Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы 16 ғасырдағы шаңырақ үйі, Жаңа Зеландия регби лигасының халықаралық ойыншысы.
16th century manor house in London
the New Zealand rugby league international
Брюс Касл (бұрынғы Лордшап үйі) – Лондонның Тоттенхэм қаласындағы Лордшап Лейнінде орналасқан, I санаттағы 16 ғасырдағы шаңырақ үйі. Ол бұл жердің бұрынғы иесі болған Брюс әулетінің атымен аталады. Қазіргі үйдің орнында бұрынғы ғимарат болған деген болжам бар, бірақ оның туралы көп мәлімет белгілі емес. Бұл Англияда сақталған ең көне кірпіш үйлердің бірі. Ол 17, 18 және 19 ғасырларда қайта жаңартылған. Үйде сэр Уильям Комптон, Колрейн барондары және сэр Роуленд Хилл сияқты тұлғалар тұрған. 19 ғасырда мектеп ретінде пайдаланылғаннан кейін, батыс жағына үлкен қосымша салынды. Кейіннен ол қазіргі Лондонның Харрингэй ауданының тарихын және сэр Роуленд Хиллмен байланысының арқасында Корольдық почта тарихын зерттейтін мұражайға айналдырылды. Ғимаратта Харрингэй ауданының архиві де орналасқан. 1892 жылдан бері бұл жер Тоттенхэмдегі ең көне қоғамдық саябақ болып табылады.
Bruce Castle (formerly the Lordship House) is a Grade I listed 16th century manor house in Lordship Lane, Tottenham, London. It is named after the House of Bruce who formerly owned the land on which it is built. Believed to stand on the site of an earlier building, about which little is known, the current house is one of the oldest surviving English brick houses. It was remodelled in the 17th, 18th and 19th centuries. The house has been home to Sir William Compton, the Barons Coleraine and Sir Rowland Hill, among others. After serving as a school during the 19th century, when a large extension was built to the west, it was converted into a museum exploring the history of the areas now constituting London Borough of Haringey and, on the strength of its connection with Sir Rowland Hill, the history of the Royal Mail. The building also houses the archives of the London Borough of Haringey. Since 1892 the grounds have been a public park, Tottenham's oldest.
Атаудың шығу тегі
Брюс қамалының атауы Брюс әулетінен шыққан, олар тарихи түрде Тоттенхэм отарының үштен бір бөлігіне ие болған. Алайда, аймақта қамал болған жоқ, және отбасының жақын маңда тұрғаны да күмәнді. 1306 жылы Шотландия тағына отырған Роберт I Шотландияның Англиядағы жерлерін, соның ішінде Тоттенхэмдегі Брюс иеліктерін жоғалтты.
The name Bruce Castle is derived from the House of Bruce, who had historically owned a third of the manor of Tottenham. However, there was no castle in the area, and it is unlikely that the family lived nearby. Upon his accession to the Scottish throne in 1306, Robert I of Scotland forfeited his lands in England, including the Bruce holdings in Tottenham,
Тоттенхэм отарының үш бөлігі 15-ші ғасырдың басында Геденей әулетінің басшылығымен біріктірілді және содан бері біріктіріліп келеді. Бірақ Лайсонс бұл үйдің кейінірек салынғанын айтады. 1829 жылы ол терең құдық үстінде орналасқан және сүт фермасы ретінде пайдаланылған деп сипатталды. Үйдің бастапқы құрылыс мерзімі туралы нақты мәліметтер жоқ, құрылысқа қатысты ешқандай жазба сақталмаған. Ғимараттың кейбір бөліктеріне қатысты 15 ғасырға жататын археологиялық деректер бар; алайда, Тарихи ескерткіштер жөніндегі Корольдік комиссия оны 16 ғасырдың соңына жатқызады. Николаус Певснер үйдің алдыңғы жағы аулалы үйдің бір бөлігі болған, ал қалған бөлігі жойылған болуы мүмкін деп болжайды. Елді мекеннің алдыңғы жағы кең ауқымда қайта жаңартылған. Үй қызыл кірпіштен салынған, бұрыштары таспен әшекейленген, ал негізгі қасбеті симметриялы, үйлесімді бөліктермен аяқталады және биік терезелері бар. Үй және жеке тұрған мұнара – ағылшын үйлерін салуда кірпішті негізгі материал ретінде қолданудың алғашқы мысалдарының бірі. Генри Хар, 2-ші барон Колерайн (1635–1708) 1684 жылы үйді кең ауқымда қайта жаңартуға қатысты, және қазіргі оңтүстік қасбеттің көп бөлігі сол кезден бері сақталған. Қанаттары биікке көтерілді, ал орталық кіреберіс тас бұрыштармен және бағаналармен, қоршаумен, кішкентай мұнарамен және күмбезбен қайта салынды. Үй мектепке айналдырылды, ал 1870 жылы үйдің солтүстік-батыс жағына готикалық жаңарту стилінде үш қабатты қосымша салынды.
