75-ші эскадрилья: Австралия Корольдік Әуе Күштерінің тарихы

Кіріспе

Австралияның Корольдік Әуе күштері эскадрильясы

No. 75-эскадрилья – Солтүстік территориядағы Тиндал әуе базасында орналасқан Австралияның Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) истребитель бірлігі. Эскадрилья 1942 жылы құрылды және Екінші дүниежүзілік соғыстың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы театрларында P-40 Kittyhawk ұшақтарымен кең ауқымда әрекет етті. 1948 жылы таратылды, бірақ келесі жылы қайта құрылды және Суық соғыс кезеңінде реактивті ұшақтарды пайдаланды. Эскадрилья 1952 жылдан 1954 жылға дейін Мальтада (de Havilland Vampire ұшақтарымен), ал 1968 жылдан 1983 жылға дейін Малайзияда (Dassault Mirage III ұшақтарымен) орналасқан, содан кейін Австралияға оралды. Эскадрилья 1988 жылы Тиндал әуе базасына көшіріліп, F/A-18 Hornet истребительдерімен қайта жабдықталды. 1999 жылы Шығыс Тиморға Австралияның INTERFET бейбітшілік сақтау миссиясын қолдау үшін дайындыққа келтірілді, сондай-ақ 2003 жылы Иракқа басып кіруге Австралияның үлесі ретінде және 2015 жылы ИСИЛ-ге қарсы әскери операция кезінде қатысты. F/A-18 ұшақтары 2021 жылдың желтоқсанында қызметтен шығарылды, ал эскадрилья сол айда алғашқы F-35A Lightning II ұшақтарын алды.

