USS Greenwich Bay (AVP-41) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің баржасы. 1945-1966ж. аралығында қолданылды. Тарихы, құрылысы, соғыс кезеңіндегі қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS Greenwich Bay (AVP 41) – 1945 жылдан 1966 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен Барнегат класындағы шағын су ұшағына қызмет көрсету кемесі.
Tender of the United States Navy
USS Greenwich Bay (AVP 41), was a United States Navy Barnegat class small seaplane tender in commission from 1945 to 1966.
Құрылыс және іске қосу
Гринвич шығанағы 1944 жылдың 18 шілдесінде Вашингтон штатының Хоутон қаласындағы Вашингтон көлінің кеме жасау кешенінде салынды. Ол 1945 жылдың 17 наурызында, 6-шы флот әуе қанатының (FAW 6) командирі Фрэнсис Б. Джонсонның әйелінің демеушілігімен суға түсірілді және 1945 жылдың 20 мамырында құрамына қабылданды.
Greenwich Bay was laid down on 18 July 1944 at Lake Washington Shipyard, Houghton, Washington. She was launched on 17 March 1945, sponsored by Mrs. Francis B. Johnson, wife of the Commander of Fleet Air Wing 6 (FAW 6), and commissioned on 20 May 1945.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі оккупациялық міндет 19451946
Гринвич шығанағы АҚШ-тың батыс жағалауын әлі тастап кетпеген еді, 15 тамыз 1945 жылы Жапониямен жаушылық тоқтатылуымен Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталды. 1945 жылдың 26 тамызында Сан-Диегодан (Калифорния) шығып, 5 қазанда Қытайдың Таку қаласына дейін Хавайдағы Перл-Харбор, Мидуэй атолы және Окинаваға тоқтады. Гринвич шығанағы 1945 жылдың қалған бөлігін Қытай жағалауында өткізді, Цинтао мен Шанхайға, сондай-ақ Такуға тоқталып, АҚШ-тың жетінші флотының теңіз ұшақтарына қызмет көрсетті. 1946 жылдың қаңтарында Жапония суларында жұмыс істеді, ал Филиппин аралдарында қысқа тоқталыстан кейін, 1946 жылдың 1 мамырында АҚШ-қа бағыт алды. Саяхат кезінде Гонконг, Сингапур, Италияның Неаполь қаласы, Француз Мароккосының Касабланкасы және Гибралтарға тоқтады, содан кейін 1946 жылдың 1 шілдесінде Вирджиния штатының Норфолк қаласына жетті. Одан кейін күрделі жөндеуге Нью-Йорк қаласына көшірілді.
Greenwich Bay had not yet left the United States West Coast when World War II ended with the cessation of hostilities with Japan on 15 August 1945. Departing San Diego, California, on 26 August 1945, she called at Pearl Harbor in Hawaii, Midway Atoll, and Okinawa before arriving at Taku, China, on 5 October 1945. Greenwich Bay spent the rest of 1945 along the China coast, touching at Tsingtao and Shanghai as well as Taku, tending seaplanes of the United States Seventh Fleet. She operated in Japanese waters during January 1946, and after a short stint in the Philippine Islands, departed for the United States on 1 May 1946. Calling at Hong Kong; Singapore; Naples, Italy; Casablanca, French Morocco; and Gibraltar during the voyage, she arrived at Norfolk, Virginia on 1 July 1946. She then moved to New York City for overhaul.
Президент яхтасының эскорттық қызметі 1947-1948
Гринвич шығанағы 1947 жылдың 19 ақпанында Потомак өзенінің әскери-теңіз күштеріне USS Williamsburg (AGC 369), бұрынғы PG 56, Президенттік яхтаға сүйемелдеуші ретінде келді. Бұл міндет 1948 жылдың 21 маусымында аяқталды.
Greenwich Bay reported to the Potomac River Naval Command on 19 February 1947 to serve as escort to USS Williamsburg (AGC 369), ex PG 56, the Presidential yacht. This assignment ended on 21 June 1948.
1948 жылғы әлемді айналдыру круизі
Гринвич шығанағы 1948 жылғы 21 маусымда Норфолктан әлемді айналып саяхаттау үшін шықты. Төрт айлық сапар барысында ол Гибралтарға, Египеттің Порт-Саид қаласына, Маскатқа, Бахрейнге, Кувейтке, Цейлонның Тринкомали қаласына, Австралияның Фримантель қаласына, Америка Самоасының Паго-Паго қаласына, Таитидің Папете қаласына және Панама каналы аймағындағы Коко-Солоға достық сапарлар жасады, содан кейін 1948 жылғы 14 қазанда Норфолкке қайтып оралды.
Greenwich Bay departed Norfolk on 21 June 1948 for an around the world cruise. During The four month voyage, she made good will visits to Gibraltar; Port Said, Egypt; Muscat; Bahrain, Kuwait, Trincomalee, Ceylon; Fremantle, Australia; Pago Pago, American Samoa; Papeete, Tahiti; and Coco Solo, Panama Canal Zone, before returning to Norfolk on 14 October 1948.
