Керритук: Теңіз ұшақтарына қызмет көрсету кемесінің тарихы

Кіріспе

Кюритук класының гидроұшақтарға қызмет көрсететін кемесі

USS Currituck (AV 7) – Кюритук класының төрт гидроұшақтарға қызмет көрсететін кемесінің біріншісі болды және "Жабайы қаз" деген лақап атымен белгілі болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынды және Суық соғыс кезінде қызмет етті. Currituck Sound есімді АҚШ-тың екінші кемесі, Currituck (AV 7) 1943 жылдың 11 қыркүйегінде Филадельфия әскери-теңіз кеме жасаушы зауытында суға түсірілді; М. Ф. Дреймель ханымның қолдауымен; және 1944 жылдың 26 маусымында қолданысқа енгізілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс қызметі

Керритук 1944 жылдың 31 тамызында Филадельфиядан Тынық мұхиты флотына қызмет ету үшін теңізге шықты. Панамадағы Балбоадан ол жолаушыларды Манусқа тасымалдады, содан кейін жүкті түсіру үшін Миос-Вундиге бет алды. Ол Манустан Моротайға Танжерге арналған адамдарды, ұшақтарға қажетті қосалқы бөлшектер мен жабдықтарды тасымалдады, сосын 6 қарашада Лейте операцияларындағы ұшу миссияларын бастау үшін Лейтедегі Сан-Педро шығанағына қысқа уақытқа Миос-Вундиге қайтып келгеннен кейін жетті. Currituck 1945 жылдың 6 қаңтарында Лейтеден үш күннен кейін Лингэйн шығанағына, Лузонға алғашқы десант үшін шықты және ол жерде, Кабалитан шығанағында және Миндорода гидроұшақтарға күтім жасады, сондай-ақ гидроұшақтарды іздеу операцияларын басқарды. 5 ақпанда Лейтеге оралып, 3 наурызда Манилаға бағыт алды. Үш күннен кейін келгеннен кейін, ол порда тасталып қалған жапондық кемелерді тексеру үшін кемеге мінушілер тобын жіберді. Осы порттағы оның қызметтеріне 27 сәуір мен 6 мамыр аралығында Австралия Корольдік әуе күштерінің 76-шы қанатына техникалық қолдау көрсету кірді. 1945 жылдың 10 маусымында Маниладан шығып, Currituck 11 маусым мен 20 тамыз аралығында Лингэйн шығанағынан түнгі іздеу жүргізетін гидроұшақтар үшін база қызметін атқарды, содан кейін 24 тамызда Манилаға оралды. Ол 30 тамызда Окинаваға бағыт алды. Currituck Қытай материгін қайта басып алуға қолдау көрсету үшін Солтүстік-Шығыста болды, Кореяның Цинсен (Инчон) және Қытайдың Шанхай, Цинтао және Таку қалаларында гидроұшақтарға күтім жасады, 28 қазанда Окинаваға оралды. 9 желтоқсанда Америка Құрама Штаттарына жолға шығып, 30 желтоқсанда Сан-Францискоға жетті.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі 1940 жылдардағы қызмет

1946 жылы «Курритук» және «Пайн Айленд» кемелері Антарктида экспедициясының «Хайджамп» операциясына қатысты. Осы порттан және Сан-Диегодан операциялар өткізгеннен кейін, 1946 жылдың 2 желтоқсанында теңізге шығып, Антарктидадағы «Хайджамп» операциясына қатысып, Маркиз аралдарына тоқтады және 1947 жылдың 13-20 наурызы аралығында Австралияның Сидней қаласын аралады. Ол Панама каналы арқылы Норфолк, Вирджинияға қайтып, 18 сәуірде жетті. «Курритук» 1947 жылдың 7 тамызында резервке жіберілді және Филадельфияда орналастырылды.

