Имоджен Каннингем: Америкалық фотографтың өмірі мен шығармашылығы
Imogen Cunningham
Имоджен Каннингем (1883-1976) – американ фотографы, табиғат, ну және индустриялық пейзаждардағы шеберлігімен танымал. Group f/64 мүшесі. Фотосурет туралы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фотограф (1883–1976)
American photographer (1883–1976)
Имоген Куннингэм (12 сәуір 1883 – 23 маусым 1976) – ботаникалық фотосуреттері, бейнелері және өнеркәсіптік пейзаждарымен танымал американдық фотограф. Куннингэм Калифорниядағы f/64 тобының мүшесі болды, бұл топ қарапайым нысаналарды өткір фокуспен бейнелеуге арналғандығымен ерекшеленеді.
Imogen Cunningham ('/k//ʌ//n//ɪ//ŋ//ə//m/; April 12, 1883 – June 23, 1976) was an American photographer known for her botanical photography, nudes, and industrial landscapes. Cunningham was a member of the California based Group f/64, known for its dedication to the sharp focus rendition of simple subjects.
Ерте өмір
Каннингэм Орегон штатының Портленд қаласында, әкесі Айзек Бернс Каннингэм мен анасы Сьюзан Элизабет Каннингэм (қызметтес аты Джонсон) отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Миссуриден, алайда екі отбасының тамыры Вирджинияға дейін жетеді. Ол Вашингтон штатының Сиэтл қаласында өсті және Сиэтлдегі 5-ші және Баттери көшелеріндегі Денни мектебінде білім алды. 1901 жылы, он сегіз жасқа келгенде Каннингэм өзінің алғашқы камерасын – 4х5 дюймдік форматтағы камераны Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Американдық өнер мектебінен пошта арқылы сатып алды. 1903 жылы ол Вашингтон университетіне түсті, онда Пи Бета Фи әйелдер қауымының Вашингтон Альфа бөлімінің негізін қалаушылардың бірі болды. Бірақ, фотосуретке қайта оралуға оны 1906 жылы, Сиэтлдегі Вашингтон университетінде оқып жүргенде, Гертруда Кесбиердің туындыларымен танысу ықпал етті. 1906 жылы ол түсірген алғашқы суреттер 4х5 дюймдік камерамен салынған портреттер болды.
Cunningham was born in Portland, Oregon to father Isaac Burns Cunningham and mother Susan Elizabeth Cunningham (née Johnson). Her parents were from Missouri, though both of their families originally came from Virginia. She grew up in Seattle, Washington and attended the Denny School at 5th and Battery Streets in Seattle. In 1901, at the age of eighteen, Cunningham bought her first camera, a 4x5 inch view camera, via mail order from the American School of Art in Scranton, Pennsylvania. She entered the University of Washington in 1903, where she became a charter member of the Washington Alpha chapter of Pi Beta Phi fraternity for Women. It was not until 1906, while studying at the University of Washington in Seattle, that she was inspired to take up photography again by an encounter with the work of Gertrude Käsebier. Her first photographs in 1906 were portraits taken with a 4 by 5 inch format camera.
Мансап
1907 жылы колледжді бітіргеннен кейін Каннингэм Эдвард С. Кертистің Сиэтлдегі студиясында жұмыс істеді, портреттік іскерлік және қолданбалы фотография саласында білім алды. Каннингэм Кертиспен бірге "Солтүстік Америка үнділері" кітабы үшін американдық үнді тайпаларын құжаттау жобасы бойынша жұмыс істеді, ол 1907 мен 1930 жылдар аралығында жиырма томдық болып жарық көрді. Каннингэм Кертистің бағыныстылығымен платиналық басу техникасын меңгерді және бұл процеске қызығушылық танытты.
After graduating from college in 1907, Cunningham went to work for Edward S. Curtis in his Seattle studio, gaining knowledge about the portrait business and practical photography. Cunningham worked for Curtis on his project of documenting American Indian tribes for the book The North American Indian, which was published in twenty volumes between 1907 and 1930. Cunningham learned the technique of platinum printing under Curtis's supervision and became fascinated by the process.
