76-шы эскадрилья: Австралия Корольдік Әуе Күштерінің тарихы

Кіріспе

Австралия Корольдік Әуе күштерінің эскадрильясы

No. 76 эскадрилья – Австралия Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) ұшу оқу эскадрильясы. 1942 жылы құрылған, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитында P-40 Kittyhawk истребительдерін пайдаланды. Соғыс аяқталғаннан кейін P-51 Mustang истребительдерімен қайта жарақтандырылып, 1948 жылы таратылғанға дейін Жапонияны оккупациялауға Австралияның үлесі болды. Эскадрилья 1949 жылы қайта құрылып, үш жылдан кейін Мальтаға көшірілді, онда де Гавилленд Вампир реактивтік истребительдерін гарнизондық міндеттерде пайдаланды, 1955 жылы қайта таратылды. 1960 жылы қайта іске қосылып, 1973 жылға дейін Австралияда CAC Sabre және Dassault Mirage III истребительдерін пайдаланды. No. 76 эскадрилья 1989 жылы қазіргі түрінде қайта құрылды және қазір Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Уильямтаун Әуе күштері базасында орналасқан, онда Hawk 127 реактивтік оқу ұшақтарын пайдаланады.

Милн шығанағы және Солтүстік Австралия

76-шы эскадрилья 1942 жылдың 14 наурызында Квинсленд штатындағы Арчерфилд әуежайында құрылды. Бұл RAAF-тың P-40E Kittyhawk истребительдерімен жабдықталған екінші эскадрильясы болды (біріншісі – 75-ші эскадрилья). Эскадрилья басшысы Питер Джеффридің басшылығымен сәуірдің ортасында жаттығуды жалғастыру үшін Таунсвилл қаласының жанындағы Уир-Стрипке көшті. Сәуір айында 76-шы эскадрильяның жеті P-40 ұшағы Порт-Морсбиге жеткізіліп, 75-ші эскадрильяға берілді. Олар қаланы жапондық әуе шабуылынан қорғағанда ауыр шығынға ұшыраған еді. 1 және 13 мамыр күндері 76-шы эскадрильяның Kittyhawk ұшақтары Таунсвилл маңында жапондық ұшақтарды тосқауылдау үшін көтерілді, бірақ басқыншылармен байланыс орната алмады. Эскадрилья маусым айында жаттығуын аяқтады. Осы кезде олар 24 истребитель және 38 ұшқыштан тұратын толық құрамды алды. 1942 жылдың шілдесінде эскадрилья Жаңа Гвинея кампаниясының алдыңғы қатарына жөнелтілді. Айдың басында олардың алдын ала тобы Таунсвиллден Мильн шығанағындағы жаңа базасына кетті, ал истребительдер 19 шілдеде ұшып кетті. 76-шы эскадрилья алғашқы жауынгерлік миссиясын 22 шілдеде орындады. Жаңа командирі, эскадрилья басшысы Питер Тернбулл Порт-Морсбиден шыққан алты Kittyhawk күшін бастап, Гона маңындағы жапондық бекіністеріне шабуыл жасады. 75-ші эскадрилья да 31 шілдеде Мильн шығанағына келді. Мильн шығанағындағы жағдай өте қиын болды, өйткені эскадрильяның әуежайы аяқталмаған, тұру және техникалық қызмет көрсету жағдайлары жоққа тән еді, ал көп жауын ұшақтардың ұшу-қону жолақтарынан шығып кетсе, лайға батып қалуына себеп болды. 76-шы эскадрильяның ұшақтары 4 және 11 тамызда Мильн шығанағына жасалған жапондық шабуылдарды тосқауылдады. Тамыздың соңы мен қыркүйектің басында 75-ші және 76-шы эскадрильялар Мильн шығанағы шайқасына қатысты. 25 тамызда 76-шы эскадрильяның ұшақтары аймаққа жақындап келе жатқан жапондық әскери-теңіз конвойын бомбалады. Шабуыл бірнеше кемеге зақым келтірді, бірақ күш жалғастырып, 25/26 тамыз түні Мильн шығанағына әскерлерді түсірді. Келесі күні таңнан бастап екі Kittyhawk эскадрильясы жапондық бекіністеріне шабуыл жасап, аймаққа жасалған жапондық әуе шабуылдарын тосқауылдады. 28 тамызда жапондық әскерлер ұшу-қону жолақтарына жақындағандықтан Kittyhawk ұшақтары Порт-Морсбиге қайтарылды, бірақ олар келесі күні Мильн шығанағына оралды. 