Понтиак соғысы мен Форт Питтің қамалуы

Кіріспе

18 ғасырдағы Понтиак соғысы шайқасы, 1885 жылғы Канаданың Солтүстік-Батыс көтерілісі.

Форт Питт қоршауы 1763 жылдың маусым және шілде айларында қазіргі АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Питтсбург қаласында болды. Қоршау Понтиак соғысының бір бөлігі еді, бұл соғыс американдықтар француздарды жеңгеннен кейін өз уәделерін орындамай, ерікті түрде кететін келісімдерден бас тартқаннан кейін ағылшын-американдықтарды Огайо аймағы мен Аллегей платосынан ығыстыру мақсатында жасалды. Түпкілікті американдықтардың Форт Питттен ағылшын-американдықтарды дипломатиялық жолмен және қоршау арқылы шығаруға жасаған әрекеттері нәтижесіз аяқталды. Бұл оқиға биологиялық қару қолдануға жасалған мүмкін әрекетімен белгілі. Уильям Трент және британдық қызметтегі швейцариялық сарбаз Симеон Экуер жақын маңдағы тайпаларға жұқпалы ішек ауруын тарату ниетімен американдықтардың елшілеріне шешекке шалдыққандарға арналған ауруханадан заттар сыйлаған болуы мүмкін. Оның тиімділігі белгісіз, бірақ қолданылған әдіс тыныс арқылы жұғумен салыстырғанда тиімсіз екені мәлім, сондай-ақ бұл ауруды тарату әрекеттерін отарлаушылармен бұрынғы байланыстар нәтижесінде пайда болған эпидемиялардан ажырату қиын.

Өмірбаян

Питт форты 1758 жылы француз және үнді соғысы кезінде, қазіргі Питтсбург қаласы, Пенсильвания штаты, АҚШ-та, бұрын Форт-Дюкесн орналасқан жерде салынды. Француздар 1758 жылдың қараша айында генерал Джон Форбстың экспедициясы жақындаған кезде Форт-Дюкесні тастап, қиратты. Форбстың экспедициясының сәтті аяқталуына Истон келісімі ықпал етті, онда аймақтың американдық үндістері француздермен одақтастығын тоқтатуға келісті. Американдық үндістер – негізінен Алты тайпа, Делавэрлер және Шоунилер – британдықтар француздермен соғыстан кейін бұл аймақтан кетеді деген түсінікпен осы келісімге келді. Алайда, Апалачи тауларының батысындағы аумақты тастап кетуге уәде бергеніне қарамастан, англоамерикандықтар жергілікті жерлерде қалды, отарлаушылар батысқа жылжуын жалғастырды және бекіністерін нығайтты. 1763 жылғы Корольдік жарлығы американдық колониялардың батысқа қарай кеңеюіне шектеу қойғанына қарамастан, бұл процеске тоқталмады. 1760 жылдан кейін француз бен британдықтар арасындағы жаулықтар айтарлықтай азайды, содан кейін жаулықтардың толық тоқтауы және 1763 жылдың ақпан айында Париж шартында француздердің ресми капитуляциясы болды. 1763 жылдың мамыр айының басында Форт-Детройт маңында Понтиак бастаған британдықтарға қарсы шабуылдар, көбінесе Понтиак соғысының басталуы деп есептеледі. 1763 жылдың көктемі мен жазында Форт Питт және көптеген басқа британдық бекіністерді қоршау – американдық үндістердің өз аумағын қайтарып алу үшін британдықтарды Огайо аймағынан және Апалачи тауларының артына қууға жасаған әрекеттерінің бір бөлігі болды. Аймақтағы көптеген бекіністер мен форпостар қиратылса да, үндістердің британдықтарды Форт-Питтен шығаруға жасаған тырабы ақыр соңында сәтсіз аяқталды.