Германия
1909 жылы Каннингэмге Пи Бета Фи түлектеріне арналған стипендия тағайындалды. Бұл грант оған Германияның Дрезден қаласындағы Техникалық университетте (Техникалық жоғары мектеп) профессор Роберт Лютермен, университеттегі Фотография институтын құрған адаммен оқуын жалғастыруға мүмкіндік берді. Ол онда көп фотосурет түсірмеді, бірақ фотохимия бөліміне басып шығару үшін қолданылатын қымбат және сирек платинаның орнына арзан шешімдер табуға көмектесті. 1910 жылдың мамырында ол «Қоңыр түстер үшін платина қағазын тікелей дамыту туралы» деген мақаласын аяқтады, онда басып шығару жылдамдығын арттыру, жарық тондарының айқындығын жақсарту және сепия түстерін алуға бағытталған процесін сипаттады. Сиэтлға қайтып келе жатып, ол Лондон қаласында Альвин Лэнгдон Кобурнмен, ал Нью-Йоркте Альфред Стиглиц пен Гертруда Кесебиермен кездесті.
In 1909, Cunningham was awarded the Pi Beta Phi Graduate Fellowship. This grant allowed her to continue her studies at the Technische Hochschule (trans. : Technical University) in Dresden, Germany, with Professor Robert Luther, the founder of the university's Institut für Photographie. There, she didn't take many photographs, but helped the photographic chemistry department find cheaper solutions for the expensive and rare platinum used for printing. In May 1910, she finished her paper, "About the direct development of platinum paper for brown tones", describing her process aiming to increase printing speed, improve clarity of highlights tones, and produce sepia tones. On her way back to Seattle, she met with photographers Alvin Langdon Coburn (in London) and Alfred Stieglitz and Gertrude Käsebier in New York.
Сиэтл
Сиэтлде Каннингэм студия ашты, кейін портреттік және көркемдік жұмыстарымен танылды. Осы кезеңде оның студиялық жұмыстарының көп бөлігі адамдардың өз үйлерінде, оның тұрғын бөлмесінде немесе коттеджін қоршаған орман ішінде түсірілді. Бірде ол күйеуі Рой Партриджбен, Сиэтл суретшісі және баспагерімен бірге Рейниер тауындағы Альпілік гүлдерге толы алаптарға көтерілді, онда Рой мистикалық орман фауны кейпінде жалаңаш түсті. Оның суреттері Сиэтл Көркемсурет қоғамында көрсетілді, содан кейін Сиэтл газеті «Таун Криер»-де жарияланды, онда әйелдің ер адамды жалаңаш суретке түсіргеніне байланысты дау туды. Бір сыншы оның жұмысын әдепсіз деп бағалап, оны аморалды әйел деп айыптады, бірақ Каннингэм: «Бұл менің бизнесімге ешқандай әсер етпеді. Ешкім мені нашар ойламады» деді. Каннингэм осы суреттерге тағы 55 жыл бойы қайта оралмады. Каннингэм өзінің жалаңаш суреттерін де түсіргені белгілі болды, оның немересі Мег Партридж: «Оның автопортреттері оның юморын көрсетеді, және ол мансабына қатысты епті болды. Ол өз жұмыстарын журналдар мен газеттерде белсенді түрде жариялады. Оның көзі жақсы, бірақ ол сонымен қатар керемет редактор болды. Өз жұмысын қалай өңдеуді білді, сондықтан әлемге таңғажайып жұмыстардың таңдаулы жиынтығы ұсынылды» деді. 1914 жылы Каннингхэмнің портреттері Нью-Йорктегі Халықаралық көркемдік фотография көрмесінде көрсетілді. Уилсонның фотожурналы оның жұмыстарының портфолиосын жариялады. Келесі жылы ол Партриджге үйленді. 1915 және 1920 жылдар аралығында Каннингэм жұмысын жалғастырды және Партриджбен үш баласы болды (Гриффид, Рондал, ол да фотограф болды, және Падраик).
