Блэкстон каналы: АҚШ тарихи жері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының тарихи жері

Blackstone каналы – 19 ғасырдың басында Worcester (Массачусетс штаты) және Providence (Род-Айленд штаты) қалаларын, сондай-ақ Narragansett шығанағын Blackstone аңғары арқылы бірнеше шлюздер мен каналдар жүйесі арқылы байланыстырған су жолы. Құрылысы 1825 жылы басталды және үш жылдан кейін пайдалануға берілді. 1835 жылы Бостон мен Провиденс темір жолы ашылғаннан кейін канал бизнесте қиындықтарға тап болды. Нәтижесінде, 1847 жылы параллель жолды аяқтаған Провиденс және Вурчестер темір жолы оны алмастырды. Канал 1848 жылы жабылды. Каналдың бірнеше бөлігі сақталған, ал каналдың орналасуы және қалдықтары Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.

Тарих

Канал бастамасы Провиденстен туындады, онда саудагерлер қауымдастығы Блэкстон аңғары мен Ворчестер округінің шаруашылық өнімдерімен сауда жасаудан табыс табуды көздеді. Ворчестер және Блэкстон аңғарының халқы өнімдеріне жақсы баға алуға мүмкіндік беретін көлік құралына зор үміт артып, жоспарды қуана қарсы алды. Дегенмен, сол кезде Массачусетс штатының орталық аймағының саудасы Бостон порты арқылы құрлықпен жүзеге асырылғандықтан, Массачусетс штатының коммерциялық мүдделері жобаны бірнеше жылға тоқтата алды. Нәмісакер, 1823 жылы Массачусетс штатының заң шығару органы арқылы Блэкстоун канал компаниясы құрылды, ал одан кейін Род-Айленд компаниясы да құрылды. Канал құрылысының себебі бәсекелес өнеркәсіпшілер арасындағы «су құқығын» шектеуге бағытталған бәсекелестік болуы мүмкін. Құрылыс 1825 жылы басталды және құны 750 000 долларды құрады (бастапқы есептеуден екі есе көп). Канал 1828 жылдың 7 қазанында «Леди Кэррингтон» атты кеме Ворчестерге жеткен кезде ашылды, ол сапарды жасаған алғашқы кеме болды. Канал Ворчестер мен аңғарға бірден гүлдену әкелді; фермерлердің табысы артты және, әсіресе Ворчестерде, диірмендер салынды. Каналдың ені 35 футтан (шамамен 10 метрден) астам болды. Ол 451 футқа көтеріліп, бастапқыда салынған 49 шлюзден өтті. Канал тар аңғарларды айналып өту үшін «салмақты суды» пайдаланды және 45 мильдік бағытында Блэкстоун өзенін 16 рет кесіп өтті. Оның ұзындығының 10% өзен арнасында орналасқан. Бұл бөліктер жазда су деңгейінің төмендеуінен кеме қатынасына кедергі келтірді. Ал басқа уақыттарда су тасқыны мәселесі туды. Қыс айларында мұз да қиындықтарға қосылды. Әрбір шлюздің ұзындығы 70 фут (шамамен 21 метр), ені 10 фут (шамамен 3 метр), ал тереңдігі 4–4,5 фут (шамамен 1,2–1,4 метр) болды. Провиденстегі ағаштан жасалған шлюзден басқа барлық шлюздер ағаш негізде граниттен салынған. Әрбір шлюздің орташа көтерілу биіктігі 9,2 фут (шамамен 2,8 метр) болды, бірақ одан да әртүрліліктер болды. Каналды Бенджамин Райт (Эри каналының бас инженері) және Холмс Хатчинсон (кейін Нью-Йорк каналдарының бас инженері) жобалады, олар Эри каналының бастапқы құрылысын аяқтаған кезде. Сондықтан оның шлюздері бастапқы Эри каналының шлюздеріне ұқсас, бірақ кішірек. Канал Ворчестер қаласының ортасынан Милл Крик арнасымен сол қаланың оңтүстік бөлігіне дейін созылды. Содан кейін ол Блэкстоун өзенінің ағысымен Аштонға (Род-Айленд штаты) қарай ағып, Аштонда өзеннің батыс жағалауымен қатарласып, Мошасак өзенімен суайырыққа дейін биіктігін сақтап, Кранберри және Скоттс көлдеріне кірді. Содан кейін ол Мошасак аңғарына төмен қарай құлап, сол арнамен Провиденске жетті.

