Кіріспе

Американдық қашықтыққа жүгіруші Ральф С. Паффенбаргер, кіші (21 қазан 1922 - 9 шілде 2007, Санта-Фе, Нью-Мексико штаты) – эпидемиолог, ультрамарафоншы және Стэнфорд университетінің медицина мектебінде, сондай-ақ Гарвард университетінің халық денсаулығы мектебінде профессор болған. Паффенбаргер өмір бойы тұрақты түрде дене тәрбиесімен айналысу арқылы адам өмірінің ұзаруына қатысты классикалық зерттеуімен әлемдік деңгейде танымал болды. Бұл зерттеу, физикалық жаттығулармен айналысатын адамдардың жүрек ауруларына шалдығу қаупі төмендеп, ұзақ өмір сүретінін бұрынғы дәлелдермен растады. Ол жаттығу мен ұзақ өмір сүру арасындағы байланыс туралы жүздеген мақала жариялады және 1996 жылы жарық көрген АҚШ Бас хирургтерінің Дене белсенділігі және денсаулық жөніндегі есебінде жаттығуларға қатысты ұсынымдарды дайындауға атсалысты.

Ерте өмір және білім

Паффенбаргер Огайо штатының Колумбус қаласында, Огайо штаты университетінің профессорының ұлы ретінде өскен. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік-Батыс университетінің медицина мектебінен медицина докторы (MD) дәрежесін, ал Джонс Хопкинс университетінен эпидемиология ғылымы бойынша докторлық (DrPH) дәрежесін алды.

Мансап

Карьерасының басында Паффенбаргер полиомиелитті зерттеуге АҚШ-тың қоғамдық денсаулық сақтау қызметінде офицер ретінде қатысып, полиомиелиттің таралуы мен патогенезіне назар аударды. 1950 жылдардың ортасында ол созылмалы аурулар эпидемиологиясына және бала туумен байланысты психикалық аурулардың себептерін, белгілі бір аймақтардағы қатерлі ісіктерді және жүрек-қан тамырлары гипертониялық метаболикалық ауруларды анықтауға көшті. Сол кездегі президент Дуайт Эйзенхауэрдің дәрігері жүрек ауруларын зерттеуді ұсынғаннан кейін, ол физикалық белсенділік, созылмалы аурулар және ұзақ өмір сүру арасындағы байланысты зерттей бастады. Паффенбаргер Гарвардта және Калифорния университетінде (Беркли) уақыт өткізді, онда ол эпидемиологиядан адъюнкт-профессор болып жұмыс істеді, содан кейін 1977 жылы Стэнфорд медицина мектебінің құрамына қабылданды. 1993 жылы Стэнфордта денсаулық сақтау зерттеулері мен саясаты саласында еңбек еткеннен кейін, ол UC Берклиге адам биодинамикасы кафедрасына оралды. Паффенбаргер 84 жасында, 2007 жылдың 9 шілдесінде Нью-Мексико штатының Санта-Фе қаласындағы үйінде жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.

Зерттеу

Бес онжылдық бойы Паффенбаргер эпидемиология саласындағы ең ірі және ерте ғылыми зерттеулердің бірін жүргізді, ол дене жаттығуларын арттырудың жүрек ауруларынан өлім қаупін төмендететінін дәлелдеді. Зерттеу үшін 50 000-нан астам колледж түлектерінің жеке ерекшеліктері, физикалық белсенділік деңгейі, аурулары және өлімдері бірнеше онжылдық бойына жүйелі сауалнамалар арқылы тіркелді. Ол 2007 жылы 84 жасында, ұзаққа созылған жүрек жеткіліксіздігімен күрескеннен кейін қайтыс болғанға дейін зерттеулерінен алынған нәтижелерді жариялауды жалғастырды.

