Дэниел Тобин: Америкалық кәсіби одақ жетекшісінің өмірбаяны

Кіріспе

Американдық еңбек қозғалысының қайраткері (1875–1955)

Дэниел Джозеф Тобин (1875 жылғы сәуір - 1955 жылғы 14 қараша) – американдық еңбек қозғалысының қайраткері және 1907 жылдан 1952 жылға дейін Халықаралық жүк тасушылар бауырластығының (IBT, немесе "Жүк тасушылар") президенті. 1917 жылдан 1928 жылға дейін ол Америка еңбек федерациясының қазынашысы болды. 1934 жылдан бастап федерацияның атқару комитетінде қызмет етті және 1952 жылы отставкаға шыққанға дейін қызметін жалғастырды.

Ерте өмір

Тобин 1875 жылдың 2 сәуірінде Ирландияның Клэр округіндегі Милтаун Малбей қаласында дүниеге келді. 1875 жылдың 3 сәуірінде Милтаун Малбейдегі Әулие Иосифтің римдік-католик шіркеуінде Джон мен Бриджит (Кеннелли) Тобиннің отбасында крещениеден өтті. Оның әкесі дүкенші болған, ал отбасы римдік-католик дінін ұстанған. Ол Ирландиядағы мемлекеттік мектепке оқуға түсті, бірақ бітірген жоқ. 1898 жылдың тамызында Энни Рейганға үйленді. Олардың бес ұлы мен бір қызы болды. Тобин 1890 жылы Массачусетс штатының Бостон қаласына көшіп келді. Ол металл жұмыскері болып жұмыс істеді және түнгі уақытта Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы орта мектепке қатысты. 1894 жылы ол жергілікті көше трамвайы компаниясында машинашы және жүргізуші болып жұмыс істеді. Ол жергілікті ет өңдеу фирмасында жүк көлігінің жүргізушісі болып жұмысқа орналасты (аптасына 11 доллар табады) және Teamsters кәсіподағының 25-ші жергілікті ұйымы құрылғанда оған қосылды. 1904 жылы ол кәсіподақтың іскерлік өкілі болып сайланды.

Teamster президенті болып сайланды

Американың Еңбек Федерациясы (АЭФ) 1886 жылы құрылғаннан кейін көп ұзамай, жүк тасушылардың жергілікті кәсіподақтарын ұйымдастыруды бастады. Бұл жергілікті кәсіподақтар өздерінің ұлттық одақтарының құрамына емес, тікелей АЭФ-қа бағынышты болды. 1898 жылдың қараша айында АЭФ жүк тасушылардың ұлттық одағын құру үшін конвенция шақырды – Жүк Көлікшілерінің Халықаралық Одағы. Джордж Иннис одақтың алғашқы президенті болып сайланды. 1902 жылы Чикаго қаласында (Иллинойс штаты) жүк тасушылардың тағы бір жаңа ұлттық одағы құрылды – Жүк Көлікшілерінің Ұлттық Одағы. 1903 жылы АЭФ екі одақ арасында бірігу туралы келісімге келді, нәтижесінде Халықаралық Жүк Көлікшілері Бауырластығы құрылды. Корнелиус Ши одақтың алғашқы президенті болып сайланды, бірақ одақ өзінің екі негізгі алдыңғы тобы арасында бөлініп қалды. 1905 жылы Ши Чикагодағы «Монтгомери Уорд» универмагына қарсы акция ұйымдастырды. Сәтті болмаған бұл ереуіл ұзақ, қатал және зорлыққа толы болды. Ереуілдің соңында Ши және бірнеше басқа Жүк Көлікшілерінің басшылары қорқыту фактісі бойынша айыпталып сотқа тартылды. Ереуілдің сәтсіз аяқталуына, Шидің қорқыту жоспарындағы күдікті кінәсіне және одақтың екі таласқан фракциясын біріктіре алмауына наразы болған одақ мүшелері 1907 жылдың тамыз айында Шиді қызметтен шеттетуге және оның орнына Тобинды сайлауға шешім қабылдады.

Тобин 1907 жылдың 10 тамызында халықаралық одақтың президенті қызметін қабылдап, штаб-пәтері орналасқан Индианаполис қаласына (Индиана штаты) көшті.