1950 жылдар

1951 жылы 1 тамызда қайта іске қосылған Currituck 17 желтоқсанда Норфолкке бет алды. Осы порттан ол жергілікті және Кариб теңізінде, негізінен оқу мақсатында жұмыс істеді. 1952 жылы 23 тамызда Норфолктен Норвегияның Тронхейм және Шотландияның Лейт қалаларына сапарға шығып, 17 қазанда өз портына оралды. Жергілікті операциялардан және Бермудаға жасаған қысқа сапардан кейін, ол 1953 жылы 24 тамызда Норфолктен қайта жолға шығып, Панама каналы арқылы Галапагос аралдары маңындағы операцияларға қатысты және 25 қыркүйекте Норфолкке оралды. 1954 жылы 6 шілдеде ол Еуропаға круизге шықты, Уэльстегі Милфорд-Хейвенге тоқтады, Италияның Таранто қаласына жалғастырды, содан кейін Милфорд-Хейвен мен Портсмутқа қайта тоқтады және 18 қыркүйекте Норфолкке оралды. 1956 жылдың 26 тамызы мен 13 желтоқсаны аралығында Currituck АҚШ-тың 6-шы флоты құрамында Жерорта теңізінде қызмет етті. Ол 1958 жылдың 9 қаңтарына дейін Кариб теңізіне оқу круиздеріне және Норфолктегі жергілікті операцияларға қайта оралды, содан кейін Филадельфия кеме құрылыс-жөндеу зауыдына кірді.

