Аустралия Корольдік Әуе Күштерінің 2-ші жедел түрлендіру бөлімі

Кіріспе

Австралия Корольдік Әуе күштерінің оқу бөлімшесі

No. 2 Операциялық конверсиялық бөлімше (No. 2 OCU) – Австралия Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) жауынгерлік оқу бөлімшесі. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Уильямтаун әуе базасында орналасқан бұл бөлімше Lockheed Martin F-35 Lightning II ұшақтарын басқаруға ұшқыштарды даярлайды. F-35 ұшағына жаңа кіріскен ұшқыштар алдымен No. 79-шы эскадрильяда жылдам реактивтік ұшақтарды ұшуға біліктілік алғаннан кейін және No. 76-шы эскадрильяда жауынгерлік ұшуға бастапқы оқытудан өткен соң No. 2 OCU-ға түседі. F-35 бойынша біліктілік алғаннан кейін олар No. 81-ші қанаттың операциялық F-35 бөлімшелерінің біріне – No. 3-ші, No. 75-ші немесе No. 77-ші эскадрильяларға жіберіледі. Бұл бөлімше 1942 жылдың сәуір айында Оңтүстік Австралиядағы Порт Пириде No. 2 (жауынгерлік) операциялық оқу бөлімшесі (No. 2 OTU) ретінде құрылып, келесі айда Виктория штатындағы RAAF Мильдура станциясына көшірілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде P-40 Kittyhawks, Vultee Vengeances, Avro Ansons, CAC Boomerangs, Supermarine Spitfires және Airspeed Oxfords сияқты түрлі ұшақтарда оқыту жүргізілді. 1947 жылдың наурыз айында таратылған No. 2 OTU, Корея соғысына қатысу үшін жоғары даярлықтан өткен ұшқыштарға деген қажеттіліктің артуына байланысты 1952 жылдың наурыз айында Уильямтаунда қайта құрылды. 1958 жылдың қыркүйегінде No. 2 (жауынгерлік) операциялық конверсиялық бөлімше деп аталып, содан бері CAC Sabre, Dassault Mirage III, Macchi MB 326 және F/A-18 Hornet ұшақтарымен оқу-жаттығу жұмыстарын жүргізіп келеді, ал кейін F-35 ұшақтарын алғаннан кейін де оқуын жалғастыруда.

Рөл және жабдық

No. 2 Операциялық түрлендіру бөлімінің (No. 2 OCU) міндеті – "жасалған қызметкерлерді ұсыну арқылы тиімді әуе кеңістігін бақылауға, қарсы әуе шабуылына және әуеден қолдау операцияларын жүргізуге дайындық пен оларды жүзеге асыруды қолдау". Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Уильямтаун әуе базасында орналасқан бұл бөлім, Әуе шабуылы тобының бөлігі болып табылатын No. 81-ші қанатқа бағынады. No. 2 OCU негізінен RAAF-тың бесінші буын Lockheed Martin F-35A Lightning II истребителінде операциялық түрлендіру курстарын өткізуге жауапты. Бұл бөлім No. 79-шы эскадрильяда (RAAF Пирс әуе базасы, Батыс Австралия) жылдам ұшақтарға ауысқан және No. 76-шы эскадрильяда (Уильямтаун) жетекші истребительдік оқытудан өткен студенттерді қабылдайды. Көптеген студенттер операциялық ұшуға жаңа, бірақ кейбіреулері – "қайта оқытылатын" (басқа ұшақ түрінен ауысқан тәжірибелі ұшқыштар). No. 2 OCU-дың оқытушылары RAAF-тың ең тәжірибелі ұшқыштарының қатарында болады және көбінесе басқа No. 81 қанат бөлімшелеріндегі истребительдік тактикалық оқытушылармен бірлесіп жаңа тактиканы әзірлеуде маңызды рөл атқарады. Бөлімнің таңбасы – қанаты бар кенгуру, оның кішкентай баласы аналық қалтасында, бұл "Ана Австралия баласымен бірге ұшуда" символы. Девизі – Juventus Non Sine Pinnis ("Жастардың қанаттары болады"). Студенттер алдымен Hornet-те құралдық рейтинг алды, содан кейін негізгі истребительдік маневрлерге, әуедегі күресу техникасына, әуеден-әуеге атуға және әуеден-жерге тактикаға үйретілді. Операциялық түрлендірумен қатар, No. 2 OCU қайта даярлау курстарын және истребительдік тактикалық оқытушы курстарын жүргізеді. Истребительдік тактикалық оқытушы курстары бес айға созылады және екі жылда бір рет өткізіледі. Студенттер ең тәжірибелі Hornet эскадрильясының ұшқыштарынан таңдалып, басқаларды қалай оқытуға және күрделі операциялық жағдайларды қалай басқаруға үйретілді.