Теггерлік президенттік, 1907-1931 жылдар

Тобин президенттік лауазымына келгеннен кейін бірден қиын жағдайға тап болды. 1907 жылдың ортасында наразы командашылар тобы – Американың Біріккен Командашылары, жаңа кәсіподақ құрып, мүшелерді ұйымдастыруға тырысты. Тобин АФЛ президенті Сэмюэл Гомперстен араласып, бірлікке қол жеткізуді өтінді. Гомперс келіспеушілікті жоюға көп күш сарпса да, нәтижеге қол жеткізе алмады. Бірлікке келу мүмкін болмаған соң, Гомперс Біріккен Командашыларды жаңа кәсіподақ деп айыптады, олардың ұйымдастыру тәсілдерін адасқандық деп жариялады, АФЛ-нің беделін пайдаланып Teamsters-ді жүргізушілер үшін жалғыз "заңды" кәсіподақ деп насихаттады және барлық жергілікті және аймақтық АФЛ ұйымдарына Біріккен Командашылармен байланыс жасаудан немесе ынтымақтастықтан бас тартуды бұйырды. Бұл тактика нәтежесін берді, ал Біріккен Командашылар көп ұзамай тарап кетті. Тобин келесі бірнеше жыл бойы Teamsters-ді Біріккен сыра қайнатушыларға қарсы рейдтер сериясына жетекшілік етті. Екі кәсіподақ та көптеген ұйымдастыру кампанияларында бірдей жұмысшылар үшін күресті. Біріккен сыра қайнатушылар 1946 жылдың шілдесінде рейдтерді тоқтату үшін жеткілікті ресурстар жинау мақсатында CIO-ға қосылды. 1946 жылдың қыркүйегінде Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында үлкен дау туды. Екі кәсіподақ та бір-біріне қарсы юрисдикциялық ереуілдерге қатысты. Питтсбургте, Филадельфияда, Нью-Джерсиде және Огайода ұрыстар, тәртіпсіздіктер мен жарылыстар болды. Еңбек соғысы елге таралады деген қауіп күшейді. 1949 жылы өткен NLRB сайлауында Біріккен сыра қайнатушылар жеңіске жетті және жағдайды уақытша басып қалдырды, бірақ рейдтер келесі 20 жыл бойы жалғасты. Teamsters сонымен қатар Бензин станциялары операторларының ұлттық кеңесімен (бензин станцияларының қызметкерлерінің АФЛ федералды кәсіподағы), Халықаралық жағалау және қойма кәсіподағы, Бөлшек сауда қызметкерлерінің халықаралық кәсіподағы және Теміржол қызметкерлерінің бауырластығымен де қатал юрисдикциялық дауларға қатысты. Тобиннің басшылығымен Teamsters айтарлықтай кеңейді және ұйымдық тұрғыдан жетілді. Ол президент болып сайланған кезде кәсіподақтағы билік үлкен қалалардағы жергілікті ұйымдарда болды – олар барлық зерттеулерді, келісімшарт келіссөздерін, заңдық қызметтерді, байланыс және ереуіл шараларын жүргізді. Тобин барлық жергілікті кәсіподақтардың мүше болуға міндетті "бірлескен кеңестерді" дамытуға ұмтылды. Географиялық және салалық құзыреті әртүрлі болған бірлескен кеңестер болашақ көшбасшыларды дайындауға және белгілі бір саладағы барлық жұмыс берушілерді қамтитын негізгі келісімдерді келіссөздер жүргізуге маңызды орталыққа айналды. Ұжымдық келісімдер Teamsters бойынша қалыпты жағдайға айналған кезде Тобин кәсіподаққа тәртіптілік енгізу және жұмыс берушілерді келісімшартқа қол қоюға ынталандыру үшін ереуілдерді белсенді түрде болдырмады. Тобин сонымен қатар кәсіподақ журналын – "International Teamster" журналын құрып, біраз уақыт өңдеді. Бастапқыда Тобин АФЛ шешім қабылдау иерархиясынан тыс болды. Бірақ оның саясаты Гомперске деген қолдауын көрсетті. 1913 жылы Батыс тау-кеншілер федерациясы (WFM) Мичиган штатында қатты ереуілге ұшырағанда, Тобин Гомперстің WFM-ге немесе басқа да кәсіподақтарға көмек көрсету үшін ұлттық ереуіл қорын құрудан бас тартуын қолдады. Соғыс басталғанда, Гомперс оны толыққанды қолдады. 