Кіріспе
Жозеф Т. Анжело (16 ақпан 1896 – 23 шілде 1978) – Бірінші дүниежүзілік соғыстың американдық ардагері және Ерекше қызмет орденінің иегері. АҚШ армиясына қатысудан бұрын Анжело ДуПонт ұнтақ зауытында жұмыс істеді, ал кейіннен 1930 жылдардағы Бонус армиясы қозғалысына қатысты.
Joseph T. Angelo (16 February, 1896 – 23 July, 1978) was an American veteran of World War I and recipient of the Distinguished Service Cross. Prior to joining the U. S. Army, Angelo worked for the Du Pont Powderworks, and was later involved in the Bonus Army movement of the 1930s.
Соғыс қызметі
Анджело 1918 жылғы 26 қыркүйекте Мёз-Аргонн шабуылы кезінде болашақ генерал Джордж С. Паттон басқаратын 304-ші танк бригадасының полковнигінің (батыры) ретіндегі іс-әрекеттері үшін "Құрметті қызмет орденімен" марапатталды. Жаудың отына түсіп, үлкен батылдық танытқан Анджело Паттонды қауіпсіз жерге сүйреп әкетті. Осылайша ол бір күні американдық аңызға айналатын адамның өмірін сақтап қалды. Оның орденге қоса берілген мақтау қағазында былай делінген: 1919 жылдың көктемінде американдық газеттерде Паттон Анджелоны "американдық армиядағы ең батыл адам екеніне күмән жоқ. Мен оған тең келер адамды көрген емеспін" деп мәлімдеген сұхбат жарияланды. Сұхбаттасушының айтуынша, Анджело келесідей мәліметтерді айтып бергенде "қатты қызарып, ызаланды": [Біз] таңғы сағат 6:30-да шабуылға шықтық. Біз 150 танкпен тығыз тұманның ішінде жылдық. Мен полковникке жеке көмекші болғандықтан, онымен бірге жылдық. Біздің тобымызда он бес адам және екі бірінші лейтенант болды. Танкілер бізді қуды. Мен полковникпен бірге жүрдім, бірақ біз жол айырысына келгенде полковник маған сол жерде қалып, немістерге назар салмауды айтты. Мен қызметімді атқап тұрғанда, екі американдық жаяу әскері келіп өтті. Мен олардың қандай міндеті бар екенін сұрадым, олар "жай ғана тазалау жұмыстарын жасап жатырмыз" деп жауап берді. "Жарайды", дедім, "егер сіздер кетпесеңіздер, немістер бізді оққа толып тұрғандықтан, сіздер де оққа ұшырайсыздар". Бірнеше жарылғыш снаряд жарылғанда, жаяу әскерлері бір сарайға тығылды. Сәтке соң, снаряд сарайға тиді. Жаяу әскерлері жарылып кетті. Сәтке соң, мен бір бұтаның артынан екі неміс пулеметшісін көрдім, олар маған оқ атты. Мен де оқ жауаптап, біреуін өлтірдім, ал екіншісі қашып кетті. Алдымнан келе жатқан полковник бір төбенің үстіне шығып: "Джо, сен төменде оқ атып жатырсың ба?" - деп айқайлады. Содан кейін тозақ ашылғанын сезіндім. Пулеметтерден оқтар жаңбыр сияқты төгілді. "Кел, осы ұяларды тазалайық", - деп айқайлады полковник, мен онымен бірге төбеге көтерілдім. Полковник ашуланып, біздің жігіттер неліктен осы ұяларды бұзуға тырыспайтынын түсінбейді. Ол танктердің қозғалмай тұрғанын көріп, мені капитан [Мэт] Инглиштің (кейін қаза тапқан) кездесуге жіберді, себебін анықтау үшін. Танкілер лайға батып қалды. Полковник маған онымен бірге жүруді бұйырды. Ол танктерге жеткенде, лайға терең батып, қақпақпен танктерді қазып, босатып жіберді. Басқа адамдармен бірге қаздық. Немістер қатты артиллериялық оқтарды жіберді, бірақ ақырында біз танктерді қозғалтып, төбеден алып өттік. Полковник мұнда өз офицерлері қаза тапқандықтан, не істеу керектігін білмейтін жаяу әскерді кездестірді. Полковник оларды танк бөлімшесіне орналастыруды тапсырды. Кейін полковник маған бұрыштап барып, пулемет ұяларын жоюды бұйырды. "Бізге он бес адам еріп алып, оларды ертіп қайтыңдар!" - деп бұйырды. "Кешіріңіз, бірақ олардың бәрі де өлтірілді", - дедім мен. "Құдай-ау! Барлығы да жоғалып кеткен жоқ па?" - деп ойлап, полковник жылап жіберді. Мен оған жаяу әскерлерінің пулеметтерден өлтірілгенін айтсам, ол мені өзімен бірге алып кетуге бұйырды. Мен полковник есі дұрыс емес деп ойладым, оны ұстап алдым. Ол мені шашынан ұстап, сезіміне келтірді. Содан кейін мен оның соңынан ердім. Біз отыз метрге дейін бардық, ал полковник аяғына оқ тиіп құлап түсті. Мен полковникке снаряд ойығына кіруге көмектестім, оның жараларын тастап, айналадағы жағдайды бақыладым. Бізді снарядтар қоршап тұрды. Екі сағаттан кейін полковник қайтадан оянып, майор Бреттке барып, оған танк корпусының (304-ші бригада) басқаруын тапсыруды бұйырды. Мен оны тауып, солай істедім. Содан кейін мен полковникке хабарластым. Бірнеше сәттен кейін полковник үш танкпен, біреуі француз, екеуі американдық, снаряд ойығынан жиырма метр қашықтықта қоныстанды. "Онда шығып, танктерді шашыратып тастаңдар, әйтпесе оларды жарылқаймыз", - деп бұйырды полковник. Мен дереу шығып, бұйрық беріп, қайтадан келдім. Американдық танктер қашып кетті, бірақ француз танк жарылып, адамдары қаза тапты. Содан кейін полковник маған танктердің астымызға түсуіне жол бермеу үшін, оқ жауған жердің үстіне көтерілуді бұйырды. Сонда полковник: "Джо, сіз кеткеннен бері немістер осы жерді тозаққа айналдырды. Танк алып, ұяларды жойып жіберіңіздер". Осыны істеп, мен полковникті артқы қатарға көтеріп алып баратын төрт жаяу әскерді таптым.