Порт-Морсби және Милн шығанағы

1942 жылдың ақпан және наурыз айларында Жаңа Гвинеядағы одақтас күштердің орналасқан жері қысымға ұшырады, ал Солтүстік Австралиядағы Торрес бұғазы аралдары мен Кейп-Йорк үстінде жапондық ұшақтар көрінді. Осыған байланысты, Порт-Морсбидегі маңызды әуежайларын және портылық құрылыстарын қорғау үшін Жаңа Гвинеядағы эскадрильяны орналастыруға басымдық берілді. RAAF ақпан айының соңында 25 P-40 Kittyhawk истребителін алды, олар Квинсленд штатындағы Таунсвиллге жеткізіліп, 1942 жылдың 4 наурызында No. 75 эскадрильясын құруға пайдаланылды. Порт-Морсбидің қорғанысын күшейту қажеттілігі соншалықты шұғыл болды, эскадрилья ұшақтармен тоғыз күн ғана жаттығудан өтуге рұқсат алды. Бастапқыда эскадрилья басшысы Питер Джеффри болды, No. 75 эскадрильясының алдын ала тобы 17 наурызда Порт-Морсбиге келді, ал оның ұшақтары 19-ы (эскадрилья басшысы Джон Джексон командалық міндетін қабылдаған кезде) және 21-і аралығында жетті. Осы кезде эскадрильяның 21 ұшқышының тек төртеуі ғана, оның ішінде командир, бұрын жауынгерлік қимылдарға қатысқан. No. 75 эскадрильясы 1942 жылдың наурыз-сәуір айларында Порт-Морсби шайқасына қатысты. 21 наурызда екі Kittyhawk жапондық бомбалаушыны атып түсірді. 22 наурызда тоғыз Kittyhawk жапондық әуежайға шабуыл жасап, 14 ұшақты жойды (оның ішінде екеуі иттер шайқасында) және тағы бесеуіне зақым келтірді; екі австралиялық ұшақ жоғалды, ал тағы үш ұшақ 22 наурызда жеке оқиғаларда құлады. Жапония келесі күні Порт-Морсбиге шабуыл жасады. No. 75 эскадрильясы наурыздың соңы мен сәуірдің басында Порт-Морсби немесе Лэй үстінде дерлік күн сайын қимыл жасады және көбінесе жапондық ұшақтардан кем болды. Жапондық позицияларға өз шабуылдарын жүргізумен қатар, Kittyhawk Порт-Морсбиде орналасқан АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) A-24 Banshee секіруші бомбалаушыларының эскадрильясын жиі сүйемелдеді. No. 75 эскадрильясының жоғалғандары тез көбейді және аурудың жоғары деңгейімен күшейді. Оның інісі, эскадрилья басшысы Лес Джексон келесі күні командалық міндетін қабылдады. 30 сәуірде екі USAAF эскадрильясы келгенге дейін No. 75 эскадрильясы тек үш жұмысқа жарамды ұшаққа және жөндеуді қажет ететін тағы жеті Kittyhawk-қа дейін азайды. Эскадрилья 3 мамырда екі ұшағын жоғалтқаннан кейін операциядан алынды. Порт-Морсбидегі No. 75 эскадрильясы 35 жапондық ұшақты жойғаны расталды, тағы төртеуін жойғанын болжауға болады және 44-ін зақымдады. Эскадрильяда 12 адам қаза тауып, 22 Kittyhawk ұшағы жоғалды, оның ішінде алтауы апаттан зардап шекті. Эскадрилья 1942 жылдың 7 мамырында Порт-Морсбиден Австралияға оралды. Ол алғаш Таунсвиллде орналасқан, кейіннен қайта жабдықталу үшін Кингройға, содан кейін Лоуудқа көшті. Осы кезеңде ол Еуропада Supermarine Spitfire ұшақтарымен жабдықталған эскадрильяларда қызмет еткен бірнеше ұшқыштарды қабылдады. Шілде айының соңында эскадрилья Квинслендтен шығып, Жаңа Гвинеяға оралды. No. 75 эскадрильясы 1942 жылдың 31 шілдесінде Милн шығанағына келді, онда Kittyhawk ұшақтарымен жабдықталған No. 76 эскадрильясымен қосылды. Осы уақытта Милн шығанағында Порт-Морсбиді қорғау және Жаңа Гвинеядағы және жақын аралдардағы жапондық позицияларға шабуыл жасау үшін одақтастардың базасы құрылып жатты. Жапондық ұшақтар 11 тамызда Милн шығанағына алғашқы ірі шабуыл жасады, оны No. 75 және No. 76 эскадрильяларының Kittyhawk ұшақтары тосқауылдады. Милн шығанағындағы шайқаста екі Kittyhawk эскадрильясы жапондық позицияларға қатты шабуыл жасап, жапондық әуе шабуылдарын тосқауылдап, одақтас қорғаушыларға маңызды қолдау көрсетті. 28 тамызда Kittyhawk ұшақтары жапондық әскерлер ұшу-қону жолағына жақындағандықтан Порт-Морсбиге қайтарылды, бірақ олар келесі күні Милн шығанағына оралды. No. 75 және No. 76 эскадрильялары кейіннен Милн шығанағындағы одақтастардың қарсы шабуылына қолдау көрсетті, ол қыркүйек айының басында қалған жапондық әскерлердің эвакуациялануымен аяқталды. Жапондықтардың жауынгерлерін басып алғаннан кейін, Жаңа Гвинея күштерінің қолбасшысы генерал-лейтенант Сидни Роуэлл екі эскадрильяның жапондықтардың қону күні жасаған шабуылдары одақтастардың жеңісі үшін "шешуші фактор" болды деп мәлімдеді. 21-23 қыркүйекте No. 75 эскадрильясы Гудено аралы шайқасында 2/12 батальонға қолдау көрсету үшін ұшуға шықты. Қыркүйектің соңында Милн шығанағындағы екі австралиялық эскадрильяны екі USAAF эскадрильясы алмастырды, ал No. 75 эскадрильясы Хорн аралына қайта жіберілді. Кейіннен ол 1943 жылдың ақпан айында Милн шығанағына оралғанға дейін Кейрнске демалуға көшті. Бұл іс-қимыл кезінде эскадрилья No. 77 эскадрильясымен бірге жұмыс істеді. No. 75 эскадрильясы Милн шығанағы мен Гудено аралы үстінде патрульдеді, ал 14 мамырда олар мен No. 77 эскадрильяларының 17 Kittyhawk ұшақтарынан құралған күш Милн шығанағына бағытталған 65 жапондық ұшақтың күшіне ауыр зиян келтірді, ал тек бір австралиялық ұшақ жоғалды. Бұл No. 75 эскадрильясының соңғы ірі әуе шайқасы болды. No. 75 эскадрильясы 1943 жылдың қазан айында Луизиад архипелагындағы және Жаңа Британиядағы одақтастардың шабуылын қолдау үшін Гудено аралына көшті.