1917 жылдың 11 наурызында АФЛ атқарушы кеңесі жиналып, (деген хабар бар) Американың соғысқа кіруін бірауыздан мақұлдады. Тобин бұл жалған екенін тез анықтады. "International Teamster" журналында жарияланған мақалада ол дауыс берудің жоғары немесе төмен болғанын, түзету мүмкіндігі болмағанын жазды. Ол сондай-ақ өзінің дауыс беруден бас тартқанын, бұл дауыс беруді тек техникалық түрде бірауыздан жасағанын хабарлады. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін Тобин бастапқыда Гомперстің ереуілдерге тыйым салу туралы өтінішіне келіспеді. 1917 жылы Тобин Джон Б. Ленноннан АФЛ қазынашысы лауазымы үшін жарысты жеңіп алды. АФЛ-ге мүшелік 1917 жылы 2,072 миллионнан 2,371 миллионға дейін өскенімен, федерациядағы социалистер мен басқалар Леннон жеткілікті агрессивті болмағанын ойлады. Тобин 1919 жылы Президенттің өнеркәсіптік комиссиясына АФЛ делегаты болып сайланды. Тобин 1945 жылы АФЛ осы ұйымнан шыққанға дейін IFTU-ға АФЛ делегаты болып қызмет етеді. 1918 және 1920 жылдары ол Pan American Labor Conference-те АФЛ делегаты болып қызмет етті. 1920 жылы Энни Тобин қайтыс болды. 1922 жылдың қазан айында Тобин бұрынғы Айрин Хэллоранға үйленді. Олардың бір қызы болды. 1921 жылдың қыркүйегінде Тобин АФЛ-нің жұмыссыздыққа жәрдемдесуді қолдауына қатысты дауға байланысты АФЛ қазынашысы лауазымынан кетпекші болды. Гомперс бұл заңға қарсы болды, өйткені ол жұмысшылардың үкіметтен көмек алуға тәуелді болуынан және үкіметтің кәсіподақтардан гөрі жұмысшылар үшін маңыздырақ деп қаралуынан қорқады. Алайда Тобин бұл бастаманы ынтамен қолдады. Гомперс АФЛ атқарушы кеңесінде азшылықта екенін түсініп, келісімге келді. Гомперс Тобиннің отставкасын қабылдаудан бас тартты, ал Тобин қазынашы болып қалды. 1921 жылы Тобин АФЛ мүшелері ұсынған түзетуге қарсы күреске көмектесті, бұл түзету АФЛ-нің барлық мүшелері конституцияларынан "ақ" деген сөзді алып тастауға және нәсіліне, дініне немесе ұлтына қарамастан барлық жұмысшыларды қабылдауға мәжбүрлейтін еді. Үш ұсыныс жасалса да, конвенция залдарына тек біреуі жетті. Қара делегаттар 1921 жылғы АФЛ конвенциясының залында ұйымдастыру комитетін (шешімдерге құзыретті) айналып өтіп, түзетулерді енгізуге тырысқанда Тобин Гомперстің түзетулердің АФЛ мүшелерінің істеріне араласпау саясатын бұзуы себепті оларды тәртіпсіз деп жариялауын қолдады. Тобин 1924 жылы Роберт М. Ла Фолеттені АФЛ-нің қолдауына ие етуге тырысып, сәтсіз аяқтады. Тобин 1928 жылғы президенттік сайлауда демократ Альфред Э. Смиттің кандидатурасын АФЛ қолдауына ие етуге тырысқанда, АФЛ президенті Уильям Грин АФЛ атқарушы кеңесі арқылы федерацияның бейтараптық саясатын қайта бекітетін резолюцияны қабылдауға мәжбүр етті. Тобин наразылық білдіріп, АФЛ қазынашысы лауазымынан кетті. Грин мен басқалар Teamsters федерациядан шығып кетуі мүмкін деп қорқыса да, Тобин Атқарушы кеңеске оның мұндай ниеті жоқ екенін мәлімдеді. Ол демократиялық саясатқа көбірек араласты, 1932, 1936, 1940 және 1944 жылдары Демократиялық Ұлттық Комитетінің Еңбек бюросын басқарды. Бірақ американдық еңбек қозғалысындағы бөлініске қарамастан, 1944 жылға қарай Тобин CIO PAC-пен тығыз байланыста жұмыс істеді.