Дипломатия және қоршау

27 мамырға дейін көтеріліс Форт-Питке жақын тайпаларға жетті, және жаулықтардың жақындап қалғанына көптеген белгілер болды. Форт-Пит бекінісінің капитаны форттың солтүстігіндегі Делавэр тайпасының бір түндік ішінде үйлерін және жүгері егістіктерін тастап кеткенін білді. Минго тайпасы да өзеннің жоғары жағындағы ауылдарын тастап кеткен. Пенсильвания провинциялық дүкенінің иесі көптеген Делавэр жауынгерлерінің "қорқынышпен және асығыспен" келгенін, терілерін ұнтақ пен мырышқа айырбастағанын хабарлады. Батыс Делавэрдің басшылары Вольф және Кикиускунгтың 100-ден аз жауынгері болды, сондықтан олар жақсы бекітілген Форт-Питке дереу шабуыл жасамады. Керісінше, 29 мамырда олар форттың маңындағы шаруашылықтарға, плантацияларға және ауылдарға шабуыл жасады. Қорқып қалған қоныс аударушылар қамалдың ішіне тығылып қалды. 22 жылдық тәжірибесі бар швейцариялық әскери ожау капитан Симеон Экуер, жаулықтардың күшейгені туралы хабардан кейін бекінісін дайындауға тырысты, оның 230 адамының жартысы тұрақты әскер, жартысы асыққан түрде ұйымдастырылған ополчениеліктерді дайындыққа келтірді. Бекіністің ерекше құрылымдық қорғанысы, тастан салынған және барлық шабуыл бағыттарын қамтитын бастиондарымен нығайтылған, оны тұрақты түрде зарядталған 16 зеңбірек қолдады. Экуер шабуылдаушыларға тығылуға мүмкіндік бермеу үшін жақын маңдағы ауылдың үйлерін және құрылыстарын қиратты. Ол қамалдың сыртында ор қазып, құндыз тұзақтарын орнатты. Форт ішінде шешек ауруы анықталды, бұл Экуерді жұқтырғандарды карантинге алу үшін уақытша аурухана салуға мәжбүр етті. 16 маусымда төрт шони Форт-Питке келіп, Александр Макки мен капитан Симеон Экуерге бірнеше үнді тайпалары Понтиактың соғыс белдеуін және қанды балтасын қабылдап, британдықтарға қарсы шабуылға шығып бара жатқанын ескертті, бірақ Делавэр тайпасы әлі де бөлінген, ескі Делавэр басшылары соғысқа қарсы кеңес бергенін айтты. Бірақ келесі күні шонилер қайтып келіп, жағдайдың одан да қауіпті екенін хабарлады, барлық тайпалар британдықтарға қарсы "жау балтасын көтергенін" және Форт-Питке шабуыл жасауға дайын екенін мәлімдеді. Тіпті жергілікті шонилердің өзі де көтеріліске қосылудан "қорқып", Форт-Питтің тұрғындарына кету керек екенін аңғартты. Экуер ескертулерді елемеді және кету туралы өтініштерді қабылдамады. 22 маусымда Форт-Питке үш жағынан шони, батыс Делавэр, Минго және Сенека тайпалары шабуыл жасады, бұл Экуердің артиллериясынан жауап атуға себеп болды. Фортқа жасалған алғашқы шабуыл тойтарылды. Үндістер қоршау соғысын білмейтіндіктен, олар дипломатиялық жолға қайта оралды. 24 маусымда Turtleheart Макки мен Трентпен форттың сыртында сөйлесіп, басқа барлық форттардың құлағанын және Форт-Питтің "біздің елдегі жалғыз қалған бекініс" екенін айтты. Ол Маккиге "алты түрлі үнді тайпасы" форттағы гарнизон дереу шегінбесе, шабуылға дайын екенін ескертті. Олар Turtleheartқа алғыс айтып, Форт-Питтің "барлық үнді тайпаларына" төтеп бере алатынына сендірді және үнді басшыларына шешек ауруынан ауруханадан екі кішкентай жамылғы мен матадан жасалған орамал сыйлады. Келесі бірнеше күн бұл оқиғадан кейін салыстырмалы түрде тыныш болды, бірақ көптеген жауынгерлердің шабуылынан форттардың бірінен соң бірі құлап жатқаны туралы хабарлар келіп түсті. 