In February and March 1942 the Allied position in New Guinea was under pressure and Japanese aircraft had been sighted over the Torres Strait Islands and Cape York in northern Australia. As a result, priority was given to basing a fighter squadron at Port Moresby in New Guinea to defend the town's important airfields and port facilities. The RAAF received an allocation of 25 P 40 Kittyhawk fighters in late February that were flown to Townsville, Queensland, and used to form No. 75 Squadron on 4 March 1942. The need to reinforce Port Moresby's defences was so pressing that the squadron was allowed only nine days to train with the aircraft before it deployed. Commanded initially by Squadron Leader Peter Jeffrey, No. 75 Squadron's advance party arrived in Port Moresby on 17 March and its aircraft followed between the 19th (when Squadron Leader John Jackson assumed command) and 21st of the month. At this time only four of the squadron's 21 pilots, including its commander, had previously seen combat. No. 75 Squadron took part in the Battle of Port Moresby between March and April 1942. The squadron scored its first "kill" on the afternoon of 21 March when two Kittyhawks shot down a Japanese bomber which was conducting a reconnaissance of the town. On 22 March nine Kittyhawks attacked the Japanese airstrip at Lae, destroying 14 aircraft (including two during a dogfight) and damaging another five; two Australian aircraft were lost in this operation though another three crashed in separate accidents on 22 March. The Japanese launched a retaliatory raid on Port Moresby the next day. No. 75 Squadron was in action over Port Moresby or Lae almost every day during late March and April, and was generally outnumbered by Japanese aircraft. As well as mounting their own attacks on Japanese positions, the Kittyhawks also frequently escorted a squadron of United States Army Air Forces (USAAF) A 24 Banshee dive bombers, which were stationed at Port Moresby. No. 75 Squadron's casualties quickly mounted and were exacerbated by high rates of disease. His younger brother Squadron Leader Les Jackson assumed command the next day. By the time two USAAF squadrons arrived to reinforce it on 30 April, No. 75 Squadron had been reduced to just three serviceable aircraft and a further seven Kittyhawks in need of repair. The squadron was withdrawn from operations on 3 May after losing two aircraft the day before. During its period at Port Moresby No. 75 Squadron was confirmed to have destroyed 35 Japanese aircraft, probably destroyed another four and damaged 44. The squadron suffered twelve fatalities and lost 22 Kittyhawks, including six in accidents. The squadron departed Port Moresby to return to Australia on 7 May 1942. It was first located at Townsville and later moved to Kingaroy followed by Lowood to be re equipped. During this period it also received a number of pilots who had served in Supermarine Spitfire equipped squadrons in Europe. In late July the unit departed Queensland and returned to New Guinea. No. 75 Squadron arrived at Milne Bay on 31 July 1942 where it joined No. 76 Squadron, which was also equipped with Kittyhawks. At the time an Allied base was being developed at Milne Bay to both protect Port Moresby and mount attacks against Japanese positions in New Guinea and nearby islands. Japanese aircraft made their first major raid on Milne Bay on 11 August, which was intercepted by Kittyhawks from both No. 75 and No. 76 Squadrons. During the resulting Battle of Milne Bay the two Kittyhawk squadrons provided important support to the Allied defenders by heavily attacking Japanese positions and intercepting Japanese air raids on the area. On 28 August the Kittyhawks were withdrawn to Port Moresby when the Japanese troops came close to their airstrips, but they returned to Milne Bay the next day. No. 75 and No. 76 Squadrons later supported the Allied counter offensive at Milne Bay which ended with the remaining Japanese troops being evacuated in early September. Following the battle Lieutenant General Sydney Rowell, the commander of New Guinea Force, stated that the attacks made by the two squadrons on the day of the Japanese landing were "the decisive factor" in the Allied victory. From 21 to 23 September No. 75 Squadron flew sorties in support of the 2/12th Battalion during the Battle of Goodenough Island. In late September the two Australian squadrons at Milne Bay were relieved by two USAAF squadrons, and No. 75 Squadron was redeployed to Horn Island. It subsequently moved again to Cairns for a period of rest before returning to Milne Bay in February 1943, under the command of Squadron Leader Wilfred Arthur. During this deployment the squadron operated alongside No. 77 Squadron. No. 75 Squadron flew patrols over Milne Bay and Goodenough Island, and on 14 May a mixed force of 17 Kittyhawks from it and No. 77 Squadrons inflicted heavy casualties on a force of 65 Japanese aircraft bound for Milne Bay while only a single Australian aircraft was lost. This was No. 75 Squadron's last major air battle of the war. No. 75 Squadron moved to Goodenough Island in October 1943 to support the Allied offensive in the Louisiade Archipelago and New Britain.