The initiative for the canal came from Providence, where a merchant community wished to profit from trade with the farming country of the Blackstone Valley and Worcester County. The people of Worcester and the Blackstone Valley, eager for transport that would enable them to get better prices for their produce, welcomed the plan. However, since the trade of central Massachusetts was at that time going overland through the port of Boston, Massachusetts commercial interests succeeded in stalling the project for several years. Finally, in 1823, the Blackstone Canal Company was organized through an act of the Massachusetts legislature, with a Rhode Island company soon following. The canal's construction may have been motivated by competition among rival industrialists to curtail "water rights". Construction began in 1825 and cost $750,000 (twice its initial estimate). The canal opened on October 7, 1828, when the packet boat Lady Carrington arrived in Worcester, the first vessel to make the trip. The canal brought immediate prosperity to Worcester and the Valley; farmers' profits increased and mills were built, especially in Worcester. The canal was 35 feet or more in width. It ascended 451 feet, passing through an original 49 locks. The canal used "slack water" to bypass narrow valley areas and intersected the Blackstone River 16 times over its 45 mile course. It ran in the river itself for 10% of its length. These portions proved troublesome since in summer, water was sometimes too low for navigation. In other periods, flooding was the problem. Winter added ice to the issues. Each lock was 70 feet long by 10 feet wide and apparently 4–4.5 feet deep. All, except the wooden tide lock at Providence, were built of granite on a wooden foundation. The average lift of each lock was 9.2 feet, but there were variations. The canal was engineered by Benjamin Wright (chief engineer of the Erie Canal) and Holmes Hutchinson (later Chief Engineer of New York's canals) as they were concluding work on the original Erie Canal. Its locks are therefore similar, although smaller, than the original Erie's. The canal followed the course of Mill Creek from the center of Worcester, MA to the southern part of that community. It then followed the Blackstone River downstream to Ashton, RI. At Ashton, it paralleled the river's west bank, maintaining elevation until it entered Cranberry and Scotts Ponds on the divide of the watershed with the Moshassuck River. It then locked down into the Moshassuck Valley and followed that stream into Providence, RI.

Бүгінгі канал

Канал жабылғаннан кейін оның су ағысының бір бөлігі толтырылды, ал қалған бөліктері бұталар мен ағаштармен қалың өсіп кетті. Басқа учаскелер тоқыма фабрикалары үшін гидротехникалық каналдарға айналдырылды. Локтардың көп бөлігі басқа мақсаттарға сатылды. Дегенмен, оның қалдықтары әлі де көп жерде көрініп тұр. Каналдың шамамен 85 пайызы сақталған. Каналдың екі ұзын бөлігі Массачусетс штатындағы Блэкстоун өзені және Канал мұрасы мемлекеттік паркінде, сондай-ақ Род-Айленд штатындағы Блэкстоун өзені мемлекеттік паркінде орналасқан. Басқа бөлімдері де мемлекеттік меншікте. Канал бірнеше рет Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. 1971 жылы Род-Айленд штатының Линкольн қаласындағы Провиденс пен Эштон тоғаны арасындағы каналдың оңтүстік бөлігі тізімге алынған; 1991 жылы бұл тізім Род-Айленд штатының барлық бөлігін қамту үшін кеңейтілді. 1973 жылы Массачусетс штатының Уксбридж және Нортбридж қалаларындағы 6 километрлік канал бөлігі тізімге енгізілді; 1995 жылы бұл тізім Массачусетс штатындағы каналдың тарихи іздерінің барлығын қамту үшін кеңейтілді. Род-Айленд штатының Линкольн қаласындағы Блэкстоун өзені бойындағы велосипед жолының бір бөлігі, бастапқы каналдың жағалау жолымен, бір жағында өзен, екінші жағында каналмен өтеді.

Маңыздылығы

Блэкстоун каналы XIX ғасырдың басындағы канал құрылысының қарқынды дамуынан туындаған көлік желісі ретінде тарихи маңызы зор. Канал Провиденс пен Ворчестер арасындағы өнеркәсіпті дамытуда, сондай-ақ Мошасак және Блэкстоун өзендері бойындағы қалалар мен ауылдардың өркендеуіне маңызды үлес қосты. Оның пайдалы өмірлік циклы жиырма жыл ғана болғанымен, канал және оны қамтитын саябақтар – "қаланың және мемлекеттің өсу, жоспарлау, коммерциялық еңбекқорлық және гүлдену тарихының айқын және материалдық бөлігі".