Tobin faced a crisis early in his presidency. In mid 1907, a group of dissident teamsters, the United Teamsters of America, had formed as a dual union and was seeking to organize members. Tobin pleaded for Samuel Gompers, president of the AFL, to intervene and bring about unity. Although Gompers worked hard at healing the rift, he was unsuccessful. When unity proved unworkable, Gompers denounced the United Teamsters as a dual union, declared their organizing practices deceptive, used the power of the AFL to promote the Teamsters as the only "legitimate" union for drivers, and ordered all local and regional AFL bodies to refuse to affiliate or cooperate with the United Teamsters. The tactics worked, and the United Teamsters soon faded away. Tobin led the Teamsters in a series of raids against the United Brewery Workers for the next several years. Both unions also fought over the same workers in numerous organizing campaigns. The United Brewery Workers affiliated with the CIO in July 1946 to try to marshal enough resources to stop the raids. A major dispute broke out in September 1946 in Pittsburgh, Pennsylvania. Both unions engaged in jurisdictional strikes against one another. Beatings, riots and bombings occurred in Pittsburgh, Philadelphia, New Jersey and Ohio. Fears grew that the labor war would spread across the country. An NLRB election held in 1949 was won by the United Brewery Workers and defused the tense situation, but raiding continued for the next 20 years. The Teamsters also engaged in fierce jurisdictional disputes with the Gasoline State Operators' National Council (an AFL federal union of gas station attendants), the International Longshore and Warehouse Union, the Retail Clerks International Union, and the Brotherhood of Railway Clerks. The Teamsters began to expand dramatically and mature organizationally under Tobin. When he was elected president, power in the union was held by big city locals—which handled all research, contract negotiations, legal services, communication and strike activity. Tobin pushed for the development of "joint councils" to which all local unions were forced to affiliate. Varying in geographical and industrial jurisdiction, the joint councils became important incubators for up and coming leadership and negotiating master agreements which covered all employers in a given industry. As collective bargaining became the norm throughout the Teamsters, Tobin actively discouraged strikes in order to bring discipline to the union and encourage employers to sign contracts. Tobin also founded and edited (for a time) the union magazine, the International Teamster. Initially, Tobin remained outside the AFL's decision making hierarchy. But his policy stands reflected his support for Gompers. In 1913, when the Western Federation of Miners (WFM) was locked in a bitter strike in Michigan, Tobin supported Gompers' refusal to establish a national strike fund to aid the WFM—or any other union, for that matter. When war came, Gompers wholeheartedly supported it. On March 11, 1917, the AFL Executive Council met and (reportedly) unanimously endorsed American entry in the war. Tobin quickly exposed this as a lie. In an article in the International Teamster, he wrote that the vote had been up or down, with no possibility of amendment. He also reported that he himself had abstained from voting, which made the vote only technically unanimous. After the United States entered World War I, Tobin initially refused to acceded to Gompers' request for a ban on strikes. In 1917, Tobin defeated John B. Lennon in the race for treasurer of the AFL. Although membership in the AFL had risen to 2.371 million in 1917 from 2.072 million the year before, socialists and others in the federation felt that Lennon had not been sufficiently aggressive. Tobin served as one of the AFL's delegates to the President's Industrial Commission in 1919. Tobin would serve as an AFL delegate to the IFTU until the AFL withdrew from that body in 1945. In 1918 and 1920, he served as an AFL delegate to the Pan American Labor Conference. In 1920, Annie Tobin died. In October 1922, Tobin married the former Irene Halloran. The couple had one daughter. In September 1921, Tobin attempted to resign as treasurer of the AFL in a dispute with Gompers over the AFL's support for unemployment insurance. Gompers opposed the legislation, fearing worker dependence on government handouts and that government rather than unions would be seen as more important to workers. Tobin strongly supported the initiative, however. Gompers, however, realized he was in the minority on the AFL Executive Council and relented. Gompers refused to accept Tobin's resignation, and Tobin continued as treasurer. In 1921, Tobin helped defeat an amendment offered by African American union members which would have forced all members of the AFL to remove the word "white" from their constitutions and to admit all workers regardless of race, creed or nationality. Although three resolutions were offered, only one made it to the convention floor. When black delegates attempted to bypass the Committee on Organization (which had jurisdiction over the resolutions) and introduce the amendments on the floor of the 1921 AFL convention, Tobin supported Gompers in declaring the amendment out of order because it violated the AFL's explicit policy of noninterference in its members' affairs. Tobin tried and failed to get the AFL to endorse Robert M. La Follette for President in 1924. When Tobin attempted to obtain AFL endorsement of the candidacy of Democrat Alfred E. Smith in the 1928 presidential election, AFL President William Green forced a resolution through the AFL Executive Council which reaffirmed the federation's nonpartisan policy. Tobin resigned as treasurer of the AFL in anger. Although Green and others feared the Teamsters might withdraw from the federation, Tobin assured the Executive Council he had no intention of doing so. He became increasingly involved in Democratic politics, and chaired the Labor Bureau of the Democratic National Committee in 1932, 1936, 1940, and 1944. But despite the division in the American labor movement, by 1944 Tobin was working closely with the CIO PAC.

