Аустралия Корольдік Әуе Күштерінің 1-ші эскадрильясы

Кіріспе

Австралия Корольдік Әуе күштерінің эскадрильясы

No. 1 эскадрилья – Австралия Корольдік Әуе күштерінің (АҚҚ) эскадрильясы, штаб-пәтері Квинсленд штатындағы Амберли әуе базасында орналасқан. Ол No. 82-ші қанатқа бағынышты, Air Combat Group құрамында және Boeing F/A 18F Super Hornet көп мақсатты истребительдерімен жабдықталған. Эскадрилья 1916 жылы Австралияның Ұшу корпусы құрамында құрылды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Синай және Палестина науқандарында қатысты. Ол Royal Aircraft Factory B.E.2, B.E.12, Martinsyde G.100 және G.102, сондай-ақ Airco DH.6, Bristol Scout және Nieuport 17 ұшақтарын пайдаланды, ал 1917 жылдың қазан айында R.E.8, желтоқсан айында Bristol Fighter ұшақтарымен қайта жабдықталды. 1917-18 жылдары эскадрильяның командирі майор Ричард Уильямс болды, кейіннен ол «RAAF-тың әкесі» деп танылды. 1919 жылы таратылған No. 1 эскадрилья 1922 жылы RAAF құрамында қайта құрылды және үш жылдан кейін операциялық бөлімше ретінде қайта жабдықталды. Бастапқыда Airco DH.9 және Royal Aircraft Factory S.E.5 ұшақтарынан тұрған эскадрилья 1930 жылдары арнайы бомбалаушы рөлін атқарды, негізінен Hawker Demon, сондай-ақ Westland Wapitis және Bristol Bulldog ұшақтарын пайдаланды, ал Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Avro Anson ұшақтарымен қайта жабдықталды. 1940 жылы Lockheed Hudson ұшақтарына ауысқан No. 1 эскадрилья Малайя және Голланд Шығыс Индиясы науқандарында қатысты, 1942 жылы кадрлық құрамға дейін азайтылар алдында ауыр шығындарға ұшырады. Келесі жылы Bristol Beaufort ұшақтарымен қайта құрылып, 1945 жылы Голланд Шығыс Индиясындағы операциялар үшін de Havilland Mosquito ұшақтарымен қайта жабдықталды. Соғыс аяқталғаннан кейін қайтадан кадрлық құрамға дейін азайтылған No. 1 эскадрилья 1948 жылы Амберлиде No. 82-ші қанат құрамында Avro Lincoln ауыр бомбалаушы ұшақтарымен қайта құрылды. 1950 жылдан 1958 жылға дейін Сингапурда орналасқан эскадрилья Малайядағы төтенше жағдай кезінде миссияларды орындады, онда ол коммунистік партизандарға қарсы одақтас әуе науқанының негізгі күшін құрады. Австралияға оралғаннан кейін эскадрилья English Electric Canberra реактивтік бомбалаушы ұшақтарымен жабдықталды. 1970 жылдан 1973 жылға дейін General Dynamics F 111C айналмалы қанатты бомбалаушы ұшақтары жеткізілгенге дейін уақытша шешім ретінде АҚШ Әуе күштерінен жалға алынған McDonnell Douglas F-4 Phantom II ұшақтарын пайдаланды. F-111 37 жыл бойы қызмет етті, 2010 жылы Super Hornet ұшағымен ауыстырылды. 2014-2015 жылдары және 2017 жылы Super Hornet эскадрильясы Таяу Шығысқа «Ислам мемлекетіне» қарсы күреске Австралияның үлесі ретінде жіберілді.

No. 1 Squadron is a Royal Australian Air Force (RAAF) squadron headquartered at RAAF Base Amberley, Queensland. It is controlled by No. 82 Wing, part of Air Combat Group, and is equipped with Boeing F/A 18F Super Hornet multi role fighters. The squadron was formed under the Australian Flying Corps in 1916 and saw action in the Sinai and Palestine campaigns during World War I. It flew obsolete Royal Aircraft Factory B. E.2s, B. E.12s, Martinsyde G.100s and G.102s, as well as Airco DH.6s, Bristol Scouts and Nieuport 17s, before re equipping with the R. E.8 in October 1917 and finally the Bristol Fighter in December. Its commanding officer in 1917–18 was Major Richard Williams, later known as the "Father of the RAAF". Disbanded in 1919, No. 1 Squadron was re formed on paper as part of the RAAF in 1922, and re established as an operational unit three years later. Initially a composite formation of Airco DH.9s and Royal Aircraft Factory S. E.5s, it took on a specialist bomber role in the 1930s, flying mainly Hawker Demons but also Westland Wapitis and Bristol Bulldogs, before re equipping with Avro Ansons on the eve of World War II. Converting to Lockheed Hudsons in 1940, No. 1 Squadron saw action in the Malayan and Dutch East Indies campaigns, and suffered severe losses before being reduced to cadre in 1942. It was re formed with Bristol Beauforts the following year, and re equipped with de Havilland Mosquitos in 1945 for further operations in the Dutch East Indies. Reduced to cadre once more after the war ended, No. 1 Squadron was re established at Amberley in 1948 as an Avro Lincoln heavy bomber unit under No. 82 Wing. From 1950 to 1958 it was based in Singapore, flying missions during the Malayan Emergency, where it bore the brunt of the Commonwealth air campaign against communist guerrillas. When it returned to Australia it re equipped with English Electric Canberra jet bombers. It operated McDonnell Douglas F 4 Phantom II leased from the USAF from 1970 to 1973, as a stop gap pending delivery of the General Dynamics F 111C swing wing bomber. The F 111 remained in service for 37 years until replaced by the Super Hornet in 2010. In 2014–15, and again in 2017, a detachment of Super Hornets was deployed to the Middle East as part of Australia's contribution to the war against the Islamic State.