1960-1964 жылдар

"Курритук" 1960 жылдың 20 тамызында қайтадан қолданысқа енгізілді. Шығыс жағалау мен Кариб теңізі бойындағы жаттығулар мен оқулардан кейін Панама каналы арқылы Сан-Диего, Калифорнияға келді, 1960 жылдың 3 желтоқсанында жетті. "Курритук" кемесі екі күн бойы Калифорния штатындағы Санта-Каталина аралындағы Уайт-Ковта орналасқан теңіз базасында, "НАС Норт-Айленд" кемесіне қарасты 42-ші эскадрильямен бірге жұмыс істеді. 42-ші эскадрильяда 9 "Мартин P5M Марлин" ұшағы қызмет етті. "Курритук" 1961 жылдың 27 маусымында Батыс Тынық мұхитына алғашқы сапарында Тайвань патрульдік күштерінің командирі, контр-адмирал Бернард М. Стреанның штаб-кемесі ретінде қызмет етті. Бұл күштер әуе және теңіз патрульдерін қамтыды, советтік Сібірдің, Солтүстік Кореяның, Солтүстік Вьетнамның және Қытайдың жағалау бойында бақылау патрульдерін жүзеге асырды. Келесі Батыс Тынық мұхитына баруға дейін дайындық сапарында "Курритук" Аляскаға саяхат жасады, Алеут аралдарын аралап, P5M ұшақтарымен жабдықталған 47-ші эскадрильямен бірге жұмыс істеді. Бұл операция кезінде "Курритук" Аляскадағы Анкоридж портына кіруге мүмкіндік алды және бұл портқа келген ең үлкен кеме болды. 47-ші эскадрильяның командирі мен экипажы 50 сағат бойы буйда болды. Олар мен дауыл бір уақытта Колд-Бейге келді. Кішкентай қайықпен "Курритукқа" өту мүмкін болмады. Сапар алдында "Курритук" экипажы бас авиациялық техник, Отто Келлермен қоштасты. Келлер сол кезде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің аға техник-бастығы болды және 1908 жылы теңіз күштеріне қосылған. Келлердің зейнетке шығу рәсіміне Әскери-теңіз министрі қатысты. "Курритук" екінші Батыс Тынық мұхиты сапарын 1962 жылдың 26 қазанында бастады. Кеме 1962 жылдың 11 қарашасында Йокосукаға келді, онда Тайвань патрульдік күштерінің командирі, контр-адмирал Бернард М. Стреанды қабылдады. 1962 жылдың 17 қарашасында Окинавадағы Бакнер шығанағына бағытталды. Теңізде екі күн өткеннен кейін күзетшілер тайфуннан зақымданған және қуаты жоқ "Seiyu Maru" жапон балық аулау кемесін көрді. "Курритук" оны сүйреп алып, экипажына азық-түлік пен киім-кешек берді. Бір түн бойы мұқият күзетуден кейін ол жапондық құтқару кемесіне ауыстырылды және "Курритук" Окинаваға жүзіп кетті, онда ол 1962 жылдың 20 қарашасында жаңа "үй портына", Уайт-Бичке келді. 1962 жылдың 1 желтоқсанында командалық құрам өзгерді. Контр-адмирал Роберт Энтони Макферсон 7-ші флоттың Патрульдік күштерінің командирі, Флоттың әуе қанатының бірінші командирі, Тайвань патрульдік күштерінің командирі және 72.5-ші жұмыс тобының командирі болып тағайындалды. "Курритук" 1962 жылдың 3 желтоқсанына дейін Уайт-Бичте болды, содан кейін Филиппиннің Себу қаласына бағытталды. "Курритук" 1962 жылдың 6 желтоқсанында Себуға келді. VP 40 эскадрильясымен су ұшақтарын күні-түні қарқынды пайдаланғаннан кейін, ол 1962 жылдың 10 желтоқсанында Филиппиннің Кавите қаласындағы Сангли Пойнт әскери-теңіз стансасынан Манила шығанағына бағытталды. "Курритук" Сангли Пойнт маңында 1962 жылдың 12 желтоқсанында тоқтады және 15 желтоқсанға дейін қалды. 1962 жылдың 18 желтоқсанында "Курритук" Окинавадағы Бакнер шығанағына оралды. Оклахома университетінің "Суррей әншілері" кемеде концерт қойды. Экипаждың бірнеше мүшесі Боб Хоуп пен оның труппасының 1962 жылдың 23 желтоқсанында АҚШ армиясының Стилвелл үйінде концерт қойғанын көруге мүмкіндік алды. Экипаж Окинава балалары үшін Рождестволық кеш өткізді, бірақ теңізшілердің көңілі көбірек болған сияқты. Кемеде протестанттық және католиктік мерекелік қызметтер өтті. "Курритук" 1963 жылдың 7 қаңтарында Манилаға бағытталды. 