Тимстердің президентілігі, 1931-1952 жылдар

1932 жылы Франклин Д. Рузвельт президент болып сайланғанда Уильям Грин және басқа да AFL шенеуніктері Тобиннің Еңбек министрі болып тағайындалуына тырысты. Тобин жаңа мәміленің ынталы жақтасы еді. Тобин өте жақсы ұйымдастырушы екенін көрсетті. 1932 жылы жүк тасымалдаушылардың мүше саны 82 000-ға жетеді. Тобин Ұлттық өнеркәсіпті қайта жаңғырту туралы заңның қабылдануынан туған кәсіподақтарға деген ынтаны пайдаланып, 1935 жылға қарай кәсіподақ мүшелерінің саны шамамен 65 пайызға өсіп, 135 000-ға жетті. 1941 жылға қарай Тобин 530 000 жарна төлеп тұратын мүшесіне ие болды, бұл Teamsters-ті АҚШ-тағы ең жылдам өсіп келе жатқан кәсіподаққа айналдырды. Ол 1934 жылы кеңес 18 адамға дейін ұлғайғаннан кейін AFL вице-президенті болып сайланды. Ол AFL жарғысына конституциялық түзетулерді бақылайтын Заңдар комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Комитет төрағасы ретінде Тобин 1935 жылы Джон Л. Льюистің шеберлік кәсіподақтарын әлсірету және өндірістік кәсіподақтарға рұқсат беру туралы ұсыныстарын тоқтатты. Тобин коммунизмге және фашизмге қарсы күшті еді. Бірақ 544-ші жергілікті ұйымның бірнеше жетекшілері ұйымнан кеткеннен кейін Тобин 1941 жылы жергілікті ұйымға сенім білдіріп, қалған троцкишіл жетекшілікті қуып шықты. CIO құлатылған жетекшілерге жаңадан құрылған Біріккен құрылыс жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінде рөл ұсынғанда, Тобин федералды үкіметке өз ықпалын пайдаланып, Смит заңы бойынша бүлік тудыру туралы федералды айыптауды қамтамасыз етті. Бірнеше адам сотталды (бірақ көпшілігі ақталды немесе айыптар алынып тасталды), ал жергілікті ұйым таратылды. Уақыт өте келе Тобин бұл заңды қатты қолдады. Тобин шеберлік кәсіподақтарының принципін қолдаса да, белгілі бір шектеулермен өндірістік кәсіподақтарды жақтаған кәсіподақтарға төзімді болды. Көп жағынан алғанда, Teamsters-тердің мүшелігінде кең түрлену болғандықтан, ол өндірістік кәсіподақ еді және Тобин өзінің кәсіподағын қорғау үшін өндірістік кәсіподақтарға қатысты орташа бағытты жақтады. 1935 жылдың шілдесінде AFL Атқарушы кеңесі Өнеркәсіптік ұйымдастыру комитетін құрған кәсіподақтарды тоқтатуды ұсынғанда, Тобин Атқарушы кеңестің мұндай әрекет жасауға құқығы жоқ деп мәлімдеді. Алайда, Атқарушы кеңестің шешімі қабылданғаннан кейін, Тобин оны орындап, Teamsters жергілікті кәсіподақтарына CIO кәсіподақтарымен қарым-қатынасты тоқтатуға бұйрық берді және AFL бейбіт келіссөздерінде осы қарым-қатынасқа сүйенді. Тобин AFL комитетінің мүшесі болды, 1936, 1937 және 1939 жылдары бірігу туралы келіссөздерге қатысты және 1942 жылғы келісімді келіссөздер жүргізуге көмектесті, ол AFL CIO юрисдикциялық даулар жөніндегі бірлескен комитетті құрды. 1942 жылдың 19 қаңтарында «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетінде жарияланған мақалада Льюис өзі мен Тобин Уильям Гриннің зейнеткерлікке шығуы, Джордж Мини президент болу және Филип Мюррейдің хатшы-қазынашы лауазымына төмендетілуі шартымен AFL мен CIO-ны біріктіруге келіскенін мәлімдеді. Ол 1943 жылы Американың Біріккен шахта жұмысшыларын (UMWA) AFL-ге қайтару үшін келіссөздерде белсенді рөл атқарды және 1955 жылы AFL мен CIO-ның бірігуін келіссөздер жүргізген Он комитетте қызмет етті. Тобин 1935 жылы AFL Атқарушы кеңесінің CIO кәсіподақтарына қатысты сотының талаптарымен UMWA-ның қайта қосылуына ұзақ уақыт қарсы болды. Бірақ CIO-ның үкіметтік кеңестердегі және БАҚ-тың көз алдындағы ықпалының артуы Тобиннің дәлелдерін жеңілдетті және Атқарушы кеңесті 1946 жылы одақты қайта қабылдауға мәжбүр етті. 1940 жылдың маусым айында президент Рузвельт Тобинді Ақ үйдің ұйымдасқан еңбек күштерімен байланысушы болып тағайындады. Бірақ Тобин 1940 жылдың 26 тамызында қызметінен кетті. Ол Демократиялық ұлттық комитеттің Еңбек бөлімінің төрағасы болып қайта тағайындалды, өйткені Рузвельттің үшінші мерзімге үміткер болу мүмкіндігіне қатысты алаңдаушылықтар көбейді. 