Рөл және жабдық

1-ші эскадрилья Квинсленд штатындағы Амберли әуе базасында орналасқан және No. 82-ші қанаттың құрамында, ол Әуе шабуылы тобының бөлігі болып табылады. Оның міндеттеріне ауадан ауаға және ауадан жерге соғыс жүргізу кіреді. Эскадрилья "Соққы беретін Бірінші" деген лақап атымен танымал. Оның гербінде "Иерусалим кресінің үстіне құлайтын Австралиялық кукабурасы" бейнеленген, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Палестинада 1-ші эскадрильяның ұшқышы Франк Макнамара көрсеткен Виктория кресімен марапатталған ерлігін символдайды. Эскадрильяның ұраны – Videmus Agamus ("Көреміз және соққы береміз"). Эскадрилья Boeing F/A 18F Super Hornet көп мақсатты истребительдерін пайдаланады, алғашқысы 2010 жылдың наурыз айында қолданысқа енді. Super Hornet бұрын RAAF қолданған "классикалық" McDonnell Douglas F/A 18 Hornet-тен үлкен, көбірек қару-жарақ тасымалдай алады және жанармай сыйымдылығы жоғары. Ол 20 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған және әуеден ауаға, кемеге қарсы ракеталармен, сондай-ақ әртүрлі әуеден жерге бомбалар мен ракеталармен қарулануы мүмкін. Ұшқыш пен әуе шабуылы офицерінен (ACO) тұратын экипаж, бір мезгілде әуеде де, жерде де мақсаттарды жоюға қабілетті. RAAF-тың Airbus KC 30A көп мақсатты жанармай құюшы көліктерімен ұшу кезінде жанармаймен толықтырылуы мүмкін. Super Hornet-терге 1-ші эскадрильяның техникалық қызметкерлері операциялық деңгейде қызмет көрсетеді, ал ауыр техникалық жөндеулер Boeing Defence Australia және басқа мердігерлер жүргізеді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Жоқ, 1-эскадрилья 1916 жылғы қаңтарда Виктория штатының Пойнт Кук қаласында Австралия ұшу корпусының (АФК) бөлімшесі ретінде лейтенант-полковник Эдгар Рейнольдстың басшылығымен құрылды. 28 офицер, 195 әуеші, ұшақтары жоқ және жаттығулары жеткіліксіз болғандықтан, 1916 жылғы наурыздың ортасында Мысырға аттанды, бір айдан кейін Суэцке жетті. Онда ол Корольдік ұшу корпусының (RFC) 5-қанатының бақылауына өтті. RFC-де қызмет ететін австралиялық майор Фостер Ратледж 1 маусымда басшылыққа келді. Англия мен Мысырда оқығаннан кейін, 12 маусымда 17-эскадрильяға тиесілі ұшақтарды иеленгеннен кейін, бөлім жедел әрекет етуге дайын деп жарияланды. Алайда, оның үш тобы Синай шөліндегі әртүрлі базаларда бөлек жұмыс істеді және эскадрилья желтоқсанға дейін қайта біріге алмады. Бұл кезеңде Синай кампаниясының басты міндеттері – британ армиясы үшін барлау (әуе суретін түсіруді қоса) және артиллерияны бақылау болды. 14-эскадрильяға қарасты 1-эскадрилья ұшқыштары шілде және тамыз айларында Романи шайқасына қатысты. Қыркүйек және қазан айларында капитан Освальд Уатт пен капитан Ричард Уильямс басқаратын B және C топтары Синайдың солтүстігінде Австралияның жеңіл атты әскерін қолдау үшін бомбалау және барлау миссияларын орындады. 1916 жылғы 12 қыркүйекте британдықтар 1-эскадрильяны 67 (Австралия) эскадрильясы RFC деп атауды бастады. Бұл практика 1918 жылғы қаңтарға дейін жалғасты, содан кейін бөлім ресми түрде 1-эскадрилья АФК деп аталды. 16 қазанда Б.Э.2 ұшақтарын толықтыру үшін бірнеше Martinsyde G.100 бір орындық истребительдерінің біріншісін алды. Ескіргенімен, «Тинсайд» Б.Э.2-ден айтарлықтай жылдам болды және алға бағытталған пулеметтермен қаруланды. 11 қарашада Б.Э.2 ұшақтарына қарсы рейдке қатысуға дайындалып тұрғанда, лейтенант Лоуренс Уэкет өзі жасаған тіреу құрылғысын пайдаланып, Б.Э.2 ұшағының үстіне пулемет орнатуға қол жеткізді. Әр топқа желтоқсаннан бастап Bristol Scout ұшағы да берілді, бірақ ол да ескірген және қуаты жеткіліксіз болды, сондықтан эскадрилья үш ай ішінде осы типті пайдалануды тоқтатты. Басқа ескі үлгілердің ішінде Airco DH.6, Martinsyde G.102 және Nieuport 17 болды. 1917 жылғы наурыз айында эскадрилья осы уақытқа дейін жүргізген ең ауыр бомбалау кампаниясын өткізді. Әдеттегі қару-жарағы жетіспегендіктен, ұшқыштар Газа-Бер-Шеба сызығындағы түрік күштеріне гаубица снарядтарын тастап, импровизация жасады. 20 наурыздағы осындай миссияның бірінде лейтенант Фрэнк Макнамара жаудың отына түскен Martinsyde ұшағында, B.E.2 ұшағы құлаған жолдасын құтқарып, Виктория кресімен марапатталды. 26 наурызда 1-эскадрилья Газа шайқасының бірінші кезегіне қатысты. Келесі күні ол өзінің алғашқы жауынгерлік қазасын тапты, оның бір Б.Э.2 ұшағы неміс Rumpler ұшағымен шабуылға ұшырады. Бөлім 19 сәуірде Газа шайқасының екінші кезегіне қатысты. Бұл шабуыл одақтастар үшін сәтсіз аяқталды. Кейін «RAAF-тың әкесі» деп аталған Уильямс мамыр айында эскадрилья басшылығын қабылдады. Сол айда екі Б.Е.12 ұшағы жеткізілді. Martinsyde сияқты, олар да алға бағытталған пулеметпен қаруланды және Б.Е.2 ұшақтарына сүйемелдеу үшін пайдаланылды. Маусым айына қарай, жазғы ыстық ауа райынан туындаған техникалық мәселелер және жаңа неміс Albatros барлаушыларының қатері Б.Е.2 ұшақтарын тиімсіз етті, сондықтан Уильямс жаңа үлгілерді жеделдетіп сұрады. Соңғы уақытта заманауи ұшақтар жеткізілді, алдымен қазан айында Royal Aircraft Factory R.E.8, содан кейін желтоқсан айында Bristol F.2 Fighter. 1-эскадрилья 1917 жылғы 5 қазанда Палестина бригадасының 40-шы (армия) қанатына қосылды. 22 және 24 қарашада эскадрилья Иерусалим шайқасы кезінде Бире ауылын бомбалады. Оның 29 растаулы әуедегі жеңісінің біріншісі, Albatros үстінен, 1918 жылғы 3 қаңтарда болды. 1918 жылғы ақпанда Эрихоны басып алуға эскадрилья көмектесті. Наурыз айында Амманға жасалған бірінші Трансжордандық шабуылға және бір айдан кейін Шунет Нимрин мен Эс Салтқа жасалған екінші Трансжордандық шабуылға дейін әуе шабуылдарын және барлау жұмыстарын жүргізді. Сонымен қатар, Эс Салтқа және Джиср-эд Дамиеге жақындаған кезде және шайқас кезінде барлау миссияларын орындады. Наурыз айының соңына қарай ол 18 Bristol Fighter ұшағымен жабдықталды, олар барлық басқа типтерді алмастырды. Уильямс маусым айында 40-шы қанатты басқаруға тағайындалды. 1918 жылғы тамыздан бастап 1-эскадрильяның мүшелері, оның ішінде оның үздік ұшқыштарының бірі, лейтенант Росс Смит, оларды неміс бомбалауынан қорғау үшін полковник Т.Э. Лоуренстің араб армиясына қосылды. Қыркүйекте эскадрилья Handley Page O/400 ұшағын пайдалануды бастады, ол Таяу Шығыстағы жалғыз одақтас ауыр бомбалаушы және АФК ұшақтаған жалғыз қос қозғалтқышты ұшақ болды. Қазан айына қарай Bristol ұшақтары Рамлехтен Хайфаға көшті және айдың ортасына қарай өте кең аумақты барлау және күзетуге міндеттелді, кейде Раяк, Хомс, Бейрут, Триполи, Хама, Алеппо, Киллис және Александретта қалаларының үстінен ұшып өтті. Олар 2 қазан күні Раяк әуежайында 32 неміс ұшағы тастап кетілген немесе өртенген жерлерді бомбалады. 19 қазан күні, Дераадағы шайқастан кейін ортасынан бері көрінген алғашқы неміс ұшағы пайда болды. Смит және тағы бір ұшқыш DFW екі орындық ұшағын жерге қондырып, неміс ұшқышы мен бақылаушысы қауіпсіз жерге шыққаннан кейін, ұшаққа жарық шашыратып, жойды. 31 қазан күні Түркиямен жасалған бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін эскадрилья желтоқсан айында Рамлехке, ал 1919 жылғы ақпан айында Кантарға көшті. Онда оның мүшелері генерал сэр Эдмунд Алленбидің жеке алғысымен қарсы алынды, ол олардың «әуеде абсолюттік басымдыққа» қол жеткізгенін атап өтті, бұл одақтастардың кампаниясындағы маңызды фактор болды.