Шабуылдау операциялары

1943 жылдың желтоқсан айында No. 75-ші эскадрилья No. 78-ші қанат құрамына кірді, ол өз кезегінде жаңадан құрылған No. 10 Операциялық топтың бөлігі болды. Бұл топ 1944 жылы Жаңа Гвинея және оның төңірегінде жоспарланған шабуылдарды қолдауға қабілетті мобильді ұйымды құру үшін жасалған. 1944 жылдың бірінші жартысында эскадрилья одақтас әскерлерінің операцияларын қолдау үшін әртүрлі әуе базалары арасында жиі ауысып тұрды, қаңтардан наурызға дейін Наджабта, наурыздан мамырға дейін Кейп Глостерде, мамыр айында Таджиде, мамырдан маусымға дейін Голландияда және маусымнан шілдеге дейін Биакта орналасты. Осы кезеңдегі оның басты міндеті – Австралия және АҚШ жер күштеріне тікелей әуеден қолдау көрсету және одақтас кемелерді әуе шабуылынан қорғау болды. No. 75-ші эскадрилья 1944 жылдың шілдесінен қарашасына дейін Ноемфурда дислокацияланды, онда Нидерланд Ост-Индиясының шығыс аралдарындағы жапондық әуежайлар мен кемелерге қашықтықтан шабуылдар жасады. No. 10 Операциялық топ 1944 жылдың 25 қазанында Бірінші тактикалық әуе күштері (1TAF) болып қайта аталды; осы кезде No. 75-ші эскадрилья No. 78 және No. 80 эскадрильяларымен бірге No. 78 қанатының құрамында болды. 2 қарашада 1TAF эскадрильяға аралды қорғау үшін Биакқа қайта оралуға бұйрық берді, бұл ұшқыштардың наразылығын тудырды, олар өздерін "соғыстан алыстатылған" деп есептеді. No. 75-ші эскадрилья 11 желтоқсанда Ноемфурға оралды. No. 75-ші эскадрилья және қалған No. 78 қанаты 1944 жылдың желтоқсан айының соңында Нидерланд Ост-Индиясындағы Моротайға көшті. Эскадрилья 21 желтоқсанда Моротайға жетіп, сол айда жақын орналасқан Халмахера аралдарындағы жапондық нысандарға шабуыл жасау кезінде 147 операциялық ұшуды орындады. 1945 жылдың басында Хальмахера және басқа да аралдарға шабуылдар жалғасты, ал No. 75-ші эскадрилья Моротайдағы қалған жапондық күштерге шабуыл жасап жатқан АҚШ әскерлеріне де қолдау көрсетті. 1945 жылдың мамыр айынан бастап No. 75-ші эскадрилья Борнео кампаниясына қатысты. Эскадрильяның жердегі экипажы 1945 жылдың мамыр айының басында Тарканға шабуыл жасауға қонды, бірақ аралдағы әуежайды жөндеудің кешігуі ұшақтарының бастапқы жоспарланған 3 мамырға емес, шілде айының ортасында орналастырылуына себеп болды. Осы кезеңде No. 75-ші эскадрильяның ұшқыштары Моротайда қалды, бірақ ұшу мүмкіндігі шектеулі болды, бұл олардың моральдық жағдайын нашарлатты. Тарканға орналасқаннан кейін Kittyhawk ұшақтары Сандакан маңындағы нысандарға шабуыл жасады және соғыстың соңғы апталарында Баликпапан шайқасында австралиялық күштерге қолдау көрсетті. Жапондықтардың капитуляциясынан кейін No. 75-ші эскадрилья әскери тұтқын лагерьлерінің үстінен барлау патрульдерін жүргізіп, жалпы ұшу жұмыстарын жалғастырды. Кейін Kittyhawk ұшақтары Квинсленд штатының Оки қаласына ұшып барып, 1945 жылдың желтоқсан айында британдық авианосецпен Австралияға оралды.

