Франсес Бенджамин Джонстон: Америкалық фотограф және фотожурналист

Кіріспе

Франсис Бенджамин Джонстон (15 қаңтар 1864 - 16 мамыр 1952) – американдық фотограф және фотожурналист. Оның мансабы дерлік жарты ғасырға созылды. Ол портреттерімен, оңтүстік архитектурасының суреттерімен және ХХ ғасырдың басында афроамерикандықтар мен үндістерді бейнелейтін түрлі фотосерияларымен ең көп танымал.

Ерте және отбасылық өмірі

Франсис Бенджамин Джонстон Батыс Вирджиния штатының Графтон қаласында, бай және жақсы байланыстары бар ата-анасының жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Оның анасы, Франсис Антуанетта Бенджамин, Нью-Йорк штатының Рочестер қаласынан шыққан және оның әулетін Американ революциясының патриоты Исаак Кларктен бастауға болатын. Ол Кентукки штатының Мейсвилл қаласынан Андерсон Донифан Джонстонға үйленді, оның әкесі, доктор Уильям Брайант Джонстон Вирджинияда дүниеге келді және ондаған жылдар бойы Огайо штатының Цинциннати қаласынан бері медициналық тәжірибе жүргізді. Андерсон Донифан Джонстонның әпкесі Элизабет Брайант Джонстон тарихшы болған. Оның әкесі 1850 жылғы халық санағында 11 жастағы қара нәсілді ұлға ие болғанымен, Андерсон Джонстон Одаққа (Union) көңіл білдірді, ал Графтон Балтимор және Огайо темір жолындағы маңызды депо, сондай-ақ Америка Азамат соғысы кезінде Одақтың жалақы және жабдықтау депосы болды. Оның анасы, Франсис Антуанетта Бенджамин Джонстон, күйеуінен шамамен екі он жылға жуық өмір сүрді. Ол журналистика саласында Конгресс туралы арнайы тілші ретінде бастама қойды және ұлттық мәселелерді жазған алғашқы әйелдердің бірі ретінде танылды. Кіші Франсис Бенджамин Джонстон Вашингтон қаласында өсіп, жеке білім алды. Ол 1883 жылы Мэриленд штатының жас қыздар институтын (кейін колледжге айналып, Мэриленд университетінің Notre Dame атымен дамыды) бітірді. Содан кейін Париждегі Джулиан академиясында және Вашингтонның суретшілер лигасыда өнерді оқыды.