No. 1 Squadron was established as a unit of the Australian Flying Corps (AFC) at Point Cook, Victoria, in January 1916 under the command of Lieutenant Colonel Edgar Reynolds. With a complement of 28 officers, 195 airmen, no aircraft and little training, it sailed for Egypt in mid March 1916, arriving at Suez a month later. There it came under the control of the 5th Wing of the Royal Flying Corps (RFC). Major Foster Rutledge, an Australian serving in the RFC, took command on 1 June. After training in England and Egypt, the unit was declared operational at its new headquarters in Heliopolis on 12 June, when it took over aircraft belonging to No. 17 Squadron RFC. Its three flights were, however, operating in isolation at different bases in the Sinai Desert, and the squadron did not reunite until December. Flying primitive and poorly armed Royal Aircraft Factory B. E.2 two seat biplanes, its primary roles during this period of the Sinai campaign were reconnaissance—including aerial photography—and artillery spotting for the British Army. No. 1 Squadron pilots attached to No. 14 Squadron RFC took part in the Battle of Romani in July and August. In September and October, B and C Flights, led by Captains Oswald Watt and Richard Williams respectively, undertook bombing and reconnaissance missions in support of the Australian Light Horse in northern Sinai. On 12 September 1916, the British began to refer to No. 1 Squadron as No. 67 (Australian) Squadron RFC. This practice continued until January 1918, when the unit officially became known as No. 1 Squadron AFC. The unit received the first of several Martinsyde G.100 single seat fighters to augment the B. E.2s on 16 October; although considered obsolete, the "Tinsyde" was substantially faster than the B. E.2, and armed with forward firing machine guns. Shortly before the squadron took part in a bombing raid against Beersheba on 11 November, Lieutenant Lawrence Wackett managed to fix a machine gun to the top plane of one of the B. E.2s, using a mount he designed himself. Each flight was also assigned a Bristol Scout beginning in December, but it too was obsolete and under powered, and the squadron ceased operating the type within three months. Other older models issued to the unit included the Airco DH.6, Martinsyde G.102 and Nieuport 17. March 1917 saw the heaviest bombing campaign carried out by the squadron to date; short of its regular ordnance, the pilots improvised by dropping howitzer shells on Turkish forces along the Gaza–Beersheba line. During one such mission on 20 March, Lieutenant Frank McNamara earned the Victoria Cross for landing his Martinsyde in the desert under enemy fire and rescuing a fellow pilot whose B. E.2 had been forced down. On 26 March, No. 1 Squadron took part in the First Battle of Gaza; it suffered its first combat death the next day, when one of its B. E.2s was attacked by a German Rumpler. The unit participated in the Second Battle of Gaza on 19 April; like its predecessor, the attack was a failure for the Allies. Williams, later known as the "Father of the RAAF", assumed command of the squadron in May. Two B. E.12s were delivered the same month; like the Martinsydes, they were armed with a forward firing machine gun and employed as escorts for the B. E.2s. By June, mechanical issues caused by hot summer weather and the threat from new German Albatros scouts were rendering the B. E.2s largely ineffective, and Williams urgently requested newer models. Modern aircraft were eventually delivered, first the Royal Aircraft Factory R. E.8 in October, and then the Bristol F.2 Fighter in December. No. 1 Squadron joined the 40th (Army) Wing of the RFC's Palestine Brigade on 5 October 1917. On 22 and 24 November, the squadron bombed Bireh village during the Battle of Jerusalem. The first of its 29 confirmed aerial victories, over an Albatros, occurred on 3 January 1918. The squadron supported the Capture of Jericho in February 1918. It carried out air raids and reconnoitred prior to the First Transjordan attack on Amman in March and prior to the Second Transjordan attack on Shunet Nimrin and Es Salt a month later; it also flew reconnaissance missions during the advance to and fighting near Es Salt and Jisr ed Damieh. By the end of March, it was equipped with 18 Bristol Fighters, which had replaced all the other types. Williams relinquished command in June to take over 40th Wing. Beginning in August 1918, members of No. 1 Squadron, including one of its aces, Lieutenant Ross Smith, were attached to Colonel T. E. Lawrence's Arab army to protect it against German bombing. In September, the squadron began operating a Handley Page O/400, the only Allied heavy bomber in the Middle East and the only twin engined aircraft flown by the AFC. By October, the Bristol Fighters had moved forward from Ramleh to Haifa and by the middle of the month were required to patrol and reconnoitre an exceptionally wide area of country, sometimes between , flying over Rayak, Homs, Beirut, Tripoli, Hama, Aleppo, Killis and Alexandretta. They bombed the German aerodromes at Rayak, where 32 German machines had been either abandoned or burnt, on 2 October. On 19 October, the first German aircraft was seen in the air since fighting over Deraa in mid September, just prior to the Battle of Sharon. Smith and another pilot forced a DFW two seater to land, and destroyed it on the ground by firing a Very light into the aircraft after the German pilot and observer had moved to safety. In the wake of the 31 October armistice with Turkey, the squadron relocated to Ramleh in December, and then in February 1919 to Kantara. There its members were personally farewelled by General Sir Edmund Allenby, who congratulated them for achieving "absolute supremacy of the air a factor of paramount importance" to the Allied campaign.

