Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер және жазушы
Canadian politician and writer
Жан Гертруд "True" Дэвидсон, CM (19 сәуір 1901 – 18 қыркүйек 1978), – канадалық саясаткер, мұғалім және жазушы. Ол Онтарио штатының Шығыс Йорк ауданының тұңғыш мэрі болды және шамамен 25 жылдық мансабында Торонтоның ең белгілі саясаткерлерінің бірі саналды. Ол 10 жыл Шығыс Йорк мектеп кеңесінде, ал 11 жыл Шығыс Йорк кеңесінде кеңесші, рев және мэр ретінде қызмет етті. Қалалық саясатта жүрген кезінде ол 11 сайлауға қатысып, ешқайсысында жеңілген жоқ. Ол Квебек провинциясының Хадсон қаласында методист пасторының қызы болып дүниеге келген. Торонто университетінде білім алғаннан кейін мұғалім болып жұмыс істеді. Ол Уильям Перкинс Буллдың 12 томдық «Канадиана» жинағын редакциялап, жазушылық қызметпен айналысты. Әке-шешесі қайтыс болғаннан кейін Шығыс Йоркке көшіп, жергілікті саясатқа белсенді түрде қатысты. 1947 жылы мектепке қамқоршы болып сайланды, кейін мектеп кеңесінің төрағасы болды. 1958 жылы жергілікті кеңеске үміткер болып, бір мерзім қызмет еткеннен кейін 1960 жылы рев болып сайланды. 1966 жылы Шығыс Йорк пен Лейсайд біріктірілді, ал Дэвидсон Лейсайдтің реві Бет Нилсонмен өткен мэр сайлауының екінші турында жеңіске жетті. Дэвидсон 1972 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін алты жыл қала әкімі қызметін атқарды. 1930 жылдары Дж. С. Вудсвортпен кездескеннен кейін Кооперативтік Комонвелл Федерациясына (CCF) қосылуға шақырылды. Ол партия атынан екі рет үміткер ретінде қатысып, екі рет те жеңіліске ұшырады. CCF Канаданың Еңбек Конгресімен бірігіп, Канаданың Жаңа Демократиялық Партиясын құрғаннан кейін партиядан шықты. 1971 жылы ол 1971 жылғы провинциялық сайлауда либералдар партиясынан үміткер болды, бірақ Артур Минен жеңіп шықты. Өмірінің соңғы алты жылында ол «Toronto Sun» газеті үшін аптасына екі рет мақала жазып, сондай-ақ қоршаған ортаны қорғауға күш салды. 1978 жылы 77 жасында дүние салды.
Jean Gertrude "True" Davidson, CM (19 April 1901 – 18 September 1978), was a Canadian politician, teacher, and writer. She was the first mayor of the Borough of East York, Ontario, and she was one of Metropolitan Toronto's most colourful politicians in a career spanning nearly 25 years. She spent 10 years on the East York school board and 11 years as alderwoman, reeve and mayor on East York Council. During her time in municipal politics she ran in 11 elections and never lost. She was born in Hudson, Quebec, the daughter of a Methodist minister. She was educated at the University of Toronto and then worked as a teacher. She worked as a writer, editing a 12 volume compendium of Canadiana by William Perkins Bull. After her parents died, she moved to East York where she quickly became involved in local politics. She became a school trustee in 1947 and later chair of the school board. In 1958 she ran for local council and served one term before being elected as reeve in 1960. In 1966, East York merged with Leaside and Davidson emerged as the winner in a runoff election for mayor against Leaside's reeve, Beth Nealson. Davidson stayed on as mayor for six years until she retired in 1972. Davidson was inspired to join the Co operative Commonwealth Federation (CCF) in the 1930s after meeting J. S. Woodsworth. She ran twice as a candidate for the party losing both times. She left the party after the CCF merged with the Canadian Labour Congress to form the New Democratic Party of Canada. In 1971 she ran for the Liberals in the 1971 provincial election but lost to incumbent Arthur Meen. In the last six years of her life she concentrated on writing a twice weekly column for the Toronto Sun and also focused her efforts on environmental conservation. She died in 1978 at the age of 77.
