Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дипломаты және министрі Симон Арнольд де Помпонн, мырза, кейіннен Помпонн графы (1682) (Париж, 1618 жылдың қарашасы – Фонтенбло, 1699 жылдың 26 қыркүйегі) француз дипломаты және министрі болды.
French diplomat and minister
Simon Arnauld de Pomponne, Seigneur and then Marquis (1682) of Pomponne (Paris, November 1618 – Fontainebleau, 26 September 1699) was a French diplomat and minister.
Ерте өмір
Саймон Арнольд 1618 жылы Парижде дүниеге келді. Ол Мосье губернаторы және Ришелье кезінде "армия интенданты" болған Роберт Арнольд д'Андилли мен Кэтрин Ле Февр де ла Бодеридің ұлы еді. Арнольд – танымал жансеннистік Арнольд отбасының мүшесі (оның бауырлары Антуан Арнольд және Анжелика де Сен-Жан Арнольд д'Андилли болды). 1643 жылға дейін Симон Арнольд де Бриотт деп аталған ол, 1643 жылдан 1660 жылға дейін Симон Арнольд д'Андилли, ал 1660 жылы үйленген кезде анасы оған мұраға қалдырған Помпонне есімді жылдықтан кейін Симон Арнольд де Помпонне атанды. Мартин Баркостан білім алғаннан кейін, ол "precieuses" әлеміне еніп, Mme de Rambouillet салонына бірнеше отбасы мүшелерімен бірге қатысты. Ол "Гирлянда де Джули" үшін бірнеше өлең жазды және Мари де Рабутен Шанталь, Севинье маркизасы, Мари Мадлен Пиоше де ла Вернье, Лафайетт гравинясы және Франсуа де Ларошфуко герцогы сияқты көрнекті жазушылардың досы болды.
Simon Arnauld was born in Paris in 1618. He was son of Robert Arnauld d'Andilly, governor of Monsieur and "intendant d'armée" under Richelieu, and of Catherine Le Fevre de la Boderie. A member of the famous Jansenist family Arnauld (his siblings were Antoine Arnauld and Angélique de Saint Jean Arnauld d'Andilly), he was named Simon Arnauld de Briottes until 1643, then Simon Arnauld d'Andilly from 1643 to 1660, and eventually Simon Arnauld de Pomponne, after the estate of Pomponne, which was left to him by his mother, when he got married in 1660. After being taught by Martin Barcos, he entered the world of the "précieuses", attending the salon of Mme de Rambouillet with several members of his family. He wrote a number of poems for the "Guirlande de Julie", and was a friend of important writers, such as Marie de Rabutin Chantal, marquise de Sévigné, Marie Madeleine Pioche de la Vergne, comtesse de la Fayette, and Duke François de La Rochefoucauld.
Ерте мансап
Ол өзінің мансабын Касаледегі француз гарнизонының интенданты ретінде бастады, ол 1642 жылдан 1647 жылға дейін сонда болды. Содан кейін Мазарин мен Мишель Ле Теллиердің қолдауымен Италияда, Фронда кезінде Парижде және Каталонияда "армия интенданты" болып тағайындалды. Ол алғаш рет 1655 жылы дипломат ретінде қызмет етті, Мантуя герцогымен келіссөздер жүргізіп, шартқа қол қойды, бұл міндетті ол тамаша орындады. Бірақ Янсенизм кеңінен тарала бастағанда, оның ағасы Антуан Арно оның жетекшілерінің біріне айналды, ал әкесі Порт-Рояль-де-Шампсте зейнетке шығуды жөн көрді. 1658 жылы Мазарин XIV Людовиктің інісі Мсьедің канцлері болуға рұқсат бермеді. Одан да жаман, Помпон Николя Фукеге қызмет етіп, оның досы болды және оның туысының біріне үйленді, нәтижесінде ол Верденге, Шығыс Францияға (1662–1664) жер аударылды, содан кейін Помпонна (1664–1665) иелігіне көшірілді.
He began his career as an intendant of the French garrison in Casale, where he staid from 1642 to 1647. Then, supported by Mazarin and Michel Le Tellier, he was appointed "intendant d'armée" in Italy, in Paris during the Fronde, and in Catalonia. He first acted as a diplomat in 1655, having to negotiate and sign a treaty with the Duke of Mantua, a mission he was to achieve outstandingly. However, as Jansenism began to widespread, his uncle Antoine Arnauld became one of its leaders, and his own father decided to retire in Port Royal des Champs. In 1658, Mazarin thus refused to let him become chancellor of Monsieur, Louis XIV's own brother. Worse, Pomponne turned to be both a client and a friend of Nicolas Fouquet and married one of his cousins, which caused his exiles in Verdun, in eastern France (1662–1664), then to his estate of Pomponne (1664–1665).