The three parts of the manor of Tottenham were united in the early 15th century under the Gedeney family and have remained united since. however, Lysons believes it to have been a later addition. It was described in 1829 as being over a deep well, and being used as a dairy. Sources disagree on the house's initial construction date, and no records survive of its construction. There is some archaeological evidence dating parts of the building to the 15th century; although the Royal Commission on Historic Monuments attributes it to the late 16th century. Nikolaus Pevsner speculates the front may have formed part of a courtyard house of which the remainder has disappeared. The front of the mansion has been substantially remodelled. The house is made of red brick with ashlar quoining and the principal façade, terminated by symmetrical matching bays, has tall paned windows. The house and detached tower are among the earliest uses of brick as the principal building material for an English house. Henry Hare, 2nd Baron Coleraine (1635–1708) oversaw a substantial remodelling of the house in 1684, and much of the existing south façade dates from that time. The end bays were heightened, and the central porch was rebuilt with stone quoins and pilasters, a balustraded top, a small tower and cupola. The house was converted into a school, and in 1870 a three story extension was built in the Gothic Revival style to the northwest of the house.
Алғашқы тұрғындар
Үйдің алғашқы иесі Генри VIII-нің тілшісі және сол кезеңнің белгілі сарай адамы болған, 1514 жылы Тоттенхэм иелігін алған сэр Уильям Комптон болды деп жалпыға мәлім. 17 ғасырдың басында Ричард Саквилл, 3-ші Дорсет графы мен Леди Энн Клиффорд бұл үйге иелік еткен. Саквилл құмар ойындар мен жомарт шығындарға байланысты көп қарызға батты; ол сол кезде әлі де «Лордшафты үйі» деп аталатын үйді Томас Пенистонға жалға берді, оның әйелі Марта, сэр Томас Темплдің қызы, оның жақын адамы болған деседі. Кейіннен үйді Норфолк аймағының бай жер иесі Хью Хейрге сатты.
It is generally believed the house's first owner was Sir William Compton, Groom of the Stool to Henry VIII and one of the period's prominent courtiers, who acquired the manor of Tottenham in 1514. In the early 17th century, Richard Sackville, 3rd Earl of Dorset and Lady Anne Clifford owned the house. Sackville ran up high debts through gambling and extravagant spending; he leased what was then still known as "The Lordship House" to Thomas Peniston, whose wife, Martha, daughter of Sir Thomas Temple, was said to be his mistress. The house was later sold to wealthy Norfolk landowner Hugh Hare.
Хью Хар, 1-ші барон Колерен
Хью Хар (1606–1667) өзінің әкесінің інісі, Роллдардың басшысы сэр Николас Харден мол мүлік мұра еткен. Әкесі қайтыс болғаннан кейін анасы Генри Монтегюге, Манчестердің 1-ші графына қайтадан тұрмысқа шығып, жас Хью Хардың сарайда және қоғамдық өмірде жылдам дамып кетуіне жағдай жасады. Ол Монтегюдің алғашқы некесінен туған қызына үйленді және 1625 жылы Тоттенхэм иелігін, соның ішінде Лордша үйін сатып алып, көп ұзамай Колерайн бароны атағын алды.
Hugh Hare (1606–1667) had inherited a large amount of money from his great uncle Sir Nicholas Hare, Master of the Rolls. On the death of his father, his mother had remarried Henry Montagu, 1st Earl of Manchester, allowing the young Hugh Hare to rise rapidly in Court and social circles. He married Montagu's daughter by his first marriage and purchased the manor of Tottenham, including the Lordship House, in 1625, and was ennobled as Baron Coleraine shortly thereafter.
