Уакефилд RFC: Тарихы мен құлауы

Кіріспе

Уэйкфилд RFC – 1901 жылы құрылған, қазіргі кезде жоқ ағылшын регби одағы клубы, Уэйкфилд қаласында орналасқан. Клуб 2004 жылы нашар қаржылық жағдайға байланысты таратылды, маусымдық саудада 105 000 фунт стерлинг шығынға ұшырады және шамамен 640 000 фунт стерлинг көлемінде кепілсіз қарыздары болды. Клубтың соңғы маусымы 2003–04 жылдары болды, олар соңғы ойында Ковентри RFC клубына жеңіліп, лигада төмендеді. Клуб Батыс Йоркширдегі Уэйкфилд қаласындағы Колледж Гроув стадионында орналасқан.

Қор

Уэйкфилд РФК 1901 жылы құрылды, бұл регбидегі бөліністен кейін алты жыл өткен соң болды. Бөлініс Солтүстік Одақтың құрылуына және қаланың басты регби клубы болған Уэйкфилд Тринитидің жаңа ережелерге көшуіне әкелді. 1901 жылдың 15 маусымында «Уэйкфилд экспресс» газеті былай деп хабарлады: «Рагби одағының ережелері бойынша ойнайтын, таза әуесқойлық қағидаларға негізделген жаңа регби футбол клубын құру жолында жұмыс жүріп жатыр, және осы мақсатты ілгерілету үшін жиналыс шақырылды». Клубтың алғашқы вице-президенттерінің бірі – Англия және Британдық Арыстар құрама командаларының бұрынғы ойыншысы Осберт Макки болды. Англия құрамасының ойыншысы JW Сагар клубтың алғашқы капитаны атанды және ол клубтың құрылуының арқасында жергілікті гимназия оқушылары қалада ойнауды жалғастыра алатынын, басқа жерге көшудің қажеті болмайтынын тіледі. Бұл мүмкіндік Билл Гейст сияқты ойыншыларға берілді, ол 1918 және 1922 жылдар аралығында Елизавета Королева атындағы гимназияның оқушысы болды және 1991 жылы қайтыс болғанға дейін Уэйкфилдтің ойыншысы және әкімшісі ретінде маңызды тұлға болды. Силкойтс мектебінен Стив Таунэнд шықты, ол клубтың екінші ең көп ойын өткізген ойыншысы және көп ұпай жинаған ойыншысы болды. Ол ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін жаттықтырушылар штабына қосылып, кейін Регби директоры болды.

1920-1996 жылдар

Клубтың алғашқы жетістіктері 1920 жылы Йоркшир кубогын ("T’owd tin pot") жеңіп алғанда тіркелді, және олар оны тағы жеті рет (1922, 1969, 1978, 1982, 1986, 1990 және 1994) жеңіп алды. 1920 жылдары Уэйкфилдте тұңғыш рет халықаралық деңгейдегі ойыншы пайда болды, доктор Джон Макдугалл Шотландия құрамасы сапында үш матч өткізді, бұған дейін Гриннок Уондерерсте ойнағанда алған матчтарын қосты. Соғыс кезінде клубтың Mytholmroyd-тағы алғашқы құрамының мүшесі Франк Альфорд Кингсвелл қаза тапты. 1920–21 маусымының басынан бастап оның інісі Билли Кингсвелл бұрынғы Outwood Church алаңын (інісінің құрметіне қайта аталды) клубтың пайдалануына берді. Бұл алаң 1935 жылы College Grove-қа көшкенге дейін клубтың үйі болды, және олар 2004 жылы таратылғанға дейін сонда қалды. 1930 жылдары тағы екі халықаралық ойыншы қатысты: Рег Болтон 1932–33 жылдары бір матч өткізіп, кейін Харлекинске ауысқанда оған қосымша матчтар қосты, ал Джек Эллис 1938–39 жылдары Шотландияға қарсы жалғыз матч өткізді, Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы оның халықаралық мансабын тоқтатты, бірақ ол әскери және Қызыл Крест матчтарында ойнады. 1950 және 1960 жылдары клуб екі ойыншыны дамытты, олар Англия құрамасы сапында халықаралық деңгейде танылды, бірақ басқа клубтарда ойнады – Фил Тейлор Нортгемптонмен, ал Дейв Роллитт Бристольмен. Брайан Барли 1983–84 жылдары Англия құрамасы сапындағы алғашқы жеті матчын өткізді. Барлидің ізімен 1987 жылы Регби әлем чемпионатында Англия құрамасын қаптаған Майк Харрисон келді, ол клубтың ең көп матч өткізген ойыншысы болды – он бес матч, соның жетісінде Англия құрамасының капитаны болды. Грэхам Маршалл клубтан кеткеннен кейін көп ұзамай Шотландия құрамасына шақырылды. Дейв Скалли клубтың жалғыз әлем кубогының жеңімпазы болды, ол Англия құрамасының алғашқы әлем кубогының жетілік турнирінде жарқын ойын көрсетіп, фиджилік Месаке Расариге жасаған күшті тәсілі үшін «турнирдің сәті» атағын жеңіп алды. Барли, Харрисон және Скалли Уэйкфилдтің құрылғаннан бері танымал болған шабуылдық регбиін бейнеледі, және бұл клубтың жылдар бойы регби лигасына көптеген ойыншыларын жоғалтуының себебі болды. Бұл 1967 жылғы қазан айында клубтың баспасөз хатшысы Робин Фостердің «Wakefield Trinity ойыншылардан бұрын ақшадан қырықпайды» деген атақты сөзіне әкелді. Шабуылдық ойын клубқа кең танымалдылық әкелді, және 1975–76 жылдары клуб алғаш рет Джон Плейер кубогына қатысып, жартылай финалға жетті, бұл кезеңде Moseley және Northampton командаларын жеңіп, Rosslyn Park-та тартысты жеңіліске ұшырады. Джефф Даусон, осы кезеңдегі клуб капитаны, Rugby Union Writers Club ұйымынан «Жылдың тұлғасы» атағын алды, және кейіннен Barbarians командасы үшін ойнады. Лес Кусворт (1974–75 жылдары 21 матчта 25 дроп-гол соққан британдық клуб рекордшысы) кейін Лестерге ауысқаннан кейін Англия құрамасы үшін ойнады, ал Нейл Беннет округтік қанатты және өте көп ұпай жинаған ойыншы 1989 жылға дейін клуб үшін ойнады, Wakefield командасы үшін ең көп матч өткізген ойыншы атанды – 504 матч, және осы матчтарда 245 әрекет жасады. 1970 жылдары Уэйкфилд RFU тарапынан «үлкен клуб» деп танылды. 1987 жылы лигалар құрылған кезде Уэйкфилд 3-дивизионға орналастырылды, 1987–88 жылдары лига чемпионы атанды, және 2003–04 маусымының соңында төмендеуге дейін рекордтық он бес маусым бойы 2-дивизионда қалды.