1963 жылдың 10 қаңтарында Манила шығанағына жетті, жеті күндік сапармен. Сапардың басты ерекшеліктерінің бірі - Коррегидор аралын аралау болды, онда казармалар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болған оқиғаның ауыр естелігін еске түсірді. "Курритук" 1963 жылдың 16 қаңтарында Бакнер шығанағына қарай бағытталды. "Курритук" 1963 жылдың 19 қаңтарында Бакнер шығанағына келді, ол жерде 1963 жылдың 11 ақпанына дейін болды. Гонконгқа бара жатқанда, 1963 жылдың 13 ақпанында "Курритук" Тайваньның Кошиунг қаласында тоқтады, сапарды Тсойин әскери-теңіз базасынан келген "Seven Seas" тобының концерттік бағдарламасы безендірді. 1963 жылдың 15 ақпанында қайтадан теңізге шығып, 1963 жылдың 16 ақпанында Гонконгқа келді. Мэри Судың қыздары кеменің бір бөлігін бояумен айналысты, ал экипаж Тайг Балм бақшаларын, Абердиндегі Санпан ауылын және Тай Пакта жеті дәрежелі қытай кешкі асханасын көруге кірісті. 1963 жылдың 22 ақпанында "Курритук" тағы да Уайт-Бичке бағытталды. 1963 жылдың 25 ақпанында "Курритук" Окинавадағы Уайт-Бич теңіз жағасындағы "Браво" айлағына оралды. 1963 жылдың 9 наурызында экипаж оянғанда, су ұшағының оң жақ қанаты мен қозғалтқышы толығымен суда болғанын көрді. V дивизиясы құтқару жұмыстарын бастады, ұшақты кемеге тиеді, ал 1963 жылдың 10 наурызында Кобе, Жапонияға бағытталды. "Курритук" 1963 жылдың 12 наурызында Кобеге келді, зақымдалған ұшақты түсірді және сол күні VP 50 эскадрильясының Оминато, Жапонияда құлаған ұшағын алу үшін жолға шықты. "Курритук" 1963 жылдың 16 наурызында қармен жабылған Оминатоға келді, ұшақты және суық авиаторларды тапты, тағы бір тікұшақпен көтерді. Ұшақ пен экипаж қауіпсіз кемеде болғаннан кейін, "Курритук" сол күні жолға шықты. Шимоносеки бұғазынан өтіп, 1963 жылдың 19 наурызында Ивакуни, Жапонияға келді. Ивакуниде экипаж көршілес Хиросиманы аралады, онда сарайды және атом бомбасы алғаш түскен жерді, яғни "нөлдік нүктені" көрді. 1963 жылдың 23 наурызында жолға шыққан "Курритук" 1963 жылдың 25 наурызында Йокосукаға келді. 1963 жылдың 1 сәуірінде "USS Pine Island" келді, штаб ауыстырылды. 1963 жылдың 2 сәуірінде "Курритук" Батыс Тынық мұхитынан Сан-Диего, Калифорнияға қайтып келді, 1963 жылдың 19 сәуірінде жетті. 1963 жылдың маусымында "Курритук" Калифорниядағы Санта-Каталина аралындағы Уайт-Ковта орналасқан теңіз базасынан бір апта бойы VP 48 эскадрильясымен күні-түні су ұшақтарын пайдаланды. "Курритук" үшінші Батыс Тынық мұхиты сапарын 1964 жылдың 26 қаңтарында Сан-Диегодан бастады. 23 күн теңізде жүзгеннен кейін 1964 жылдың 18 ақпанында Наха, Окинаваға келді. 1945 жылдың қаңтарындағы теңіз базасының орнында, Лингаен шығанағында "Минуттық қол" жаттығуында, VP 48 эскадрильясына қызмет көрсетті. Манилаға оралғаннан кейін "LIGTAS" жаттығуына қатысты, онда жеті елдің, жетіс біреу кемесінен тұратын, үлкен десанттық/әуе жаттығулары өтті, оның барысында "Курритук" ақпараттық орталық ретінде қызмет етті. Содан кейін Оңтүстік Вьетнамның Сайгон қаласына сапар жасады, онда Сайгон өзенімен қауіпті аймақтан өтуге тура келді. Сайгонға жеткеннен кейін, кеме өзен жағасында жүзіп, өзенге бағытталды және артымен ағысқа қарай бұрылды. Батыс Тынық мұхитындағы міндеттерін орындағаннан кейін "Курритук" Сан-Диего, Калифорнияға қайтып келді.