In December 1943 No. 75 Squadron became part of No. 78 Wing, which in turn formed part of the newly established No. 10 Operational Group. This group had been formed to provide a mobile organisation capable of supporting the offensives in and around New Guinea which were planned for 1944. During the first half of 1944 the squadron frequently moved between air bases to support Allied operations and was based at Nadzab from January to March, Cape Gloucester from March to May, Tadji in May, Hollandia from May to June and Biak from June to July. During this period its role was to provide close air support for Australian and US ground troops and protect Allied shipping from air attack. No. 75 Squadron was stationed at Noemfoor from July to November 1944 where it conducted long range attacks on Japanese airstrips and shipping in the eastern islands of the Netherlands East Indies. No. 10 Operational Group was renamed the First Tactical Air Force (1TAF) on 25 October 1944; at this time No. 75 Squadron continued to form part of No. 78 Wing alongside No. 78 and No. 80 Squadrons. The squadron was ordered back to Biak by 1TAF on 2 November to provide air defence for the island, to the displeasure of the pilots who considered that they were "being taken out of the war". Only 149 sorties were flown from Biak before No. 75 Squadron returned to Noemfoor on 11 December. No. 75 Squadron and the rest of No. 78 Wing moved to Morotai in the Netherlands East Indies in late December 1944. The squadron arrived at Morotai on 21 December and flew 147 operational sorties that month during attacks on Japanese positions in the nearby Halmahera islands. Attacks on Halmahera and other islands in the NEI continued in early 1945, and No. 75 Squadron also flew sorties in support of US troops who were attacking the remaining Japanese on Morotai. From May 1945 No. 75 Squadron participated in the Borneo Campaign. While the squadron's ground crew landed on Tarakan with the invasion force in early May 1945, delays with repairing the island's airfield meant that its aircraft could not be deployed there until mid July rather than 3 May as had been originally planned. During this period No. 75 Squadron's pilots remained at Morotai but conducted little flying, causing their morale to decline. Once established at Tarakan the Kittyhawks attacked targets near Sandakan and supported Australian forces during the Battle of Balikpapan in the war's last weeks. Following the Japanese surrender No. 75 Squadron flew reconnaissance patrols over prisoner of war camps and continued general flying. The Kittyhawks were later flown to Oakey, Queensland and the ground crew returned to Australia in December 1945 on board the British aircraft carrier .