Соғыс аралығы

Жоқ, 1 эскадрилья 1919 жылдың 5 наурызында Австралияға оралды және таратылды. 1921 жылдың желтоқсанында Әуе кеңесі бекіткен жоспарлы құрамында үш офицер мен бес авиатор, төрт Airco DH.9 ұшағы болды. Жаңадан құрылған Әуе күшін қаржыландыру мәселесіне байланысты 1 шілдеде 1-эскадрилья және сол кезде құрылған басқа да бөлімшелер таратылды, олардың ұшақтары мен құрамы No. 1 Ұшуды оқыту мектебінің (No. 1 FTS) басқаруымен алты топтан тұратын бір эскадрильяны құрады. 1-эскадрилья 1925 жылдың 1 шілдесінде Пойнт Кук қаласында RAAF резервінің операциялық бөлімшесі ретінде қайта құрылды. Оның командирі – ұшу лейтенанты Гарри Кобби. Эскадрилья құрамындағы 27 офицердің және 169 авиатордың үштен бірі – Тұрақты Әуе күштері (PAF), ал қалғаны – CAF. 1-эскадрилья 1928 жылдың 1 қаңтарында Пойнт Куктан жақын орналасқан RAAF Лавертонға көшірілді. RAAF сол жылы S.E.5 ұшақтарын пайдаланудан шығарды, ал 1929 жылы DH.9 және DH.9A ұшақтарын ауыстыру үшін Westland Wapiti жалпы мақсаттағы ұшақтарын алды. Соғыс аралық жылдарда 1-эскадрилья азаматтық көмек көрсету, су тасқыны мен орман өртінен құтқару, іздеу-құтқару операциялары, әуедегі зерттеулер және әуе шерулері сияқты түрлі міндеттерді орындады. 1930 жылдың қазан айында бөлімшеге қосылған де Хавилленд DH.60 Moth Виктория Орман шаруашылығы комиссиясының тапсырысымен Австралиядағы алғашқы егінді тозаңдау операциясын жүргізді. 1930 жылдардың басында RAAF эскадрильялары мамандандырылған рөлдерді қабылдай бастады, ал 1-эскадрилья 1-жеке қозғалтқышты бомбалаушы эскадрильясы болды. 1935 жылдың қарашасына қарай ол жаңадан жеткізілген Hawker Demon истребитель-бомбардировщиктерінің екі тобынан және бір Wapitis-тен тұрды. 1935 жылдың желтоқсанында 1-FTS-тің истребитель эскадрильясы және оның алты Bristol Bulldogs ұшағы қосылды, олар истребитель-бомбардировщиктер болып қайта тағайындалды. 21 және 22 (кадрлық) эскадрильялар 1936 жылдың 20 сәуірінде Лавертон және Ричмонд қалаларында құрылды, олар 1 және 3 эскадрильялардың CAF құрамын қабылдады, олар PAF бөлімшелеріне айналды. Сол күні 1-эскадрилья 1 (истребитель-бомбардировщик) эскадрильясы болып қайта аталды. Бұл қайта ұйымдастыру 1-эскадрильяның көп бөлігін ұшақтардан айырды, операцияда тек А тобы, төрт Bulldogs және бір Wapiti қалды. Wapiti шілдеде 1-FTS-ке ауыстырылды, ал айдың соңына қарай эскадрильяның ұшақ құрамы төрт Bulldogs және бір Moth-тан тұрды. 1-эскадрилья 1936 жылдың қарашасынан бастап жаңа Demon ұшақтарын ала бастады. 1937 жылдың қаңтарында ол өзінің Bulldogs ұшақтарын 21-эскадрильяға берді, олар жақын арада құрылатын 2-эскадрильяға беруге тиіс болды. Ақпан айының соңына қарай 1-эскадрильяның құрамында 12 Demon және бір Moth, 11 офицер және 108 авиатор болды. Бөлімше 1937 жылдың тамызында 1 (бомбалаушы) эскадрильясы болып қайта аталды. 1-эскадрилья 1939 жылдың 10 шілдесінде RAAF-тың алғашқы үш CAC Wirraways ұшағын алды. Соғыс қаупі арта келе, эскадрильяның міндеттері кеңейіп, барлау және бомбалау қызметтерін қамтыды, нәтижесінде барлық Demon және Wirraways ұшақтары алынып тасталды және басқа бөлімшелерден тоғыз Avro Ansons 1939 жылдың 28-29 тамызында жеткізілді; айдың соңында оның құрамында тоғыз офицер және 122 авиатор болды.

No. 1 Squadron returned to Australia on 5 March 1919, and was disbanded. Its planned strength, approved by the Air Board in December 1921, was three officers and five airmen, operating four Airco DH.9s. Funding problems for the fledgling Air Force resulted in the disbandment on 1 July of No. 1 Squadron and other units established at the same time, their aircraft and personnel instead forming a single squadron of six flights under the control of No. 1 Flying Training School (No. 1 FTS) at Point Cook. No. 1 Squadron was reactivated as an operational unit of the RAAF reserve, known as the Citizen Air Force (CAF), at Point Cook on 1 July 1925. Its commanding officer was Flight Lieutenant Harry Cobby. A third of the squadron's complement of 27 officers and 169 airmen was Permanent Air Force (PAF), and the rest CAF. No. 1 Squadron relocated from Point Cook to nearby RAAF Laverton on 1 January 1928. The RAAF retired its S. E.5s the same year, and in 1929 took delivery of Westland Wapiti general purpose aircraft to replace its DH.9s and DH.9As. Through the inter war years, No. 1 Squadron undertook a range of tasks including civil aid, flood and bushfire relief, search and rescue, aerial surveys, and air show demonstrations. In October 1930, a de Havilland DH.60 Moth attached to the unit conducted Australia's first crop dusting operation, at the behest of the Victorian Forestry Commission. RAAF squadrons began adopting specialised roles in the early 1930s, No. 1 Squadron becoming No. 1 Single Engined Bomber Squadron. By November 1935 it was made up of two flights of newly delivered Hawker Demon fighter bombers, and one of Wapitis. In December 1935 it was augmented by No. 1 FTS's Fighter Squadron and its six Bristol Bulldogs, which were redesignated fighter bombers. Nos. 21 and 22 (Cadre) Squadrons were formed on 20 April 1936 at Laverton and Richmond, respectively, absorbing the CAF personnel of Nos. 1 and 3 Squadrons, which became PAF units. The same day, No. 1 Squadron was renamed No. 1 (Fighter Bomber) Squadron. This reorganisation temporarily denuded No. 1 Squadron of most of its aircraft, leaving only A Flight, with four Bulldogs and a Wapiti, in operation. The Wapiti was transferred to No. 1 FTS in July, and by the end of the month the squadron's complement of aircraft stood at four Bulldogs and one Moth. No. 1 Squadron began receiving new Demons in November 1936. In January 1937, it relinquished its Bulldogs to No. 21 Squadron, which was to hold them until they could be transferred to the soon to be formed No. 2 Squadron. By the end of February, No. 1 Squadron's strength was 12 Demons and one Moth, 11 officers and 108 airmen. The unit was redesignated No. 1 (Bomber) Squadron in August 1937. No. 1 Squadron received the RAAF's first three CAC Wirraways on 10 July 1939. As the likelihood of war increased, the squadron's role was altered to incorporate reconnaissance as well as bombing, resulting in the transfer out of all Demons and Wirraways and the transfer in from other units of nine Avro Ansons on 28–29 August 1939; at the end of the month its personnel comprised nine officers and 122 airmen.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, No. 1 эскадрильяның Ансон ұшақтары теңіздік қарауыл және конвойды сүйемелдеу міндеттерін атқарды. 