Нью-Йорк метрополитенінің R7 вагондары: тарихы, құрылысы (1937-1938), ерекшеліктері, қолданылу аймақтары. R6 моделінің жалғасы, патшайымдар желісінде маңызды рөл атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк метрополитенінің зейнеткерлік вагоны
Retired class of New York City Subway car
R7 – 1937-1938 жылдары қалалық тәуелсіз метро жүйесі үшін екі өндіруші – «Американ Кар энд Фаундри» және «Пуллман Стандарт» компаниялары жасаған Нью-Йорк метрополитенінің вагоны. Олар R6 паркінің жалғасы болды және оларға өте ұқсас, бірақ R7/A вагондарының сыртында «NEW YORK CITY» деген жазу болмады. Барлығы 250 вагон салынды, барлығы жеке бөліктерден тұрды. Екі түрлі нұсқа тапсырыс берілді: 1400–1549 нөмірлі 150 вагоннан тұратын R7 және 1550–1649 нөмірлі 100 вагоннан тұратын R7A. R7 және R7A негізінен Куинс айманындағы қызметтерді ұлғайту және Кростаун желісін ашу үшін пайдаланылды. Олар қызмет ету мерзімінің көп бөлігінде барлық IND желілерінде ғана жұмыс істеді, бірақ соңғы жылдары BMT бөлімшесінің Шығыс бөлігіндегі және желілерінде де пайдаланылды. R44 және R46 вагондары R7 вагондарын ығыстырды, ал олар 1977 жылы соңғы рет жүріп өтті. Бір R7 және бір R7A вагоны сақталды, ал қалғандары бұзылды.
The R7 was a New York City Subway car model built from 1937 to 1938 for the city operated Independent Subway System by two manufacturers under separate orders, the American Car and Foundry Company and Pullman Standard. They were a continuation of the R6 fleet and closely resemble them, except that the R7/As did not include the “CITY OF NEW YORK” lettering on the middle of the car exterior. A total of 250 cars were built, all arranged as single units. Two versions were ordered: the R7, which consisted of 150 cars, numbered 1400–1549, and the R7A, which consisted of 100 cars, numbered 1550–1649. The R7s and R7As were used primarily for increased service in Queens and the opening of the Crosstown Line. They served exclusively on all IND lines for most of their service lives, but were also used on the Eastern Division of the BMT Division's and lines during their final years. The R44s and R46s replaced the R7 cars, and they made their final runs in 1977. Two cars, one R7 and one R7A, have been preserved, while the rest of the fleet was scrapped.
Тарих
1937 жылдың 5 наурызында Нью-Йорк қаласының көлік басқармасы R7 шарты бойынша 150 вагонды жасауға конкурс жариялады. American Car and Foundry Company (ACF) және Pullman Standard компаниялары бірлесіп, бір вагон үшін 40 375 долларлық ең төмен бағаны ұсынды. Pressed Steel Car Company да бір вагон үшін 40 850 долларға ұсыныс берді. 1937 жылдың 27 шілдесінде R7A шарты бойынша қосымша 100 вагонды сатып алу конкурсын ACF және Pullman компаниялары жеңіп алғаны және әр вагон үшін 41 951 доллар төленгені хабарланды. Pressed Steel (42 200 доллар) және Bethlehem Steel (43 100 доллар) компаниялары да ұсыныс жасады. Вагон бағасының өсуі болат өнеркәсібіндегі ереуілдермен байланысты болды. R7 вагондары 1937 жылы, ал R7A вагондары 1938 жылы салынды. Олар 1968 жылға дейін тек IND желісінде пайдаланылды, содан кейін жаңа R40 және R42 вагондарымен ауыстырыла бастап, Шығыс Нью-Йорк депосына көшірілді. Көптеген R7/A вагондары R44 вагондарымен алмастырылды. Басқа вагондардың көпшілігі BMT дивизионының Шығыс бөлімшесінде 1977 жылға дейін жүріп, содан кейін R46 вагондарымен ауыстырылды.
On March 5, 1937, the New York City Board of Transportation opened up bids for 150 cars to be built under the R7 contract. The winning bid for $40,375 per car was jointly submitted by the American Car and Foundry Company (ACF) and Pullman Standard. The Pressed Steel Car Company also submitted a bid, for $40,850 per car. On July 27, 1937, it was announced that the winning bid for 100 additional cars, under contract R7A, went to ACF and Pullman for $41,951 per car. Additional bids were made by Pressed Steel ($42,200) and Bethlehem Steel ($43,100). The increase in price per car was attributed to strikes in the steel industry. The R7s were built in 1937, and the R7As were built in 1938. They were used for service on the IND exclusively until 1968, when they began to be displaced from the IND by the new R40s and R42s and transferred to the East New York Yard. Many R7/As were replaced by the R44s. Most other cars ran on the BMT Division's Eastern Division until 1977, when they were finally replaced by the R46s.
Сақтау
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, барлық вагондардың екеуінен басқасы жойылды. Сақталған екі вагон: R7 вагоны 1440 Мэн штатындағы Кеннебанкпорт қаласындағы "Теңіз жағалауы троллейбустары мұражайында" сақталып қалды. Ол троллейбус жолдарымен жабдықталды және мұражай аумағындағы түрлі туристік саяхаттарда пайдаланылады, көбінесе R4 вагоны 800-бен біріктіріледі. R7A вагоны 1575 Нью-Йорк Транзит мұражайында сақталған. Ол жұмыс жағдайына келтіріліп, 2003 жылдан бері Транзит мұражайының ұйымдастыруымен экскурсияларда қолданылуда. Қызмет ету кезеңінде, 1946 жылғы апаттан кейін 1947 жылы ACF компаниясы оны бастапқы түріне қайта жаңартып, R10 вагонының прототипіне айналдырды. Ол жаңа интерьерлік және сыртқы жағынан әрлеу мүмкіндіктерін сынау үшін жасалған. Сырттан R10 вагонына ұқсағанымен, механикалық және электрлік тұрғыдан ол әлі де R7A вагоны болып табылады және тек соғысқа дейінгі R1–9 вагондарымен ғана жұмыс істей алады.
Following their retirement, all but two cars were scrapped. The two cars that were not scrapped have survived into preservation:
R7 car 1440 has been preserved by the Seashore Trolley Museum in Kennebunkport, Maine. It is modified with trolley poles and used in various tourist rides around the museum, often coupled to R4 car 800. R7A car 1575 has been preserved by the New York Transit Museum. It was restored to operating condition and has been used in excursions sponsored by the Transit Museum since 2003. During its service life, it was rebuilt from its original appearance by ACF in 1947 following an accident in 1946, and became the prototype for the R10. It was designed to test new interior and cosmetic features. While it cosmetically resembles an R10, mechanically and electrically, it is still an R7A and can only operate with the rest of the pre war R1–9 fleet.