Кіріспе
Сызық теориясындағы модель. Теориялық физикада, екілік резонанс моделі (1968–1973) жылдары күшті өзара әрекеттесудің S-матрицалық теориясы ретінде Сызық теориясының алғашқы зерттелу кезеңінде пайда болды.
In theoretical physics, a dual resonance model arose during the early investigation (1968–1973) of string theory as an S matrix theory of the strong interaction.
Шолу
Екілік резонанс моделі s арнасы шашырауының амплитудасы мезондар арасындағы t арнасы шашырауының амплитудасымен және Редж траекториясымен дәл сәйкес келетіндігі туралы байқауға негізделген. Ол 1968 жылы Габриэле Венецианоның 4 бөлшектік амплитуда үшін жасаған Эйлер бета функциясы моделімен басталды, бұл модель s–t қиылыс симметриясын нақты көрсетеді, Редж полюстері немесе резонанстар арқылы сипаттама арасындағы дуализмді көрсетеді және s және t арналарын байланыстыратын сызықты емес шекті энергиялық қосынды ережелеріне жабық түрдегі шешім ұсынады. Венециано формуласы тез арада бірдей тұрақты N бөлшектік амплитудаға жалпыланды, оған Йоичиро Намбу, Холгер Бех Нильсен және Леонард Сускинд ұзартылған бір өлшемді сыбықтың қозғалысын сипаттайтын шексіз қарапайым гармоникалық осцилляторлар тұрғысынан физикалық түсіндірме берді, содан кейін "сыбық теориясы" деген атау пайда болды. Екілік резонанс модельдерін зерттеу 1968 және 1973 жылдар аралығында салыстырмалы түрде танымал зерттеу тақырыбы болды. Ол тіпті MIT-де Серхио Фубини мен Венециано бірге жоғары білім беру курсы ретінде қысқа мерзімге оқытылды, олар ортақ мақаланың авторлары болды. 1973 жылы кванттық хромодинамика теориялық зерттеулердің басты бағытына айналғанда (негізінен оның асимптотикалық бостандығының теориялық тартымдылығына байланысты) бұл модель тез арада маңызын жойды.