3 шілдеде Оттава тайпасының төрт жаңадан келген адамы келіссөздер жүргізуді сұрады және Форт-Питтің тұрғындарын бас тартуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Мұнан кейін бірнеше апта бойы салыстырмалы тыныштық сақталды, 18 шілдеде Форт Лигонье аймағынан үлкен жауынгерлер тобы келді. Маккиге шонилер арқылы үндістердің Детройтте жасалған келісімдерге ұқсас бейбітшілікке келуге үміттенедінін білдірді. 26 шілдеде Экуер басшылығымен Форт-Питтің қабырғаларынан тыс Огайо тайпаларының бірнеше басшыларымен үлкен кеңес өткізілді. Үнді делегациясы, олардың ішінде Шингас, Вингенум және Сей Көздер, келіссөздер жүргізу үшін бітімгершілік туын көтеріп фортқа келді және тағы да британдықтардың осы жерден кетуін сұрады. Олар бұл соғыстың себебі британдықтардың үнділердің жерін басып алуы екенін түсіндірді, ал Делавэрдің Тессекуммесі британдықтардың уәделерін және келісімдерін бұзғанын, осы қиындыққа олардың себепкер екенін атап өтті. Олар үнді жеріне келді және тыйым салынғаннан кейін де бекіністер салды, енді сол аймақтағы тайпалар өз жерлерін қайтарып алу үшін жиналды. Ол Экуерге бейбіт түрде кетуіне әлі аз уақыт бар екенін айтты. Делавэр және шони тайпаларының басшылары Форт-Питтегі капитан Экуерге қақтығыстың себебін түсіндірді. Turtleheart оған: "Сен біздің елімізге әскерлеріңді кіргізіп, біз саған қайта-қайта осы жерден кетуіңді тіледік, бұл жер біздікі, сенікі емес, соған қарамастан бекіністер салдың", - деді. Делавэр тайпасы да: "барлық жер олардың екенін, олардан алаяқтықпен айырылғанын және Филадельфияны өртейінше соғысты жалғастыратынын" мәлімдеді. Британдықтар кетуден бас тартып, бұл жердің енді олардың үйі екенін мәлімдеді. Олар үш жыл бойы төтеп бере алатындарын айтып, көптеген әскерлердің көмегіне келетінін мақтан етті. Бұл "үнді делегациясын қатты ашуландырды", - деп жазды Трент, "Ақ Көздер мен Вингенум қатты ашуланғандай көрінді және келісім шарттарында қол алыспады". 28 шілдеде қоршау күшейді және бірнеше күнге созылды. Форт гарнизонының жеті адамы жараланды, кем дегенде біреуі қайтыс болды; Экуердің аяғына жебе тиді. Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшы Джеффри Амхерст, соғысқа дейін үндістер британдық билікке тиімді қарсылық көрсете алмайды деп есептеген, жаз бойы әскери жағдай нашарлап бара жатқанын көрді. Ашуы соншалық, ол полковник Генри Букеге хат жазып, ешқандай үнді тұтқынды алуға тыйым салды. Олардың шешекке шалдықтыруын, иттермен қууын және "осы жаман нәсілді жоюға болатын барлық әдісті" қолдануын ұсынды. Амхерст Букеге Форт-Питке көмекке әскер жіберуді бұйырды, бұл сапар бірнеше аптаға созылар еді. Форт-Питте қоршау 1 тамызға дейін тоқтамады, сол күні көптеген үндістер Буке полковнигі басқаратын шамамен 500 британдық әскерге қарсы шабуылды тоқтатып, оларды ұстауға бару үшін шабуылдан бас тартты. 5 тамызда екі күш Буши Ран шайқасында Эдж Хиллде кездесті. Буке шабуылдан аман қалды және үндістер оның әскерінің Форт-Питке 10 тамызда көмек көрсетуіне кедері келтіре алмады.

