Лахти L-39: финская 20мм противотанковая винтовка времён WWII. Высокая точность, дальность, но громоздкость. Использовалась как снайперское оружие и против авиации.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Финляндияның жартылай автоматты танкіге қарсы мылтығы
Finnish semi automatic anti tank rifle
Lahti L 39 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданылған финляндиялық 20 мм танкіге қарсы мылтық. Ол өте жақсы дәлдікке, бронебойғыштыққа және қашықтыққа ие болды, бірақ үлкен өлшемі тасымалдауды қиын етті. Оны "Норсуписси" ("Піл мылтығы") деп лақап атады. Танктердің бронясы Lahti-ге өтпейтіндей қалың болғандықтан, оны ұзақ қашықтықтағы снайперлікке, танктерді мазалауға және L 39/44 толық автоматты нұсқасын қолдан жасалған зениттік қару ретінде пайдалануға көшірді.
The Lahti L 39 is a Finnish 20 mm anti tank rifle used during the Second World War. It had excellent accuracy, penetration and range, but its size made transportation difficult. It was nicknamed "Norsupyssy" ("Elephant Gun"), and as tanks developed armor too thick for the Lahti to penetrate, its uses switched to long range sniping, tank harassment and with the L 39/44 fully automatic variant, employment as an improvised anti aircraft weapon.
Даму
Аимо Лахти бастапқы 13 мм танкіге қарсы пулемет идеясына күмәнданып, 20 мм конструкциясы бойынша жұмыс істей бастады. Танкіге қарсы кішкентай калибрлі қару қалаған офицерлер 20 мм оқтардың броньды тесіп өту үшін жеткіліксіз жылдамдығы бар деп ойлады, сондай-ақ жоғары ату жылдамдығы мен кішкентай калибрлі қару пайдалы болады деп есептеді. Осының нәтижесінде Лахти екі түрлі танкіге қарсы қару жасады: 13,2 мм пулемет және 20 мм мылтық. 1939 жылы екі қаруды сынақтан өткізгеннен кейін, 20 мм мылтықтың броньды тесіп өту қабілеті жақсырақ екені анықталды.
Aimo Lahti had doubts about the original idea of a 13 mm anti tank machine gun and started working on a 20 mm design. Officers who wanted smaller caliber anti tank weapons believed that the muzzle velocities of 20 mm shells were insufficient to penetrate armor, and a weapon with a higher rate of fire and in a smaller caliber would prove useful. As a result, Lahti designed two competing anti tank weapons: a 13.2 mm machine gun and a 20 mm rifle. After test firing both weapons in 1939, they found that the 20 mm rifle achieved better penetration.
Операция
Мылтық – жартылай автоматты, газбен жұмыс істейтін қару, поршені ұңғысынан төмен орналасқан, ал оқ-дәрілер алынып тасталатын, үстінен орнатылған дүңгірштен беріледі және пайдаланылған оқтар төменнен шығарылады. Ату кезіндегі кері соққыны азайту үшін мылтық бес тесікті тежегішпен және жұмсақ былғары кері соққы төсемімен жабдықталған. Ұңғысы атылғаннан кейін қызып кеткенде тасымалдауға ыңғайлы болу үшін ағаш қаптамамен жабылған.
The rifle is a semi automatic, gas operated weapon with the piston located beneath the barrel and ammunition feed from a detachable top mounted magazine with bottom ejection for the spent cartridges. To reduce recoil, the rifle is equipped with a five hole muzzle brake and a padded leather recoil pad. The barrel has a wooden jacket to allow for transportation after firing has caused the barrel to heat up.
Қысқы соғыс
Қысқы соғыс кезінде (1939-1940 жж.) Финляндияда танкке қарсы қару-жарақ жетіспеді. Фронтқа тек екі 20 мм мылтық және бірнеше 13,2 мм пулемет жеткізілді, бірақ 13,2 мм пулеметтер тиімсіз және сенімсіз болып шықты, ал ірі калибрлі 20 мм мылтықтар советтік бронетехникасына қарсы табысқа жетті. Осы себепті Финляндия 20 мм конструкциясын қабылдап, өндірісті бастады. Бұл қару "суық Чарли" атты контр-снайперлік тактикада да кеңінен қолданылды, онда финдерлер шала жамылған офицерлер кейпінде манекендерді пайдаланды. Совет снайперлері манекендерге оқ атып, финдерлер Лахти L39 мылтықтарымен совет снайперлеріне жауап берді.