Ерте өмір
Дэвидсон 1901 жылы Квебек провинциясының Хадсон қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Джон Уилсон Дэвидсон, методист шіркеуінің пасторы болған. Анасы, Мэри Эльфеда Померой, методист пасторының қызы еді. Оның Марш есімді кіші қарындасы болды. Өмірінің соңында оның Майкл және Дэвид Кобден есімді екі жүрегі жақын туысы болды. 1917 жылы, 16 жасында, ол Виктория колледжіне (қазір Торонто университетінің бөлігі) оқуға түсты, ол кезде колледж әлі Онтарио штатының Кобург қаласында орналасқан. Ол онда бакалавр дәрежесін алып, содан кейін Регина нормалық мектебіне оқуға түсіп, оқытушы куәлігін алды. Ол Саскачеван штатының Страсбург және Манитоба штатының Брэндон қалаларында ағылшын және тарих пәндерін оқытты. 1923 жылы ол қайтадан университетке оралып, магистр дәрежесін алды. Содан кейін Торонтодағы Хавергал колледжінде тарихтан сабақ берді. Дэвидсон балаларға арналған кітаптар жазды және біраз уақыт оқулық баспасы J. M. Dent and Sons компаниясында сатушы болып жұмыс істеді, елдің әртүрлі аймандарындағы мектеп басқармаларына сапар шекті. Ол Канададағы әйелдер арасындағы алғашқы баспа сату өкілі болды. 1930 жылы J. M. Dent компаниясынан кеткеннен кейін Дэвидсон бір жыл бойы жазушы ретінде өмір сүруге тырысты. Осы кезеңде ол The Globe and Mail газеті мен Chatelaine журналына мақалалар жазды. 1931 жылы Уильям Перкинс Булл оны 12 томдық «Canadiana» жинағын шығаруды үйлестіру үшін жұмысқа алды. Ол бұл жобада жеті жыл жұмыс істеді. Жоба аяқталған кезде ол 70 зерттеушіден тұратын ұжымды басқарды. 1940 жылы ол ата-анасымен бірге Онтарио штатының Стритсвилл қаласына көшіп келді. Көшіп келе жатқанда, ол автокөлік апатына ұшырады, нәтижесінде әкесі ауыр жарақат алды. Ол төрт күннен кейін қайтыс болды. Мүсіркеусіз жағдайға түсіп, денсаулығы нашар анасына күтім жасаған ол, 1941 жылдың сәуір айына дейін жазумен айналысып, Стритсвилл ауылының хатшысы және қазынашысы болып тағайындалды. Ол Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін шетелге кеткен адамның орнын басты.
Davidson was born in Hudson, Quebec, in 1901. Her father, John Wilson Davidson was a Methodist minister. Her mother, Mary Elfeda Pomeroy, was the daughter of a Methodist minister. She had a younger sister named Marsh. At the time of her death she had two nephews, Michael and David Cobden. In 1917, she attended Victoria College (now part of the University of Toronto) when it was still in Cobourg, Ontario, starting at the age of 16. She earned her BA there and then went to the Regina Normal School where she obtained a teaching certificate. She taught English and History in Strasbourg, Saskatchewan and Brandon, Manitoba. In 1923, she returned to university and received her M. A. After that she taught history at Havergal College in Toronto. Davidson wrote children's books and for a time worked for textbook publisher J. M. Dent and Sons as a salesperson, visiting school boards across the country. She was the first female publishing sales representative in Canada. Leaving J. M. Dent in 1930, Davidson spent a year attempting to survive as a writer. During this time she wrote articles for The Globe and Mail and Chatelaine magazine. In 1931 she was hired by William Perkins Bull to coordinate the publication of a 12 volume edition of Canadiana. She worked on the project for seven years. By the time it was completed she was in charge of a staff of 70 researchers. In 1940, she moved with her parents to Streetsville, Ontario. During the move she was in a motor vehicle accident that left her father seriously injured. He died four days later. Left destitute and caring for her invalid mother, she performed odd writing jobs until in April 1941, she was appointed Clerk and Treasurer of the Village of Streetsville. She was replacing someone who had gone overseas to fight in World War II.
Кооперативтік одақтастық федерациясы
Дэвидсон 1934 жылы Дж. С. Вудсвортпен танысқаннан кейін Кооперативтік Комонвелл Федерациясына (CCF) қосылды. Ол оның туралы былай деді: "Оның адамдарға деген махаббаты оттай күшті еді. Оның мінезіне жақындасаң, жылуды сезінетін едің". Ол 1930 жылдары Агнес МакФейл мен Артур Уильямс үшін сайлау науқанында жұмыс істеді. 1953 жылы федералды сайлауда Йорк-Ист округінде Роберт Макгрегордан кейін үшінші орын алды. 1955 жылы Онтариодағы сайлауда Холлис Бекетке қарсы провинциялық деңгейде жарысты, бірақ нәтижесі нашар болды. 1971 жылы ол осы кезеңді еске алды. "Мен партиялық саясаткер емеспін. CCF қиын жағдайға түскенде 15-16 жыл бұрын сайлауға түстім. Неге түстім екенімді білмеймін. Жеңемін деп ойламадым", - деді ол. Ол партияның бағытымен, әсіресе 1951 жылғы провинциялық сайлаудың сәтсіз нәтижесімен алаңдады. Партияның сайлаушылармен әлеуметтік мәселелерді талқылайтын еріктілерден алыстап, көбірек қаржы жинау мен мүшелерді тартуға көңіл бөлгенін сезінді. 