Канада суретшісі Патерсон Юэн өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық суретші

Патэрсон Эвен (7 сәуір 1925 – 17 ақпан 2002) – канадалық суретші. Эвен Монреальдегі бейнелеу өнері қауымдастығының негізін қалаушы мүшесі болды, оған қатарлы Клод Тусиньян, Жан Поль Муссо, Гидо Молинари және Марсель Барбо да кірді. Ол 1960 жылдардың соңында Онтарио штатындағы Лондон қаласына көшіп, онда Джек Чемберс және Грег Керноу Лондондық аймақтық өнерді қолдады. Лондонда Эвен өзінің ерекше стиліне айналған ойылған фанерадан жасалған туындыларын жасады.

Өмірбаян

Уильям Патерсон Эвен 1925 жылы Монреаль қаласында дүниеге келді. Жасынан өнерге қызығушылық танытқан ол, балауызdan кішкентай мүсіндер жасаумен бастады, ал 13 жасында анасынан Эвен үйінің бұрынғыда безенбеген қабырғаларына сурет ілуді өтінді. 1944 жылдан бастап Эвен Батыс майданда барлау полкінде қызмет етті (Екінші дүниежүзілік соғыс), бірақ тікелей шайқасқа қатыспады. Канадаға оралғаннан кейін ол Макгилл университетіне түсті. Геологияны оқыды, бірақ бірінші курстан кейін депрессиямен күресуге кірісті және журнал мұқабаларын көшірумен, сондай-ақ Сент-Габриэль-де-Валькартьедегі Канада офицерлерінің оқу корпусы маңындағы пейзаждарды суреттеумен көңіл көтеруге тырысты, онда ол жазғы демалысқа қайта оралған еді. Күзде мектепке оралғанда, Эвен Джон Гудвин Лайманның бейне салу курсына жазылды. Эвеннің айтуынша, бұл тәжірибе оған ұнамады. 1949 жылы ол биші Франсуаза Салливанға үйленді, олардың төрт ұлы болды. Салливан Les Automatistes тобының мүшесі болды, ал Эвен жиі Automatistes шараларына қатысып, оны байытқан әңгімелерге қатысты. Бірақ ол психикалық денсаулығымен және алкогольге деген құмарлығымен күресіп жүрді. 1971 жылы ол Канада Кеңесінен грант алғанға дейін H. B. Beal орта мектебінде сабақ берді. Грант оған Торонтода студия ашуға мүмкіндік берді, және осы жерде ол өзінің ерекше стилін дамытты – үлкен фанералық парақтардан электр роутерімен пейзаждарды ойып шығару. Эвен Торонтоға оралғанда, оның Beal орта мектебіндегі жұмысы басқа біреуге берілген еді, бірақ Батыс Онтарио университетінде бос орын болды. Эвен UWO-да толық профессор болды. 1979 жылы ол Мэри Элисон Хэндфордпен танысты. Олар 1995 жылы үйленді. Осы кезеңде Эвен өзінің сөзімен айтқанда, «Пост-импрессионистердің ықпалымен болған қарапайым бейнелі суретші» еді. Бұл 1949 жылы Франсуаза Салливанның ықпалы мен Automatistes ортасы Эвенді абстракцияға итерген кезде өзгерді. Бұл беткі және бейнелі форма арасындағы шиеленіс «Интерьер, Форт-стрит, Монреаль [#1]» (1951) сияқты суреттерде көрінеді. 1955 жылға дейін Эвен өте аз көрмеге қатысты, содан кейін ол абстрактілі туындыларын көрмеге шығара бастады. Сурет салудың осы жаңа тәсілі Les Automatistes-тің психикалық автоматизмін, Молинари мен Тусигнан сияқты қатаң геометриялық Plasticiens-тің өркендеген кезеңімен үйлестірді, олардың екеуі де 1960 жылдардың ортасында Эвенмен бір студияда жұмыс істеді. Осы кезеңде Эвенге Камилла Грейдің орыс конструктивизмі туралы еңбектері, Пол Эмиль Бордуастың монохромдық туындылары және Корольдік Онтарио музейінде көрсетілген Солтүстік-Батыс жағалау суретшілерінің туындылары әсер етті. 1971 жылы Эвен Лондонға көшті, онда ол Лондон аймақтық қозғалысының өркендеуінен шабыт алды, ол орын мен уақыттың ерекшелігіне баса назар аударды. Евеннің әдістері тағы да күрт өзгерді, ол абстракцияны динамикалық, бейнелі «феномаспейстер» пайдасына қабылдады. Пейзажға қарайтын осы көзқарас Эвенге бала кезіндегі геология мен кеңістікке деген қызығушылығына оралуға мүмкіндік берді. Жаңа туындылар физикалық жағынан үлкен болды, көбінесе екі немесе үш 4' x 8' өлшемді фанералық парақтар біріктіріліп жасалды. Эвен роутерді қолданып беткі қабатты ойып, кейде аппараттық құралдармен заттарды жабыстырды. Бұл жағалаулар содан кейін үлкен, айналмалы күштермен суреттелді, Роальд Насгард «пейзаж суреттерін қайтадан жандандыру стратегиясы» деп атаған нәрсеге бағытталды. Эвен бұл жұмыс тәсілін катарзистік деп сипаттады: «Мен оның физикалық ерекшелігін ұнаттым, әсіресе қатаң жиекті сурет салудың мұқияттығынан кейін. Бұл терапия сияқты болды. Мен осы кезде кернеу мен ашуды сезінбесе де, кейін өте жақсы сезімде болдым». Осы туындылар Эвеннің канадалық өнер тарихындағы орнын бекітті. Ол осы тәсілмен көптеген серияларда жұмыс істеді, өзгеріп отыратын табиғат әлеміне қайта-қайта оралды. Эвеннің туындыларын, және мүмкін өзін түсіну үшін, айдан артық маңызды тақырып жоқ.

