Кіріспе

Оксфордтағы католик монастыры, Ұлыбритания.

Грейфриарс – Шығыс Оксфордта орналасқан католик монастыры және приход, 2008 жылға дейін Оксфорд университетінің тұрақты жеке залы болып табылды. Шығыс Оксфордтағы Иффли жолында орналасқан, ол университеттің ең кішкентай құраушы залдарының бірі еді. Оның тұрақты жеке зал (PPH) мәртебесіне ие болуының себебі, оның университет профессорлары емес, сыртқы мекемемен (Францискандық діни орденінің Капуцин кіші бауырлар ордені) басқарылуы болды. 2007 жылы залды жабу туралы шешім қабылданды, студенттер Регентс Парк колледжіне көшірілді. Ғимараттарда бұрын залмен бірге орналасқан монастырь әлі де бар. Грейфриарс Оксфордтағы ең ерекше ғимараттардың бірі болып есептеледі; ол қаладағы жалғыз кремний тастан салынған нормандық стильдегі ғимарат, ал оның жасыл шпилі Иффли жолынан және университеттің Роджер Баннистер атындағы жүгіру жолынан анық көрінеді.

Ортағасырлық монастырь

Бастапқы Грефрайрс шіркеуі мен монастыры 1224 жылы францискандармен құрылды. Францискан монахтары Оксфордта ұзақ және беделді тарихқа ие болды, қатарында ағылшын мемлекет қайраткері Роберт Гросестест, сондай-ақ теолог және Линкольн епискобы болды. Ол 1208 жылдан бастап Грейфриарсқа басшылық етті, Оксфорд мектебінің магистрі және Оксфорд университетінің алғашқы канцлері атанды. 1517 жылы орден екі тармаққа бөлінді. Қалалық монастырьларда тұрып, сол жерде қызмет етіп, университеттерде оқытқан монахтар "конвентуалдар" деп, ал усақтап, шөлге жататын өмірді ұстанған монахтар "бақылаушылар" деп аталды. (Капуциндер 1528 жылы пайда болды.) 16 ғасырдағы Реформация кезінде монастырьлар жабылды.

ХХ ғасырдағы монастырь мен зал

1905 жылы орденнің капуциндік тармағы Сент-Анселм деп аталған монастырь құрды, оны университет 1910 жылы білім ошағы ретінде мойындады. Иффли жолындағы Сент-Эдмунд және Сент-Фридесвайд шіркеуі 1911 жылы Сент-Алойсий иезуит шіркеуіне қарасты жеңілдік шіркеуі ретінде салынды. 1928 жылы иезуиттер оны капуциндерге берді, олар кейін монастырь салды. 1919 жылы монахтар Иффли жолындағы қазіргі орнына көшіп келді – бастапқыда оны алғашқы Грейфриарлардың басшысы Гроссетест есімімен атады, ал 1930 жылы қазіргі ғимарат аяқталғаннан кейін Грейфриарс атауы қайта қолданылды. 1957 жылы университет Грейфриарске тұрақты жеке зал мәртебесін берді және 2008 жылы одан бас тартылды. 2007 жылы Greyfriars PPH мәртебесінің 50 жылдығын кең көлемде атап өтті, және осы жылы бірінші сыныпты бакалавриат дипломдарының саны ерекше көп болды.

Залды жабу

2007 жылдың қазан айында орден қаржылық және кадрлық себептермен университеттің тұрақты жеке залы ретіндегі қызметін тоқтату ниетін жариялады. Ғимараттың ескілігі мен монахтардың азаюын ескере отырып, күтіп ұстау, жөндеу және персоналмен қамтамасыз ету шығындары провинция үшін қабылдауға келмейтін болып, басқа жерлердегі басқа да миссияларға кері әсер ететін еді. Барлық студенттер мен талапкерлерді Реджентс Парк колледжіне ауыстыру жөнінде келісімге келді. Бұл шешім қызу пікірталас тудырды; Грейфриарстың жұмысын жалғастыру бойынша стипендиаттардың маңызды ұсыныстары Басқару кеңесінде қарастырылды. Университет ақырында монахтардың Грейфриарсты PPH ретінде басқаруға берілген лицензиясы ешқандай басқа ұйымға берілмейтінін мәлімдеді, және зал 2008 жылдың маусым айында, Киелі Тақтың залды сақтап қалуға жасаған соңғы әрекетіне қарамастан жабылды. Грейфриарс студенттерінің Сент-Бенедикт залына (Бенедиктин PPH) немесе Блэкфриарсқа (Доминикан PPH) көшпегені таңғажайып көрінуі мүмкін. Алайда, Грейфриарс бірнеше жыл бұрын әйел студенттерді қабылдаған, ал сол кезде бұл басқа католиктік PPH-лардың ешқайсысы мұндай қадам жасаған жоқ. Реджентс Парк Грейфриарс студенттерін жылы күтіп алды, ал көші-қон Реджентс Паркте орнатылған ескерткіш тақтамен белестенеді. Соңғысы 2018 жылы Реджентс Паркте Грейфриарс стипендиясын қаржыландыру үшін қайырымдылық жинауды жоспарлап отыр. Капуцин ордені Оксфордтағы Грейфриарсте өздерінің жұмысын жалғастыратынын және ғимараттар монастырь ретінде жұмыс істей беретінін мәлімдеді; орден еншіге жауапкершілікті сақтайды. Грейфриарс жабылып жатқан кезде, Визитор Мауро Жёри, Бас министр болды, сақшы – Марк Элвинс, ал стипендиаттардың қатарында Иоанн Павел II Рим католик теологиясының лекторы Айдан Николс бар еді. Алдыңғы сақшы Николас Ричардсон (2004-2007 жж.) болды. Құрметті стипендиаттардың қатарында Томас Г. Вайнанди (1993–2004 жж. сақшы) және Винсент Николс, Бирмингемнің RC архиепископы болды. Капуцин орденінің мүшелері болған бұрынғы сақшылардың арасында жоғары құрметке ие музыка зерттеушісі Питер Пикок (Оксфорд D. Mus., кейін Лойола университетінің Нью-Орлеандағы Музыка профессоры) және одан кейін Кассиан Риль ұзақ жылдар бойы ерекше қызмет етті.