By May 27, the uprising reached the tribes near Fort Pitt, and there were many signs of impending hostilities. The captain of the Fort Pitt militia learned that the Delaware tribe just north of the fort had abandoned their dwellings and cornfields overnight. The Mingo had also abandoned their villages further up the river. The proprietor of the Pennsylvania provincial store reported that numerous Delaware warriors had arrived "in fear and haste" to exchange their skins for gunpowder and lead. The western Delaware warrior leaders Wolf and Keekyuscung had fewer than 100 warriors, so did not immediately attack the well fortified Fort Pitt. Instead, on May 29, they attacked the supporting farms, plantations and villages in the vicinity of the fort. Panicked settlers crowded into the already overcrowded fort. Captain Simeon Ecuyer, a 22 year veteran Swiss mercenary in British service, tried to ready his fort after this news of expanding hostilities, putting his 230 men, half regulars and half quickly organized militia, on alert. The fort's exceptional structural defenses, made of stone with bastions covering all angles of attack, were supported by 16 cannons which he had permanently loaded. Ecuyer demolished the nearby village houses and structures to deny cover for attackers. He had trenches dug outside the fort, and set out beaver traps. Smallpox had been discovered within the fort, prompting Ecuyer to build a makeshift hospital in which to quarantine those infected. On the June 16, four Shawnee visited Fort Pitt and warned Alexander McKee and Captain Simeon Ecuyer that several Indian nations had accepted Pontiac's war belt and bloody hatchet and were going on the offensive against the British, but that the Delaware were still divided, with the older Delaware chiefs advising against war. The following day, however, the Shawnee returned and reported a more threatening situation, saying that all the nations "had taken up the hatchet" against the British, and were going to attack Fort Pitt. Even the local Shawnee themselves "were afraid to refuse" to join the uprising, a subtle hint that the occupants of Fort Pitt should leave. Ecuyer dismissed the warnings and ignored the requests to leave. On June 22, Fort Pitt was attacked on three sides by Shawnee, western Delaware, Mingo and Seneca, which prompted return fire from Ecuyer's artillery. This initial attack on the fort was repelled. Since the Indians were unfamiliar with siege warfare, they opted to try diplomacy yet again. On June 24, Turtleheart spoke with McKee and Trent outside the fort, informing them that all of the other forts had fallen, and that Fort Pitt "is the only one you have left in our country." He warned McKee that "six different nations of Indians" were ready to attack if the garrison at the fort did not retreat immediately. They thanked Turtleheart and assured him that Fort Pitt could withstand "all nations of Indians", and they presented the Indian dignitaries with two small blankets and a handkerchief from the smallpox hospital. For the next several days it remained relatively quiet, although reports were coming in about fort after fort falling before large bands of attacking warriors. July 3, four Ottawa newcomers requested a parley and tried to trick the occupants of Fort Pitt into surrender, but the ruse failed. This was followed by several weeks of relative quiet, through July 18 when a large group of warriors arrived, likely from the Fort Ligonier area. McKee was informed by the Shawnee that the Indians were still hopeful of an amicable outcome, similar to agreements just made at Detroit. On July 26, a large conference headed by Ecuyer was convened with several leaders of the Ohioan tribes outside the walls of Fort Pitt. The Indian delegation, Shingas, Wingenum and Grey Eyes among them, came to the fort under a flag of truce to parley, and again requested that the British leave this place. They explained that by taking the Indian's country the British caused this war, and Tessecumme of the Delaware noted that the British were the cause of the trouble since they had broken their promises and treaties. They had come onto Indian land and built forts, despite being asked not to, so now the tribes in the area have amassed to take back their lands. He informed Ecuyer that there was still a short time remaining to leave peacefully. The Delaware and Shawnee chiefs made sure Captain Ecuyer at Fort Pitt understood the cause of the conflict. Turtleheart told him, "You marched your armies into our country, and built forts here, though we told you, again and again, that we wished you to move, this land is ours, and not yours." The Delaware also let it be known, "that all the country was theirs; that they had been cheated out of it, and that they would carry on the war till they burnt Philadelphia". The British refused to leave, claiming that this was their home now. They bluffed that they could hold out for three years, and bragged that several large armies were coming to their aid. This "very much enraged" the Indian delegation, Trent wrote, "White Eyes and Wingenum seemed to be very much irritated and would not shake hands with our people at parting." On July 28, the siege began in earnest and continued for several days. Seven of the fort garrison were wounded, at least one mortally; Ecuyer was wounded in the leg by an arrow. For Commander in Chief, North America Jeffery Amherst, who before the war had dismissed the possibility that the Indians would offer any effective resistance to British rule, the military situation over the summer had become increasingly grim. The frustration was so great, he wrote to Colonel Henry Bouquet and instructed him not to take any Indian prisoners. He proposed that they should be intentionally exposed to smallpox, hunted down with dogs, and "Every other method that can serve to Extirpate this Execrable Race." Amherst had directed Bouquet to take his troops to relieve Fort Pitt, a march that would take several weeks. At Fort Pitt, the siege didn't let up until August 1, 1763, when most of the Indians broke off their attack in order to intercept the body of almost 500 British troops marching to the fort under Colonel Bouquet. On August 5, these two forces met at Edge Hill in the Battle of Bushy Run. Bouquet survived the attack and the Indians were unable to prevent his command from relieving Fort Pitt on August 10.