Қырғи қабақ соғыс

1945 жылдың желтоқсанынан 1946 жылдың мамырына дейін 75-ші эскадрилья Дениликинде орналасқан құрамдық бөлім ретінде сақталды, бір офицер мен үш авиатормен жұмыс істеді, және ешқандай ұшағы болған жоқ. 1949 жылдан 1952 жылдың басына дейін 75-ші эскадрилья оқу-жаттығу оқуларын жүргізді, оның ішінде жаңа ұшқыштарға «Vampire» ұшақтарын пайдалануды үйрету, сондай-ақ RAAF-қа жеткізілген «Vampire» ұшақтарын қабылдау рейстерін жасау кірді. Осы кезеңде эскадрильяның маңызды міндеті – «Gloster Meteor» ұшақтарымен жабдықталған 77-ші эскадрилья үшін пилоттарды Корея соғысындағы ұрысқа дайындау болды. 1952 жылдың наурыз айында Австралия үкіметі 78-ші қанатты қайта құруға және оны Мальтаға орналастыруға шешім қабылдады, онда ол Таяу Шығыста Кеңес Одағының ықпалына қарсы тұруға бағытталған британдық күштердің бір бөлігіне айналды. 75-ші және 76-шы эскадрильялар қанаттың ұшу бөлімдерін құру үшін таңдалды және 1952 жылдың шілдесінде Мальтадағы RAF Hal Far базасына келді, содан кейін Корольдік әуе күштерінен (RAF) жалға алынған «Vampire» ұшақтарымен жабдықталды. Мальтада орналасқан кезде қанат Жерорта теңізі аймағында және Еуропада көптеген оқу-жаттығуларға қатысты, соның ішінде 1953 жылы өткен, 2000 ұшақ пен 40 000 қызметкер қатысқан кең ауқымды НАТО жаттығуына қатысты. Сонымен қатар, қанат Елизавета II патшайымның тәж кию рәсіміне арналған салтанатты парадқа қатысты. 78-ші қанат 1953 жылдың маусым айында Та’ Қалидегі RAF базасына көшірілді және 1954 жылдың желтоқсан айының соңында Австралияға оралғанға дейін онда қалды. Австралияға қайта оралуға дайындалу кезінде 75-ші эскадрилья 1954 жылдың қараша айында таратылды. 75-ші эскадрилья 1955 жылдың сәуір айында Уильямтаунда қайта құрылды. Бастапқыда ол «Vampire» және «Gloster Meteor» истребительдерімен жабдықталды, бірақ 1957 жылдың басында олар CAC «Sabre» ұшақтарымен ауыстырылды. «Sabre» ұшақтарын пайдалану кезінде эскадрилья әуе қорғанысы жаттығулары үшін бірнеше рет Дарвинге жіберілді, мұндай жаттығуларға көбінесе RAF бөлімшелері қатысты. 1958 жылдың 8 желтоқсанында 75-ші эскадрилья 78-ші қанаттан бөлініп, RAAF Williamtown базасының тікелей басқаруына бағынған тәуелсіз бөлімге айналды. 1964 жылдың қараша айында эскадрильяның бірнеше пилоты Индонезия мен Малайзия арасындағы қақтығыстың күшеюіне байланысты Индонезия шабуылының қаупінен Дарвинге шұғыл түрде жіберілді. 75-ші эскадрилья 1964 жылдың желтоқсанында «Dassault Mirage III» истребительдерімен жабдықталған алғашқы австралиялық истребитель бөлімі болды және 1967 жылдың 1 тамызында осы ұшақтармен толыққандай жұмыс істейтін болып жарияланды. Кейіннен ол 1966 жылдың 2 мамырынан 1967 жылдың басына дейін Дарвинде «Mirage» жасағын орналастырды. Оқудан кейін 75-ші эскадрилья 1967 жылдың мамыр айында Малайзиядағы RAAF Butterworth базасына көшірілді. Осы базадан эскадрилья Малайзия Корольдік әуе күштерімен (RMAF), Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерімен (RNZAF), Сингапур Республикасы әуе күштерімен (RSAF) және кейде RAF қатысатын жаттығуларға қатысты. Butterworth базасындағы кезеңі бойында 75-ші эскадрилья 3-ші RAAF эскадрильясымен кезекпен Сингапурдың Тенгаһ әуе базасына алты «Mirage» ұшағынан жасақтарды жіберді, бұл жауапкершілік екі бөлім арасында әр үш ай сайын алмасып отырды. 1981 жылы Австралия үкіметі RAAF истребитель эскадрильясын Малайзиядан Дарвинге, Солтүстік территориядағы Катеринге жақын орналасқан RAAF Tindal базасының құрылысы аяқталғанға дейін көшіруге шешім қабылдады. 75-ші эскадрилья осы мақсатқа сай таңдалды және 1983 жылдың тамызында Дарвинге келді, содан бері ол Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Солтүстік территорияда тұрақты түрде орналасқан алғашқы истребитель эскадрильясы болды. Бөлім 1988 жылдың мамыр айында F/A 18 «Hornet» ұшақтарына көшуді бастады және сол жылдың қазан айында Тиндалға көшірілді.

From December 1945 to May 1946 No. 75 Squadron was maintained as a cadre located at Deniliquin and manned by one officer and three airmen without any aircraft. From 1949 to early 1952 No. 75 Squadron conducted training exercises, which included teaching new pilots to operate Vampires, as well as making acceptance flights of Vampires delivered to the RAAF. During this period a key role for the squadron was training pilots for combat in the Korean War with the Gloster Meteor equipped No. 77 Squadron. In March 1952 the Australian Government decided to reform No. 78 Wing and deploy it to Malta where it would form part of a British force which sought to counter the Soviet Union's influence in the Middle East. No. 75 and No. 76 Squadrons were selected to form the wing's flying units, and they arrived at RAF Hal Far in Malta during July 1952 and were equipped with Vampires leased from the Royal Air Force (RAF). While based at Malta the wing took part in numerous training exercises in the Mediterranean region as well as Europe, including a large scale NATO exercise in 1953 which involved 2,000 aircraft and 40,000 personnel. In addition, the wing participated in a royal review to commemorate the coronation of Queen Elizabeth II. No. 78 Wing moved to the RAF station at Ta' Qali in June 1953 where it remained until it returned to Australia in late December 1954. In preparation for its return to Australia No. 75 Squadron was disbanded in November 1954. No. 75 Squadron was reestablished at Williamtown in April 1955. It was initially equipped with Vampires and Gloster Meteor fighters, but these were replaced with CAC Sabre aircraft in early 1957. While operating Sabres the squadron made a number of deployments to Darwin for air defence exercises which often involved RAF units. On 8 December 1958 No. 75 Squadron transferred from No. 78 Wing to become an independent unit under the direct command of RAAF Base Williamtown. In November 1964 several of the squadron's pilots took part in an emergency deployment to Darwin when an Indonesian attack was feared as part of an apparent escalation of the Indonesia–Malaysia confrontation. The squadron became the first Australian fighter unit to be equipped with Dassault Mirage III fighters in December 1964 and was declared operational with these aircraft on 1 August 1967. It subsequently maintained a detachment of Mirages at Darwin from 2 May 1966 until early 1967. Following a period of training No. 75 Squadron transferred to RAAF Base Butterworth in Malaysia during May 1967. From this base the squadron took part in regular exercises with the Royal Malaysian Air Force (RMAF), Royal New Zealand Air Force (RNZAF), Republic of Singapore Air Force (RSAF) and occasional exercises involving the RAF. Throughout its period based at Butterworth No. 75 Squadron deployed detachments of six Mirages to Tengah Air Base in Singapore on a rotational basis with No. 3 Squadron RAAF, with this responsibility swapping between the two units every three months. In 1981 the Australian Government decided to withdraw a RAAF fighter squadron from Malaysia to Darwin pending the completion of RAAF Base Tindal near Katherine in the Northern Territory. No. 75 Squadron was the unit selected, and it arrived in Darwin in August 1983, becoming the first fighter squadron to be permanently based in the Northern Territory since World War II. The unit began to convert to F/A 18 Hornets in May 1988 and moved to Tindal in October that year.