75-ші және 76-шы эскадрильялар Мильн шығанағындағы одақтастардың қарсы шабуылына қолдау көрсетті, ол қыркүйектің басында қалған жапондық әскерлердің эвакуациялануымен аяқталды. Эскадрилья 26 және 5 қыркүйек аралығында 220 рет ұшуға шықты, бірақ 27 тамызда эскадрилья басшысы Тернбулл атып түсіріліп қаза болғаннан кейін ауыр соққыға ұшырады. Сол күні Тернбуллдың орнын эскадрилья басшысы Кит Траскотт басты. Шайқас аяқталғаннан кейін, Жаңа Гвинея күштерінің қолбасшысы генерал-лейтенант Сидни Роуэлл екі эскадрильяның жапондықтардың қону күні жасаған шабуылдары одақтастардың жеңісіне "шешуші фактор" болды деп мәлімдеді. 76-шы эскадрилья 21 қыркүйекте АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) екі эскадрильясымен алмастырылды және келесі күні солтүстік Австралияның Дарвин аймағына қарай қозғала бастады. Жабдықтың жетіспеушілігі және безгекке шалдығудың жоғары деңгейіне байланысты қазан айында салыстырмалы түрде аз ұшулар жасалды. Эскадрильяның қызметкерлері мен жабдықтарын тасымалдаған кеме 5 ақпанда Онслоуға келді және келесі күні түсірілді, бірақ 12 ақпанда эскадрилья жақын маңдағы "Потшот" әуежайына көшті, өйткені Онслоуда бірлікті қамтамасыз ету үшін жеткіліксіз су болды. 76-шы эскадрилья наурыз және сәуір айларында Потшот және Онслоудан аймақтағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің базасын қорғау үшін патрульдік ұшулар жасады, бірақ 28 наурызда эскадрилья басшысы Траскотт ұшақ апатында қаза тапқаннан кейін қиындықтарға тап болды. 27 сәуірде эскадрилья Сиднейдегі Банкстаун әуежайына көшуге және озық P-40M Kittyhawk истребительдерімен қайта жабдықталуға бұйрық алды. Олардың орнына 85-ші эскадрильядан CAC Boomerang истребительдері келді.

No. 76 Squadron was formed at Archerfield Airport, Queensland, on 14 March 1942 as the RAAF's second squadron equipped with P 40E Kittyhawk fighters (the first being No. 75 Squadron). Led by Squadron Leader Peter Jeffrey, it moved to Weir Strip near Townsville in mid April to continue training. During April seven of No. 76 Squadron's P 40s were ferried to Port Moresby and handed over to No. 75 Squadron, which was suffering heavy losses while defending the town from Japanese air attacks. On 1 and 13 May No. 76 Squadron Kittyhawks were scrambled to intercept Japanese aircraft near Townsville but did not make contact with the intruders. The squadron completed its training in June, by which time it had received its full complement of 24 fighters and 38 pilots. The squadron deployed to the front lines of the New Guinea Campaign during July 1942. Its advance party left Townsville for its new base at Milne Bay early in the month, and the fighters departed on 19 July. No. 76 Squadron flew its first combat mission on 22 July when its new commanding officer, Squadron Leader Peter Turnbull, led a force of six Kittyhawks from Port Moresby to attack Japanese positions near Gona. No. 75 Squadron also arrived at Milne Bay on 31 July. Conditions at Milne Bay were extremely difficult as the squadron's airfield was not finished, living and maintenance facilities were almost non existent and high rainfall meant that any aircraft which ran off the runways and taxiways became bogged in mud. No. 76 Squadron aircraft intercepted Japanese raids on Milne Bay on 4 and 11 August. During late August and early September No. 75 and No. 76 Squadrons were involved in the Battle of Milne Bay. On 25 August No. 76 Squadron aircraft bombed a Japanese naval convoy which was approaching the area. While this attack damaged several ships, the force continued on and landed troops at Milne Bay on the night of 25/26 August. From dawn the next day the two Kittyhawk squadrons were heavily engaged with attacking Japanese positions and intercepting Japanese air raids on the area. On 28 August the Kittyhawks were withdrawn to Port Moresby when the