Кіріспе
Вильфрид ван Моер (1 наурыз 1945 – 24 тамыз 2021) – бельгиялық футболшы, ол үш рет «Алтын бутсы» жүлдесін жеңіп алды: 1966 жылы «Антверпен» клубында ойнағанда, содан кейін 1969 және 1970 жылдары «Стандарт Лиеж» клубында ойнағанда. 1966 жылға дейін Ван Моер «Беверен» клубында өнер көрсетті. 1980-жылдардың басында «Беринген» клубында ойнағаннан кейін ол өзінің алғашқы клубына қайта оралды. 1966 жылдың 22 қазанында Швейцарияға қарсы өткен жолдас матчта (1–0) бастапқы құрамда шығып, Бельгия ұлттық құрамасы сапында 1966-1982 жылдары 57 рет ойнап, 9 гол соқты. Ван Моер 1970 және 1982 жылғы әлем чемпионаттарында және Бельгия екінші орын алған 1980 жылғы Еуропа чемпионатына қатысты.
Wilfried van Moer (1 March 1945 – 24 August 2021) was a Belgian footballer who won the Belgian Golden Shoe three times, first in 1966 while at Antwerp then in 1969 and in 1970 while at Standard Liège. Prior to 1966 Van Moer played with Beveren. He returned to his first club after a spell at Beringen in the early 1980s. He played 57 times and scored nine goals for the Belgium national team between 1966 and 1982, starting in a 1–0 friendly win against Switzerland on 22 October 1966. Van Moer was in the team for the 1970 and 1982 World Cups and for the Euro 1980 in which Belgium finished second.
Клубтық мансап
Беверен Ваас қаласында туған Ван Моер туған қаласы Беверен Ваас клубында, содан кейін Бельгия лигасының үшінші деңгейінде ойнады. 1965 жылы «Роял Антверпенге» ауысуына 1-ші дивизионда ойнау мүмкіндігі ғана емес, сонымен қатар ол сол қалада электрик болып жұмыс істегені де ықпал етті. Ол клуб сапында 1965 жылғы тамызда «Юнион Сент-Жилуазға» қарсы дебют жасады. 1966 жылдың соңында ол алғашқы «Алтын бутсы» сыйлығын жеңіп алды, ал оған дейін сол жылы алғашқы халықаралық матчына қатысты. «Антверпенде» үш жыл бойы жаттықтырушы Гарри Геймнің басшылығымен Ван Моер өзінің тілегіне қарсы оң қанаттан орталық жартылай қорғаушыға ауыстырылды, бұл оны ұлттық құрамадағы Бельгияның тағы бір белгілі ойыншысы Жеф Жюрионға мұрагер болуға дайындады. 1968 жылы «Антверпен» төменгі лигаға түскеннен кейін, «Стандарт Лиежге» ұзаққа созылған трансфер жасалды, Ван Моер Бельгияда қалу үшін «1. FC Köln» клубының қызығушылығына қарсы тұрды, сондай-ақ «Клуб Брюггемен» жеке келісім шарт жасады. Қазіргі таңда беделді халықаралық ойыншы үшін төленген 150 000 евро сол кезде Бельгиядағы рекордтық сома болды. «Стандартта» отандық жарыста керемет табысқа қол жеткізіп, 1969, 1970 және 1971 жылдары чемпионатты жеңіп алды және 1969 және 1970 жылдары «Алтын бутсы» сыйлығын тағы екі рет жеңіп алып, үш рет марапатқа ие болды. Клубтық мансабында ол 1976 жылы «Стандартты» тастап, Лимбург провинциясының бірінші дивизионындағы «FC Беринген» командасында бірнеше маусым ойнады (ол Лимбург астанасы Хассельтте кафе иесі болды). 1980 жылы мансабы қайта жанданғаннан кейін, ол өзінің бастапқы командасы «SK Beveren»-ге (1979 жылы Бельгия чемпионы атанған) ауысты. Ол тағы екі маусым бойы сол командада ойнады және мансабын тағы да Лимбургте, «Синт-Трюиденде» аяқтады, онда ол ойыншы-жаттықтырушы болды.