William Paterson Ewen was born in 1925 in Montreal, Quebec. Interested in art from a young age, he began by sculpting small figures in wax, and at thirteen petitioned his mother to hang art on the previously unadorned walls of the Ewen residence. Beginning in 1944, Ewen served in a reconnaissance regiment on the Western Front (World War II), but was not involved in active combat. Upon his return to Canada, he enrolled in McGill University. He studied geology, but after his first year he began to struggle with depression, and sought relief in copying magazine covers and sketching the landscape around Canadian Officers' Training Corps at Saint Gabriel de Valcartier where he had re enlisted for the summer. When he returned to school in the fall, Ewen signed up for a figure drawing course taught by John Goodwin Lyman. The experience was, as Ewen recalls it, unpleasant. In 1949, he married the dancer Françoise Sullivan, with whom he had four sons. Sullivan was an member of Les Automatistes, and Ewen would often attend Automatiste events and take part in the conversations which were enriching for him. though he continued to struggle with his mental health and his relationship to alcohol. He went on to teach at H. B. Beal Secondary School until he was awarded a Canada Council grant in 1971. The grant allowed him to take a studio in Toronto, and this is where he developed his signature style, gouging landscapes out of massive plywood sheets with an electric router. When Ewen returned to Toronto, his Beal Secondary job had gone to someone else, but there was an opening at the University of Western Ontario. Ewen became a full professor at UWO. This is where he met Mary Alison Handford in 1979. They married in 1995. During this period Ewen was, in his own words, "a pretty straightforward figurative painter influenced by the Post Impressionists." This began to change around 1949, when Françoise Sullivan's influence and the Automatiste milieu pushed Ewen towards abstraction. This tension between surface and figurative form can be seen in paintings like Interior, Fort Street, Montréal [#1] (1951). Ewen showed very little until 1955, when he began exhibiting abstract works. This new way of painting balanced the psychic automatism of les Automatistes with the rising star of hard edged geometric Plasticiens like Molinari and Tousignant, both of whom Ewen shared a studio with in the mid 1960s. During this period, Ewen was also influenced by Camilla Gray's work on Russian Constructivism, the monochromes of Paul Émile Borduas, and the work of Northwest Coast artists on display at the Royal Ontario Museum. In 1971 Ewen moved to London, and there found inspiration in the growing London Regionalism movement, which emphasized specificity of place and time. Once again, Ewen's methods changed dramatically, rejecting abstraction in favour of dynamic, figurative "phenomscapes." This way of looking at landscape allowed Ewen to revisit his boyhood interests in geology and space. The new pieces were physically large, often using two or three 4' x 8' sheets of plywood scarfed together. Ewen used a router to tear into the surface, sometimes re attaching objects to the plane with hardware. These shallow topographies were then painted with huge, rolling forces, gestures towards what Roald Nasgaard called "a strategy to make landscape painting vital again." Ewen described this way of working as cathartic: I enjoyed the physicality of it, particularly after the meticulousness of the hard edge painting. It was like a kind of therapy. I may not have felt the tension and anger pouring out of me when I did it, but it felt awfully good afterwards. These were the works that solidified Ewen's place in the annals of Canadian art. He worked on many series in this mode, returning again, and again to the ever changing natural world. No subject is more integral to an understanding Ewen's work, and perhaps Ewen himself, than the moon, whose phases he painted endlessly.

Таңдалған жарияланымдар

Хатч, Джон Г. Патэрсон Эвен: Өмір мен шығармасы. Торонто: Канада өнер институты, 2018. Патэрсон Эвен: Венеция биенналесі [көрме каталогы]. 1982. Тейтельбаум, Мэтью. Патэрсон Эвен: Монреаль жылдары. Саскатун: Мендель өнер галереясы, 1988. Тейтельбаум, Мэтью (ред.). Патэрсон Эвен. Торонто: Онтарио өнер галереясы, 1996.