Japanese troops came close to their airstrips, but they returned to Milne Bay the next day. No. 75 and No. 76 Squadrons supported the Allied counter offensive at Milne Bay which ended with the remaining Japanese troops being evacuated in early September. The squadron flew 220 sorties between 26 and 5 September but suffered a heavy blow when Squadron Leader Turnbull was shot down and killed on 27 August. Turnbull was replaced by Squadron Leader Keith Truscott that day. Following the battle Lieutenant General Sydney Rowell, the commander of New Guinea Force, stated that the attacks made by the two squadrons on the day of the Japanese landing were "the decisive factor" in the Allied victory. No. 76 Squadron was relieved by two United States Army Air Forces (USAAF) squadrons on 21 September and began moving to the Darwin area of northern Australia the next day. It conducted relatively little flying during October due to shortages of equipment and a high sickness rate from malaria, however. The ship carrying the squadron's personnel and equipment arrived at Onslow on 5 February and were unloaded the next day, but on the 12th of the month the squadron moved the nearby "Potshot" airfield as there was insufficient water at Onslow to supply the unit. No. 76 Squadron conducted patrols from Potshot and Onslow during March and April to protect the United States Navy facility in the area, though these were marred by Squadron Leader Truscott's death in a flying accident on 28 March. On 27 April the squadron received orders to move to Bankstown Airport in Sydney to be reequipped with more advanced P 40M Kittyhawks. It was relieved at Potshot by a flight of CAC Boomerang fighters from No. 85 Squadron.

Шабуылдау операциялары

Эскадрилья 8 мамырда 24 P-40M ұшағын қабылдады және оқу кезеңінен кейін 1943 жылдың маусым айының соңында Гудоноу аралына дислокацияланды, онда ол No. 73-ші қанат құрамына кірді. Бұл қанат No. 9 операциялық топтың құрамына кірді, ол Жаңа Гвинеяда және жақын аралдардағы одақтастардың шабуылдарын қолдаумен айналысатын мобильді құрылым болды. Нәтижесінде, No. 76 эскадрилья соғыс аяқталғанға дейін үздіксіз қимылдарда болды және негізінен истребительдермен және жердегі нысандарға шабуыл миссияларын орындады, себебі жапондық ұшақтарды кездестіру сирек болды. No. 76 эскадрилья қыркүйек пен желтоқсан аралығында Гасмата әуежайына шабуылдарға қатысты және 15 желтоқсанда Жаңа Британияның оңтүстік жағалауындағы Арауэге американдық армияның қонуына әуеден қорғау күштерінің бір бөлігі болды. Желтоқсан айындағы эскадрильяның іс-қимылдары соншалықты қарқынды болды, оқу бағдарламасын қысқартуға тура келді. No. 76 эскадрилья 1944 жылы Жаңа Гвинея аймағындағы одақтастардың операцияларын қолдауды жалғастырды. 17 қаңтарда ол 73 ұшақты қамтитын және соғыстың сол кезеңіндегі RAAF-тың ең ірі операциясы болған Линденхафен, Жаңа Британия маңындағы жапон лагеріне шабуылға қатысты. Бірнеше аптадан кейін No. 73-ші қанат, сол кезде Kittyhawk ұшақтарымен жабдықталған No. 76 және No. 77 эскадрильяларынан, сондай-ақ Spitfire ұшақтарымен жабдықталған No. 79 эскадрильясынан тұрды, Адмиралтейство аралдарында 90 күн бойы гарнизон орнату үшін таңдалды, олар Адмиралтейство аралдары жорығында басып алынғаннан кейін. АҚШ армиясының 1-ші кавалерия дивизиясының әскерлері 29 ақпанда осы аралдарға қонуға кірісті, ал No. 76 эскадрилья 9 наурызда сол жерге келді. Кейіннен эскадрилья No. 73-ші қанатпен бірге аймақтағы одақтас күштеріне истребительдік жабу және тікелей әуе қолдауын қамтамасыз етті. Тамыз айына қарай осы аймақты истребительдермен қорғау қажеттігі болмады және No. 76 эскадрилья