Кіріспе

Джеймс Томас Боумен (6 қараша 1941 – 27 наурыз 2023) – ағылшын контртенор әншісі. Оның мансабы опера, оратория, заманауи музыка және жеке концерттерді қамтыды. Альфред Деллерден кейін 20 ғасырдағы дауыс бөлімінің қайта жаңғыруындағы ең маңызды контртенор болды деп саналады. Ол ерте және барокко репертуарын қазіргі заманғы туындылармен үйлестіріп, Бриттеннің «Жазғы түнгі арман» операсындағы Оберон рөлімен танылды және әлемдік премьераларды орындады.

Білім

Боумен ағылшын шіркеуінің музыкалық өнерінде тәрбиеленген. Ол Корольдік Елиде білім алған, онда Ели соборында бала хоршы ретінде ән айта бастады, кейін бас хоршыға дейін жетті. Дауысы өзгергеннен кейін, дәстүр бойынша тынығып, хорға бас ретінде қайта оралды. Шамамен 1959 жылы ол алғаш рет мектеп жиналысына Lady Chapel-де контртенор ретінде өнер көрсетті. Кейін Оксфордтың Нью-колледжіне хор стипендиясы бойынша қабылданды және Нью-колледж мен Крайст-Черч хорларының құрамына кірді.

Мансап

Оқуын аяқтағаннан кейін Боуман қысқа мерзімге мұғалім болып жұмыс істеді. Бірақ, 1960 жылдардың аясында ол контратенор солисі ретінде белсенділік таныта бастады, және осы мансабы 40 жылдан астам уақытқа созылды.

Опера

1967 жылы Боуман Бенджамин Бриттеннің ағылшын опера тобына қатысты. Ол «Жазғы түннің арманы» операсында Оберон рөліне шақырылды. Бұл рөл Альфред Деллердің әуезді дауысы үшін арналып жазылған. Деллер 1960 жылғы премьерада орындады, ал оның осы туындының екі жазбасы Бриттеннің көздеген дыбысы тұрғысынан шешуші деп есептеледі. Алайда, Деллерден гөрі үлкен дауысы мен сахнадағы әсерлі өнерімен Боуман бұл рөлмен ұзақ жылдар бойы байланыста болды және 1993 жылы Ричард Хикокс басқаратын Лондон симфония оркестрімен өзінің орындауын жазды. 1970 жылы Глиндеборнда Франческо Каваллидің «Ла Калисто» операсында алғаш рет контратенор ретінде өнер көрсетті. 1973 жылы Бриттеннің «Венециядағы өлім» операсында Аполлонның дауысын сомдады. Ансамбль 1967 жылдан 1976 жылға дейінгі он жыл ішінде өркендеп, көптеген жазбалар жасады және гастрольдік сапарлар ұйымдастырды. 1976 жылы Мунроу қайтыс болғаннан кейін топ таратылды, бірақ Боуман бұрынғы мүшелерімен, атап айтқанда, клавесинші және дирижер Кристофер Хогвудпен, лютнист Роберт Спенсермен жұмысын жалғастырды. 2010 жылы Боуман 2011 жылы Вигмор залында өзінің соңғы лондондық концертін өткізетіні жарияланды, бірақ ол елордадан тыс жерлерде концерттер беруді жалғастыра берді. Ол бірнеше жыл бұрын он жылдық қызметтен кейін Лондондағы Корольдік капелладан, Сент-Джеймс сарайынан зейнеткерлікке шықты. Боуман 2023 жылдың 27 наурызында 81 жасында дүние салды.

Сыйлықтар мен лауазымдар

1992 жылы француз үкіметі Боуманды «L'Ordre des Arts et des Lettres» орденімен марапаттады және қаланың музыкалық өміріне қосқан үлесі үшін Париж қаласының Құрмет медалін табыс етті. 1998 жылдың қараша айында Боуман Оксфордтың Нью-колледжінің құрметті мүшесі аталды. Оның алғашқы жазбаларының бірі – 1967 жылғы EMI үшін шығарылған барокко музыкалық LP, Шарпентьедің «Messe de minuit pour Noël, H.9.» шығармасы, Кембридж Корольдік колледжінің хоры және Дэвид Уиллкокс басқарған ағылшын камералық оркестрінің орындауында. 1993 жылы ол Ричард Хикокс басқарған Лондон Сифониясымен Бриттеннің «Жазғы түнгі арманы» операсын жаздырды. Боуманның 20 ғасыр репертуарына Вон Уильямстың «Ten Blake Songs» және «Linden Lea» шығармалары, сонымен қатар Эндрю Свайт (сопрано) және пианист Эндрю Плантпен орындалған, негізінен ағылшын әндерінен тұратын «Innocence әндері» альбомы кірді. 2011 жылы ол Джон Дауленд және басқа авторлардың лютняға арналған әндерін Дороти Линеллмен бірге «Songs and Sorrowful Sonnets» CD-сіне жаздырды. Бұл жазба 2023 жылы цифрлық жүктеуге қолжетімді болды.