In Seattle, Cunningham opened a studio and later won acclaim for portraiture and pictorial work. Most of her studio work of this time consisted of sitters in their own homes, in her living room, or in the woods surrounding her cottage. At one point she and her husband Roi Partridge, a Seattle artist and print maker, climbed up to the Alpine wild flower fields on Mt. Rainier where Roi posed nude as a mystical woodland faun. Her images were shown by the Seattle Fine Arts Society and were later published in the Seattle newspaper the Town Crier, where they caused a scandal due to a woman photographing a male nude. One critic wrote that her work was vulgar and charged her with being an immoral woman, but Cunningham stated that, "It didn't make a single bit of difference in my business. Nobody thought worse of me." Cunningham didn't revisit those photographs for another fifty five years. Cunningham was also known to take nude photos of herself of which her granddaughter, Meg Partridge, said: "Her self portraits really show her sense of humor, and she was smart about her career. She actively published her work in magazines and newspapers. She had a good eye, but she was a great editor. She knew how to edit her work, so what the world sees is an impressive selection of work." In 1914, Cunningham's portraits were shown at An International Exhibition of Pictorial Photography in New York. Wilson's Photographic Magazine published a portfolio of her work. The next year, she married Partridge. Between 1915 and 1920, Cunningham continued her work and had three children (Gryffyd, Rondal, who also became a photographer, and Padraic) with Partridge.
Калифорния
1917 жылы отбасы Сан-Францискоға көшіп келді, ал 1920 жылы Оклендтегі Миллс колледжінің кампусына көшіп барды, онда Партридж өнер сабақтарын берді. Каннингэм өзінің стилін жетілдіріп, үлгі мен егжей-тегжейге көбірек қызығушылық танытты және әсіресе гүлдерге ботаникалық фотосурет түсіруге қызығушылық арттырды. 1923-1925 жылдары ол магнолия гүлін жан-жақты зерттеді. 1933 жылы Каннингэм Калифорния бау-бақша қоғамын құрды, онда оның суреттерінің егжей-тегжейлілігі мен айқындығы соншалықты жоғары болды, көптеген бау-бақшашылар мен ғалымдар оның суреттерін өз зерттеулерінде пайдаланды. Онжылдықтың соңында ол өнеркәсіп саласына назар аударды, Лос-Анджелес пен Оклендте өнеркәсіптік ландшафттардың бірнеше сериясын жасады. 1929 жылы Эдвард Уэстон Каннингэмнің 10 фотосуретін ("Film und Foto" көрмесіне қосу үшін ұсынды, олардың 8-і ботаникалық, 1-і өнеркәсіптік және 1-і бейнелі сурет болды). Оның танымал "Екі калла" туындысы осы көрмеде тұңғыш рет көрсетілді. Каннингэм тағы да бағытын өзгертті, енді адам денесіне, әсіресе қолдарға қызығушылық танытты, суретшілер мен музыканттардың қолдарына әсерленді. Осы қызығушылық оны "Vanity Fair" журналына жұмысқа орналастырды, ол жұлдыздарды макияжсыз суретке түсірді.
In 1917, the family moved to San Francisco, and in 1920 they moved to the Mills College campus in Oakland, where Partridge taught art. Cunningham refined her style, taking a greater interest in pattern and detail and becoming increasingly interested in botanical photography, especially flowers. Between 1923 and 1925 she carried out an in depth study of the Magnolia flower. In 1933, Cunningham founded the California Horticultural Society in which her images were so detailed and clear that many horticulturalist and scientists used her images in their studies. Later in the decade she turned her attention toward industry, creating several series of industrial landscapes in Los Angeles and Oakland. In 1929, Edward Weston nominated 10 of Cunningham's photographs (8 botanical, 1 industrial, and 1 nude) for inclusion in the "Film und Foto" exhibition. Her renowned Two Callas debuted in that exhibition. Cunningham once again changed direction, becoming more interested in the human form, particularly hands, and she was fascinated with the hands of artists and musicians. This interest led to her employment by Vanity Fair, photographing stars without make up.
f/64 тобы
Каннингэм кескіндік суретшіліктен алыс болып, нақты фокусқа көшкенде, Ансел Адамс, Эдвард Уэстон және Виллард Ван Дайк сияқты бірдей ойлы фотографтармен бірікті. Сұхбатының бірінде Каннингэм f/64 тобының "тек американдық емес, Батыс Америкалық екенін" айтты. Одан әрі ол: "Бұл тіпті американдық та емес, ол батыстық". Ол сондай-ақ: "Бұл біздің барлығымыз кішкентай диафрагма қолдандық дегенді білдірмейді, бірақ біз шындыққа ұмтылдық. Біз де осы туралы сөйлестік. Қиянатқа бой алмадық, солай емес пе?" деді.