Дипломат
Патша оны тек 1665 жылы Парижге қайта оралуға рұқсат берсе де, Мишель Ле Теллиер, Ле Пельтье және Хью де Лионнемен болған достығы оны Швецияға елші етіп тағайындалуына мүмкіндік берді. Оның міндеті – Швецияның Үштік одаққа (1665–1668) қосылуына кедері келтіру болды. Швеция Біріккен провинциялармен байланысын күшейтсе де, Помпонн патшаны толыққанды қанағаттандырды және осылайша оған жаңа міндет тапсырылды, бұл жолы Біріккен провинцияларға (1668–1671). Бірақ 1671 жылы ол Швеция мен Франция арасында жаңа одақ құру үшін Швецияға қайта шақырылды. Осының нәтижесінде Біріккен провинциялар дипломатиялық тұрғыдан оқшауланды және Людовик XIV оларға шабуыл жасауға мүмкіндік алды. 1671 жылдың қыркүйегінде Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшы Хью де Лионнің қайтысынан кейін Симон Арнольд де Помпонне кеңеске алынды және 1679 жылға дейін оның басшылығында қалды. Оның стилі – нағыз дипломаттың стилі, соғыс кезінде басқа елдермен келісімге келуге тырысады, ал Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Лувуа одан да агрессивті және соғысқа құштар болды. 1673 жылдан 1675 жылға дейін, шын ниетті католик ағылшын сарайының адамы Эдвард Колман француз үкіметінен король Карл II-ні Францияға жақын саясат ұстануға көндіру үшін үлкен сомада ақша сұрағанда, Помпонн өзінің салмақты ой-өрісімен корольге Карлдың қолдауына баға берудің қажеті жоқ екенін анық айтты. Помпонне Нимвеген шартын (1678) қол жеткізгенімен, Луидің одан да соғысқа бейім сыртқы саясатты жүргізгісі келген кезде (1679 жылдың 18 қарашасында) қызметтен босатылды.
Though he was allowed back to Paris by the King only in 1665, his friendships with Michel Le Tellier, Le Pelletier and Hugues de Lionne enabled him to be promoted as ambassador to Sweden. His part was to prevent it from entering the Triple Alliance (1665–1668). Even if Sweden strengthened its links with the United Provinces, Pomponne gave the King complete satisfaction and so was entrusted a new mission, this time in the United Provinces (1668–1671). In 1671, however, he was recalled to Sweden for the delicate mission of forging a new alliance between Sweden and France. Therefore, the United Provinces were isolated on a diplomatic scale and could be attacked by Louis XIV. After Hugues de Lionne, Secretary of State for Foreign affairs, died in September 1671, Simon Arnauld de Pomponne was brought to the board of which he remained in charge until 1679. His style is one of a real diplomat, trying to find agreements with other countries in wartime, and Louvois, Secretary of State for War, was more aggressive and keen to fight. From 1673 to 1675, when the ardently Catholic English courtier Edward Colman asked the French Government for large sums of money to persuade King Charles II to pursue a pro French policy, Pomponne showed his strong common sense by telling his own King firmly that Charles' support was not worth bidding for. While Pomponne managed to obtain the Treaty of Nijmegen (1678), he was eventually dismissed at a time when Louis wanted to conduct a more warlike foreign policy (18 November 1679).
Кейінгі өмірі
Алайда, Людовик оған жақсы қарым-қатынаста болды, себебі оның Помпонна егістігі 1682 жылы маркизатқа айналды, ал оның ұлдарына полк пен маңызды аббат ұсынылды. Патша оны 1691 жылы Лувуаның қайтысынан кейін қайта шақырды (Жоғарғы Кеңес мүшесі ретінде, бірақ нақты кеңес өкілеттігісіз) және Сыртқы істер министрі маркиз де Торсидің ұлының Помпонннің қызымен үйленуіне көмектесті. Помпон 1690 жылдары француз саясатында маңызды рөл атқарды. 1699 жылы Фонтенблода қайтыс болды.
However, Louis remained favourable to him since his estate of Pomponne became a marquisate in 1682, and his sons were offered a regiment and an important abbey. The King called him back in 1691 (as a member of the Conseil d'en haut but without the charge of a specific board), right after Louvois's death and fostered the marriage of the son of the Secretary of State for Foreign Affairs, the marquis de Torcy, with Pomponne's daughter. Pomponne still played an important role in French policy in the 1690s. He died in Fontainebleau in 1699.