1944 жылдың 23 қыркүйегінде Рузвельт өзінің әйгілі «Фала сөйлеуін» 1944 жылғы президент сайлауына қатысты науқан кезінде айтты. Рузвельт пен Тобиннің тығыз қарым-қатынасы болғандықтан, Президент өзінің сөзін Teamsters конвенциясына дейін айтты. Алайда келесі жылы Тобин наразыларға қарсы күресті және саяси қарсыластары басқарған бірнеше үлкен жергілікті ұйымдарға сенім білдірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тобин жұмысшы қозғалысының ереуілге бармайтынына белсене қолдау көрсетті. 1942 жылдың басында президент Рузвельт AFL және CIO-дан «Еңбек соғыс кеңесіне» (сонымен қатар «Еңбек жеңіс кеңесі» деп те аталады) мүшелерді тағайындап, оған еңбек күштерінің соғыс күш-жігеріне қалай үлес қосуға болатыны туралы кеңес беруді тапсырды. Тобин және басқа да еңбек көшбасшылары бір-бірін шабуылдауды тоқтатуға және ұлттық төтенше жағдай аяқталғанша ереуілге бармауға келісті. Дегенмен, Тобин 1942 жылдың тамызында Орта Батыс жүк тасымалдаушыларын, 1943 жылдың қазанында Оңтүстік жүк тасымалдаушыларын, ал 1945 жылдың қаңтарында сыра қайнатушыларды және сүт жеткізушілерді қатыстырған ереуілдерге рұқсат берді. Бірақ ол басқа одақтардан шабуылшыл ереуілдерді жазалауды талап етті, ереуілге шыққан одақтарды жазалауға халықты шақырды және өзінің мүшелеріне халықаралық одақтан басқаша айтылмаса, пикет желісінен өтуге бұйрық берді. 1942 жылы президент Рузвельт Тобиннен Ақ үй қызметкерлеріне қосылуын қайта сұрады. Бұл жолы ол Тобиннің Ұлыбританияға арнайы өкілі болып тағайындады және ондағы еңбек қозғалысының жағдайын зерттеуді тапсырды. Бір ай шетелде болғаннан кейін Тобин Ұлыбританияның көптеген ереуілдерге ұшырағанын, бірақ еңбек одақтары коммунистік бақылауда болмағанын және патриоттық еместігін, ал көптеген ереуілдердің себептерінің дұрыс екенін хабарлады. Ол үш рет Еңбек министрі лауазымына қарастырылды және екі рет осы лауазымды қабылдаудан бас тартты - 1943 және 1947 жылдары. Тобин Teamsters-ті соғыстан кейінгі еңбек ереуілінің толқынына қатысуға рұқсат бермеді. Соғыс аяқталғаннан кейінгі екі жылда Teamsters үш рет ереуілге шықты: Нью-Джерсидегі 10 000 жүк тасымалдаушысынан тұратын бір бөлім екі апта бойы ереуілге шықты. UPS қызметкерлері бүкіл ел бойынша үш апта бойы ереуілге шықты, бірақ Тобин ереуілді тоқтатуға бұйрық берді. Railway Express Agency қызметкерлері шамамен бір ай бойы ереуілге шықты, бірақ Тобин қызметкерлерді жұмысқа қайтаруға бұйрық берді. Тобин Тафт-Хартли заңына қарсы күшті қарсылық көрсетті және оны қайта жоюды көп рет талап етті. Дегенмен, ол заң талап ететін коммунизмге қарсы мәлімдемеге қол қойған алғашқы еңбек көшбасшыларының бірі болды. 1948 жылы Тобин Демократиялық партияға және президент Гарри С. Трумэнге көңілі тоқты. 1928 жылдан бері ол Демократиялық ұлттық конвенциясына делегат болып сайланбады және шақырылғанда конвенцияда сөйлеуден бас тартты. 1948 жылғы президент сайлауында ол Трумэнды қолдаудан бас тартты, Трумэннің қайта сайлануына ұлттық Teamsters одағының ресурстарын жұмсаудан бас тартты және жергілікті одақтарға өз саналарымен дауыс беруге бұйрық берді.