Салдары

Огайо аңғарында 500-ден астам британдық әскер және шамамен 2000-ға жуық қоныс аударушы қаза тапты, ал оннан астам британдық бекіністердің ішінде осы көтерілістің ең жоғарғы нүктесінде тек Детройт, Ниагара және Питт қана тұрды. 1763 жылдың 7 қазанында Корольдік 1763 жылғы жарлығы шығарылды, ол Аппалачи тауларының батысына қоныстануға тыйым салды – бұл жарлықты британдық қоныс аударушылар елемеді, ал британдық әскерилер оны орындаған жоқ. Форт Питт британдықтардың бақылауында қала берді және келесі он жылда батысқа бет алған көшіп-қонушылардың орталық орталығына айналды.

Емханалық бұйымдарды беру

1763 жылдың көктемінде Форт-Пит маңында шешек індеті басталып, кейіннен сол жерге тарады. Сол кезде ауру әскерлерді емдеу үшін осында шешек ауруханасы құрылды. 1750-ші жылдардың басында Огайо тайпалары арасында бұрын да эпидемия болған, өйткені әр он екі жыл сайын шамалы індеттер орын алған. Тұтқынға алынған Джон Маккалоудың айтуынша, Махонинг ауылының кейбір жауынгерлері Джуниата қонысына шабуыл жасап, сол жерден жұқпалы ауруға шалдыққан, содан кейін олардың кейбіреулері қайтыс болған. 1924 жылы Миссисипи алқабының тарихи шолу журналы Уильям Трент жазған күнделікті жариялады. 1763 жылдың 24 маусымында Трент қамалдағы екі Делавэр үндісімен кездесу туралы жазды. "Оларға деген құрметтен біз оларға екі жамылғы мен бір орамалды шешек ауруханасынан бердік. Бұл мақсатқа жетеді деп үміттенемін". (Бұрынғы ғасырларда жұқпалы киім немесе төсек-орын арқылы алыстан шешек жұқтыруға болады деп ойланған. Алайда, 1960 жылдары А.Р. Раудың соңғы жылдары жүргізілген егжей-тегжейлі зерттеулерінде шешектің таралу жолдары зерттелетін кезде мұндай таралу жолына дәлелдер табылмады. Ол бұл аурудың тыныс арқылы жұғатынын, "дем алу" арқылы берілетінін қорытындылады.) Екі жамылғы мен орамал барлығы да мақта матамен оралғандай көрінді. Жамылғылар мен орамал жуылмаған және лас болған. 1955 жылы Тренттің сауда фирмасының жазбалары табылды. Онда орамал, екі жамылғы және жергілікті тұрғындарға берілетін мақта матаға арналған шот-фактура болды, ал шығындарға Экуер қол қойды. Экуер салыстырмалы түрде тәжірибесіз болды, ол сәуір айынан бастап ғана капитан болды және сол жылдың қарашасында форттың басқаруын қабылдады. Трент бұл идеяның басты ұйымдастырушысы болған шығар, өйткені ол аурумен көбірек таныс болған және тіпті шешек ауруханасын құруға көмектескен. Жартылай үнді Александр МакКи де хабарларды таратуға қатысқан, бірақ ол бұл заттар туралы білмейтін болуы мүмкін. Бұл жоспар генерал Амхерст пен полковник Букеден тәуелсіз жүзеге асырылды. Кездесу 24 маусымда өтті. "Екі Делавэрлік Макки мырзаны шақырып, онымен таңертең сөйлескілері келетінін айтты". Конференция Форт-Питтің сыртында өтті. Қатысушылар: Экуер, Макки, Тас жүрегі және тағы бір Делавэр, "Мамалти басшы". Екі Делавэр жігіті фортта тығылып қалған адамдарды кетуге көндіруге тырысты, бірақ Экуер бұл ұсынысты дереу қабылдамады және Форт-Питке күшейтулер келіп жатқанын, бекініс оңай тұра алатынын айтты. Олар басшыларымен ақылдасқаннан кейін "қайтып келіп, достық тізбегін берік ұстаймыз деді", бірақ оларға шын жүректен сенуге болмайды. Хабаршылар "бізді үйге апару үшін" тамақ пен ішімдік сияқты сыйлықтар сұрады. Бұл жағдайда Экуердің айрықша жомарттығы байқалды. Тас жүрегі және оның серігі "көп мөлшерде" тамақ алды, шамамен "600 рацион". Оның ішінде орамал мен екі жамылғысы бар мақта матасы да болды. 22 шілдеде өткен кездесуден бір ай өткен соң, Трент сол делегаттармен қайтадан кездесті және олар, көрініп тұрғандай, шешек жұқтырған жоқ: "Сұр көз, Вингенум, Тас жүрегі және Мамаулти өзеннен өтіп, бізге өздерінің басшылары кеңесте екенін айтты, олар сол күні күткен Кусталуганы күтті". Делавэр тілінде еркін сөйлейтін және кейбір шоуни тілін білетін Гершом Хикс 1763 жылдың көктемінен бастап 1764 жылдың сәуіріне дейін Лени Ленапе (Делавэр) және Шоуни сияқты әртүрлі тайпалардан жүзге жуық жергілікті тұрғындар шешек індетінен қайтыс болғанын растады, бұл шешек індетінің салыстырмалы түрде аз таралуы болды. Бірнеше жылдан кейін Питтсбургке барғаннан кейін Дэвид МакКлюр 1899 жылы жарияланған күнделігінде былай деп жазады: "Мен Питтсбургте Делавар, Шоуни және басқалар 1764 жылы бейбіт уақытта Форт-Питті кенеттен және сатқындықпен қоршауға алған кезде, ішіндегі адамдар оларға шешекті жеткізудің жолын тапты, бұл қабырғалардан шыққан қарулардан немесе полковник Боке әскерінің барлық артиллериясынан әлдеқайда зиянды болды, бұл оларды кәсіпорыннан бас тартуға мәжбүр етті".