During the Winter War (1939–1940) Finland lacked anti tank weaponry. Only two 20 mm rifles and a few 13.2 mm machine guns made it to the front, where the 13.2 mm machine guns were found to be ineffective and unreliable while the larger 20 mm rifles proved successful against Soviet armor. Because of this, Finland finally settled on the 20 mm design and started production. The gun was also widely used in the "cold Charlie" counter sniper technique, where the Finns would use mannequins posing as sloppily covered officers. Soviet snipers would fire upon the mannequins, and the Finns would then return fire at the Soviet snipers with Lahti L 39s.
Соғысты жалғастыру
Кеңес-фин соғысы (фин. fortsättningskriget, 25 маусым 1941 – 19 қыркүйек 1944) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Финляндия мен Кеңес Одағы арасында болған екі соғыстың екіншісі. Бұл қару Т-34 және КВ-1 сияқты жаңа совет танктерінің бронясын тесіп өте алмаса да, бункерлердегі ойықтар мен қақпақтарға, алыс қашықтықтағы нысаналарға және тіпті ұшақтарға қарсы өте тиімді болды. L39-дың толық автоматты нұсқасы аз санда жасалып, зениттік қару ретінде қолданылды. Снайперлер, сондай-ақ танктердің әлсіз жерлері, мысалы, ашық люктер (әсіресе фосфорлы оқтармен) да жақсы нысаналар болып табылды. Ол тіпті танк мұнараларын зақымдап, олардың айналуын тоқтатуға мүмкіндік берді. 1940 жылдың желтоқсанында Лахти L 39 фин L 182 бронеавтомобиліндегі бастапқы 13,2 мм L 35/36 пулеметін алмастырды. Бұл өзгерту 1941 жылы 1-ші дивизияның бронетехникалық бөлімі қолданды.
The Continuation War (, fortsättningskriget, 25 June 1941 – 19 September 1944) was the second of two wars fought between Finland and the Soviet Union during World War II. Although the weapon was not able to penetrate newer Soviet tanks like the T 34 and KV 1, it still proved to be quite effective against bunker loopholes and embrasures, long range targets, and even aircraft. A fully automatic version of the L39 was made in small numbers that served as an anti aircraft gun. Other good targets were snipers, and several weak spots on tanks, such as open top hatches, especially with phosphorus ammunition. It was even able to damage tank turrets and pin them to stop traversal of the cannons. Around December 1940, a Lahti L 39 replaced the original 13.2 mm L 35/36 machine gun on the Finnish L 182 armored car. This conversion was employed by the armored unit of 1. Divisioona during 1941.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше мылтық қолданыста қалды, тікұшақтарға қарсы қару ретінде пайдаланылды, ал көптеген басқалары коллекционерлерге, көбінесе АҚШ-та сатылды. Бүгінде мылтықтар, әсіресе жұмыс жасайтын жағдайдағылары, өте сирек және жоғары бағаланады. Құндылығы жоғары болғандықтан, кейбір қолданыстан шығарылған қарулар (патрондауыштарына болаттан жасалған тақталар дәнекерленген) қайтадан қолданысқа енгізілді. Оқ-дәрісі сирек болатындықтан, оларды көбінесе .50 BMG калибріне ауыстырып, пайдалану құнын төмендетуге тырысады. АҚШ-та азаматтардың меншігі штат және федералды заңдарға сәйкес сақталады. Қарудың .50 калибрінен үлкен оқтарды ату мүмкіндігі болғандықтан, ол құрылыс-жойғыш құрал саналады және 1934 жылғы Ұлттық қару заңына бағынады. Азаматтық меншік осы заңға сәйкес келуіне және әр штаттың құрылыс-жойғыш құралдарға азаматтық меншікті тыйым салған-салмауына байланысты.