USS Currituck was re commissioned on 20 August 1960 and following a shakedown and training cruise along the East Coast and Caribbean, steamed through the Panama Canal to her new home port of San Diego, California, arriving on 3 December 1960. On a pre deployment exercise USS Currituck operated with VP 42, attached to NAS North Island, for two days at a seadrome established at White Cove, Santa Catalina Island, California. VP 42 was operating nine Martin P5M Marlins. Currituck deployed to the Western Pacific on 27 June 1961 on her first tour where she served as Flagship for Commander, Taiwan Patrol Force, Rear Admiral Bernard M. Strean. This force, comprising both air and surface patrol, provided surveillance patrols along the coast lines of Soviet Siberia, North Korea, North Vietnam and the Chinese mainland. In a warm up cruise, prior to her next West Pac deployment, Currituck made an Alaskan voyage that spanned the Aleutian Islands, operating with VP 47 equipped with P5Ms. Currituck, on this operation, provided the rare opportunity to visit the port of Anchorage, Alaska, and became the largest ship ever to visit that port. Fifty hours at a buoy were logged by VP 47's Commanding Officer and his crew. They and a storm arrived at Cold Bay at the same time. Transfer to Currituck by small boat was impossible. Prior to deployment the crew of Currituck said good bye to Chief Aviation Machinist Mate Otto Keller. Keller was at the time the senior chief in the US Navy, having joined the navy in 1908. The Secretary of the Navy participated in Keller's retirement ceremony. Currituck began her second West Pac tour on 26 October 1962. The ship arrived in Yokosuka, Japan on 11 November 1962 when she again took on Commander, Taiwan Patrol Force, Rear Admiral Bernard M. Strean. She sailed for Buckner Bay, Okinawa on 17 November 1962. After two days at sea lookouts sighted the Japanese fishing vessel Seiyu Maru, which had been damaged in a typhoon, and without power. Currituck took her in tow and passed food and clothing to her crew. After a night of careful watch, she was transferred to a Japanese rescue vessel and Currituck steamed on to Okinawa, where she arrived on 20 November 1962 at her new “Home Port” of White Beach. On 1 December 1962 the flag changed command. Rear Admiral Robert Anthony Macpherson took command as commander, Patrol Force Seventh Fleet – commander, Fleet Air Wing One – commander, Taiwan Patrol Force – commander, Task Force 72.5. Currituck remained at White Beach until 3 December 1962, when she departed for Cebu, The Philippines. Currituck arrived in Cebu, Philippines on 6 December 1962 where, after intensive day and night seaplane operations with VP 40 from Naval Station Sangley Point, Cavite City, Philippines, she departed on 10 December 1962 for Manila Bay. Currituck dropped anchor off Sangley Point on 12 December 1962 and remained until 15 December 1962. On 18 December 1962 Currituck arrived back in Buckner Bay, Okinawa where she tied up to pier "Bravo" at White Beach. The Surrey Singers from Oklahoma City University entertained on board. A few members of the crew were lucky enough to see Bob Hope and his Troupe entertain at the US Army's Stillwell Field House on 23 December 1962. The crew had a Christmas party for Okinawan children, but it appeared that the sailors may have had the most fun. Both Protestant and Catholic Christmas services were held on Board. Currituck departed on 7 January 1963 for Manila. Arriving in Manila Bay, Philippines on 10 January 1963, for a seven day stay. One of the highlights of this visit was the tour of the island of Corregidor, with the Barracks as a grim reminder of the event that occurred here during World War II. Currituck departed Manila Bay on 16 January 1963 bound for Buckner Bay. Currituck arrived in Buckner Bay on 19 January 1963, where she remained until 11 February 1963. En route to Hong Kong, Currituck stopped off at Koshsiung, Taiwan on 13 February 1963 where the visit was highlighted by the Seven Seas from Tsoying Naval Base who entertained the crew with a variety show. Than at sea again on 15 February 1963 and arriving in Hong Kong on 16 February 1963. Mary Soo’s girls took on the job of painting some of the ship while the crew set about seeing the Tiger Balm Gardens, Sanpan Village at Aberdeen, and a seven course Chinese dinner at the Tai Pak. On 22 February 1963 Currituck sailed, once again, for White Beach. 25 February 1963 saw Currituck back at Pier "Bravo", White Beach, Okinawa. On the morning of 9 March 1963 the crew awoke to see one of the seaplanes with its starboard wing and engine completely under water. The V Divisions set about the rescue work, loaded the plane on board, and on 10 March 1963 steamed for Kobe, Japan. Currituck arrived in Kobe, Japan on 12 March 1963, offloaded the damaged plane and got under way the same day, to pick up another downed plane of VP 50 in Ominato, Japan. Currituck arrived in snow covered Ominato, Japan on 16 March 1963, found the plane and some cold aviators, and another hoisting. With the plane and crew safely on board, Currituck departed the same day. After a transit of the Shimonoseki Straits,Currituck arrived in Iwakuni, Japan on 19 March 1963. While in Iwakuni the crew visited neighboring Hiroshima where they visited the Castle and Ground zero, the spot where the first Atomic Bomb hit Japan. Underway on 23 March 1963 Currituck arrived at Yokosuka, Japan on 25 March 1963. On 1 April 1963 the USS Pine Island arrived, and the flag was transferred. On 2 April 1963 Currituck departed West Pac for her home port of San Diego, California, arriving on 19 April 1963. June 1963 saw Currituck operating from a seadrone at White Cove, Santa Catalina Island, California for one week of day and night seaplane operations with VP 48. Currituck began her third West Pac tour departing San Diego on 26 January 1964. After 23 days of steaming she arrived in Naha, Okinawa on 18 February 1964. Operating in Lingayen Gulf in exercise "Minute Hand", the location of her seadrone in January 1945, some twenty year’s prior, this time servicing VP 48. Returning to Manila she participated in exercise "LIGTAS", a seven nation, seventy five ship Task Force with massive amphibious/airborne exercises, during which Currituck served as Command Information Center. Next was a visit to Saigon, South Vietnam, wherein she had to navigate up the Saigon River through hostile territory. Arriving off Saigon, she negotiated a 180 degree turn by making a planned maneuver of running her bow aground on the river bank and swinging her stern upstream until she had reversed herself. Following her assigned duties in West Pac Currituck returned to her home port of San Diego, California.