Халықаралық мансап
Ван Моер Бельгия құрамасының тұрақты ойыншысы болды, 1970 жылғы ФИФА әлем чемпионатында өнер көрсетіп, Сальвадорды 3:0 есебімен жеңген кезде екі гол соқты, бұл Бельгияның турнирдегі жалғыз жеңісі болды. Екі жылдан кейін ол елдің 1972 жылғы УЕФА Еуропа чемпионатының жартылай финалына ілігуіне көмектесті. Бельгия Италияда өткен ширек финалдың бірінші ойынында табанды қорғаныс көрсеткеннен кейін, ол Андерлехттің «Констант Ванден Сток» стадионындағы жауапты кездесуде алғашқы таймның ортасында гол соқты. Бірақ содан кейін бельгиялық футболшының мансабында үзіліс жасаған оқиға орын алды. Таймаудың соңында Марио Бертинидің қимылы Ван Моердің аяғының сынуына әкелді, бұл жеңіске жеткен ел үшін ащы-тәтті күн болды (Бельгия 2:1 есебімен жеңіске жетті). Ол жазылғанмен, аяғының сынуы және басқа жарақаттар келесі үш маусымдағы халықаралық ойындардағы қатысуын шектеді. 1979 жылдың қазан айында 34 жасқа толған Ван Моер «Қызыл шайтандар» құрамында төрт жарым жылдан бері ойнамағандықтан, халықаралық футбол туралы ойлаудың қажеті болмады. Бірақ тәжірибелі бельгиялық жаттықтырушы Гай Тис басқаша ойлады. Ван Моер жеңіске жетуді ұмытып қалған бельгиялық команда үшін шабыттандыратын таңдау болды, олар Еуропалық чемпионатқа ілікпеу үшін Португалиямен «немесе жеңіс, немесе жеңіліс» принципімен күш сынасты. Ван Моер тағы да көзге түсіп, 2:0 есебімен жеңіске жеткен кезде алғашқы голды соқты. Сондай-ақ, Ван Моер Шотландиямен өткен үйдегі және сырттағы ойындарда жеңіске жетуге көмектесті, бұл Бельгияны Италиядағы финалдық турнирге ілікпеуге мүмкіндік берді. Шабуылшы Хорст Хрубеш Батыс Германияның жеңісін қамтамасыз етіп, екі гол соқты, бірақ көптеген адамдар үшін турнирдің ең үздік ойыншысы – шексіз энергияға ие болған бельгиялық орталық жартылай қорғаушы болды. Ол өнер көрсеткен әр ойында жағдай жасады, ойынды басқарды және допты ұстады, оның өнері динамикалық және шабыттандыратын болды, Бельгия турнирдегі жалғыз ірі жеңіске жеткенге дейін. Ван Моер турнирдегі ең ықпалды ойыншы болды және 35 жасында оның өнері оған «Алтын доп» дауыс беруде төртінші орынды (бельгиялықтардың ең жақсы көрсеткішімен тең) жеңіске жеткізді. Карл Хайнц Румменигге, Бернд Шустер және Мишель Платини одан жоғары орын алды. Ван Моердің халықаралық мансабы тағы екі жылға созылды, бұл оның тағы бір әлем чемпионатының финалдық турниріне қатысуына жеткілікті болды. Эрик Гереттің болмауына байланысты капитан болып тағайындалған Ван Моердің халықаралық мансабы Польшаға қарсы екінші кезеңдегі ойында Франсуа Ван дер Элстпен ауыстырылып аяқталды. Бельгия екі голмен қалып қойды және 3:0 есебімен жеңіліске ұшырады, Польшаның шабыты Збигнев Бониек болды, ол жалғыз гол соқты.
Басқарушылық мансап
Футбол ойнауын тоқтатқаннан кейін, ол Sint Truiden, SK Beveren, Assent және FC Diest командаларында жаттықтырушы болып жұмыс істеді, содан соң бельгиялық футболшылардың жалпы кәсіби деңгейіне көңілі толмады. Бельгия футбол федерациясы оны болашақ жұмыстарға шақырды және 1995 жылы "Қызыл Шайтандардың" бірнеше ауыр жеңілісінен кейін ұлттық команданың бас жаттықтырушысы Пауль Ван Химсттің көмекшісі болды. 1996 жылы ол Ван Химсттің орнын басып, бес ойынға бас жаттықтырушы болды. Бірақ футбол федерациясы мен баспасөз оның коммуникация дағдыларының жетіспеуіне риза болмады және 1997 жылдың басында Жорж Ликенс оны алмастырды. Одан бері ол басқарушылық қызметтерге қайта оралған жоқ.
Өлім
Ван Моер ми геморрагиясына ұшырады және 2021 жылдың 24 тамызында Левен қаласындағы ауруханада қайтыс болды.