1940 жылы эскадрилья RAAF-тың алғашқы Lockheed Hudson бөлімшесіне айналды; ол өзінің алғашқы Hudson ұшағын 30 наурызда алды, ал мамыр айының соңында соңғы Ансон ұшағын ауыстырып, 11 жаңа ұшақты пайдалануға кірісті. Малайзияға теңіздік барлау жұмыстарын жүргізу үшін жіберілді, No. 1 эскадрилья 1940 жылдың 4 шілдесінде Сингапурдың Сембаванг қаласына келді. 1941 жылдың тамызында Малайзия – Таиланд шекарасына жақын орналасқан RAF Kota Bharu-ға көшірілді. Малайзияға шабуылдан екі күн бұрын оның Hudson ұшақтары жапондық басқыншылық флотын байқады, бірақ кемелердің бағыты туралы нақтылықтың болмауы және достық аумаққа шабуыл жасалғанша шабуылдан аулақ болу туралы нұсқауларға байланысты, әуе маршалы сэр Роберт Брук Попхэм конвойды бомбалауға рұқсат бермеді. Жергілікті уақыт бойынша түн ортасынан кейін, 7/8 желтоқсан түнінде жапондық күш әуежайға жақын Кота Бару жағажайларына қонуға кірісті, ал шамамен 02:00-де No. 1 эскадрилья жапондық күштерге шабуыл жасады, бұл Тынық мұхиты соғысында шабуыл жасаған алғашқы ұшақ болды. Hudson ұшақтары жапондық "Авазисан Мару" көлік кемесін батырып, "Аятосан Мару" және "Сакура Мару" көліктеріне зақым келтірді. Күннің соңында жапондық жер күштері әуежай шетіне жетті, эскадрильяның қалған ұшақтарын Куантанға, содан кейін Сингапурға эвакуациялауға мәжбүр етті. 1941 жылдың Рождество қарсаңында No. 1 эскадрильяда бес ұшақ жұмыс істеді. No. 8 эскадрилья RAAF-пен бірге, сонымен қатар Hudson ұшақтарымен жабдықталған, олар Сингапурдың шығысында теңіздік қарауылдау тапсырмаларын атқарды. 1942 жылдың 26 қаңтарында эскадрильяның екі Hudson ұшағы Малайзияның шығыс жағалауындағы Эндауға қарай бет алған жапон конвойын байқады. Конвойға барлық күшпен шабуыл жасауға шешім қабылданды, оның ішінде No. 1 эскадрильядан төрт Hudson және No. 8 эскадрильядан бес Hudson, сондай-ақ ескірген Vickers Vildebeest және Fairey Albacore екіұшақтарымен бірге (No. 36 және 100 эскадрилья RAF), және қолдағы бар истребительдермен бірге. Конвойды жапондық истребительдер қатты қорғады, және барлық тоғыз Hudson Сингапурға қайтып келсе де, бірнешеуі ауыр зақымдар алды. Шабуыл жасау тобының қалғаны да жақсы нәтиже бермеді; 11 Vildebeest, екі Albacore, екі Hudson (No. 62 эскадрилья RAF) және үш истребитель жоғалды. Айдың соңына дейін No. 1 эскадрилья Суматрадағы P.2 әуежайына, сонымен қатар басқа да бірнеше одақтас бөлімшелерімен, соның ішінде No. 8 эскадрилья, көшіп келді. Ол Малайзиядағы жапондық базаларға және Голландиялық Шығыс Үндістандағы конвойларға шабуыл жасауды жалғастырды, ақпан айының ортасында Яваның Семплак қаласына көшіп барды. Семплакта ол No. 8 эскадрилья және No. 62 эскадрилья RAF-тың Hudson ұшақтарын басып алды, оған 25 ұшақтан тұратын күш берді; бір кезде ол RAF эскадрильясы ретінде қайта нөмірленуге тиіс еді, бірақ бұл ешқашан болған жоқ. Жапондық әуе күштерінің басымдығына байланысты, олар одақтас базаларына жазасыз шабуыл жасады, No. 1 эскадрилья ауыр зардап шекті және 1942 жылдың 2 наурызында қалған төрт Hudson ұшағын Австралияға қайтарып алуға бұйрық алды, жақында таратылды. Эскадрильяның 120 адамы Явадан эвакуацияланғанымен, 160 адамы, соның ішінде командир, қанатты командир Дэвис, қашып құтыла алмады және жапондықтар тұтқынға алды; тұтқыннан аман қалғандардың жартысынан азы ғана. No. 1 эскадрилья 1943 жылдың 1 желтоқсанында Нью-Саут Уэльстегі Менангелде Bristol Beaufort ұшақтарымен қайта құрылды. 1944 жылдың наурыз айында ол Солтүстік территориядағы Гулдқа орналасты, онда оны No. 79 қанат, Солтүстік-Батыс аймақтық қолбасшылығы бақылады. Айдың басында оның құрамында 350 офицер мен сарбаз және 19 Beaufort ұшағы болды. Эскадрилья 20 наурызда барлау жұмыстарын бастады және 4 сәуірде Шығыс Тимордың Лаутемге қарсы алғашқы бомбалау миссиясын жүзеге асырды. Шілдеде 82 рет ұшуға шыққан Beaufort ұшақтары тамыз айынан бастап әуеден жер бетіндегі радарларды пайдаланып, Гульд пен Гоув операциялары кезінде теңіздік барлау жұмыстарын жүргізуді мақсат етті. 1945 жылдың қаңтарында Квинсленд штатының Кингрой қаласында де Хавилланд Москито истребитель-бомбардировщиктерімен қайта жабдықталғаннан кейін эскадрилья мамыр айында Моротайға, содан кейін маусым-шілде айларында Лабуан аралына жіберілді. No. 1 эскадрилья 1945 жылдың желтоқсан айында Австралияға оралды және 1946 жылдың 7 тамызында Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Нарромин қаласында таратылды. Қанат ұшақтарына No. 482 (Қалпына келтіру) эскадрильясы қызмет көрсетті. 1950 жылдың шілдесінен 1958 жылдың шілдесіне дейін – алғашқы екі жарым жыл No. 90 (Құрама) қанатының басшылығымен – ол Сингапурда орналасқан, Малайялық төтенше жағдай кезінде коммунистік партизанға қарсы миссияларды орындады. RAF Air Headquarters Malaya тапсырысымен, Lincoln ұшақтары көбінесе аудандық бомбалау миссияларын, сондай-ақ нақты нысандарға шабуылдар жасады. Олар жеке және формацияда, кейде RAF бомбалаушыларымен бірге жұмыс істеді және жиі нысандарды пулеметтерімен және 20 мм зеңбіректермен бомбалаудан кейін атқылап түсірді. Lincoln ұшақтарының ұзақ қашықтығы мен нысандарды іздеу үшін төмен жылдамдықпен ұшу қабілеті, сондай-ақ олардың оттық күші мен ауыр бомба жүк көлеміне байланысты науқанға өте қолайлы деп есептелді. Зениттік оққа тап болмағандықтан, олар көбінесе күндіз ұшты, бірақ No. 1 эскадрилья түнде де жұмыс істеді, бұл одақтас күштерінің арасындағы жалғыз бөлімше болды. Бастапқы алты ұшақтың құрамы ақпан айында Британдық Әуе министрлігі Еуропадағы Бомбалау командесіне Lincoln ұшақтарын қайтаруға байланысты Австралиядан бомбалау күштерін арттыруды сұрағаннан кейін сегізге дейін артты. Эскадрилья 1950–51 және 1954–55 жылдары тиімділігі үшін Глостер кубогымен марапатталды. Науқан кезінде ол ешқандай жаза таппады, бірақ оның екі ұшағы жазылған: біреуі 1951 жылдың қараша айында Тенга қаласындағы қону жолағынан асып кеткен, екіншісі 1957 жылдың қаңтарында Джохор теңізіне ағаштарға соғылып құлаған. Малайядағы бомбалау науқанының бастапқы мақсаты мүмкіндігінше көп көтерілісшілерді өлтіру болғанымен, тығыз орманда операциялар жүргізудің қиындығы коммунистерді қорқытуға және оларды одақтас жер күштері бақылайтын аймақтарға ығыстыруға көшуге әкелді. 1958 жылдың шілдесінде Австралияға қайтарылған кезде No. 1 эскадрилья 14 000 тоннадан астам бомба тастады – төтенше жағдай кезінде одақтас күштері тастаған бомбалардың 85 пайызы. Оның қызметі Far East Air Force бас қолбасшысы, граф Брэндонның эскадрилья стандартын табыстауымен мойындалды. 2014 жылғы мәліметтерге сәйкес, Малайялық төтенше жағдай бөлімшенің соңғы жауынгерлік операциясы болды.