Таяу Шығыс қызметі 19491966
Гринвич Бей 1949 жылғы 30 сәуірде Норфолктан АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Таяу Шығыс күштері командирінің флагманы ретінде міндеттерді орындау үшін шықты. Одан кейін ол осы міндетті жыл сайын қайталап, Жерорта теңізі арқылы өтіп, Қызыл теңізде, Парсы шығанағында және Үнді мұхитында 4-6 ай бойы флагмандық қызмет атқарды. Барлығы Гринвич Бей 15 рет Жерорта теңізіне жол тартты. Осы кезеңнің көп бөлігінде ол Барнегат класындағы басқа екі кемемен – Даксбери Бей және Валкурмен бірге осы міндеттерді орындады. Осы үш кеме аймақтың ыстығына қарсы тұру үшін бірдей ақ түспен боялғандықтан, оларға «кішкентай ақ флот» деген ат қойылды. Гринвич Бей ресми міндеттерінің аясында Бразилиядағы Ресифи, Португалиядағы Лиссабон, сондай-ақ Жерорта теңізінің, Парсы шығанағының, Үнді мұхитының және Қызыл теңіздің барлық ірі қалалары мен бірнеше африкалық қалаларды аралады. Олардың ішінде Мальта, Үндістандағы Бомбей және Мадрас, Түркиядағы Стамбул, Грекиядағы Афина, Ливандағы Бейрут, Кениядағы Момбаса, Франциядағы Канн және Пәкістандағы Карачи бар. Жерорта, Қызыл теңіз, Парсы шығанағы және Үнді мұхитында шетелдік теңіз күштерімен бірлесіп жұмыс істеуден басқа, Гринвич Бей «Адамдар арасындағы бағдарлама» аясында, әсіресе араб және африкалық елдерге дәрі-дәрмектер мен басқа да медициналық жабдықтарды жеткізу бойынша ауқымды жұмыс жүргізді және аймақтағы дипломатияның маңызды құралы болды. Таяу Шығыстағы міндеттерін орындау кезінде, Норфолктан жергілікті операциялар мен жаттығулар жүргізілді. Гринвич Бейге Сауд Арабиясының королі Ибн Сауд, Иран шахы, Эфиопия императоры Хайле Селасси және Кувейт шейхы сияқты көптеген көрнекті тұлғалар келді. 1950 жылы Гринвич Бей экипажы Бахрейнде ерекше көзге түсті, өйткені 1950 жылғы 13 маусымда және 15 маусымда Air France ұшақтары тұманды әуежайға ертеңгі қонуға тырысқанда апатқа ұшырады. Гринвич Бей сол екі күнінде барлығы алты іздеу-құтқару миссиясын ұйымдастырды. 1950 жылғы 15 маусымда капитан мен медициналық қызметкері бар бір қайық апаттан аман қалған тоғыз адамды құтқаруға мүкіндік алды. Батылдығы үшін Гринвич Бей араб және француз үкіметтерінің арнайы мақтауын және алғысын алды. 1956 жылы Суэц каналындағы дағдарыс күшейген кезде Гринвич Бей қажет болған жағдайда американдықтарды эвакуациялау үшін Парсы шығанағындағы әдеттегі саяхатын ұзартты. Суэц каналының жабылуы салдарынан ол Жақсы Үміт мүйісі арқылы АҚШ-қа қайтуға мәжбүр болды.
Greenwich Bay departed Norfolk on 30 April 1949 to assume duties as flagship for the Commander of the U. S. Navy Middle East Force. Every year thereafter she repeated this duty, sailing through the Mediterranean to operate as flagship in the Red Sea, Persian Gulf, and Indian Ocean for 4 to 6 months. In total Greenwich Bay made fifteen Mediterranean deployments. During most of this period, she performed these duties in rotation with two other Barnegat class ships, Duxbury Bay and Valcour. These three ships were dubbed the "little white fleet", in reference to the white paint jobs they shared to counter the region's extreme heat. Ports which Greenwich Bay visited as part of her official duties as flagship included Recife, Brazil; Lisbon, Portugal; and virtually every major Mediterranean, Persian Gulf, Indian Ocean, and Red Sea city as well as several African ones. Among them were Malta; Bombay and Madras, India; Istanbul, Turkey; Athens, Greece; Beirut, Lebanon; Mombassa, Kenya; Cannes, France; and Karachi, Pakistan. In addition to operating with foreign naval units in the Mediterranean, Red Sea, Persian Gulf, and Indian Ocean, Greenwich Bay performed extensive work in the People to People program, particularly in carrying drugs and other medical supplies to Arab and African nations, and operated as an important tool of diplomacy in the region. In her Middle East duties, which were punctuated by local operations and exercises out of Norfolk, Greenwich Bay was visited by many dignitaries, including King Ibn Saud of Saudi Arabia, the Shah of Iran, Emperor Haile Selassie of Ethiopia, and the Shaikh of Kuwait. In 1950 Greenwich Bays crew distinguished itself in Bahrain, as Air France planes crashed there on 13 June 1950 and 15 June 1950 while attempting to make early morning landings on a fog shrouded airfield. Greenwich Bay sent out a total of six search and rescue missions on those two days. On 15 June 1950 one of her launches, containing both her captain and medical officer, succeeded in rescuing nine survivors of the crash. For her heroic actions, Greenwich Bay received the special commendation and thanks of both the Arabian and French governments. When the Suez Crisis flared up in 1956, Greenwich Bay extended her normal cruise in the Persian Gulf to be able to evacuate American dependents and civilians if necessary. As a result of the blocking of the Suez Canal, she had to return to the United States around the Cape of Good Hope.
Пайдаланудан шығару және жою
Орта Шығысқа жасаған он бесінші сапарынан кейін, "Гринвич Бей" 1966 жылдың маусым айында қызметтен босатылды және 1 шілдеде 1966 жылы Әскери-теңіз тізімінен шығарылды. 1967 жылдың 21 маусымында ол Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы "Бостон металл компаниясына" металлға тапсыру үшін сатылды.
After completing her fifteenth Middle East deployment, Greenwich Bay was decommissioned in June 1966 and stricken from the Navy List on 1 July 1966. She was sold for scrapping on 21 June 1967 to Boston Metals Company of Baltimore, Maryland.