No. 81 қанатына, сондай-ақ No. 77 және No. 82 эскадрильяларына қосылды, ол No. 10 топтың құрамына кірді. No. 76 және No. 77 эскадрильялары 13 қыркүйекте Ноемфурға жетті, онда олар қанаттың қалған бөлігімен шоғырландырылды. Қазан айының ортасынан бастап No. 10 топ Филиппиндегі Лейтедегі АҚШ қонуын қолдау үшін Батыс Жаңа Гвинеядағы және Голланд Жақын Шығысының (NEI) шығыс аралдардағы жапондық позицияларына шабуыл жасады. No. 81 қанаты Жаңа Гвинеяға, ал No. 78 қанатының Kittyhawk ұшақтарымен жабдықталған үш эскадрильясы басқа аралдардағы нысаналарға шабуыл жасады. 25 қарашада No. 10 топ Бірінші тактикалық әуе күштері (1TAF) болып қайта аталды. Эскадрилья 1945 жылдың сәуір айына дейін Ноемфурда болды, содан кейін ол Австралия басшылығымен Борнео жорығына қатысу алдында НЭИ-дегі Моротайға көшті. Мамыр айының ортасында ол Сулу архипелагындағы Санга Санга әуежайына көшті, ол ауа райы мүмкіндік бергенде әр күні Тараканды аралап жүрді. No. 76 эскадрилья Борнеоның солтүстік жағалауындағы Сандакан мен Кудатқа бірнеше рет шабуыл жасады, соның ішінде 27 мамырда АҚШ әскери-теңіз күштерінің PT катерлерімен бірлесіп жасалған Сандаканға қарсы шабуыл өте сәтті болды. Эскадрильяның ұшақтары 13 маусымда Санга Сангадағы орын босату үшін Моротайға оралды, бірақ 17 маусымда олар Солтүстік Борнео шайқасында қатысқан австралиялық күштерді қолдау үшін Лабуан аралына қарай қозғалды. Қалған No. 81 қанаты, Spitfire ұшақтарымен жабдықталған No. 457 эскадрильясымен күшейтілген, кейіннен Лабуанға шоғырландырылды және тамыз айында соғыс аяқталғанға дейін Борнеода жұмыс істеді. No. 76 эскадрильяның соғыстағы соңғы миссиясы 14 тамызда, жапондықтардың капитуляциясына бір күн бұрын орындалды. Соғыста эскадрилья 22 адамнан қаза тапты. 1945 жылдың тамыз және қыркүйек айларында осы міндетке ерікті түрде келмеген қызметкерлер No. 76 эскадрильясын тастап кетті және ол P-51 Mustang истребительдерімен қайта жарақтандырылды. Қанаттың құрлықтағы тобы 1946 жылдың 11 ақпанында Лабуаннан теңіз арқылы шығып, No. 76 эскадрилья 9 наурызда Ивакуниге қонған кезде Жапонияға келген алғашқы BCOF эскадрильясы болды. Эскадрилья No. 81 қанатының Бофудағы тұрақты базасына екі күннен кейін көшті. Жапонияны басып алу кезеңінде No. 81 қанаты BCOF-тың елдегі секторында оқиғасыз бақылау патрульдерін жүргізді. 1948 жылдың ақпан айында No. 76 эскадрилья Ивакуниге көшірілді, онда ол 29 қазанда 1948 жылы Жапониядағы RAAF күштерін қысқарту аясында таратылды. 1952 жылдың наурыз айында Австралия үкіметі No. 78 қанатын Мальтаға жіберіп, ол Таяу Шығыстағы кеңестік ықпалға қарсы тұру үшін британдық күштердің бір бөлігі болды. No. 75 және No. 76 эскадрильялары қанаттың ұшу бөлімшелерін құру үшін таңдалды және олар 1952 жылдың шілдесінде Мальтадағы RAF Hal Far-ге келді және Корольдік әуе күштерінен (RAF) жалға алынған вампирлермен жабдықталды. Мальтада орналасқан кезде қанат Жерорта теңізі аймағындағы және Еуропадағы көптеген оқу жаттығуларына қатысты, соның ішінде 1953 жылы 2000 ұшақ пен 40 000 қызметкерді қамтыған ірі НАТО жаттығуына қатысты. Сонымен қатар, қанат королева Елизавета II-нің тағына отыруына арналған салтанатты парадқа қатысты. No. 78 қанаты 1953 жылдың маусымында RAF Ta' Qali станциясына көшті, онда ол 1954 жылдың соңында Австралияға оралғанға дейін қалды. No. 76 эскадрилья 1955 жылдың ақпанында Уильямтаунға оралды және сол жылдың 16 наурызында таратылды. 