As Cunningham moved away from pictorialism to embrace sharp focus photography she joined with like minded photographers, including Ansel Adams, Edward Weston, and Willard Van Dyke. In an interview Cunningham mentioned that the f/64 group "is not only American, it is Western American. It isn't even American. It's western." She also mentioned, "This does not mean that we all used the small aperture, but we were for reality. That was what we talked about too. Not being phony, you know."
Жеке өмір
1915 жылы 11 ақпанда Каннингэм гравировка суретшісі, гравюра шебері және мұғалім Рой Партриджге үйленді. Олардың үш ұлы болды: Гриффид Партридж және егіздер Рондал Партридж мен Пэдрейк Партридж. 1934 жылы олар ажырасып кетті. Рондалдың қызы Мег Партридж Каннингемнің туындыларын каталогтады. 1940 жылы Каннингэм Калифорния штатының Окленд қаласында тұрды, бірақ оның Сан-Францискодағы әртүрлі жерлерде студиялары болды. Каннингэм 93 жасқа толғанға дейін, 1976 жылғы 23 маусымда Сан-Францискода (Калифорния) қайтыс болғанға дейін суретке түсіруін жалғастырды. Каннингемге Шекспирдің "Симбелин" пьесасының басты кейіпкері Имогеннің құрметіне осы ат қойылған.
On February 11, 1915, Cunningham married etching artist, printmaker and teacher Roi Partridge. They had three sons: Gryffyd Partridge and twins Rondal Partridge and Padraic Partridge. The couple divorced in 1934. Rondal's daughter, Meg Partridge, cataloged Cunningham's work. As of 1940, Cunningham lived in Oakland, California, though she had studios in various locations in San Francisco. Cunningham continued to take photographs until shortly before her death at age 93, on June 23, 1976, in San Francisco, California. Cunningham was named Imogen after the heroine of Shakespeare's Cymbeline.
Фильмдер, бейнефильмдер
Падула, Фред. Екі фотограф: Уинн Буллок және Имоген Каннингем. Фред Падула, 1967 жыл. Корти, Джон. Имоген Каннингем, фотограф. Джон Корти, 1972 жыл. Каннингем, Имоген, Энн Херши және Шера Томпсон. "Ешқашан басылма" – Имоген Каннингем. Нью-Брансуик, Нью-Джерси: Феникс/BFA Фильмы және Видео, 1975. Имоген Каннингеммен сұхбат және оның 70 жылдан астам фотоөнері туралы автобиографиялық зерттеу. Каннингем, Имоген. Имоген Каннингем 93 жасында. Нью-Йорк: Карусель фильмдері, 1976. CBS жаңалықтарының өндірушісі. Каннингем, Имоген және Мег Партридж. Имогеннің портреті. Valley Ford, Калифорния: Pacific Pictures таратуымен, 1987 жыл. Фотограф Имоген Каннингем өзінің 250-ден астам фотосуретін сексен жасқа жуық шағында жазылған бейресми сұхбаттар арқылы ұсынады.
Padula, Fred. Two Photographers: Wynn Bullock and Imogen Cunningham. Fred Padula, 1967. Korty, John. Imogen Cunningham, Photographer. John Korty, 1972. Cunningham, Imogen, Ann Hershey, and Shera Thompson. Never give up—Imogen Cunningham. New Brunswick, NJ: Phoenix/BFA Films & Video, 1975. Features an interview with and autobiographical study of Imogen Cunningham and her photographic work of over 70 years. Cunningham, Imogen. Imogen Cunningham at 93. New York: Carousel Films, 1976. Producer, CBS News. Cunningham, Imogen, and Meg Partridge. Portrait of Imogen. Valley Ford, CA: Distributed by Pacific Pictures, 1987. Photographer Imogen Cunningham presents more than 250 of her own photographs through informal recorded interviews when she was in her late eighties.