаңбыр мен желдің салдарынан оның айқайын ешкім естімеді. Оған үндемеуді бұйырды, содан кейін Патерсон даңғылы бойымен алып жүрді. Күдік тудырмау үшін ол оның қолын ұстады, бірнеше куәгерлер оларды бірге келе жатқандарын көрді және олар жұбайлар екенін ойлады. Полицияға көп ұзамай хабар берілді және Стивенс жазған хатты көргеннен кейін оның қауіпсіздігіне алаңдады. Оның денесі келесі күні сағат 17:00 шамасында қарағай бұтақтарын жинап жүрген адам тапты. Ұзаққа созылған күрес барысында ол, ақыры, босауға қол жеткізді. Дүрсініп, жеңіл жарақаттармен, ол қайтадан жолға жүгіріп келді, бір көлікті тоқтатты және жүргізушінің көмегімен үйіне қайтып келді, онда полиция шақырылды.
Denyer, in the years before the murders, started to stalk and attack a number of women in and around the Melbourne suburb of Frankston leading to several crimes during a five month period in 1993. In the bathroom, police found Vane's two kittens also with their throats cut floating in the bath. Shaving cream had been sprayed over a mirror in the bedroom and more pornographic images had been posted over a wardrobe. These images had been slashed, as had other furniture. The intruder had placed a pornographic image, which had been slashed, inside the crib of Vane's baby. At approximately 7:00pm on the evening of Friday 11 June 1993, Stevens alighted a bus on Cranbourne Road, the closest stop to the home she was residing in on Paterson Avenue, Langwarrin, with her aunt and uncle. She had been living with the relatives for six months. As she turned into Paterson Avenue, she was grabbed from behind and threatened with what looked like a gun. Stevens screamed. Her screams were not heard by anyone due to heavy rain and wind. She was told to be quiet and then escorted down Paterson Avenue. Her assailant held her hand so as not to draw suspicion, and several witnesses saw them walking past and assumed they were a couple. The police were notified soon after and became concerned for Stevens after seeing the note she had written. Her body was discovered at around 5:00pm the following day by a man collecting pine branches. After an extended scuffle, she finally managed to break free. Shaken, and with light injuries, she ran back to the road, stopped a car, and was assisted by the driver back to her house where the police were called.
Дебора Фримді өлтіру
Сол түні екінші кісі өлтіру құрбаны, Сифордтағы Кананук станциясына жақын тұратын 22 жасар Дебора Фрим кешкі сағаттарда көлігінде ұрланып әкетілді. Ол 12 күндік ұлын досымен үйде қалдырып, кешкі сағат 7-де омлетке сүт алу үшін қысқа сапарға шықты. Мектептен ерте шығып, ол әдеттегідей қысқа жолмен Фрэнкстон-Нортқа қарай, қоршалған жаяу жол арқылы жүрді, қазір ол жол оның есімімен – Наттың жолы деп аталады. Расселдің өлтірілуіне дейін 200 тергеуші Фрэнкстонның Мэдден көшесінде орналасқан 4700 үйді аралап шығу процесінде болды. Расселге жасалған шабуыл полицияға қажетті үзіліс сыйлады. Сағат 14:30-да пошта жөнелткіші Скай-роудтағы Нат жолының жанында нөмірі жоқ, тот басқан сары түсті "Тойота Корона" көлігін көрді, көліктің ішінде бинокльмен күдікті әрекет жасап жатқан адам отырған. Полиция тергеушілерге көліктің тіркеу деректерін хабарлады, олар көліктің иесі Пол Чарльз Дениерге тез арада жете алды. Детективтер 31 шілде күні түстен кейін оның Фрэнкстон-Данденонг жолындағы 186-үйіндегі шағын пәтерін, Дениердің қатынымен бірге және Вэйнстің қарындасының жанында орналасқан пәтерін тексерді.
That same night, the second murder victim, 22 year old Deborah Fream who lived near Kananook Station, Seaford, was abducted in her car in the early evening. She had left her 12 day old son at home with a male friend when she went out at 7:00pm on a short trip to buy some milk for an omelette. Leaving school early by herself, she took her usual short cut home to Frankston North, via a fenced walkway, now called Nat's Track in her memory, In the lead up to the murder of Russell, 200 investigators were in the process of visiting 4,700 homes triangulated on Madden Street, Frankston. The Russell attack provided police with the breakthrough they needed. At 2:30pm, a postal worker saw a rusted yellow Toyota Corona without number plates parked near Nat's Track on Skye Road, with a man using binoculars, acting suspiciously inside. Police informed investigators of the registration details, which were quickly traced to the car's owner, Paul Charles Denyer. Detectives visited his small unit at 186 Frankston‑Dandenong Road, Seaford, the afternoon of 31 July a unit shared with Denyer's girlfriend, and next door to Vanes' sister.
Жыныстық сәйкестік
"Пол Денайердің хаттарының" біріншісі, 2003 жылғы 29 қарашада жазылған, Денайер сол жылы әйел ретінде өзін тануын бастағанын көрсетеді. 2004 жылғы 4 ақпандағы "6-хатында" ол: "Мен осы жирендіретін қылмыстарды әйелдерге деген жеккөрушілікпен жасаған жоқпын, себебі мен ешқашан ер адам екенімді сезінбедім" деп жазды. Медициналық мамандар Денайерге жыныс алмастыру операциясы жасау мүмкіндігін қарастырып, одан бас тартты. Түрмедегілерге қолдау көрсетуші топтар оның өзгеруі жеке тәуекелге толы екенін ескере отырып, оның мүшелігіне күмән келтірді. Жәбірленушінің анасы Денайердің өзгеруі олардың күйеуімен бірге "нашар" сезінуіне себеп болғанын, оны "әрекет" деп атады.
According to the first of "The Paul Denyer Letters", dated 29 November 2003, Denyer began identifying as a woman that same year. In "Letter 6", dated 4 February 2004, he wrote: "I committed these disgusting crimes not because I ever hated womankind, but because I have never really felt that I was male." Medical specialists evaluated whether Denyer could receive sex reassignment surgery and rejected the idea. Prisoner support groups said that he "cannot be anything but serious" about his transition, given that it would entail personal risk. One victim's mother said Denyer's transition made her and her husband feel "sick", calling it a "stunt".
Шартты түрде босату туралы ұсыныс
2023 жылы Denyer шартты түрде босатуға құқылы болды және өтініш берді, бірақ Виктория ересектердің шартты түрде босату тақтасы оның өтінішін қабылдамады. Шартты түрде босату тақтасы құрбандардың отбасыларын, соның ішінде Натали Расселдің әкесі Брайан және Дебора Фримнің ұлы Джейкті хабардар етті.
In 2023, Denyer became eligible and applied for release on parole, but had his application denied by the Adult Parole Board of Victoria. The Parole Board notified the families of the victims, including Natalie Russell's father Brian, and Deborah Fream's son Jake.