Генри Хар, 2-ші барон Колерен
Генри Хар (1635–1708) Лорд үйіне қоныстанды, оны Брюс қамалы деп атап, осы аймақтың Брюс үйімен тарихи байланысына құрмет көрсетті. Констанция қайтыс болғаннан кейін Хар Сара Алстонға үйленді. Олар 1661 жылы келісімге келген еді, бірақ ол Джон Сеймурға, Сомерсеттің 4-ші герцогына үйленді. Сараның Сеймурмен, ал Хардың Констанциямен некелескен кезінде олардың арасындағы жақын қарым-қатынас сақталғаны туралы мәліметтер бар. 1684 жылы Генри Хар Сомерсет герцогинясына үйленгеннен кейін үй жақсартудан өтті, және қазіргі оңтүстік фасадының көп бөлігі сол кезге жатады. Аңыз бойынша, алғашқы жазба 1858 жылы – оның өлімінен екі жүз жыл өткен соң – «Тоттенхэм және Эдмонтон» газетінде пайда болды. Бүгінде бұл аңыз көбінесе ұмытылған, және соңғы кезде оның көрінуі туралы ешқандай хабарлама жоқ. Хар 1749 жылы қайтыс болып, өзінің мүлігін төрт жасар Генриеттаға қалдырды, бірақ оның талабы француз ұлты болғандықтан қабылданбады. Көп жылдық сот таластарынан кейін, Брюс қамалының мүлігі оның 18 жасында үйленген күйеуі Джеймс Таунсендке берілді. Оқытудың барлық түрі мұғалімнің рөлі – фактілерді беру емес, оқуға деген құштарлықты ояту деген қағидаға негізделді. Дене жазасы жойылды, ал құқық бұзушылықтар оқушылар сотында қарастырылды. Мектеп сол кезге радикалды (болған) оқу бағдарламасын оқытты, оған шетел тілдері, ғылым және инженерия кірді. Басқа оқушылармен қатар, мектеп Лондон негізделген көптеген дипломаттардың ұлдарын, әсіресе жаңадан тәуелсіз Оңтүстік Америка елдерінен және есептеу саласының пионері Чарльз Бэббидждің ұлдарын оқытты. 1840 жылы Тоттенхэм Хейл және Марш-Лейн (кейін Нортумберленд Парк) станциялары бар Солтүстік және Шығыс темір жолының салынуы Тоттенхэмнен Лондон орталығына алғаш рет жүруді мүмкін етті (әрине, Стратфорд арқылы сегіз шақырымдық айналалы жолмен, тікелей жолдан екі есе ұзақ), сонымен қатар Лондон портына тікелей қосылуды қамтамасыз етті. 1872 жылы Ұлы Шығыс темір жолы Энфилдтен Ливерпуль көшесі станциясына тікелей желі ашты, оның ішінде Брюс Гровтағы станция Брюс қамалына жақын орналасқан; темір жол кедей жолаушыларға Тоттенхэмде тұруға және Лондон орталығында жұмыс істеуге мүмкіндік беру үшін жұмысшылардың бағасын төмендетті. Ірі теміржол торабы ретінде Тоттенхэм маңызды тұрғын және өнеркәсіптік аймаққа айналды. 19 ғасырдың соңында Брюс қамалының жері, Тоттенхэм батпақтарындағы Лия өзенінің және Бродуотер фермасындағы Мозель өзенінің сулы жазықтары ғана дамытылмаған қалды. Бұл Тоттенхэмдегі алғашқы қоғамдық саябақ болды. Үй 1906 жылы Брюс қамалы мұражайы ретінде жұртшылыққа ашылды.
Henry Hare (1635–1708) settled at the Lordship House, renaming it Bruce Castle in honour of the area's historic connection with the House of Bruce. Following the death of Constantia, Hare married Sarah Alston. They had been engaged in 1661, but she had instead married John Seymour, 4th Duke of Somerset. There is evidence that during Sarah's marriage to Seymour and Hare's marriage to Constantia, a close relationship was sustained between them. The house was substantially remodelled in 1684, following Henry Hare's marriage to the dowager Duchess of Somerset, and much of the existing south façade dates from this time. The earliest recorded reference to the ghost appeared in 1858—almost two hundred years after her death—in the Tottenham & Edmonton Advertiser. The legend has now been largely forgotten, and there have been no reported sightings of the ghost in recent times. Hare died in 1749 leaving his estates to the four year old Henrietta, but her claim was rejected owing to her French nationality. After many years of legal challenges, the estates, including Bruce Castle, were granted to her husband James Townsend, whom she had married at age 18. all teaching was on the principle that the teacher's role is to instill the desire to learn, not to impart facts, corporal punishment was abolished and alleged transgressions were tried by a court of pupils, while the school taught a radical (for the time) curriculum including foreign languages, science and engineering. Among other pupils, the school taught the sons of many London based diplomats, particularly from the newly independent nations of South America, and the sons of computing pioneer Charles Babbage. The construction of the Northern and Eastern Railway in 1840, with stations at Tottenham Hale and Marsh Lane (later Northumberland Park), made commuting from Tottenham to central London feasible for the first time (albeit by a circuitous eight mile route via Stratford, more than double the distance of the direct road route), as well as providing direct connections to the Port of London. In 1872 the Great Eastern Railway opened a direct line from Enfield to Liverpool Street station, including a station at Bruce Grove, close to Bruce Castle; the railway provided subsidised workmen's fares to allow poor commuters to live in Tottenham and commute to work in central London. As a major rail hub, Tottenham grew into a significant residential and industrial area; by the end of the 19th century, the only remaining undeveloped areas were the grounds of Bruce Castle itself, and the waterlogged floodplains of the River Lea at Tottenham Marshes and of the River Moselle at Broadwater Farm. the first public park in Tottenham. The house opened to the public as Bruce Castle Museum in 1906.