The club's first honours were in 1920, when they won the Yorkshire Cup ("T’owd tin pot") and were to win it on a further seven occasions, (1922, 1969, 1978, 1982, 1986, 1990 and 1994). The 1920s saw the first international capped while at Wakefield, when Dr John McDougall won three caps for Scotland to add to his caps won before the First World War while at Greenock Wanderers. The war saw the death of Frank Alford Kingswell, a member of the club's very first team at Mytholmroyd and from the start of the 1920–21 season, his brother, Billy Kingswell, made the former Outwood Church ground (renamed in memory of his brother) available to the club. This was the club's home until a move to College Grove in 1935 and they remained there until their demise in 2004. The 1930s saw two further internationals, Reg Bolton winning one cap in 1932–33 before adding to this when he moved to Harlequins and Jack Ellis, winning a solitary cap against Scotland in 1938–39, the outbreak of the Second World War cutting short his international career, although he did play in service and Red Cross internationals. In the 1950s, and 1960s, the club developed two players who were to gain International caps for England whilst playing for other clubs Phil Taylor with Northampton and Dave Rollitt with Bristol. Bryan Barley won the first of his seven England caps in 1983–84. Barley was closely followed by Mike Harrison, who captained England in the first Rugby World Cup in 1987 and was the club's most capped player with fifteen caps, seven of which were as England captain. Graham Marshall was capped by Scotland shortly after leaving the club. Dave Scully was to become the club's only World Cup winner, when he starred for England in the first World Cup sevens tournament winning the "moment of the tournament" for a crunching tackle on Fijian Mesake Rasari. Barley, Harrison and Scully were to encapsulate the running rugby for which Wakefield had become known since their formation and this probably was one of the reasons that the club lost a substantial number of players to rugby league over the years. This led to the famous comment from Robin Foster, the club's press officer in October 1967 "Wakefield Trinity will run short of cash before we run out of players". The running game brought the club wider recognition and in 1975–76 the club was admitted to the John Player Cup for the first time and reached the semi final, with 'giant killing' wins over Moseley and Northampton before a narrow defeat at Rosslyn Park. Jeff Dowson the club captain during this run, was nominated by Rugby Union Writers club as 'Personality of the year' and was later to play for the Barbarians. Les Cusworth, (the British club record holder of 25 drop goals in just 21 games in 1974–75), was later to play for England following a move to Leicester and Neil Bennett a county winger and prodigious try scorer, was to continue playing for the club until 1989, becoming Wakefield's leading appearance maker playing in 504 first team games and scoring 245 tries in the process. The 1970s were to see Wakefield designated a 'major club' by the RFU. On formation of the leagues in 1987 Wakefield were placed in Division 3, winning the league title in 1987–88 and remaining in Division 2 for a record fifteen seasons until relegation at the end of the 2003–04 season.