1995 жылы Winjeel ұшақтары модификацияланған Pilatus PC-9 оқу ұшақтарымен ауыстырылды. No. 76 эскадрилья қазіргі уақытта No. 78 қанатының құрамына кіреді және Уильямтаунда орналасқан. Ол 2000 жылдың қазан айынан бастап Hawk 127 реактивтік ұшақтарымен қайта жарақтандырыла бастады және 2010 жылы осындай 18 ұшаққа ие болды. Эскадрилья екі бөлімге бөлінген. Оқу бөлімі No. 79 эскадрильясымен реактивтік ұшақтарды басқаруға оқытылған пилоттарға бастапқы истребительдік оқуды ұсынады. Осы курс аяқталғаннан кейін пилоттар F-35 Lightning II ұшақтарына ауысу үшін No. 2 операциялық конверсиялық бөліміне немесе F/A-18F Super Hornets ұшақтарын басқаруды үйрену үшін No. 6 эскадрильясына жіберіледі. Операциялық бөлім армия үшін жақыннан әуе қолдау оқуын және теңіз күштері үшін флоттық қолдау оқуын ұсынады. RAAF-тың барлық Hawk ұшақтарын Корольдік әуе күштерінің Hawk T.2 ұшақтарына ұқсас стандартқа жаңарту бағдарламасы 2014 жылы басталды, ал No. 76 эскадрильясы жаңартылған алғашқы ұшақты алуға жоспарланған. Эскадрилья бұл жаңартылған ұшақтарды пайдаланып оқу курстарын 2017 жылдың басында бастауға жоспарлап отыр.

The squadron took delivery of 24 P 40Ms on 8 May and after a period of training was deployed to Goodenough Island in late June 1943, where it became part of No. 73 Wing. This wing formed part of No. 9 Operational Group, which was a mobile formation tasked with supporting Allied offensives in New Guinea and nearby islands. As a result, No. 76 Squadron was continuously in action until the end of the war and was mainly employed in fighter sweeps and ground attack missions as few Japanese aircraft were encountered. No. 76 Squadron took part in attacks on the airfield at Gasmata between September and December and on 15 December was part of the force which provided air cover for the United States Army landing at Arawe on the south coast of New Britain. The squadron's activities during December were so intensive that it had to reduce its training program. No. 76 Squadron continued to support Allied operations around New Guinea during 1944. On 17 January it took part in an attack on a Japanese camp near Lindenhafen, New Britain which involved 73 aircraft and was the largest RAAF operation to that point in the war. Several weeks later, No. 73 Wing, which at the time comprised the Kittyhawk equipped No. 76 and No. 77 Squadrons as well as the Spitfire equipped No. 79 Squadron, was selected to garrison the Admiralty Islands for 90 days after they were captured in the Admiralty Islands campaign. US Army troops from the 1st Cavalry Division began landing on these islands on 29 February and No. 76 Squadron arrived there on 9 March. The squadron subsequently provided fighter cover and close air support for the Allied forces in the area alongside the rest of No. 73 Wing. There was no need for fighter protection of this area by August and No. 76 Squadron was transferred to No. 81 Wing, which also comprised No. 77 and No. 82 Squadrons and was part of No. 10 Group. No. 76 and No. 77 Squadrons completed their movement to Noemfoor on 13 September where they were concentrated with the rest of the wing. From mid October No. 10 Group attacked Japanese positions in western New Guinea and the eastern islands of the Netherlands East Indies (NEI) to support the United States landing at Leyte in the Philippines. No. 81 Wing concentrated on New Guinea while No. 78 Wing's three Kittyhawk equipped squadrons struck targets in the other islands. On 25 November, No. 10 Group was renamed the First Tactical Air Force (1TAF). The squadron remained at Noemfoor until April 1945 when it moved forward to Morotai in the NEI ahead of participating in the Australian led Borneo Campaign. In mid May it moved again to Sanga Sanga airfield in the Sulu Archipelago to provide fighter cover over the island of Tarakan, where Australian troops had