Мансап

Джонстон өзінің шығармашылық көзқарасын фотосурет арқылы табудан бұрын мерзімді басылымдарға мақалалар жаза бастады. Оған алғашқы фотоаппаратын отбасылық досы және жаңа, жеңіл Eastman Kodak камералары мен пленка процесін ойлап тапқан кәсіпкер Джордж Истман сыйлады. Ол Смитсониан институтының фотосурет бөлімінің директоры Томас Смиллиден фотосуретке және қараңғы бөлме техникасына үйренді. 1890 жылдары еркін фотограф болып жұмыс істеместен бұрын достарының, отбасының және жергілікті тұлғалардың портреттерін түсірді. Сол жерде Смиллимен байланысын пайдаланып, танымал фотографтарды аралап, музей коллекцияларына экспонаттар жинады. Өзінің кәсібінде жаңадан құрылған Вашингтондағы Eastman Kodak компаниясында жұмыс істеп, пленканы әзірлеуге және камераларды жөндеу қажет болған кезде клиенттерге кеңес беру арқылы тәжірибе жинады. 1894 жылы ол Вашингтонда, 13-ші және 14-ші көшелер арасындағы V көшесінде жеке фотостудиясын ашты және сол кезде қаладағы жалғыз әйел фотограф болды. Ол "Америкалық сарайдың фотографы" деп аталды. Ол адмирал Дьюиді USS Olympia кемесінің палубасында, президент Теодор "Тедди" Рузвельттің балаларын Ақ үйдің ауласында понимен ойнағанда, Эдит Уортонның Парижге жақын орналасқан әйгілі вилласының бақшасын суретке түсірді. Парижде болған кезінде Джонстон белгілі американдық мұрагер және әдеби салонның әйгілі қонағы Натали Барниді суретке түсірді. Елорданың элиталық топтарында саяхаттайтын отбасында өскен Джонстон өзінің Вашингтонның саяси аренасымен байланыстарын және таныстығын арттырды: ол Гаррисон, Кливленд, Маккинли, "TR" Рузвельт және Тафт президенттік әкімшіліктері үшін ресми Ақ үй фотографы болып тағайындалды. Оның ең танымал туындысы, осында көрсетілгені, бостандыққа ұмтылған "Жаңа әйел" ретіндегі автопортреті, іш киімдері көрініп тұр және қолында сыра кружкасы бар. Джонстон фотосурет өнерінде әйелдердің рөлін қолдады. 1897 жылы Ladies' Home Journal журналында Джонстонның "Камерамен әйел не істей алады" мақаласы жарияланды, онда фотосуретті кәсіп ретінде игеру арқылы қалай көркемдік және қаржылық табысқа жетуге болатыны сипатталды. Зайда Бен Юсуфпен бірге Джонстон 1900 жылы Парижде өткен Дүниежүзілік көрмеде жиырма сегіз әйел фотографтардың фотосуреттерінен көрме ұйымдастырды. Кейіннен ол Ресей империясының Санкт-Петербург және Мәскеу қалаларына, сондай-ақ Вашингтонға да жіберілді. Ол отыздан ассан кезде кеңінен саяхаттап, көмір шахталарында жұмыс істейтін жұмысшылардың, темір жұмысшыларының, Жаңа Англияның тоқыма фабрикаларында жұмыс істейтін әйелдердің, кемеде татуировка жасатқан теңізшілердің және қоғамдық тапсырыстардың көптеген деректі және көркем суреттерін түсірді. Англияда болған кезде ол анасының досы болған актриса Мэри Андерсонды суретке түсірді. 1899 жылы Джонстонға Холлис Бёрк Фрисселль Вирджиния штатының Хэмптон қаласындағы Хэмптон Нормальдық және Ауыл шаруашылығы институтының ғимараттары мен студенттерін суретке түсіруді тапсырды, осылайша оның жетістіктерін көрсетуге мүмкіндік берді. Бұл тапсырма оның беделін арттырды. Мектептің күнделікті өмірін баяндайтын бұл серия оның ең маңызды туындыларының бірі саналады. Ол 1900 жылы Париждегі Дүниежүзілік көрменің американдық негрлер көрмесінде көрсетілді. Оның Хэмптон институтындағы суреттері Роберт Уилсонның Август Стриндбергтің "Жұмақтан гөрі арман" пьесасында қолданылды. Джонстон дүниежүзілік көрмелер мен бейбітшілік келісімдеріне қол қою сияқты оқиғаларды суретке түсірді. Ол 1901 жылы Панамерикандық көрмеде президент Уильям МакКинлидің қаза болғанға дейін түсірілген соңғы портретін жасады. Хьюит Джонстонға қарым-қатынас барысында махаббат хаттарын жазды, олар "Линзаның артындағы әйел: Франсис Бенджамин Джонстонның өмірі мен жұмысы, 1864–1952" кітабында баяндалған. Алғашқы хаттардың көп бөлігі Джонстонның жұмысына деген Хьюиттің құрметіне арналған, бірақ олардың махаббаты дамыған сайын, олар оның сүйіспеншілігін көбірек білдірді: "Маған немесе сен маған қажет болғанда, біз бір-бірімізді одан да жақын ұстауымыз керек және сенің қолың менікімен, оны тығыз ұстап".