When Franklin D. Roosevelt was elected president in 1932, William Green and other AFL officials attempted to have Tobin appointed Secretary of Labor. Tobin was an ardent New Dealer. Tobin proved to be an adept organizer. Teamster membership stood at just 82,000 in 1932. Tobin took advantage of the wave of pro union sentiment engendered by the passage of the National Industrial Recovery Act, and by 1935 union membership had risen nearly 65 percent to 135,000. By 1941, Tobin had a dues paying membership of 530,000—making the Teamsters the fastest growing labor union in the United States. He was elected a vice president of the AFL in 1934, after the council expanded to 18. He was appointed chair of the Committee on Laws, which oversaw constitutional amendments to the AFL constitution. As chair of the committee, Tobin blocked proposals by John L. Lewis in 1935 to weaken craft unionism and permit industrial unionism. Tobin was a very strong anti communist and anti fascist. But after several of Local 544's leaders left the organization, Tobin trusted the local in 1941 and ejected the remaining Trotskyist leadership. When the CIO offered the ousted leaders a role in the newly formed United Construction Workers Organizing Committee, Tobin used his influence with the federal government to secure a federal indictment of sedition under the Smith Act. Several of the men were convicted (although most were acquitted or had charges dropped), and the local broken. In time, Tobin came to strongly support the Act. Although Tobin supported the principle of craft unionism, he was tolerant of unions which advocated industrial unionism under certain limitations. In many ways, the Teamsters were already an industrial union, with wide diversity in membership, and Tobin advocated a moderate line toward industrial unionism in part to defend his own union. When the AFL Executive Council proposed in July 1935 suspending the unions which had formed the Committee for Industrial Organization, Tobin argued that the Executive Council lacked the authority to do so. But once the Executive Council's decision was made, Tobin enforced it and ordered Teamster local unions to cut off relations with CIO unions. and the AFL relied on this relationship in peace talks. Tobin was a member of the AFL committee, involved in merger talks in 1936, 1937, and 1939 and helped negotiate the 1942 agreement, which established a joint AFL CIO jurisdictional disputes committee. In a front page article which appeared in The New York Times on January 19, 1942, Lewis claimed that he and Tobin had agreed to merge the AFL and CIO on the condition that William Green retire, George Meany become president, and Philip Murray accept demotion to secretary treasurer. He played an active role in the 1943 negotiations to get United Mine Workers of America (UMWA) back into AFL, and served on the Committee of Ten, which negotiated the merger of the AFL and CIO in 1955. Tobin had long opposed UMWA reaffiliation except on the terms dictated by the 1935 AFL Executive Council's trial of the CIO unions. But the growing influence of the CIO in government councils and in the eyes of the media mitigated Tobin's arguments and led the Executive Council to readmit the union in 1946. In June 1940, President Roosevelt appointed Tobin to be the official White House liaison to organized labor. But Tobin resigned on August 26, 1940. He accepted re appointment as chair of the Labor Division of the Democratic National Committee as worries about Roosevelt's ability to win a third term mounted. On September 23, 1944, Roosevelt gave his famous "Fala speech" while campaigning in the 1944 presidential election. Because of Roosevelt's strong relationship with Tobin, the President delivered his speech before the Teamster convention. Over the next year, however, Tobin cracked down on dissidents and trusteed several large locals led by his political opponents. During World War II, Tobin strongly supported the labor movement's no strike pledge. In early 1942, President Roosevelt asked the AFL and CIO to appoint members to a "Labor War Board" (also known as the "Labor Victory Board") to advise him on how labor could contribute to the war effort. Tobin and the other labor leaders agreed to cease raiding one another and to not strike for the duration of the national emergency. Nevertheless, Tobin sanctioned strikes involving Midwestern truckers in August 1942, Southern truckers in October 1943, and brewery workers and milk delivery drivers in January 1945. But he also demanded that other unions punish wildcat strikers, asked the public to punish those unions which went on strike, and ordered his own members to cross picket lines unless specifically told not to by the international union. In 1942, President Roosevelt again asked Tobin to join the White House staff. This time, he appointed Tobin as a special representative to the United Kingdom and charged him with investigating the state of the labor movement there. After a month abroad, Tobin reported that although Great Britain suffered from a number of strikes, the labor unions were not communist dominated nor unpatriotic and that the large number of strikes was justified. He was considered three times for Secretary of Labor, and twice refused the post—in 1943 and 1947. Tobin did not, however, permit the Teamsters to participate in the great post war wave of labor strikes. In the two years following the cessation of hostilities, the Teamsters only struck three times: One unit of 10,000 truckers in New Jersey struck for two weeks. Workers at UPS struck nationwide for three weeks before Tobin ordered an end to the strike. And workers at Railway Express Agency struck for almost a month before Tobin ordered workers back to work. Tobin strongly opposed the Taft Hartley Act and repeatedly called for its repeal. Nonetheless, he was one of the first labor leaders to sign the non communist affidavit required by the law. In 1948, Tobin became disenchanted with the Democratic Party and President Harry S. Truman. For the first time since 1928, he refused to be a delegate to the Democratic National Convention, and refused to speak at the convention when invited to do so. In the 1948 presidential election, he refused to endorse Truman, refused to put the resources of the national Teamsters union behind Truman's re election, and told local unions to vote their conscience.