Операциялық дайындық: 1942-1947

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAAF жаңадан бітірген ұшқыштарды жетілдірілген жаттығу ұшақтарынан соғысқа арналған ұшақтарға ауыстыру және олардың қанағаттанарлық деңгейдегі ұшу дағдыларына күрес тактикасын қосу үшін бірнеше операциялық оқу бөлімшелерін (OTU) құрды. No. 2 (жауынгерлік) операциялық оқу бөлімі (No. 2 OTU) 1942 жылғы 2 сәуірде Оңтүстік Австралиядағы Порт Пири қаласында құрылды. Оның алғашқы командирі – эскадрилья командирі Питер Джеффри, Солтүстік Африкада No. 3 эскадрильяға жетекшілік еткен тәжірибелі ұшқыш. Джеффри жақында No. 75 және 76 эскадрильяларын іске қосқан еді, бұл Жапония Жаңа Гвинеяға қарай жылжыған кезде Солтүстік Австралияны қорғауға көмектесу үшін құрылған үш жауынгерлік бөлімнің алғашқы екеуі. No. 2 OTU-дағы оқытушылар құрамына Солтүстік Африка кампаниясының тәжірибелі ұшқыштары Клайв Колдуэлл және Уилф Артур да кірді. Бөлім бастапқыда CAC Wirraway және Fairey Battle ұшақтарымен жабдықталды, ал мамыр айында RAAF Station Mildura (Виктория штаты) әуе базасына көшкеннен кейін P-40 Kittyhawk, Vultee Vengeance, Avro Anson, CAC Boomerang, Supermarine Spitfire және Airspeed Oxford ұшақтарымен толықтырылды. Қараша айында No. 2 OTU Spitfire Mk V және P-40E ұшақтарын салыстыратын сынақтар жүргізді; сынақтардың қорытынды есебінде Spitfire көптеген көрсеткіштер бойынша жоғары өнімділік көрсеткенімен, P-40E де пайдалы модель екені айтылды. 1943 жылғы наурыз айында No. 2 OTU-дың Spitfire бөлімі эскадрилья командирі Джон Уэдди басшылығымен Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы RAAF Station Williamtown әуе базасына ауыстырылды. Джеффри 1943 жылғы тамызда Милдурада No. 2 OTU-дың басшылығын тапсырды; сол айда бөлім 5000 сағаттан астам ұшу уақытын тіркеді, бұл соғыс кезіндегі ең жоғары көрсеткіш болды. Соғыстың қалған бөлігінде бөлімнің құрамында әрдайым 100-ден астам ұшақ болды. Топ командирі Артур 1944 жылғы шілдеден қарашаға дейін бөлімге жетекшілік етті, содан кейін командир Джеффри қайтадан басшылыққа келді. Оқу қазан айында аяқталды, содан кейін жауынгерлік әрекеттер тоқтатылды және No. 2 OTU күтім мен техникалық қызмет көрсету бөліміне дейін қысқартылды.