Қазіргі күн
Брюс қамалы қазір мұражай болып табылады, онда Лондонның Харрингэй ауданының архивтері сақталады, сонымен қатар Харрингэйдің және оның алдыңғы аудандарының өткені, қазіргісі және болашағы туралы тұрақты көрме, ал аймақтың тарихына арналған уақытша көрмелер ұйымдастырылады. Мұражайда "Тоттенхэм Хотспердің толық тарихы" – "Спарс Опус" кітабының жұртшылыққа оқуға қолжетімді сирек даналарының бірі де бар. 1949 жылы ғимарат I санатқа енгізілді, дөңгелек мұнара да сол жылы жеке I санатқа ие болды, ал 17 ғасырдағы саябақтың оңтүстік және батыс шекаралық қабырғалары 1974 жылы II санатқа енгізілді. 1969 жылы қамал Миддлсекс полкінің мұражайына айналды, бірақ кейіннен оның жинағы Ұлттық армия мұражайына берілді. Мұражайда Беатрис Оффордың (1864–1920) суреттерінен тұратын маңызды коллекция бар. 2006 жылдың шілде айында Лондон археологиялық мұрағаты мен зерттеу орталығы Брюс қамалы мұражайының ашылуының 100 жылдығын тойлау аясында мұражай аумағында ірі археологиялық қазбалар ұйымдастырды. Қазбалар барысында көптеген тұрмыстық заттармен қатар, бұл жерде бұрын болған үйдің тас негіздері де табылды. Сонымен қатар, құрылыс мұржаларынан жасалған 9 метрлік биіктіктегі классикалық арыстанның пьедесталы орнатылды. Брюс қамалы мұражайының алдына орнатылған монументалды мүсін, әсем үйлердің аулаларында жиі кездесетін патшалық арыстанның дәстүрлі бейнесін бейнелейді, сонымен қатар Роберт Брюстің геральдикалық эмблемасын да еске түсіреді, осылайша ғимараттың тарихын көрсетеді. Төрт апта ішінде орнатылған бұл туынды, кез келген өнер және шығармашылық процесіндегі еңбектің маңызды рөлін көрсетеді.
Bruce Castle is now a museum, holding the archives of the London Borough of Haringey, and housing a permanent exhibition on the past, present and future of Haringey and its predecessor boroughs, and temporary displays on the history of the area. and one of the few copies available for public reading of the Spurs Opus, the complete history of Tottenham Hotspur. In 1949, the building was Grade I listed; the round tower was separately Grade I listed at the same time, and the 17th century southern and western boundary walls of the park were Grade II listed in 1974. In 1969 the castle became home to the regimental museum of the Middlesex Regiment whose collection was subsequently transferred to the National Army Museum. The museum holds a significant collection of the paintings of Beatrice Offor (1864–1920). In July 2006 a major community archaeological dig was organised in the grounds by the Museum of London Archaeological Archive and Research Centre, as part of the centenary celebrations of the opening of Bruce Castle Museum, As well as large quantities of discarded everyday objects, the chalk foundations of what appears to be an earlier house on the site were discovered. a nine metre tall classical lion on a plinth that was constructed from builder's scaffolding. The monumental sculpture, created for the front lawn of Bruce Castle Museum, referenced the traditional archetype of the regal lion commonly found in the grounds of stately homes, but also the heraldic emblem of Robert the Bruce, therefore reflecting on the heritage of the building. Built in situ over four weeks, the fabrication became a durational performance, highlighting the role that work and labour play in the development of any artistic or creative pursuit.