Following the outbreak of World War II, No. 1 Squadron's Ansons were tasked with maritime patrol and convoy escort duties. In 1940, the squadron became the RAAF's inaugural Lockheed Hudson unit; it received its first Hudson on 30 March, and by the end of May had transferred out the last of its Ansons and was operating 11 of the new aircraft. Deployed to Malaya to conduct maritime reconnaissance, No. 1 Squadron arrived at Sembawang, Singapore, on 4 July 1940. It relocated to RAF Kota Bharu, near the Malaya–Thailand border, in August 1941. Two days before the attack on Malaya, its Hudsons spotted the Japanese invasion fleet but, given uncertainty about the ships' destination and instructions to avoid offensive operations until attacks were made against friendly territory, Air Chief Marshal Sir Robert Brooke Popham did not allow the convoy to be bombed. Shortly after midnight, local time, on the night of 7/8 December, the Japanese force started landing on the beaches at Kota Bharu, close to the airfield, and from about 02:00, No. 1 Squadron launched a series of assaults on the Japanese forces, becoming the first aircraft to make an attack in the Pacific War. The Hudsons sank a Japanese transport ship, the IJN Awazisan Maru, and damaged two more transports, the Ayatosan Maru and Sakura Maru, for the loss of two Hudsons, an hour before the attack on Pearl Harbor. By the end of the day, Japanese ground forces had advanced to the outskirts of the airfield, forcing the squadron's remaining airworthy aircraft to be evacuated to Kuantan, and from there back to Singapore. By Christmas Eve 1941, No. 1 Squadron had five serviceable aircraft. Together with No. 8 Squadron RAAF, also equipped with Hudsons, it was tasked with maritime patrols to the east of Singapore. On 26 January 1942, two of the squadron's Hudsons spotted a Japanese convoy heading for Endau, on the east coast of Malaya. It was decided to attack the convoy with all possible strength, including four Hudsons from No. 1 Squadron and five from No. 8 Squadron, together with obsolete Vickers Vildebeest and Fairey Albacore biplanes of Nos. 36 and 100 Squadrons RAF, and with what little fighter escort could be found. The convoy was strongly defended by Japanese fighters, and although all nine Hudsons returned to Singapore, several were badly shot up. The rest of the strike force did not fare as well; 11 Vildebeests, two Albacores, two Hudsons (of No. 62 Squadron RAF) and three fighters were lost. By the end of the month, No. 1 Squadron had withdrawn to airfield P.2 on Sumatra, along with several other Commonwealth units including No. 8 Squadron. It continued to attack Japanese bases in Malaya and convoys in the Dutch East Indies, relocating to Semplak, Java, in mid February. At Semplak it took over the Hudsons of No. 8 Squadron and No. 62 Squadron RAF, giving it a strength of 25 aircraft; at one stage it was to be renumbered as an RAF squadron, but this never occurred. Heavily outnumbered by Japanese air units, which raided Allied bases with impunity, No. 1 Squadron suffered heavy losses and was ordered to withdraw its four remaining Hudsons to Australia on 2 March 1942, disbanding soon after. Although 120 of the squadron's personnel were evacuated from Java, 160 men including the commanding officer, Wing Commander Davis, were unable to escape and were taken prisoner by the Japanese; less than half survived captivity. No. 1 Squadron was re formed with Bristol Beauforts on 1 December 1943 at Menangle, New South Wales. By March 1944 it had deployed to Gould, Northern Territory, where it was controlled by No. 79 Wing under North Western Area Command. Its strength at the beginning of the month was some 350 officers and men, and 19 Beauforts. The squadron commenced reconnaissance operations on 20 March, and undertook its first bombing mission on 4 April against Lautem, East Timor. Having undertaken 82 sorties in July, the Beauforts concentrated on maritime reconnaissance from August, using air to surface radar during operations from Gould and Gove. After re equipping with de Havilland Mosquito fighter bombers at Kingaroy, Queensland, in January 1945, the squadron deployed to Morotai in May and then Labuan Island in June–July. No. 1 Squadron returned to Australia in December 1945 and was disbanded at Narromine, New South Wales, on 7 August 1946. The wing's aircraft were serviced by No. 482 (Maintenance) Squadron. From July 1950 to July 1958—for the first two and a half years under the auspices of No. 90 (Composite) Wing—it was based in Singapore, flying missions against communist guerrillas during the Malayan Emergency. Tasked by RAF Air Headquarters Malaya, the Lincolns generally conducted area bombing missions, as well as strikes against pinpoint targets. They operated singly and in formations, sometimes in concert with RAF bombers, and often strafed targets with their machine guns and 20 mm cannon after dropping ordnance. The Lincolns were considered well suited to the campaign, owing to their range and ability to fly at low speeds to search for targets, as well as their firepower and heavy bomb load. Not having to contend with anti aircraft fire, they flew mainly by day, but No. 1 Squadron also operated by night, the only Commonwealth unit to do so. Its original complement of six aircraft was increased to eight after the British Air Ministry requested in February 1951 that Australia augment its bomber force to partly offset the imminent withdrawal of the RAF's Lincolns to Bomber Command in Europe. The squadron was awarded the Gloucester Cup for proficiency in 1950–51 and 1954–55. It suffered no casualties during the campaign but two of its aircraft were written off: one that overshot the landing strip at Tengah in November 1951, and another that crashed into the sea off Johore after striking trees on takeoff in January 1957. Although the original purpose of the bombing campaign in Malaya was to kill as many insurgents as possible, the impracticality of achieving this in operations over dense jungle resulted in a shift towards harassing and demoralising the communists, driving them out of their bases and into areas held by Commonwealth ground troops. By the time it was withdrawn to Australia in July 1958, No. 1 Squadron had dropped over 14,000 tonnes of bombs—85 per cent of the total delivered by Commonwealth forces during the Emergency. Its service was recognised with the presentation of a Squadron Standard by the Commander in Chief Far East Air Force, Air Marshal The Earl of Brandon. As at 2014, the Malayan Emergency marked the last occasion that the unit took part in combat operations.

Ұшақ дәуірі