Операциялық оқыту: 1952-1958

Соғыстан кейінгі демобилизация кезінде RAAF-тың барлық ОТУ-лары таратылды. 11 ұшқышты Австралияға қайтаруға рұқсат бергеніме сену қиын, өйткені олар жұмысты дұрыс орындай алмады. Мен ұшқыштарды кінәламаймын, бірақ Әуе күштері жүйесін кінәлаймын. Бізде операциялық оқу бөлімшелері мен операциялық оқу жүйесі болмағандықтан, ұшқыштар Кореяға нашар даярланған және аспаптар бойынша біліктілігі жоқ болып келді. Олар бұл аймақта жұмыс істей алмады. RAAF жағдайды түзету үшін 1952 жылдың 1 наурызында No. 2 OTU-ды қайта құрды, RAAF ұшқыштарын реактивті ұшақтарға ауыстыру және оларды ұрыс операцияларына даярлау мақсатында. Крессвелл 1953 жылдың 21 мамырында No. 2 OTU-дың басшылығын алды. Қазан айында Mustang ұшақтарын ұшыру тоқтатылды, ал Wirraway және Vampire ұшақтары сақталды. 1954 жылдың сәуірінде ұшақ ұрысы бойынша нұсқаушы курстары мен реактивті ұшақтарды жаңарту курстары басталды. Бұл бөлімше ұшақтарды зерттеу және дамыту бөлімшесімен (ARDU) бірлесіп, ұшақтарды сынақтан өткізу және ұшақ ұшу техникасын әзірлеуге жауапты болды. 1954 жылдың 3 желтоқсанында Кресвелл No. 2 OTU-дың екі Vampire ұшағынан жасалған тоғыз ұшақтық құраманы Сидней үстінен өткізіп, Кореядан HMAS Vengeance авиатасығышымен келген No. 77 эскадрильясын қарсы алды. "Сабр" ұшағы бойынша оқу курстары 1955 жылдың 1 қаңтарында басталды. RAAF ұшқыштары реактивті ұшақтарды басқа жерде алғаш рет көріп, No. 2 OTU дайындалған реактивті ұшқыштарды "Сабрге" ауыстыру жауапкершілігін алды. Оның басшылығы кезінде No. 75 эскадрильясымен Амберли, Таунсвилл және Дарвин әуе күштері базаларында жаттығулар өтті. 1960 жылдың басында No. 2 OCU-дан екі "Сабр" ұшқышы және No. 75 эскадрильядан біреуі жеке оқиғаларда қаза тапты; әрқайсысы төмен биіктікте құлап шығуға тырысып, құлату кезінде ұшақтың шатырымен соқтығысып, өлімге әкелетін бас жарақаттарын алды. ARDU ұшқыш ұшқышы ұшқанға дейін шатырды сынуға арналған модификацияны жасамайынша RAAF-тың барлық "Сабр" ұшақтары жерге тұрып қалды. No. 75 және 76 эскадрильяларымен бірге, Уильямтаунда орналасқан No. 2 OCU 1961 жылдан бастап 1966 жылы таратылғанға дейін No. 81 қанатының бағынысында болды. 1963 жылдың соңында персонал Sabre-дің орнын алмастыратын Dassault Mirage III үшін оқу материалдарын әзірлеумен айналысты, бұл тапсырма оларды өндірушінің техникалық құжаттамасын түпнұсқа француз тілінен аударуды талап етті. No. 2 OCU алғашқы Mirage ұшақтарын 1964 жылдың ақпан-наурызында алды. Эскадрилья басшысы Джон Ньюэм, кейін CAS болып қызмет етті, 1965 жылдың шілдесінен 1966 жылдың сәуіріне дейін бірліктің уақытша басшылығын жүзеге асырды. 