Sometime in the spring of 1763, a smallpox epidemic broke out near Fort Pitt and subsequently spread there. A smallpox hospital was then also established there to treat sick troops. There had also been an earlier epidemic among Ohio tribes in the early 1750s, as smallpox outbreaks occurred every dozen or so years. According to John McCullough, who was held captive, some of the Mahoning village warriors raiding a Juniata settlement caught smallpox from there that then killed some of them. In 1924 the Mississippi Valley Historical Review published a journal written by William Trent, a fur trader and merchant commissioned as a captain at Fort Pitt. For June 24, 1763, Trent wrote about a meeting with two Delaware Indians at the fort. "Out of our regard to them we gave them two Blankets and an Handkerchief out of the Small Pox Hospital. I hope it will have the desired effect." (It was commonly believed in past centuries that smallpox could be readily spread at a distance through infected clothing or bedding. However, in the 1960s A. R. Rao’s detailed research, during the last years that smallpox was sufficiently prevalent for its mode of transmission to be studied, found no evidence for this mode of transmission. He concluded that it was a breath borne disease, transmitted by "inhalation".) The two blankets and the handkerchief from the infirmary were seemingly wrapped in a piece of linen. The blankets and handkerchief were unwashed and dirty. In 1955 a record of Trent's trading firm was found. It had an invoice for the handkerchief, two blankets and the linen to be given to the Natives, and the expense was signed by Ecuyer. Ecuyer was relatively inexperienced, having only been a captain since April the year before and having taken over the command of the fort the same November. Trent was likely the main orchestrator of the idea, considering he had more experience with the disease and had even helped out setting the smallpox hospital. Half Native Alexander McKee also played a part in parlaying messages, but he possibly didn't know about the items. This plan was carried out independently from General Amherst and Colonel Bouquet. The meeting happened on June 24. The night before "Two Delawares called for Mr. McKee and told him they wanted to speak to him in the Morning." The conference took place just outside of Fort Pitt. The participants were Ecuyer, McKee, Turtle's Heart, and another Delaware, "Mamaltee a Chief." The two Delaware men tried to coax the people holed up in the fort to leave, an option that Ecuyer promptly rejected and stated that reinforcements were coming to Fort Pitt and that the stronghold could easily hold out. After conferring with their chiefs, the two "returned and said they would hold fast of the Chain of friendship", but they were not genuinely believable. The messengers had asked for presents such as food and alcohol, "to carry us Home." Requesting gifts was common, but Ecuyer in this case seemed especially generous. Turtle's Heart and his companion received food in "large quantities", some "600 Rations." Included among this was the linen bundle containing the handkerchief and two blankets. A month after meeting on July 22, Trent met with the same delegates again and they seemingly had not contracted smallpox: "Gray Eyes, Wingenum, Turtle's Heart and Mamaultee, came over the River told us their Chiefs were in Council, that they waited for Custaluga who they expected that Day." Gershom Hicks, who was fluent in the Delaware language and also knew some Shawnee, testified that starting from spring 1763 up to April 1764 around a hundred Natives from different tribes such as Lenni Lenape (Delaware) and Shawnee died in the smallpox epidemic, making it a relatively minor smallpox outbreak. After visiting Pittsburgh a few years later, David McClure would write in his journal published in 1899, "I was informed at Pittsburgh, that when the Delawares, Shawanese & others, laid siege suddenly and most traitorously to Fort Pitt, in 1764, in a time of peace, the people within, found means of conveying the small pox to them, which was far more destructive than the guns from the walls, or all the artillery of Colonel Boquet's army, which obliged them to abandon the enterprise."