1965-1971 жылдар және тағдыр

1965 жылғы 23 сәуірде «Керритук» Батыс Тынық мұхитындағы кезекті саяхатына шықты, 7-ші флоттың жеңілдік беруші күштерінің бас штаб-кемесі болды. Кох Самуи және Бангкок, Таиланд қалаларын аралағаннан кейін, 1965 жылғы 29 мамырда Оңтүстік Вьетнамның Кон Сон аралының жанында, Пуло Кондор аралдарында теңіздік база құрып, VP 40 эскадрильясының ұшақтарына қызмет көрсетуді бастады. Осы кезеңде «Керритук» бірқатар алғашқы жаңалықтарды жасады. 1965 жылғы 22 маусымда «Керритук» өз класындағы алғашқы кеме болып, Меконг дельтасындағы жау позицияларына жағалаудан артиллериялық оқтармен шабуыл жасады. Сонымен қатар, ол Камрань шығанағында су ұшақтарымен үздіксіз 67 күн жұмыс істеді. Оңтүстік Вьетнамды қалдырғаннан кейін, ол Гонконгқа, Тайваньдағы Килунг және Каосиун қалаларына, Жапониядағы Йокосука, Сасебо және Кобе қалаларына, Филиппиндегі Субик шығанағына сапарлады. «Керритук» 1965 жылғы 1 желтоқсанда Сан-Диегоға оралды және 1966 жылғы 13 қаңтарда екі апталық оқу круизіне Мадделина шығанағы мен Мексиканың Ла-Пас қалаларына тоқтады. Ол сондай-ақ Ванкувердегі Теңіз фестивалінде, Британдық Колумбия, Канадада өз туын көтерді. Санта-Каталина аралының жанында бірнеше рет теңіздік операциялар жүргізілді. WESTPAC-тегі соңғы орналасуы оның алты айлық үй портында болуын төрт айға қысқартты және ол Оңтүстік Вьетнамдағы Камрань шығанағындағы теңіздік базадан операциялар жүргізу үшін шықты, онда ол VP 40 эскадрильясының P5M ұшақтарына қызмет көрсетті. «Керритуктан» жұмыс істейтін VP 40 АҚШ Әскери-теңіз күштері жүргізген соңғы су ұшағын қызмет көрсету операциясына қатысты және 1967 жылдың 19 наурызынан 12 сәуіріне дейін жұмыс істегеннен кейін АҚШ Әскери-теңіз авиациясы тарихының осы кезеңін аяқтады. VP 40 «Керритуктан» жеті ұшақты пайдаланып, барлығы 860 сағатқа жуық ұшу уақытын тіркеді, бұл 94,38% қолжетімділікті қамтамасыз етті. Оңтүстік Вьетнамдағы Мобильдік өзендік күштерімен жұмыс істеген кезде «Керритуктың» байланыс белгісі «Ұшқан қаз» болды. 1967 жылғы 23 мамырда «Керритук» Сан-Диего, Калифорниядағы үй портына, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соңғы белсенді су ұшағы ретінде оралды. Кейіннен ол Вашингтон штатының Бремертон қаласындағы Пьюгет-Саунд кеме құрылыс кешеніне сүйретілді. Ол сол жерде қалған сынып мүшелеріне қосылды, ал Батыс Тынық мұхитындағы әпкелері – «Пайн аралы» (AV 12) және «Солсбери саунд» (AV 13) қазірдің өзінде бірдей мәртебеде болды. Ол 1967 жылғы 31 қазанда соңғы рет қызметтен шығарылды және Калифорния штатының Вальехо қаласындағы Тынық мұхитының резервтік флотына орналастырылды. 1971 жылғы 1 сәуірде ол Әскери-теңіз тізілімінен алынып тасталды. Ол Union Minerals компаниясына сатылып, 1972 жылғы маусымда Калифорния штатының Окленд қаласындағы Learner кеме құрылыс кешенінде бөлшектелді. Бүгінде «Керритуктың» бір пропеллері Бремертонның Вест-Айленд штатындағы Луи мемориалдық жағажайда орналасқан «Традицияны жалғастыру» ескерткішінің негізі ретінде көрілуі мүмкін.

