К.Н. Ситарам: Үндістан тарихы мен өнеріне үлес қосқан тұлға
K. N. Sitaram
К.Н. Ситарам (1889-1940) – Үндістаннан Лахор орталық мұражайына алғашқы директор болған тұлға. Үнді тарихы мен өнеріне зор үлес қосты, жеке коллекциясын мұражайға сыйлады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
К. Н. Ситарам (1889–1940) – Джон Локвуд Киплингтің ізбасары ретінде Британдық Үндістанның (қазіргі Пәкістан) Лахордағы Орталық мұражайына алғашқы үнді басшысы болды. Оның үнді тарихы мен өнеріне қосқан үлесі зор еді. Оның үнді өнері мен артефактілерінен тұратын үлкен жекелеген жинағы болды, оны Лахордың Орталық мұражайына сыйлады. Ол көп саяхаттады және Лондонның Бэкингем сарайындағы артефактілерді қайта индекстеуге қатысты. Ситарам 21 тілді білетінімді айтқан. Ол санскриттің сардары болғандықтан, оған "Пандит" атағы берілді. Ол Үндістанның Тамил Наду штатының Тирунелвели ауданындағы Амбасамудрам ауылының тумасы. 1920-жылдардың басында Оксфордтағы Кингс колледжінде тарих ғылымынан Ph.D. дәрежесін алған кезде Ситарам Этель атты ағылшын әйеліне үйленді. 1925 жылдың мамыр айында Кришна Ситарам деген ұлдары дүниеге келді. Этель мен Ситарам арасындағы келіспеушіліктер олардың ажырасуына әкелді, бірақ Кришнан Ситарам 1940 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін доктор Ситараммен хат алмасып тұрды. Осы кезде доктор Ситарам Керала штатының Каликут қаласындағы Замориннің үлкен ұлының қызына үйленді. Осы некеден Рамачандран және Чандрашекар есімді екі ұлы болды.
K. N. Sitaram (1889–1940) was the first Indian to head the Central Museum, Lahore, British India (now Pakistan), as successor to John Lockwood Kipling. His contribution to Indian history and arts were outstanding. He had a large personal collection of Indian arts and artifacts which he gave to Central Museum, Lahore. He travelled widely, and was involved in re indexing the artifacts at Buckingham Palace, London. Sitaram claimed to know 21 languages. He was conferred the title of Pandit since he was an authority in Sanskrit. He was a native of Ambasamudram, Tirunelveli District, Tamil Nadu state of India. During his educational tenure at Kings' College, Oxford, in the early 1920s, where he did his Ph. D. in history, Sitaram married an English lady Ms. Ethel. They had a son Krishna Sitaram, born in May 1925. Growing differences between Ethel and Sitaram was them divorced, though Krishnan Sitaram continued his correspondence with Dr. Sitaram until he died in September 1940. By which time, Dr. Sitaram had married the daughter of the eldest son of Zamorin of Calicut, Kerala. He had two sons by this marriage, Ramachandran and Chandrashekar.
Шығармалары
К. Н. Ситарамның Веда дәуірінен бастап үнді-иран қарым-қатынасына қатысты мызғымас сенімдері болды. Оның "Иранның үнді мәдениетіне әсері" атты мақаласы 1923 жылы К. Р. Кама шығыстану институтының журналында жарияланды. Ол Ведалар, 18 Пурана және Зенд Авестадан үзінділер келтіріп, есімдерде, жерлерде және рәсімдердегі ұқсастықтарды көрсетті. Ол Тамил Надудағы Паллавалардың Иранның Пахлавилерінен таратынын айтатын жеке мектебін құрды. Сонымен қатар, ол "Бхавишья Пуранадағы зороастрийлік магия" атты кітабын шығарды, оны Зороастрий тарихы жөніндегі конференция комитеті жариялады. Ситарамның тағы екі мақаласы бар: "Үнді өнері және ағылшын достары", ол 1925 жылғы желтоқсанда Теософиялық қоғамның "Адайар" журналында жарияланды, және "Оңтүстік Үндістандағы драматикалық би өнерінің бейнелеуі", ол 1922 жылғы сәуірде Корольдік Азиялық қоғам тарапынан жарияланды.
K. N. Sitaram had strong beliefs concerning Indo Iranian ties from Vedic times. His article Iranian Influence on Indian Culture was published by the journal of the K. R. Cama Oriental Institute in 1923. There he referred to passages in the Vedas, the 18 Puranas and Zend Avesta, pointing out similarities in names, places and rituals which resembled each other. He created his own school holding that Pallavas of Tamil Nadu were originally from Pahlavis of Iran. He also brought out a book The Zoroastrian Magi in the Bhavishya Purana published by the Zoroastrial Historical Conference Committee. Two other articles by Sitaram are Indian Art & English Friends published in The Indian Review brought out by The Theosophical Society, Adayar in December 1925 and 'Dramatic Dance Representations in South India' published by Royal Asiatic Society in April 1922.