Зейнеткерлік және өлім

Тобин Teamsters ұйымын президенттік қызметінің көп бөлігінде салыстырмалы түрде автократиялық үлгіде басқарды. 1940 жылы қатардағы мүшелермен күрес болғанымен, шамамен он жыл өткен соң ғана президенттікке нақты үміткер пайда болды. Тобиннің Teamsters ішінде қарсыласы бар екенін көрсететін алғашқы белгі 1947 жылы пайда болды. Дейв Бек Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы Teamsters иерархиясында тұрақты түрде өсіп, 1937 жылы Teamsters Батыс конференциясының президенті, ал 1940 жылы халықаралық вице-президенті болды. Бектың ықпалы артқан сайын Тобин оның күшінің өсуін тежеуге тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 1942 жылы ол International Teamster журналын бақылауға алу үшін алты жылдық науқан бастады. Ол бас редакторын қызметтен босатып, 1948 жылы оның орнына өз адамын тағайындауға атқару кеңесінен рұқсат алды. 1946 жылы Бек кәсіподақтың конституциясына түзету енгізу үшін, президенттің орынбасары лауазымын құру бойынша сәтті науқан жүргізді. Кейіннен ол 1947 жылғы сайлауда жеңіске жетіп, осы лауазымға ие болды. Бес айдан кейін Бек кәсіподақтың ішкі құрылымын өзгерту бойынша маңызды реформаны мақұлдады. Тобиннің кезінде болған төрт бөлімнің орнына Бек кәсіподақ мүшелерінің басты жұмыс салаларына сәйкес келетін 16 бөлімді ұсынды. Teamsters-тің 1000-ға жуық жетекшісі осы қайта құрылымды талқылаған және мақұлдаған конференцияға қатысты, бірақ Тобин қатыспады. 1951 жылы Тобиннің Teamsters-ке деген бекінісі әлсірегенін көрсетті, Нью-Йорктегі Teamsters-тің реформашы көшбасшысы Том Хики атқару кеңесіне сайланды. Тобинге Хикидің сайлануына жол бермеу үшін Бектың қолдауы қажет болды, бірақ Бек оны беруден бас тартты. 1952 жылдың 4 қыркүйегінде Тобин өкілеттігі аяқталғаннан кейін Teamsters президенті қызметінен кететінін мәлімдеді. Бірақ қазан айының ортасында Teamsters съезі жақындаған кезде Тобин және оның жақтастары Бектың делегаттарды бақылауына қарсы науқанды ұйымдастырды. Бек бұған жауап ретінде осы науқанды ашық қолдап, бірақ жеке түрде Тобин сайлауда жеңіліп қалса, оның зейнетақысы мен жәрдемақысынан айыратынын айтты. 14 қазанда ашылған съезде 77 жастағы Тобин президенттік қызметтен кетуі үшін жақсы сыйлық алды. Оның жалақысы 30 000 доллардан 50 000 долларға (2007 жылғы шамамен 393 000 долларға) дейін арттырылды, ал атқару кеңесі оған өмір бойы осы жалақыны төлеуге уәкілеттік берді. Бек Тобиннің президенттік лауазымда қалуын сұрап резолюция ұсынды, бірақ Тобинды бас тартуға мәжбүр етті. Әрі қарай қорлау үшін Тобин Бекты президенттікке ұсынды. Ол дауыс беру арқылы сайланды. Бек президентті құлату немесе оның саясатын қабылдамау үшін қажетті көпшілікті жинауды қиындатуға бағытталған бірқатар өзгерістерді енгізді. Уильям Грин 1952 жылдың 20 қарашасында қайтыс болғаннан кейін Мини мен Тобин AFL президенті лауазымына үміткер болды. Тобин бірінші бейресми дауыс беруде бір дауыспен жеңіліп қалды. Ол Минидің өзінен жеңіліп қалуына сенімді болғандықтан, сайлаудан бас тартты. Оның бас тартуынан кейін өткен ресми дауыс беру Мини үшін бірауыздан болды. Тобин сол күні AFL атқару кеңесінен кетті. Ол Индианаполисте жерленді. Тобин әйеліне айына 5000 доллар көлемінде кіріс қалдырды (2007 жылғы шамамен айына 38 900 доллар). Бұл кіріс жасырын көлемдегі сенім қордан төленді. Кейіннен бұл қор оның балалары арасында бөлінді.

Tobin ruled the Teamsters in a relatively autocratic fashion for much of his tenure as president. Although challenged by the rank and file in 1940, no serious contender for the presidency emerged until nearly a decade later. The first sign that Tobin had a challenger within the Teamsters came in 1947. Dave Beck had risen steadily in the Teamsters hierarchy in the Pacific Northwest, becoming president of the Western Conference of Teamsters in 1937 and an international vice president in 1940. As Beck's influence rose, Tobin attempted to check his growing power but failed. In 1942, he began a six year campaign to seize control of the International Teamster newsmagazine. He ousted its editor and won the executive board's approval to install his own man in the job in 1948. In 1946, Beck successfully campaigned to amend the union's constitution to create the post of executive vice president. He subsequently won the 1947 election to fill the position. Five months later, Beck won approval of a significant reform of the union's internal structure. Instead of the four divisions which existed under Tobin, Beck proposed 16 divisions organized around each of the major job categories in the union's membership. Although nearly 1,000 Teamster leaders attended the conference in which the restructuring was debated and approved, Tobin did not. In 1951, Tobin's tenuous hold on the Teamsters was further exposed when Tom Hickey, reformist leader of the Teamsters in New York City, won election to the executive board. Tobin had needed Beck's support to prevent Hickey's election, and Beck refused to give it. On September 4, 1952, Tobin announced he would step down as president of the Teamsters at the end of his term. But as the mid October Teamster convention neared, Tobin and his supporters formed a draft movement designed to subvert Beck's control of the delegates. Beck retaliated by public supporting the draft movement, but privately threatening to strip Tobin of his pension and benefits should he lose an election. At the convention which opened on October 14, the 77 year old Tobin was paid well to vacate the presidency. His pay was increased to $50,000 (about $393,000 in 2007 dollars) from $30,000, and the executive board was authorized to pay him this salary for life. Beck submitted a resolution asking Tobin to stay on as president, but forced Tobin to refuse. As further humiliation, Tobin nominated Beck for president. He was elected by acclamation. Beck pushed through a number of changes intended to make it harder for a challenger to build the necessary majority to unseat a president or reject his policies. After William Green died on November 20, 1952, Meany and Tobin contended for the presidency of the AFL. Tobin fell short by one vote on the first informal ballot. He withdrew from the running, convinced that Meany would eventually defeat him. The formal vote taken after his withdrawal was unanimous for Meany. Tobin resigned from the AFL executive council the same day. He was interred in Indianapolis. Tobin left his wife a $5,000 a month income (about $38,900 a month in 2007 dollars). The income was paid from a trust fund of undisclosed size. The trust fund was then divided amongst his children.