Амхерст хаттары

Бір айдан кейін, шілдеде полковник Буке генерал Амхерстпен хаттар арқылы Понтиак соғысын егжей-тегжейлі талқылады, ал үш хаттың қосымша жазбаларында Амхерст шешек ауруын қару ретінде пайдалану туралы қысқаша айтты. Буке нақтыламастан, жамылғыларды осы мақсатта қолдану мүмкіндігін көтерді, ал Амхерст "осы таңғажайып тайпаны құрту" идеясын қолдады. Буке өзі, мүмкін, "шешек жұқтыруды жіберуге" мүмкіндік алмаған болар. Ол бұрын шешек ауруына шалдықпағандықтан, осы аурудан қатты уайымдаған. Буке Экуерге жазған хатында бұл ауру туралы ештеңе айтпады. Ол 1765 жылы сары безгекке шалып, екі жылдан кейін қайтыс болды.

Кейінгі бағалаулар

Бұл оқиға көбінесе биологиялық қаруды қолданудың ерте сатысы ретінде сипатталады. Дегенмен, жоспардың нәтижелігіне күдікпен қарастырылады.

Алғашқы зерттеулер

Британдықтардың 1763 жылғы Понтиак соғысы кезінде жергілікті халықты шешекпен жұқтыру туралы айғақ он тоғызыншы ғасырдың тарихшысы Фрэнсис Паркманнан бастау алады. Оның еңбегі кейінгі жазушылардың сеніміне ие болды. Ол Амхерсттің Букеге берген жауабын «өте жаман ұсыныс» деп сипаттап, «Буке үндістерді жұқтырудың арсыз жоспарын іске асырғанына тікелей дәлел жоқ, бірақ бірнеше айдан кейін Огайо тайпалары арасында шешек қатты зиян келтіргені белгілі болды» деген қорытындыға келді. Паркман Амхерсттің сыйлық беруді жоспарлағанын ойлады, бірақ Амхерст бұл мәселеге бір айдан кейін ғана қатысты. Паркманнан кейін Говард Пекхэм соғыстың жалпы барысына көбірек қызығушылық танытты және оқиғаға бетбірдей қарап, Экуердің шешек ауруханасынан сүлгілер мен көрпелерді тапсырғанын қысқаша сипаттады. Ол шешек таралуы туралы куәлік келтіріп, бұл жергілікті халықтың соғысқа қабілеттілігіне әсер еткенін мәлімдеді. Бернхард Кноленберг одан да сыншыл болды және Паркман мен Пекхэмнің екеуі де тайпалар арасындағы шешек эпидемиясының 1763 жылдың көктемінде, кездесуден көп бұрын басталғанын байқамағанын көрсетті. Кноленберг бастапқыда құжаттардың нақтылығына күмән келтірді, бірақ тарихшы Дональд Х. Кент Экуердің қолы қойылған Тренттің заттар тізімін тапқаннан кейін оған хат арқылы хабарласты.