Several of the rifles remained in service after World War II serving as anti helicopter weapons, while many others were sold to collectors, mostly in the United States. Today the rifles, especially those in working condition, are quite rare and highly sought after. Some deactivated weapons (with steel bars welded into the chambers) have been reactivated due to their value. Because ammunition is rare, they are often rechambered to .50 BMG to lower the cost of use. In the United States, civilian ownership remains possible, depending on state and federal laws. Because the weapon fires rounds larger than .50 caliber, it is considered a destructive device and is subject to the 1934 National Firearms Act. Civilian ownership is dependent on compliance with this law and whether the individual state prohibits civilian ownership of destructive devices.
Егжей-тегжейлер
Пайдаланушылар L 39-ды ауыр және ұрыс алаңында жылжыту қиын деп тапты. Тіпті оның дорбенің салмағы екі килограммға жуық. Дорбелердің оң жағында қалған оқтар санын көрсету үшін жабық терезешесі бар, ал кейіннен әуе шабуылына қарсы қолдану үшін 15 оқтық дорбе жасалды. L 39-ның күшті кері соққысына қарсы тұру үшін кері соққы серігі соншалықты қатты болғандықтан, қаруды дәстүрлі зарядтау тұтқасымен қайта зарядтау мүмкін емес еді. Оның орнына, қарудың оң жағындағы айналмалы жетектің көмегімен тісті дөңгелек механизмі арқылы ұңғы жабылады. L 39 жартылай автоматты жұмыс істесе де, ұңғы әр оқ атқаннан кейін тоқтап қалады, ал тұтқадағы қауіпсіздік механизмі ұңғыны босатуға да мүмкіндік береді. Тұтқаның және оқ ату механизмінің алдыңғы бөлігі үлкен қорғанышпен және пайдаланылған гильзалардан оператордың қолын қорғау үшін резеңке буфермен жабдықталған, гильзалар қарудың төменгі жағынан өте жоғары жылдамдықпен шығады. Қарудың жалпы салмағы шамамен 50 килограммды құрайды, оны көбінесе жылқылар сүйреп жүрген, бірақ бөлшектелген кезде бірнеше адам көтеріп жүруге болады. Мылтықтың 200 мен 1400 метр аралығында баптауға болатын реттелетін темір көзқарасы бар және екі тірегі бар "қос" екіаяқты тіреуге ие, бірі қатты жерде пайдалану үшін тікенектерімен, екіншісі жұмсақ жерде немесе қарда пайдалану үшін сырғанаушыларымен жабдықталған. Далада қаруды жылжыту және оқ ату үшін екі адамнан тұратын команда тағайындалған. Кейбір мылтықтар шайқас қызында тасталып кетті, бірақ оларды ауыстыру оңай болды. Соғыс аяқталғанға дейін VKT (Valtion Kivääritehdas, "Мемлекеттік мылтық фабрикасы", қазіргі Patria) 1900-нен астам L39 мылтығын жасап, пайдалануға берді.
Users found the L 39 to be heavy and difficult to move in the battlefield. Even its magazine weighs almost two kilograms. The magazines have a covered viewing slit on the right side to indicate the number of rounds left in the magazine, and a 15 round magazine was later developed for anti aircraft use. To combat the L 39's immense recoil, the recoil spring is so stiff that it would be impossible to cock the weapon with a traditional charging handle. Instead, a rotating crank lever on the right side of the gun, operating a rack and pinion, is used to pull the bolt back. While semi automatic in function, the L 39's bolt locks back after every shot, and the grip safety also functions to release the bolt. The entire front of the grip and trigger is protected by a large guard and a rubber buffer to protect the operator's hands from the spent casings which eject from the bottom of the gun at very high speeds. The whole weapon weighs some 50 kilograms and it was usually towed by horses, but when stripped down could be carried by several men. The rifle has adjustable iron sights calibrated between 200 and 1,400 meters and was equipped with an unusual "dual" bipod, with two sets of legs, one with spikes for use on hard ground and the other with skids for use on softer ground or snow. In the field, a two man team was assigned to the gun to move and fire it. Some rifles were abandoned in the heat of battle, but they were easy to replace. By the end of the war over 1,900 L39s had been manufactured by VKT (Valtion Kivääritehdas, "State Rifle Factory", modern day Patria) and put in the field.