1966 және 1967 жылдары No. 2 OCU құрамында "Marksmen" атты Sabre ұшақтарымен жабдықталған акробатикалық демонстрациялық команда құрылды. 1967 мен 1984 жылдар аралығында бірліктің алты Mirage ұшағы ірі апатқа ұшырап, үш адам қаза тапты. F/A 18 Hornet-ті енгізуге дайындық барысында No. 2 OCU 1985 жылдың 1 қаңтарында ұшуды уақытша тоқтатты және Macchi және Mirage оқуларын No. 77 эскадрильясына берді, ол жауынгерлік жауынгерлік нұсқаушы, кіріспе жауынгерлік және Mirage конверсиялық курстарына жауапкершілікті алды. 17 мамырдан бастап алғашқы он төрт Австралиялық Hornet ұшағы – жеті бір орындық F/A 18A және жеті екі орындық F/A 18B және Hornet симуляторы No. 2 OCU-ға жеткізілді. 19 тамызда төрт F/A 18B және үш студентпен конверсия курстары басталды. No. 2 OCU екі орындық Hornet ұшағының негізгі пайдаланушысы болып қала берді, бірақ кейбіреулері ұшақ эскадрильяларында, No. 3, 75 және 77 эскадрильяларында қолданылды. Барлық Hornet бөлімдері 1987 жылдың 2 ақпанында жаңадан құрылған No. 81 қанатының бағынысында болды. 1990 жылдың шілдесінде бірлік уақытша Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Ричмонд әуе күштері базасына көшірілді, ал Уильямтаунның ұшу-қону жолағы қайта жаңартылды. RAAF 1988 жылдың желтоқсанында Hornet ұшақтарына ауадан ауаға жанармай құюды қамтамасыз ету үшін өзінің төрт Boeing 707 ұшағын өзгертуге кірісті; No. 2 OCU қызметкерлері 1991 жылдың шілдесінде әуедегі танкерлік операцияларға арналған оқуды бастады, кейіннен бұл мүмкіндікті Hornet конверсиялық курсына қосты. 1990 жылдардың ортасына қарай, бөлімде 12 нұсқаушы және 18 Hornet ұшағы, оның ішінде 13 екі орындық ұшақ болды. Ол жылына екі курс өткізді, әр курста сегіз оқушы болды, ал орташа сәтсіздік деңгейі 10 пайызды құрады. Оның бірнеше нұсқаушысы АҚШ және Канада ұшқыштары болды. 2005 жылы бірлікте 12 мен 14 инструктор болды және екі жылдық циклдерде үш Hornet конверсия курсын және бір ұрыс инструкторы курсын өткізді. Әр конверсия курсына шамамен алты жаңа Hornet ұшқышы қатысты, ал бірлік әр циклде жалпы 15 жаңа Hornet ұшқышын бітірді. 2007 жылы No. 81 қанатының, Әуе шабуылы тобының бағынысына қайта келді. Конверсия курстарының ұзақтығы Hornet ұшақтары пайдалануға енгізілгеннен бері өзгермегенмен, мазмұны уақыт өте келе Hornet ұшақтарының жаңартуларын, Macchi ұшақтарының BAE Hawk 127 жаттықтырушы ұшақтарымен алмастырылуын және Ирак соғысында Hornet ұшақтарын пайдаланудан алынған тәжірибені көрсететіндей өзгерді. Бұл бөлімше 2016 жылғы Глостер кубогымен тиімділігі үшін марапатталды. 2017 жылдың желтоқсанында Австралияның алғашқы әйел-жауынгер ұшқыштары No. 2 OCU-дан бітірді. Ол 2020 жылдың маусымында F 35 ұшақтарын басқаруға ұшқыштарды даярлауды бастады.