Johnston began writing articles for periodicals before finding her creative outlet through photography. She was given her first camera by entrepreneur George Eastman, a close friend of the family, and inventor of the new, lighter, Eastman Kodak cameras and film process. She received training in photography and dark room techniques from Thomas Smillie, director of photography at the Smithsonian. She took portraits of friends, family, and local figures before working as a freelance photographer and touring Europe in the 1890s. There she used her connection to Smillie to visit prominent photographers and gather items for the museum's collections. She gained further practical experience in her craft by working for the newly formed Eastman Kodak company in Washington, D. C., forwarding film for development and advising customers when cameras needed repairs. In 1894, she opened her own photographic studio in Washington, D. C., on V Street between 13th and 14th streets, and at the time was the only woman photographer in the city. She was dubbed the "Photographer to the American court." She photographed Admiral Dewey on the deck of the USS Olympia, the children of President Theodore "Teddy" Roosevelt playing with their pet pony at the White House, and the gardens of Edith Wharton's famous villa near Paris. While in Paris, Johnston also photographed Natalie Barney, a famous American heiress and literary salon socialite. Having grown up in a family that traveled in elite circles of the capital, Johnston built on her connections and familiarity with the Washington political scene: she was appointed as official White House photographer for the Harrison, Cleveland, McKinley, "TR" Roosevelt, and Taft presidential administrations. Perhaps her most famous work, shown here, is her self portrait as the liberated "New Woman", with petticoats showing and a beer stein in hand. Johnston advocated for the role of women in the burgeoning art of photography. In 1897 the Ladies' Home Journal published Johnston's article "What a Woman Can Do With a Camera", describing how to achieve artistic and financial success in photography as a profession. With Zaida Ben Yusuf, Johnston co curated an exhibition of photographs by twenty eight women photographers at the 1900 Exposition Universelle in Paris. It afterward traveled to Saint Petersburg and Moscow in the Russian Empire, and to Washington, DC. She traveled widely in her thirties, taking a wide range of documentary and artistic photographs of coal miners, iron workers, women working in New England's textile mills, and sailors being tattooed on board ship, as well as her society commissions. While in England she photographed the stage actress Mary Anderson, who was a friend of her mother. In 1899, Johnston was commissioned by Hollis Burke Frissell to photograph the buildings and students of the Hampton Normal and Agricultural Institute in Hampton, Virginia in order to show its success. This commission added to her reputation. This series, documenting the ordinary life of the school, is considered among her most telling work. It was displayed at The Exhibit of American Negroes of the Paris Exposition Universelle in 1900. Her photographs of the Hampton Institute were utilized in Robert Wilson's production of August Strindberg's A Dream Play. Johnston photographed events such as world's fairs and peace treaty signings. She took the last portrait of President William McKinley, at the Pan American Exposition of 1901 just before he was assassinated there. Hewitt wrote Johnston love letters over the course of their relationship, which are chronicled in The Woman Behind the Lens: The Life and Work of Frances Benjamin Johnston, 1864–1952. Many of the early letters focused on Hewitt's admiration for Johnston's work, but as their romance progressed, they increasingly expressed her love: " when I need you or you need me — [we] must hold each other all the closer and with your hand in mine, holding it tight "

Джонстон Нью-Йорк университетінде әйелдер үшін бизнес туралы лекция оқыды. Екі әйел 1920 жылдары Нью-Йорк қаласының сәулетін зерттеу бойынша сериялы зерттеулер жүргізді. 1920 жылдың басында оның анасы Нью-Йоркте қайтыс болды. 1920 жылдары Джонстон сәулетті суретке түсіруге қызығушылық таныта бастады. Нью-Йорк дамудың қысымымен өзгере бастағанда, ол бұзылып бара жатқан немесе қайта құрылып, жоғалып бара жатқан ғимараттар мен бақшаларды құжаттағысы келді. Сәулетке деген қызығушылығы арта түскен сайын, ол Америка Оңтүстігінің сәулетін құжаттауға көшті. Джонстон өнері арқылы Америка Оңтүстігінің күнделікті тарихын сақтауға тырысты; ол шатырлар, қонақ үйлер және басқа да қарапайым құрылыстарды суретке түсіру арқылы оны іске асырды. Ол Оңтүстіктің сәнді үйлерін және плантацияларын суретке түсіруге қызығушылық танытпады, керісінше, осы қауымдастықтардағы күнделікті өмірді бейнелейтін тез бұзыла бастаған құрылыстарды суретке түсірді.