Кәсіби дәуірдегі құлдырау

Клубқа қатысушылардың азаюы және кәсіби деңгейдегі қиындықтар ұзақ мерзімді болашағы үшін шешімдер іздеуге итермеледі. 2002 жылдың қаңтар айында «Брэдфорд Буллс» регби лигасы клубының сатып алу туралы ұсынысы нәтижесіз аяқталды, алайда Уэйкфилдтің үш ойыншысы (Марк Соверби, бұрынғы Англия жетілігінің капитаны, Джон Фейли және Джон Скурр) «Брэдфорд Буллс» клубының 2002 жылы Миддлсекс 7 турнирін жеңуіне көмектесті. (Уэйкфилд өз кезегінде 1996 жылғы Миддлсекс Севенс турнирінде өткізілген турнирде жеңіске жеткен.) Клубтың соңғы матчы 2004 жылдың 26 сәуірінде «Ковентри» клубына қарсы өтті, олар 15:11 есебімен жеңіске жетті, осы жеңіліс Уэйкфилдті үшінші дивизионға, Ұлттық 2 дивизионға жіберді. Төмендеумен бірге RFU төлемдерінің азаюы, маусымдық 105 000 фунт стерлингтік сауда шығындары және шамамен 640 000 фунт стерлингтік кепілсіз қарыздар қаржылық қиындықтарды күшейтті. Клуб акционерлері дивизионға түскен жағдайда бұрынғы деңгейде қаржыландыруды жалғастыра алмайтындарына шешім қабылдады. Клубты Оксфордқа көшіруді жоспарлаған консорциумға клубтың «лигалық орнын» сату жоспарлары RFU тарапынан тоқтатылды, сондай-ақ «Sale FC» және «Halifax» клубтарымен «бірігу» немесе «көшу» әрекеттеріне де тыйым салынды. Екі оңтүстік африкалық консорциум да клубты Лондонға көшіруге қызығушылық танытты, бірақ бұл әрекеттер сәтті аяқталмады. 1927 жылы бұрынғы Уэйкфилд ойыншысы Клод Бомонт құрған «Sandal» клубымен бірігуге келісім болған жоқ. (1990-шы жылдарда Уэйкфилдтің төртінші командасынан құрылған «Wakefield Cougars» әуесқой клубы, 2004-2005 жылдары тәуелсіз клуб ретінде өмірден кетуге дейін бір маусымға «Sandal» клубына көшкен болатын.) 100 жылдығын тойлағаннан кейін үш жыл өткен соң, клуб 2004 жылдың жазында лигадан шығуға мәжбүр болды, бірақ RFU және Йоркшир RFU мүшелігін сақтап қалды.

Клубтан кейінгі күндер

Уэйкфилдтің есімі екі бұрынғы ойыншысының арқасында сақталып келеді: Ник Ллойд және Дин Скофилд Премьер-лигада, ал Дэн Скарброу француздың Top 14 лигасындағы "Расинг Метро" командасында, ал Уоррен Спрагг итальяндық Super 10 турнирінде "Петрарка Падова" үшін ойнайды. Ллойд, Скарброу және Скофилд – Англия құрамасының халықаралық ойыншылары, ал Спрагг – Италия құрамасының халықаралық ойыншысы. Джонатан Петтемеридес қазір Сингапур крикет клубында ойнайды және Кипр ұлттық құрамасының капитаны.

Найджел Мелвилл – АҚШ регбиінің бас атқарушы директоры және регби операцияларының президенті, ал Лес Кусворт – Аргентинаның регби директоры. Стюарт Ланкастер Англия регби футбол одағының элиталық ойыншыларды дамыту бөлімінің басшысы, ал Джон Скурр – Ирландия регби одағының жеткіншектер командасының бапкері. Джефф Кук, 1998/99 маусымда клубтың бас атқарушы директоры болған, ал 2009/10 маусымда лигалар қайта ұйымдастырылғанға дейін Англия регби одағы клубтарының чемпионатының бірінші лигасын басқарған First Division Rugby Limited ұйымының атқарушы директоры болды. Дикон Эдвардс Лидс Карнеги академиясын басқарады, Джимми Рулл – Hull F.C. регби лигасы клубының бас атқарушы директоры, ал Райан Дакетт – Bradford Bulls клубының бас менеджері және операциялар директоры. Екі бұрынғы ойыншы Регби лигасының Супер лигасында ойнайды: Пол Сайкс – Bradford Bulls RL үшін, ал Роб Паркер – Salford City Reds үшін. Екеуі де Wakefield, Bradford Bulls клубымен қысқаша байланыста болған кезде ойнаған.