In the spring of 1919, an interview appeared in American newspapers in which Patton declared Angelo "without doubt the bravest man in the American Army. I have never seen his equal." According to the interviewer, Angelo began "blushing furiously" as he related the following details:
[W]e went over the top at 6:30 in the morning. We had 150 tanks on the move and were plowing through a dense fog. As I was the Colonel's orderly I accompanied him in the advance. We had fifteen men and two first lieutenants in our party. The tanks followed us. I was walking by the side of the Colonel, but when we came to a crossroad the Colonel told me to remain there and be on the watch for Germans. While I was on duty two American Doughboys came along. I asked them what what [sic–their] mission was they replied that they were 'just mopping up.' 'Well,' I said, 'if you don't get out of here you will get mopped up, as the Germans are pouring plenty of lead our way.' When several high explosive shells burst the Doughboys took refuge in a shack. A moment later a shell hit the shack. The Doughboys were blown to atoms. A moment later I saw two German machine gunners from behind a bush and they fired on me. I returned the fire and killed one; the other one beat it. The Colonel, who was ahead of me, appeared on top of a knoll and shouted: 'Joe, is that you shooting down there?' Then I thought sure hell had broken loose. Bullets from machine guns just naturally rained all around. 'Come on, we'll clean out these nests,' shouted the Colonel, and I followed him up the hill. The Colonel was sore and couldn't understand why our boys couldn't break up those nests. Then he saw the tanks were not moving and sent me to see Captain [Math] English [who would later be killed] . to find out the cause. The tanks were stuck in the mud. The Colonel ordered me to follow him and when he reached the tanks, almost hub deep in the mud, he grabbed a shovel and began digging the tanks free. Other men and I also got busy digging. The Germans were sending across a heavy artillery fire, but finally we got the tangs [sic—tanks] moving and took them over the hill. The Colonel here found some infantrymen who did not know what to do, as their officers had been killed. The Colonel instructed me to place them with the tank detachment. Later the Colonel told me to get around to the side and wipe out the machine gun nests. 'Take fifteen men with you,' he ordered. 'I'm sorry,' I told him, 'but they have all been killed.' 'My God! They are not all gone?' the Colonel cried. When I told him the infantrymen had been killed by machine guns he ordered me to accompany him, declaring he would clear them out. I thought the Colonel had gone mad, and grabbed him. He grabbed me by the hair and shook me to my senses. Then I followed him. We went about thirty yards and the Colonel fell with a bullet in his thigh. I assisted the Colonel into a shellhole, bandaged his wounds and took observations of our surroundings[.] Shells flew all about us. Two hours later the Colonel revived and ordered me to go to Major [Sereno] Brett and instruct him to assume command of the tank corps [sic—304th Brigade]. I found him and did so. Then [I] reported back to the Colonel. A few moments later the Colonel, with three tanks, one French and two American, camped about twenty yards from the shellhole. 'Jump out there,' the Colonel ordered, 'and scatter those tanks or they will be blown up.' I rushed out, gave the order and came back again. The American tanks got away, but the French tank was shot to pieces and the men killed. The colonel then ordered me to get out on top of our shellhole and prevent any oncoming tanks from getting below us, the fire from the enemy being terribly heavy. Then the Colonel said, 'Joe, the Germans have been making this shell hole a living hell since you left. Get a tank and wipe out those nests.' This was done and after that I found four infantrymen who carried the Colonel to the rear.
Ұлы депрессия және бонус армиясы
1932 жылы Паттон әйгілі әскери мансабын жалғастырып жатқанда, Анджело азаматтық өмірге қайтып келді. Ол жұмыссыз болды және көптеген ардагерлер сияқты Ұлы депрессияның салдарынан қиын жағдайға түсті. Сондықтан ол Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерінің соғыстағы еңбегі үшін ақшалай сыйақы талап еткен "Бонус армиясы" қозғалысына қосылды. Мәселенің түйіні сол еді, ардагерлерге сыйақы беріледі деп уәде берілген, бірақ оны 1948 жылға дейін алуға мүмкіндік болмады (ақша соңында 1936 жылы төленді). Депрессияның ауыр жағдайын ескере отырып, Анджело сияқты ардагерлер сыйақыны дереу төлеуді талап етті. Ардагерлер президент Герберт Гувердің үкіметіне қарсы наразылық көрсету үшін Вашингтон қаласына шеру ұйымдастырып, лагерьлер құрды.