Post war demobilisation saw the disbandment of all the RAAF's OTUs. It is hard to believe that I actually sent 11 pilots home to Australia as they were not capable of doing the job properly. I don't blame the pilots, but I do blame the Air Force system. We had no operational training units, no operational training system and, as a result, the pilots came to Korea poorly trained and without instrument ratings. They just couldn't operate in the area. The RAAF moved to rectify the situation by re forming No. 2 OTU on 1 March 1952 to convert RAAF pilots to jet aircraft and train them for fighter operations. Cresswell took command of No. 2 OTU on 21 May 1953. The unit ceased flying Mustangs that October, retaining its Wirraways and Vampires. In April 1954, it began conducting fighter combat instructor courses, as well as refresher courses on jets. The flight was responsible for performance testing and developing combat flying techniques, in concert with the Aircraft Research and Development Unit (ARDU). On 3 December 1954, Creswell led a formation of twelve No. 2 OTU Vampires in the shape of two sevens over Sydney to greet No. 77 Squadron upon its arrival from service in Korea aboard the aircraft carrier HMAS Vengeance. Training courses on the Sabre began on 1 January 1955. As RAAF pilots were now gaining their first exposure to jets elsewhere, No. 2 OTU took over from the fighter squadrons the responsibility of converting trained jet pilots to Sabres. During his tenure, the unit undertook exercises with No. 75 Squadron at RAAF Bases Amberley, Townsville and Darwin. Two Sabre pilots from No. 2 OCU and one from No. 75 Squadron died in separate incidents early in 1960; each had attempted to eject at low level and suffered fatal head injuries from colliding with the aircraft's canopy during the ejection sequence. All RAAF Sabres were grounded until ARDU developed a modification to shatter the canopy immediately before the pilot ejected. Along with Nos. 75 and 76 Squadrons, also based at Williamtown, No. 2 OCU was under the control of No. 81 Wing from 1961 until the wing was disbanded in 1966. By late 1963, personnel were busy developing training material for the pending Sabre replacement, the Dassault Mirage III, a task that required them to translate the manufacturer's technical documentation from the original French. No. 2 OCU received its first Mirages in February and March 1964. Squadron Leader John Newham, later to serve as CAS, held temporary command of the unit from July 1965 to April 1966. A Sabre equipped aerobatic display team named the "Marksmen" was formed within No. 2 OCU during 1966 and 1967. Between 1967 and 1984, six of the unit's Mirages suffered major accidents, resulting in three fatalities. In October 1969, the OCU began operating the Macchi MB 326 jet for lead in fighter training, as well as the Mirage. In preparation for the introduction of the F/A 18 Hornet, No. 2 OCU temporarily ceased flying operations on 1 January 1985 and transferred Macchi and Mirage training to No. 77 Squadron, which assumed responsibility for fighter combat instructor, introductory fighter, and Mirage conversion courses. Beginning on 17 May, the first fourteen Australian Hornets—seven single seat F/A 18As and seven two seat F/A 18Bs—and a Hornet simulator were delivered to No. 2 OCU. Conversion courses on the type commenced on 19 August with four F/A 18Bs and three students. No. 2 OCU has remained the prime user of the two seat Hornet, though some are operated by the fighter squadrons, Nos. 3, 75 and 77. All of the Hornet units came under the control of a newly re formed No. 81 Wing on 2 February 1987. The unit temporarily relocated to RAAF Base Richmond, New South Wales, in July 1990, while Williamtown's runway was resurfaced. The RAAF began modifying four of its Boeing 707 jet transports to enable air to air refuelling of the Hornets in December 1988; No. 2 OCU staff commenced training for airborne tanker operations in July 1991, subsequently adding this capability to the Hornet conversion course. By the mid 1990s, the unit had 12 instructors and a complement of 18 Hornets, including 13 two seaters. It was running two conversion courses per year, with eight students per course, and had an average failure rate of 10 per cent. Several of its instructors were US and Canadian pilots on exchange with the RAAF. As of 2005, the unit had a strength of between 12 and 14 instructors and ran three Hornet conversion courses and one fighter combat instructor course over two year cycles. About six new Hornet pilots took part in each of the conversion courses, and the unit generally graduated 15 new Hornet pilots over each cycle. By 2007, No. 2 OCU had returned to the aegis of No. 81 Wing, under Air Combat Group. Although the duration of the conversion courses has remained unchanged since the Hornets were introduced into service, the content covered has been altered over time to reflect upgrades to the Hornets, the replacement of the Macchis with BAE Hawk 127 trainers in the early 2000s, and experience gained from using Hornets in combat during the Iraq War. The unit was awarded the 2016 Gloucester Cup for proficiency. In December 2017, Australia's first female fighter pilots graduated from No. 2 OCU. It began training pilots to operate the F 35s in June 2020.