Қазіргі рөлі

1999 жылдың соңында 75-эскадрилья жақыннан қолдау көрсету және әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін дайындыққа келтірілді. Алайда, индонезиялық күштердің тудырған қауіп-қатеріне қарамастан, олардың қызметі қажет болмады. 75-эскадрилья 1945 жылдан бері алғаш рет 2003 жылы Иракқа жасалған шабуылға Австралияның үлесі ретінде әрекетке кірісті. Австралия үкіметі 2003 жылдың 1 ақпанында Таяу Шығысқа F/A 18 эскадрильясын жіберетінін хабарлады және 14 75-эскадрильяның "Қорқыт" ұшағы 13-16 ақпан аралығында Диего Гарсия арқылы Тиндалдан Катардағы Әл-Удейд әуе базасына ұшты. 20 наурызда Ирак соғысы басталғаннан кейін эскадрилья бастапқыда танкерлер мен E-3 Sentry ұшақтары сияқты маңызды Коалиция ұшақтарын сүйемелдеуге пайдаланылды. Ирак әуе күштері қауіп төндірмейтіні анықталған соң, 75-эскадрильяның міндеті Коалицияның құрлықтағы күштеріне жақыннан қолдау көрсетуге және ирактық күштерге қарсы әуеден кедергі жасауға ауысты. Бұл миссиялар бастапқыда АҚШ армиясын қолдау мақсатында жүзеге асырылды, бірақ кейін эскадрилья АҚШ теңіз жаяу әскерін қолдауға бағытталды. Эскадрилья сондай-ақ 12 сәуірде Австралияның арнайы әуе күштері полкі мен 4-ші батальоны Аль-Асад әуе базасын басып алғанда оларға көмектесті. 75-эскадрилья 27 сәуірде соңғы рет ұрысқа шықты. Соғыс кезінде эскадрилья 350 ұрыс тапсырмасын орындап, 122 лазерлік басқарылатын бомба тастады. Осы операциялар кезінде эскадрилья 81-ші қанаттың басқа F/A 18 эскадрильяларынан ұшқыштармен күшейтілді. 75-эскадрильяның ұшақтары 2003 жылдың 14 мамырында Тиндалға оралды, ал оның жердегі экипажы келесі күні келді. Эскадрилья 2003 жылдың 27 қарашасында "Сокольник операциясы кезінде Иракта, Таяу Шығыс операциялар аймағындағы соғыс операцияларында үздік қызмет көрсеткені үшін" Құрметті дипломмен марапатталды. 2005 жылдың тамызында 75-эскадрильяның қазіргі және бұрынғы мүшелерінің тобы Тынық мұхиты соғысының аяқталуының 60 жылдығы мен Милн шығанағы шайқасының 63 жылдығын атап өту үшін Папуа-Жаңа Гвинеяға сапарлады. 2011 жылғы мәліметтер бойынша, 75-эскадрилья RAAF-тың F/A 18 ұшақтарымен жабдықталған ең ірі бөлімшесі болды. Эскадрилья RMAF, RNZAF, RSAF және АҚШ әскерилерінің бөлімшелерімен үнемі жаттығулар өткізіп, Delamere Air Weapons Range нысанының мүмкіндіктерін пайдаланды. 2014 жылғы мәліметтерге сәйкес, 75-эскадрилья 2021 жылдың соңында Lockheed Martin F-35A Lightning II истребительдеріне өтуді жоспарлаған. 2015 жылдың наурыз айында 75-эскадрильяның алты F/A 18A ұшағы ИДИЛ-ге қарсы әскери араласудың бір бөлігі ретінде Окра операциясы аясында Таяу Шығысқа жөнелтілді. Ұшақтар 1-ші эскадрильяның алты F/A 18F Super Hornet ұшағын алмастырды және сол айдың соңында ұрыс операцияларын бастады. Эскадрилья 2015 жылдың қыркүйегіне дейін Таяу Шығыста орналасты, содан кейін 77-эскадрильяның кезегіне берілді. 75-эскадрилья 2019 жылғы RAAF техникалық қызмет көрсету кубогымен марапатталды. Бұл F/A 18A ұшағын пайдаланатын соңғы RAAF бөлімшесі болды, ол 2021 жылдың 4 желтоқсанында соңғы рейсін жасады. Эскадрилья бес күннен кейін өзінің алғашқы F-35A Lightning ұшағын алды. Ол 2022 жылдың маусым айында 80 жылдығын, басқа да іс-шаралармен бірге F-35 ұшатын көрсетіліммен атап өтті.

