Акация флебофилла: Сирек кездесетін және қорғауға алынған түр
Acacia phlebophylla
Акация плебофилла (Buffalo sallow wattle) – Австралияда өсетін бұта/ағаш. Гүлдеу мерзімі, жапырақтары, гүлшоғырлары мен тұқымдары туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұршақ тұқымдас өсімдіктер түрі
Species of legume
Акация флебофилла, сондай-ақ Буффало сары ваттл және Маунт Буффало ваттл аттарымен танымал акация түрі, 5 метрге дейін биіктігі жететін, қисық бұта немесе кішкентай ағаш болып өседі. Бұл Акация альпинаның жақын туысы. Оның 4–14 см ұзындығында, 1,5–6 см енінде, ірі, эллипстік, жалпақ, көбінесе асимметриялық филлодалары бар, қалың тамырлары, былғарыдай сезім, айқын жүйкелері және торлы тамырлары бар. Көктемде (Австралияда маусымнан желтоқсанға дейін) 4–7 см ұзындықтағы тікенектерде кеңінен тараған, сары түсті, таяқша тәрізді гүлдер пайда болады, одан кейін қарашадан наурызға дейін 7–10 см ұзындықтағы бұршақтар жетіледі. Бұршақтар тар, түзу немесе сәл иілген, ішінде 5–10 эллипстік тұқым (ұзындығы 5–7,5 мм) болады. Жалғыз немесе жұптасқан тікенектердің ұзындығы 6 см-ге жетеді. Бұл түр тек Австралияның Виктория штатындағы Маунт Буффало Ұлттық паркіндегі биік гранитті беткейлерде ғана кездеседі, теңіз деңгейінен 350 метрден жоғары орманды және бұталы жерлерде, көбінесе гранитті тастардың арасында өседі. Бұл психоделикалық зат – диметилтриптамин (ДМТ) деп аталатын заттың табиғи, таза көзі болып табылады, ол өсімдіктің барлық бөлігінде басым алкалоид ретінде кездеседі. Дегенмен, қорғау мәселелеріне байланысты бұл түр триптаминге тиімді көз болып саналмайды, себебі төменде сипатталғандай. Оның орнына, Акация обтузифолия сияқты көп тараған түрлерді зерттеу ұсынылады. 2006 жылғы өрттен кейін жас өсімдіктердің филлодаларында диметилтриптамин мөлшерінің азайғаны немесе мүлдем болмауы туралы соңғы есептерде көрсетілген. Бұл жас өсімдіктердің өртке дейін болған ескі өсімдіктерге қарағанда жас болуымен байланысты деп есептеледі.
Acacia phlebophylla, a type of acacia also known by the names Buffalo sallow wattle and Mount Buffalo wattle, is a straggling shrub to small, twisted tree reaching up to 5 m in height. It is a close relative of Acacia alpina. It has large, elliptic, flat, commonly asymmetrical phyllodes 4–14 cm long, 1.5–6 cm wide, with coarse veins, a leathery feel, prominent nerves and reticulated veins. Deep yellow rod like flowers appear in spring (June–December in Australia), widely scattered on spikes 4–7 cm long, followed by 7–10 cm long legumes in November–March, narrow, straight or slightly curved, releasing 5–10 elliptical seeds, 5–7.5 mm long. Solitary or twinned spikes, to 6 cm long. Only known from the high altitude granite slopes of Mount Buffalo National Park, Victoria, Australia, where it occurs above 350 meters in woodlands and heathlands often amongst granite boulders. This is one of the purest natural sources of the psychedelic drug dimethyltryptamine, also known as DMT, which occurs as the predominant alkaloid throughout the plant. However, due to conservation issues this species is not considered a viable source of tryptamines, as outlined below. A much more common species such as Acacia obtusifolia, should be researched instead. Recent reports on regrowth after the 2006 bushfires indicates that the phyllodes of young plants have little to no dimethyltryptamine content. This is presumed to be due to the young age of the plants versus the old growth that stood before the fire.
Қорғау
Бұл түрге күтім жасау қажет, себебі ол бір популяциядан немесе метапопуляциядан тұрады, және жылдар бойында бұта өрттері мен саңырауқұлақ инфекцияларынан зардап шекті. Акация флебофилла Виктория штатының Тұрақтылық және қоршаған орта департаменті тарапынан сирек кездесетін және қорғауға алынған түр ретінде тізілген. Бұл популяцияның тірі қалуына үлкен алаңдаушылық бар, әсіресе саңырауқұлақ патогендері мен басқа да бұзылулардың қаупіне байланысты. (Бұл саңырауқұлақ патогенін таратуға жергілікті араның белгілі бір түрінің қатысы болуы мүмкін.) Өсімдіктердің арасындағы тұрақтарды аралап жүруге кеңес берілмейді, себебі саңырауқұлақ патогенін тарату қаупі бар, ал қазіргі уақытта бұл оларға ең үлкен қауіпті құрайды. Көптеген жағдайларда өсімдіктің мол өсуі байқалатын болса да, консервациялық мақсаттарда оны дәрі-дәрмек алу үшін пайдалануға болмайды. Ex situ жағдайында өсіруге жасалған әрекеттер көбінесе сәтсіз аяқталады және өсімдіктер 3 жылдан кейін қурап қалады. Егер өсіру сәтті болса, өсімдіктерді триптамин өндіру үшін пайдаланбастан, пісіп, кейін қалпына келтіру үшін тұқымдар өндіруіне мүмкіндік беру маңызды. Денсау өсімдіктер Гаттон, Квинсленд штатында, сондай-ақ Оңтүстік Австралиядағы Медоуз және Ирландиядағы жеке бақшаларда кездеседі, бұл өсімдіктің өсіруде қиын емес екенін немесе альпілік ортамен ғана шектелмейтінін көрсетеді.
Care must be taken with this species as it consists of one population or metapopulation which has been ravaged over the years by bush fires and fungal infections. Acacia phlebophylla is listed as rare and threatened by the Victoria Department of Sustainability and Environment. There is significant concern for the viability of this population, particularly with the threat of fungal pathogens and other disturbances. (A particular species of local wasp may be associated with the transmission of this fungal pathogen.) Looking/walking amongst them from stand to stand has been strongly advised against, due to the risk of spreading the fungal pathogen which at the moment is their greatest threat. Though there are many accounts of bountiful regrowth, this species should not be used for the extraction of drugs for conservation reasons. Attempts at ex situ cultivation have been mostly unsuccessful and have usually resulted in plants dying at 3 years. If cultivation is successful, it is important that plants are allowed to mature and produce seeds for eventual rehabilitation rather than used for tryptamine production. Healthy plants exist in private gardens near Gatton, Queensland as well near Meadows in South Australia and in Ireland, indicating the plant is not as recalcitrant in cultivation or restricted to its alpine environment as was once thought.