Монастыр мен оқу ақысы

Грейфриарлар Оксфордта ерекше жағдайда орналасқан еді, себебі оның Университет залы мен францискандық монастыры бір мекеменің құрамына кіріп, бір ғана жерде бірге болды. Дегенмен, монахтар көбінесе академиялық залдың мүшелері болмады (бірақ мұндай ерекшеліктер де болды), ал студенттердің монастырмен тікелей байланысы болған жоқ. (Оксфордтағы Блэкфриарста да осындай жүйе сәтті қолданылып келеді.) Сонымен қатар, үміткерлерге діни талаптар қойылған жоқ; және зал теология саласындағы көрнекті ғалымдарымен танымал болғанымен, студенттер түрлі мамандықтарды оқыды – ең көп таралғандары ағылшын тілі, тарих, теология, география және құқық. Залда осы пәндердің кейбіреулері бойынша маманданып жұмыс істейтін оқытушылар болғанымен, студенттер көбінесе басқа колледждерде оқу-жаттығудан өтті. Грейфриарлармен ең тығыз байланыста болған колледж – ұзақ жылдар бойы спорттық байланыстарды сақтап келген Баллиол колледжі еді, бірақ Грейфриарлар студенттері университеттің көптеген колледждерінде оқыған.

Студенттік өмір

Грейфриарс аумағы және студент саны жағынан шағын болғанымен, жақын қарым-қатынастағы қауымдастық пен белсенді академиялық өмірге ие болды. 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында студенттердің саны шамамен 30-ға жуық болды, ал жылына орташа 9-дан 11-ге дейін студент қабылдады, оған қоса бірнеше шақырылған және аспиранттар да болды. 2003 жылдан бастап студенттер саны артып, жабылатын кезде колледждегі студенттер саны 50-ге жуық болды. Колледж жыл сайын танымал жазғы бағдарлама ұйымдастырып, монахтарды еске түсіретін "Дыбыстың монастыры" деп аталған "боп" кештерін өткізді. Грейфриарс Оксфорд құқық қоғамы, консерваторлар қауымдастығы, драмалық үйірме және инди музыка қоғамы, сондай-ақ ескек есу, хоккей, регби, теннис және үстел теннисі салаларында да ықпалды болды. Оның бұл өркендеуі студенттер санына қарағанда айтарлықтай жоғары болды, бұл олардың университет өміріне белсенді қатысуға деген ынтасын көрсетеді. Барлық Оксфорд колледждеріндей, Грейфриарстың студенттік қауымдастығы JCR болып табылды, оны жыл сайын сайланатын комитет басқарды, оның құрамына әдетте президент, хатшы, қазынашы және қажет болған жағдайда басқа да лауазымды тұлғалар кіретін.

Грейфриарлар қоғамы

Грейфриарс қоғамы 1999 жылы құрылған және Грейфриарс-тың ресми түлектер ұйымы болып табылады. Қоғамның басты мақсаттары – Грейфриарс колледжінің түлектерімен байланыс жасау және оны нығайту, сондай-ақ студенттер саны артып келе жатқандықтан, Грейфриарс-ке ең жақсы білім беруге мүмкіндік беретін қаражат жинау. Алғашқы қамқоршысы – Вестминстер архиепископы, кардинал атанған, марқұм Кормак Мерфи О’Коннор болды, ал президенті – Дэвид Алтон.