landed on 1 May. The squadron flew patrols over Tarakan every day, weather permitting, until the end of the month. No. 76 Squadron also struck Sandakan and Kudat on the north coast of Borneo on several occasions, including a particularly successful attack against Sandakan on 27 May which was made in cooperation with United States Navy PT boats. The squadron's aircraft returned to Morotai on 13 June to free up space at Sanga Sanga for USAAF P 38 Lightnings, but on 17 June they began to move to the island of Labuan to support Australian forces engaged in the Battle of North Borneo. The rest of No. 81 Wing, which had been reinforced with the Spitfire equipped No. 457 Squadron, was subsequently concentrated at Labuan and operated over Borneo until the end of the war in August. No. 76 Squadron's last mission of the war was flown on 14 August, one day before the Japanese surrender. The squadron suffered 22 fatalities during the war. During August and September 1945 personnel who had not volunteered for this duty left No. 76 Squadron and it was re equipped with P 51 Mustang fighters. The wing's ground party left Labuan by sea on 11 February 1946 and No. 76 Squadron became the first BCOF squadron to arrive in Japan on 9 March when it landed at Iwakuni. The squadron moved to No. 81 Wing's permanent base at Bofu two days later. During the occupation of Japan No. 81 Wing flew uneventful surveillance patrols over BCOF's sector of the country. In February 1948 No. 76 Squadron moved to Iwakuni where it was disbanded on 29 October 1948 as part of a reduction in the RAAF strength in Japan. In March 1952 the Australian Government decided to re form No. 78 Wing and deploy it to Malta where it would form part of a British force which sought to counter Soviet influence in the Middle East. No. 75 and No. 76 Squadrons were selected to form the wing's flying units, and they arrived at RAF Hal Far in Malta during July 1952 and were equipped with Vampires leased from the Royal Air Force (RAF). While based at Malta the wing took part in numerous training exercises in the Mediterranean region as well as Europe, including a large scale NATO exercise in 1953 which involved 2,000 aircraft and 40,000 personnel. In addition, the wing participated in a royal review to commemorate the coronation of Queen Elizabeth II. No. 78 Wing moved to the RAF station at Ta' Qali in June 1953 where it remained until it returned to Australia in late December 1954. No. 76 Squadron arrived back at Williamtown in February 1955 and was disbanded on 16 March that year. In 1995 the Winjeels were replaced with modified Pilatus PC 9 trainers. No. 76 Squadron currently forms part of No. 78 Wing and remains at Williamtown. It began to be re equipped with Hawk 127 jets in October 2000 and had 18 of these aircraft in 2010. The squadron is organised into two flights. Training Flight provides introductory fighter training to pilots who have been trained to operate jet aircraft by No. 79 Squadron. After completing this course the pilots are posted to either No. 2 Operational Conversion Unit to be converted to F 35 Lightning II aircraft or No. 6 Squadron to learn to fly F/A 18F Super Hornets. Operations Flight provides close air support training for the Army and fleet support training for the Navy. A program to modernise all of the RAAF's Hawks to a similar standard to the Royal Air Force's Hawk T.2 aircraft began in 2014, and No. 76 Squadron is scheduled to receive the first upgraded aircraft. It is planned that the squadron will begin delivering training courses using these modernised aircraft by early 2017.