Колледж түлектерінің денсаулығын зерттеу

1960 жылы Паффенбаргер колледж түлектерінің денсаулық сақтау зерттеуін бастады, онда Пенсильвания және Гарвард университеттерінің 50 000-нан астам түлектерінің дене жаттығулары зерттелді. Бұл зерттеудің нәтижелері дене белсенділігі жоғары адамдардың жүрек-қантамыр ауруларына шалдығу қаупі төмен екенін және ұзақ өмір сүретінін растады. Паффенбаргердің Гарвард түлектерінің денсаулығын зерттеуі, 1916-1950 жылдар аралығында бітірген 17 000 ер адамды қамтыды. Зерттеу көрсеткендей, түлектер 40 жасқа келген кезде қарқынды жаттығулар ұзақ өмір сүруге және жүрек-қантамыр ауруларының қаупін азайтуға септігін тигізді. Сондай-ақ, энергия жұмсалысы бірдей болған жағдайда, жаттығу бір сеанста жасалса да немесе бөліп-бөліп жасалса да маңызды емес. Зерттеу сонымен қатар, жұмсалған энергия мөлшері артқан сайын жүрек ауруларының қаупі төмендейтінін анықтады. Орта жасқа дейін белсенді өмір салтын сақтаған түлектердің өмір сүру мүмкіндігі, орташа белсенділікпен айналысқан және қозғалыссыз түлектерге қарағанда әлдеқайда жоғары болды. Колледж түлектерінің денсаулығын зерттеудің алдын ала нәтижелері аптасына 2,0 немесе одан да көп калория жасайтын ерлердің жүрек ауруларынан өлу қаупі айтарлықтай төмендегенін көрсетті. Паффенбаргер зерттеуге қатысқан және жүрек-қантамыр ауруларынан қайтыс болған 640 адамның арасында, ең аз қозғалғандардың өлім көрсеткіші ең белсенділеріне қарағанда шамамен екі есе жоғары екенін анықтады. 1990 жылдары расталған зерттеулер жүйелі дене жаттығулары жүрек ауруларынан болатын өлім-жітімді 25-33 пайызға дейін төмендетті.

Ұзақ уақыт бойы

1967 жылы 45 жасқа келгенде Паффенбаргер жүгіру спортымен айналысып, 150-ден астам марафон және ультрамарафон жарысын аяқтады. Ол Бостон марафонына 22 рет, ал Батыс штаттарының төзімділік жүгірісіне 5 рет қатысты.

Тану

1996 жылы Паффенбаргер дене белсенділігі мен жүрек ауруларының қаупін азайту арасындағы байланысты көрсеткен жұмысы үшін спорт ғылымдары бойынша алғашқы Олимпиада сыйлығының бірлескен иегері атанды.

Жарияланымдар

Paffenbarger, R. S., Hyde R. T., Wing, A. L., Hsieh, C. C., "Физикалық белсенділік, барлық себептерден болатын өлім-жітім және колледж бітірушілерінің ұзақ өмір сүруі", New England Journal of Medicine 1986;314;605 13. Ральф Пафенбаргер, Эрик Олсен. LifeFit: Оптималды денсаулық және ұзақ өмір үшін тиімді жаттығу бағдарламасы, (1996) Шампань, Иллинойс: Human Kinetics, Паффенбаргер, Р. С.; Ли, И. М., "Атлетиканың, денсаулықтың және ұзақ өмір сүрудің табиғи тарихы", Спорт ғылымдары журналы (1998)
Ли, И. М., Паффенбаргер, Р. С., "Денсаулық үшін қанша физикалық белсенділік оптималды? Методологиялық мәселелер", Жаттығу және спорт бойынша зерттеу тоқсандығы (1996)
Ли, И. М., Паффенбаргер, Р. С., "Физикалық белсенділік және дене күші ерте өлім-жітімді болдырмайды ма?", Жаттығу және спорт ғылымдарының шолулары (1996)
Паффенбаргер, Р. С., Ли, И. М., "Дене шынықтыру және денсаулық пен ұзақ өмір үшін дене күші", Жаттығу және спорт бойынша зерттеу тоқсандығы (1996)
Блэр, С. Н., Уэллс, К. Л., Уэтерс, Р. Д., Паффенбаргер, Р. С., "Созылмалы аурулар: Физикалық белсенділік дозасына реакция туралы пікір қақтығысы" (кітап тарауы), Жаттығуға ұмтылудың жетістіктері (1994)
Паффенбаргер, Р. С., Хайд, Р. Т., Дау, А., "Физикалық белсенділіктің денсаулыққа пайдасы" (кітап тарауы), Бос уақыттың артықшылықтары (1991)