Жоқ, 1-ші эскадрилья Австралияға оралғаннан кейін Canberra Mk.20 ұшақтарымен қайта жабдықталды. 1-ші эскадрилья 1959–60 және 1960–61 жылдары үздік қызметі үшін Глостер кубогымен бірнеше рет марапатталды. 1962 жылғы қаңтарда оның құрамында сегіз ұшақ және 53 адам, оның ішінде 18 офицер болды. 1968 жылы бөлім General Dynamics F 111C үстіртұңғыш бомбалаушысына көшуге дайындалып, тиімді түрде жұмысын тоқтатты, ол жақын арада пайдалануға түсуі күтілді. F 111 бағдарламасы өсудегі құнына байланысты даулы болды, сонымен қатар оның айналмалы қанат технологиясына байланысты қауіпсіздік мәселелеріне байланысты үлкен кешігулерге тап болды. 1970 жылғы қыркүйекте F 111 жеткізілімін күтіп тұрғанда, 1-ші эскадрилья уақытша шара ретінде Canberra ұшақтарын McDonnell Douglas F-4E Phantom ұшақтарына алмастырды. Phantom көп мақсатты ұшақ болғанымен, RAAF оны F 111 миссиясының жоспарымен үйлесімді болу үшін шабуылдық ұшақ ретінде пайдаланды. 1971 жылғы маусымда 1-ші эскадрильяның Phantom ұшағы экипажымен бірге (екі адам) жоғалды, бұл RAAF жалға алған 24 ұшақтың арасындағы жалғыз өлім және корпустың жоғалуы болды. F 111 сияқты жетілдірілмеген болғанымен, Phantom Canberra-дан айтарлықтай жақсырақ болды және австралиялық экипаждар тарапынан жоғары бағаланды. 82-ші қанат алғашқы F 111C ұшақтарын 1973 жылғы маусымда қабылдады. Әуе күштерінің бас штабы, авиация маршалы Чарльз Рид, жаңа ұшақтарды бастапқыда операциялық шекте ішінде, ең жоғары сақтықпен ұшуға бұйырды, ерте тозу арқылы беделін нашарлау мүмкіндігін азайтуға бұйырды. 1-ші эскадрильяға алғашқы 24 ұшақтың 12-сі берілді. Ол 82-ші қанаттың жетекші шабуылдық күші болды, ал 6-шы эскадрильяның негізгі міндеті – экипажға қайта оқыту. Қанат орталықтандырылған техникалық қызмет көрсету жүйесін қолданды, онда барлық ұшақтар мен техникалық персонал 482-ші эскадрильяда болды, ол 1-ші және 6-шы эскадрильялардың бірлескен ұшу бағдарламасына сәйкес F 111 ұшақтарын шығарды. 1981 жылғы ақпанда F 111 ұшақтарына техникалық қызмет көрсету жауапкершілігі бірінші рет F 111 ұшақтарын тікелей басқаруға алған ұшу эскадрильяларына берілді. 482-ші эскадрилья орта деңгейдегі техникалық қызмет көрсетуді жалғастырды, ал күрделі жөндеу жұмыстарын және күрделі техникалық қызмет көрсетуді 3-ші Ұшақ қоймасы жүргізді. Бұл екі ұйым 1992 жылы бірігіп, F 111 ұшақтарына ауыр техникалық қызмет көрсетуді 2001 жылы Boeing Australia компаниясына тапсырған 501-ші қанат құрды. 1977–1993 жылдар аралығында RAAF жеті F 111C ұшағын апатқа ұшыратып, құлатты. Үш апатқа 1-ші эскадрильяның ұшақтары қатысты: 1979 жылғы тамызда, 1986 жылғы қаңтарда және 1993 жылғы қыркүйекте, соңғы екеуі экипаж мүшелерінің екеуін де өлтірді. 1996 жылғы шілдеде 1-ші эскадрилья бұрын 6-шы эскадрильяда пайдаланылған, арнайы модификацияланған RF 111C ұшақтарын пайдаланып әуе барлауына жауапкершілікті қабылдады. Бұл 1-ші эскадрильяға бес миссия түрін берді: құрлықтағы соққы, теңіздегі соққы, жақыннан әуеден қолдау, ұзақ қашықтықтағы әуе қорғанысы және барлау. 1999 жылғы мамырда бөлім тағы да үздік қызметі үшін Глостер кубогымен марапатталды. Өзгермелі қанаттарымен қатар, F 111 жерді бақылау радарымен және төтенше жағдайда бүкіл кабинаны тастайтын, жеке құлағыш орындықтарының орнына құтылу модулімен жабдықталған. Оның ең жоғары жылдамдығы 2,5 Мах болды және оның жауынгерлік радиусы Солтүстік Австралиядағы базалардан Индонезиядағы нысандарға жетуге мүмкіндік берді. 1973 жылы жеткізілгеннен кейін ол аналогтық авиациямен жабдықталды және тек басқарылмайтын ("саңғыраң") бомбаларды тастай алды. RAAF-те 37 жыл қызмет еткен кезде, тип бірнеше жаңартулардан өтті, соның ішінде Pave Tack инфрақызыл және лазерлік бағытталатын дәлдікті нысанаға алу жүйесі, Harpoon кемеге қарсы зымырандары және озық цифрлық авиация. Алан Стивенс соғыстан кейінгі Әуе күштерінің тарихында F 111-ді "аймақтағы ең танымал соққы ұшағы" және RAAF-тің ең маңызды сатып алуы деп сипаттады. Алайда, оларды қолдануға ең жақын жағдай 1999 жылғы қыркүйекте Шығыс Тиморда Австралия басшылығымен жүргізілген INTERFET операциясы кезінде болды. Екі F 111 эскадрильясы да Индонезия әскерлерінің әрекеттеріне жауап ретінде халықаралық күштерді қолдау үшін Солтүстік территориядағы Тиндал әуе күштері базасына орналастырылды және желтоқсанға дейін сонда қалды; 1-ші эскадрильяның ұшақтары мен шамамен 100 адам қатысты. 20 қыркүйекте INTERFET күштері Шығыс Тиморға келе бастағаннан кейін, F 111 ұшақтары жағдай нашарлаған жағдайда барлау ұшуларын немесе әуе шабуылдарын жүргізуге дайындық деңгейінде болды. INTERFET күштеріне айтарлықтай қарсылық көрсетілмеді, ал F 111 операциялары 5 қарашадан 9 желтоқсанға дейін RF 111C ұшақтарымен барлаумен шектелді. 2007 жылы Австралия үкіметі F 111 ұшақтарын 2010 жылға дейін зейнеткерлікке шығаруға және Lockheed Martin F-35 Lightning әзірленгенше 24 Boeing F/A-18F Super Hornet ұшақтарын уақытша алмастыруға шешім қабылдады. F 111 паркінің тозуға байланысты тәуекелге ұшырағаны және әрбір ұшақтың ұшу сағатына 180 сағат техникалық қызмет көрсетуді қажет ететіні сондықтан оны пайдалану өте қымбат болды. 1-ші эскадрилья 2009 жылғы қаңтарда F 111 ұшақтарын пайдалануды тоқтатты, Super Hornet-ке көшуге дайындалды. Бұрынғы F 111 экипажы, қатар отыруға және өзгеше өнімділікке дағдыланған, RAAF-тің McDonnell Douglas F/A-18 Hornet истребительдерімен салыстырғанда, көшуді қиын деп тапты, олар жаңа үлгімен көптеген ерекшеліктерді бөліседі. 1-ші эскадрилья 2010 жылғы 26 наурыздан 2011 жылғы 21 қазанына дейін қайта жабдықталды, бұл оны Австралиядағы алғашқы бөлім және АҚШ-тан тыс Super Hornet ұшағын пайдаланатын алғашқы эскадрилья етті. Көп мақсатты Super Hornet 1-ші эскадрильяға бұрынғы шабуылдық ролін әуедегі күреске қосуға мүмкіндік берді. RAAF Super Hornet ұшағымен толық операциялық қабілетке 2012 жылғы желтоқсанда қол жеткізді. 2014 жылғы сәуірде үкімет 3, 75 және 77 эскадрильялар мен 2-ші операциялық түрлендіру бөлімін алмастыру мақсатымен 14-і бұрыннан тапсырылған 58 F-35 ұшағын сатып алды. Super Hornet ұшақтарын қанша уақыт сақтауға болады, соған байланысты тағы 28 F-35 ұшағын сатып алу туралы үкімет шешімі қабылдалады. Australian Aviation мәліметінше, F-35 бағдарламасына кешігулер Super Hornet ұшақтарының жоспарланғандай ерте утилизацияланбауына, керісінше RAAF-те 20 жылдан астам қызмет етуіне ықпал етті. Қорғаныс министрлігінің мәліметінше, 2014 жылғы 20 желтоқсанда Super Hornet ұшақтары 180-нен астам ұшу миссиясын орындады, 113 қару-жарақ тастады және ISIL нысандарының 36-сын жойды, ал тағы алтауын зақымдады. 2015 жылғы наурызда 400-ден астам миссияда 3000 сағаттан астам ұшқаннан кейін, бөлім 75-ші эскадрильяның алты F/A-18A ұшағымен ауыстырылды. 1-ші эскадрилья 2016 жылы құрылғанының 100 жылдығын бірнеше шаралармен атап өтті, соның ішінде 8 маусымда Amberley үстінен Super Hornet ұшақтарының және винтаждык Bristol Fighter ұшағының бірлескен ұшуы. 23 қарашада 6-шы эскадрильяда пайдаланылған 12 Super Hornet ұшағы 1-ші эскадрильяға берілді, бұл бұрынғы бөлімнің 2017 жылы Boeing EA-18G Growler электрондық соғыс роліне көшуіне дайындық болды. Сонымен қатар, 1-ші эскадрильяда Super Hornet ұшағында жаңадан оқыту үшін оқу бөлімі құрылды. 1-ші эскадрильяның бөлімі 2017 жылғы мамырда тағы да Австралиялық әуе тобының құрамында Аль-Минадаға орналастырылды, 77-ші эскадрильяның мұражайлық Hornet ұшақтарын ауыстырды. Super Hornet ұшақтары айналымның соңғы шабуылдық миссиясын және 14 қаңтар 2018 жылы Әуе тобының Hornet ұшақтарының 2700 миссиясының соңғысын орындады. Сәуірде 1-ші эскадрилья 2017 жылғы Глостер кубогымен марапатталды. Бөлімнің оқу бөлімі және алты Super Hornet ұшағы 2020 жылғы маусымда жаңадан құрылған 82-ші қанаттың оқу бөліміне берілді.