Currituck deployed for a subsequent West Pac cruise on 23 April 1965 to become Flagship Patrol Force Seventh Fleet. After visits to Koh Samui and Bangkok, Thailand she established a seadrome off of Côn Sơn Island, Poulo Condores Islands, South Vietnam on 29 May 1965 and began servicing aircraft of VP 40. During this period Currituck established a number of firsts. On 22 June 1965, Currituck became the first ship of her class to deliver shore bombardment against enemy positions in the Mekong Delta. She also established a record sixty seven days on continuous seaplane operations in Cam Ranh Bay. Upon leaving South Vietnam, she visited Hong Kong; Keelung and Kaohsiung, Taiwan; Yokosuka, Sasebo and Kobe, Japan; Subic Bay, Zambales, Philippines. Currituck returned to San Diego on 1 December 1965 and on 13 January 1966 departed for a two week training cruise with stops at Magdelina Bay and La Paz, Mexico, returning to San Diego on 27 January. She also flew the flag at the Maritime Festival, Vancouver, British Columbia, Canada. Seadrome operations were also conducted in the vicinity of Santa Catalina Island, California on several occasions. Currituck’s final WESTPAC deployment reduced her six month homeport stay four months, and she left for operations from a seadrome at her anchorage in Cam Ranh Bay, South Vietnam, where she serviced the P5M’s of VP 40 during Operation Market Time. Operating from Currituck, VP 40 participated in the last seaplane tender operations conducted by the U. S. Navy and closed this phase of U. S. Naval Aviation History after operating there from 19 March to 12 April 1967. VP 40 logged a total of 860 flight hours, utilizing only seven aircraft from Currituck, which maintained an availability of 94.38%. While operating with the Mobile Riverine Force in South Vietnam Currituck’s call sign was "Flying Goose". On 23 May 1967, Currituck returned to her home port of San Diego, California and as the last active seaplane tender in the U. S. Navy. After twenty one days back in her home port in late June 1967, Currituck steamed to Seal Beach, California for weapons offload, then to Mare Island at Vallejo, California for decommissioning. She was later towed to Puget Sound Naval Shipyard, Bremerton, Washington. There she joined her remaining class members, and West Pac sisters; Pine Island (AV 12) and Salisbury Sound (AV 13) already in the same status. She was decommissioned for the last time on 31 October 1967 and laid up in the Pacific Reserve Fleet in Vallejo, CA. She was struck from the Naval Register on 1 April 1971 for disposal, and from the Naval Records on 1 January 1972. She was sold to Union Minerals, and dismantled at Learner Shipyard, Oakland, California in June 1972. Today one of Currituck’s propellers can be seen as the basis of the 'Passing on the Tradition' memorial located on the Louis Memorial Boardwalk in Bremerton WA.