During late 1999 No. 75 Squadron was placed on alert to provide close air support and air defence to protect the international forces which had deployed to East Timor as part of INTERFET. However, despite the threat posed by Indonesian forces, ultimately they were not required. No. 75 Squadron saw action for the first time since 1945 as part of the Australian contribution to the 2003 invasion of Iraq. The Australian Government announced that it would deploy a squadron of F/A 18s to the Middle East on 1 February 2003 and 14 No. 75 Squadron Hornets flew from Tindal to Al Udeid Air Base in Qatar via Diego Garcia between 13 and 16 February. Following the outbreak of the Iraq War on 20 March the squadron was initially used to escort high value Coalition aircraft such as tankers and E 3 Sentry aircraft. As it became clear that the Iraqi Air Force posed no threat, the role of No. 75 Squadron shifted to providing close air support to Coalition ground forces and air interdiction against Iraqi forces. These missions were initially flown in support of the US Army but the squadron was later switched to supporting the US Marine Corps. The squadron also supported the Australian Special Air Service Regiment and 4th Battalion, Royal Australian Regiment on 12 April when these units captured Al Asad Airbase. No. 75 Squadron flew its last combat sortie on 27 April. During the war the squadron flew 350 combat missions and dropped 122 laser guided bombs. During these operations the squadron was augmented with pilots from No. 81 Wing's other F/A 18 squadrons. No. 75 Squadron's aircraft returned to Tindal on 14 May 2003 and its ground crew arrived there the next day. The squadron was awarded a Meritorious Unit Citation on 27 November 2003 for "sustained outstanding service during warlike operations, in the Middle East Area of operations, over Iraq during Operation Falconer". In August 2005, a group of current and veteran members of No. 75 Squadron travelled to Papua New Guinea to commemorate the 60th anniversary of the end of the Pacific War, and the 63rd anniversary of the Battle of Milne Bay. As at 2011, No. 75 Squadron was the RAAF's largest F/A 18 equipped unit. The squadron regularly exercised with units from the RMAF, RNZAF, RSAF and US Military and conducted training using the facilities of the Delamere Air Weapons Range. As of 2014, No. 75 Squadron was scheduled to transition to Lockheed Martin F 35A Lightning II fighters from late 2021. In March 2015, six F/A 18As from No. 75 Squadron deployed to the Middle East during Operation Okra as part of the military intervention against ISIL. The aircraft replaced a detachment of six F/A 18F Super Hornets from No. 1 Squadron, and began flying combat operations late that month. The squadron was deployed to the Middle East until September 2015, when it handed over to the next rotation from No. 77 Squadron. No. 75 Squadron was awarded the 2019 RAAF Maintenance Trophy for its performance maintaining the ageing F/A 18As. It was the last RAAF unit to operate the F/A 18A, which made its final flight on 4 December 2021. The squadron received its first F 35A Lightnings five days later. It commemorated its 80th anniversary in June 2022 with, among other events, an F 35 flying display.