No. 1 Squadron re equipped with Canberra Mk.20s after returning to Australia. No. 1 Squadron was awarded successive Gloucester Cups for its proficiency in 1959–60 and 1960–61. As of January 1962, its strength was eight aircraft and 53 personnel, including 18 officers. The unit effectively ceased operations in 1968, to begin converting to the General Dynamics F 111C supersonic bomber, which was expected to enter service soon afterwards. Already controversial owing to its escalating cost, the F 111 program was heavily delayed by airworthiness concerns related to its swing wing technology. In September 1970, as an interim measure while awaiting delivery of the F 111, No. 1 Squadron relinquished its Canberras for leased McDonnell Douglas F 4E Phantoms. Although the Phantom had a multi role capability, the RAAF employed it as a strike aircraft to maintain compatibility with the proposed F 111 mission profile. One of No. 1 Squadron's Phantoms was lost with its crew of two in June 1971, the only fatalities and hull loss of the 24 aircraft leased to the RAAF. Though not as sophisticated an aircraft as the F 111, the Phantom was a significant advance over the Canberra, and well regarded by its Australian crews. No. 82 Wing accepted its first F 111Cs in June 1973. The Chief of the Air Staff, Air Marshal Charles Read, ordered that the new aircraft be flown with great caution initially, well within operational limits, to minimise the possibility of further damage to its reputation through early attrition. No. 1 Squadron was assigned 12 of the initial 24 aircraft delivered. It was No. 82 Wing's lead strike force, No. 6 Squadron's primary task being crew conversion training. The wing employed a centralised servicing regime, whereby all aircraft and maintenance personnel were held by No. 482 Squadron, which released the F 111s in line with Nos. 1 and 6 Squadrons' joint flying program. In February 1981, responsibility for operating level servicing of the F 111s was transferred to the flying squadrons, which for the first time took direct control of their F 111s. No. 482 Squadron continued to provide intermediate level servicing; major upgrades and complex maintenance were carried out by No. 3 Aircraft Depot. These two organisations merged in 1992 to form No. 501 Wing, which handed over heavy maintenance of the F 111 to Boeing Australia in 2001. Between 1977 and 1993, the RAAF lost seven F 111Cs in crashes. Three of the accidents involved aircraft flown by No. 1 Squadron: in August 1979, January 1986 and September 1993, the last two killing both crew members. In July 1996, No. 1 Squadron took responsibility for aerial reconnaissance using specially modified RF 111Cs previously operated by No. 6 Squadron. This gave No. 1 Squadron five mission types: land strike, maritime strike, close air support, long range air defence, and reconnaissance. In May 1999 the unit was again awarded the Gloucester Cup for proficiency. Along with its revolutionary variable sweep wings, the F 111 was equipped with terrain following radar and an escape module that jettisoned the entire cockpit in an emergency, rather than individual ejection seats. Its top speed was Mach 2.5 and its combat radius allowed it to reach targets in Indonesia from bases in northern Australia. Upon delivery in 1973 it was fitted with analogue avionics and could only drop unguided ("dumb") bombs. In its 37 years of service with the RAAF the type went through several upgrades, including the Pave Tack infra red and laser guided precision weapons targeting system, Harpoon anti shipping missiles, and advanced digital avionics. Alan Stephens, in the official history of the post war Air Force, described the F 111 as "the region's pre eminent strike aircraft" and the RAAF's most important acquisition. The closest they came to being used in anger, though, was during Australian led INTERFET operations in East Timor commencing in September 1999. Both F 111 squadrons were deployed to RAAF Base Tindal, Northern Territory, to support the international forces in case of action by the Indonesian military, and remained there until December; six of No. 1 Squadron's aircraft and approximately 100 personnel were involved. From 20 September, when INTERFET forces began to arrive in East Timor, the F 111s were maintained at a high level of readiness to conduct reconnaissance flights or air strikes if the situation deteriorated. As it happened, INTERFET did not encounter significant resistance, and F 111 operations were limited to reconnaissance by RF 111Cs from 5 November through 9 December. In 2007, the Australian government decided to retire the F 111s by 2010, and acquire 24 Boeing F/A 18F Super Hornets as an interim replacement, pending the arrival of the Lockheed Martin F 35 Lightning then being developed. The F 111 fleet was considered to be at risk due to fatigue, and too expensive to operate as each aircraft required 180 hours of maintenance for every hour of flying time. No. 1 Squadron ceased operating the F 111 in January 2009, in preparation for converting to the Super Hornet. Former F 111 aircrew, familiar with side by side seating and a different performance envelope, found conversion more challenging than pilots experienced in the RAAF's McDonnell Douglas F/A 18 Hornet fighters, which shared many characteristics with the newer model. No. 1 Squadron re equipped between 26 March 2010 and 21 October 2011, making it the first Australian unit, and the first squadron outside the United States, to fly the Super Hornet. The multi role Super Hornet allowed No. 1 Squadron to augment its previous offensive strike role with an air to air combat function. The RAAF attained full operational capability with the Super Hornet in December 2012. In April 2014, the government purchased 58 F 35s in addition to 14 already ordered, for the express purpose of replacing the 71 "classic" Hornets of Nos. 3, 75 and 77 Squadrons and No. 2 Operational Conversion Unit. A government decision on whether to purchase a further 28 F 35s, to be based at Amberley, would depend on how long the Super Hornets were to be retained. According to Australian Aviation, continuing delays to the F 35 program had increased the likelihood that the Super Hornets would, rather than being disposed of early as originally planned, continue to be operated by the RAAF for their full service life of over 20 years. According to the Department of Defence, as of 20 December 2014 the Super Hornets had flown over 180 sorties, dropped 113 weapons, and destroyed 36 ISIL targets, damaging another six. In March 2015, having flown almost 3,000 hours in over 400 missions, the detachment was replaced by six F/A 18As from No. 75 Squadron. No. 1 Squadron commemorated its centenary in 2016 with several events including, on 8 June, a flight over Amberley by Super Hornets in concert with a vintage Bristol Fighter. On 23 November, the 12 Super Hornets operated by No. 6 Squadron were transferred to No. 1 Squadron in preparation for the former unit converting to an electronic warfare role with the Boeing EA 18G Growler in 2017. At the same time, a training flight was established within No. 1 Squadron to deliver refresher training on the Super Hornet. A detachment of No. 1 Squadron was again deployed to Al Minhad as part of the Australian Air Task Group in May 2017, replacing the legacy Hornets of No. 77 Squadron. The Super Hornets flew the last strike mission of their rotation, and the last of 2,700 sorties by the Air Task Group Hornets, on 14 January 2018. In April, No. 1 Squadron was awarded the 2017 Gloucester Cup. The squadron's training flight and six Super Hornets were transferred to the newly established No. 82 Wing Training Flight in June 2020.