Кейінгі зерттеушілер

Паркменнің жазбаларын жан-жақты зерттеген тарихшы Фрэнсис Дженнингс одан да қатысты кінәлі пікір білдірді. Ол бұл жоспардың жергілікті халықтың әскери күшін күрт әлсіреткенін көрсетті. Микробиолог Марк Уиллис Форт Питтедегі биологиялық агрессия фактісі даусыз екенін, бірақ сол кезде инфекция таратуға жасалған сирек әрекеттер көбінесе нәтижесіз болған және табиғи таралу жолдарымен мәнді болмаған дейді. Бұл тәжірибе білімнің жетіспеуімен шектелген. Элизабет А. Фенн: «Шешек таратуға жасалған әрекеттің нақты тиімділігін анықтау мүмкін емес: инфекция табиғи жолмен таралуы мүмкін». Филип Ранлет жамылғылардың әсері болмағанының нақты белгісі ретінде сол делегаттардың бір айдан кейін тағы кездескенін, ал кездескен жергілікті халықтың көбісі кейін ондаған жылдар бойы өмір сүргенін айтады. Ол сондай-ақ, егер Трент өзінің күнделігінде қандай да бір табысқа жеткенін жазған болса, неге ол туралы мақтанбағанын сұрайды. Дэвид Диксон инфекцияның басқа жолмен тарағанын, мүмкін Джон МакКалло сипаттаған оқиғадан тарағанын болжайды. Барбара Манн таратудың нәтижелі болғанын айтады, Гершом Хиктің эпидемия көктемде басталғаны туралы куәлігін Хиктің күнтізбесінің болмауымен түсіндіреді. Манн сонымен қатар оқиғаға қатысты құжаттар жойылғанын есептейді. Зерттеушілер Джеймс В. Мартин, Джордж В. Кристофер және Эдвард М. Эйцен АҚШ Армиясы Медициналық қызметінің Орталығы мен мектебі, Борден институтының басылымдарында былай жазды: «Кейіннен қарағанда, капитан Экуердің биологиялық шабуылының тактикалық сәттілігін бағалау қиын, өйткені шешек отаршылдармен басқа да байланыстардан кейін тарауы мүмкін, бұл бұрын Жаңа Англияда және Оңтүстікте болған. Шешек қоздырғышының фибринмен байланысуы нәтижесінде, қоздырғыштың жұқпалылығы төмен деп есептеледі, ал заттар арқылы таралу, тыныс жолдары арқылы таралумен салыстырғанда тиімсіз деп саналады». Клиникалық микробиология және инфекция журналында жарияланған мақалада Винсент Баррас және Гилберт Грюб зерттеушілері былай деп қорытындылады: «Қазіргі заманғы білімді ескеретін болсақ, оның үміттері орындалғаны күмәнді болып қала береді, өйткені осы түрдегі вектор арқылы шешектің таралуы тыныс жолдары арқылы таралуға қарағанда әлдеқайда тиімсіз, ал Американың жергілікті халқы Экуердің алдауынан 200 жыл бұрын, атап айтқанда, Писарроның 16 ғасырда Оңтүстік Американы жаулап алу кезінде шешекпен байланыста болған. Жалпы алғанда, «микробиологиялық» тәсілдермен жасалған биологиялық қарудың әртүрлі әрекеттерін талдау, биологиялық шабуылды және табиғи эпидемияны ажыратудың қиындығын көрсетеді».

Francis Jennings, a historian who extensively studied Parkman's writings, had a more damning view. He indicated that the fighting strength of the Natives was greatly compromised by the plan. Microbiologist Mark Wheelis says the act of biological aggression at Fort Pitt is indisputable, but that at the time the rare attempts to transmit infection rarely worked and they were probably made redundant with natural routes of transmission. The practice was restrained by lack of knowledge. Elizabeth A. Fenn writes that "the actual effectiveness of an attempt to spread smallpox remains impossible to ascertain: the possibility always exists that infection occurred by some natural route." Philip Ranlet describes as a clear sign that the blankets had no effect the fact that the same delegates were met a month later, and that nearly all of the met natives were recorded to have lived for decades afterwards. He also questions why Trent didn't gloat about any possible success in his journal if there was such. David Dixon holds likely that the transmission happened via some other route and possibly from the event described by John McCullough. Barbara Mann holds that the distribution worked, describing that Gershom Hick's testimony of the epidemic starting by spring is explainable by Hicks lacking a calendar. Mann also estimates that papers related to the incident have been destroyed. Researchers James W. Martin, George W. Christopher and Edward M. Eitzen writing in a publication for the US Army Medical Department Center & School, Borden Institute, found that "In retrospect, it is difficult to evaluate the tactical success of Captain Ecuyer's biological attack because smallpox may have been transmitted after other contacts with colonists, as had previously happened in New England and the South. Although scabs from smallpox patients are thought to be of low infectivity as a result of binding of the virus in fibrin metric, and transmission by fomites has been considered inefficient compared with respiratory droplet transmission." In an article published in the journal Clinical Microbiology and Infection researchers Vincent Barras and Gilbert Greub conclude that “in the light of contemporary knowledge, it remains doubtful whether his hopes were fulfilled, given the fact that the transmission of smallpox through this kind of vector is much less efficient than respiratory transmission, and that Native Americans had been in contact with smallpox >200 years before Ecuyer’s trickery, notably during Pizarro’s conquest of South America in the 16th century. As a whole, the analysis of the various ‘pre microbiological” attempts at BW illustrate the difficulty of differentiating attempted biological attack from naturally occurring epidemics.”