1952 жылы ол Билл Темпл, Мэри Рамзи және Эвис МакКардимен бірге "Жаңару тобы" деген комитет құруға көмектесті. Комитет CCF провинциялық съезі алдында партия мәселелерін талқылау үшін жиналды. Олар Билл Темплді Тед Жолифке қарсы партия басшылығына ұсынуға шешім қабылдады. Бірақ съезде Темпл соңғы сәтте үміткерліктен бас тарды, соның нәтижесінде Жолифф мақтауға ие болды. Кейін Дэвидсон мен Темпл атқару комитетіне вице-президенттер болып сайланды. 1954 жылы Дэвидсон қалалық саясатқа партияларды араластыру туралы шешім қабылдаған партиялық конференциядан шығып кетті. Оның пікірінше, партиялық саясат жергілікті кеңестерде болмауы керек. Содан кейін ол жергілікті саясатқа көбірек араласып, партиядан алыстады. Оның сайлауалды кампаниясының ұраны болды. Ол Алленді 5,065 дауысқа қарсы 3,458 дауыспен жеңді. Дэвидсон адал саясаткер болды, айына 40-қа жуық қоғамдық жиналысқа қатысты. Ол сонымен қатар, пікір таластарында өте күшті, тікелей және өткір стильде сөйлейтін, кеңес мүшелерін кейде ашуландыратын саясаткер ретінде танылды. Бірақ сайлаушылар оны жақсы көріп, ол алты рет қайта сайланды. 1966 жылы Шығыс Йорк Лисайд қаласымен біріктірілді, және Дэвидсон жаңадан біріктірілген Шығыс Йорк ауданының алғашқы мэрі болу үшін Лисайд қаласының мэрі Бет Нилсонмен "Сұлулардың шайқасы" деп аталған сайлауда күш сынасты. "Егер сіз әдемі, сәнді немесе жарқын адамды іздесеңіз, мен ол емеспін", - деді ол.
Davidson joined the Co operative Commonwealth Federation (CCF) in 1934 after meeting J. S. Woodsworth. She remarked about him, "He had a burning fire of love for people. You could warm your hands in his personality." She worked for Agnes MacPhail and Arthur Williams on their election campaigns in the 1930s. She ran for the CCF in the 1953 federal election in the riding of York East coming third behind Robert McGregor. She also ran provincially in the 1955 Ontario election against Hollis Beckett, again with a poor showing. In 1971 she recalled this period of involvement with the CCF. She said, "I'm not a partisan politician at all I ran for the CCF 15 or 16 years ago when the CCF had fallen on very stony places. I don't know why I ran. I had no thought of winning." She became concerned with the direction of the party, especially after the disastrous results of the 1951 provincial election. She felt that the party was moving away from grassroots volunteers who discussed social issues with voters and was more concerned with fundraising and member recruitment. In 1952 she helped form a committee with Bill Temple, Mary Ramsay and Avis McCurdy, called the "Ginger Group". The committee met prior to the CCF provincial convention to discuss party issues. They resolved to try and nominate Bill Temple as leader against Ted Jolliffe. At the convention Temple withdrew at the last minute, allowing Jolliffe to be acclaimed. Davidson and Temple were subsequently elected to the executive as vice presidents. In 1954 Davidson walked out of a party conference that called for parties in municipal politics. She felt that party politics should stay out of local councils. After that she became more involved in local politics and drifted away from the party. was a rallying cry for her campaign. She beat Allen by 5,065 votes to 3,458. Davidson was a dedicated politician, often attending community meetings, up to 40 per month. She was also a formidable debater, with an abrupt and abrasive style that annoyed her fellow council members. Yet the voters loved her and she was re elected six times. In 1966, East York was amalgamated with the Town of Leaside, and Davidson found herself pitted against Leaside mayor Beth Nealson in an election dubbed the "Battle of the Belles" to become the first mayor of the newly amalgamated Borough of East York. “If you want someone beautiful and elegant, or glamorous, I'm not that”,
Шығыс Йорк қаласының мэрі ретінде ол жаңа қауымды біріктіру үшін жүз жылдық жобаны бастады. Оның мақсаты - Тодморден диірменін мұражай ретінде қайта жаңғырту. Қаржыландыру көлемі артқанға қарамастан, ол жүз жылдық гранттар мен жеке донорлардың көмегімен мақсатына жетті. Музей 1967 жылдың 22 мамырында ашылды. Ол өмірінің соңына дейін құрметті сақтаушы болып қалды. Дэвидсон сонымен қатар 1966 жылы Шығыс Йорк қорының құрылуына бастама берді және оның алғашқы директоры болды, қорының мақсаты мәдени мұраларды және жәдігерлерді сақтау болды. Дэвидсонның тағы бір маңызды жетістігі - "Шығыс Йорк Доминион күні шеруін" құру болды. 1 шілдедегі мереке 1957 жылы, тіпті ол 1958 жылы кеңеске сайланбас бұрын басталды. Шеру жергілікті дәстүрге айналды, тіпті біріктірілгеннен кейін де Торонтода жыл сайын өткізіледі. Дэвидсон тура сөйлейтін адам ретінде танымал болды. Ол әрқашан ойындағысын айтатын. 1960 жылы ол Рив сайлауына қатысқанда өзінің қарсыласы Лесли Сондерсті "кішіпейілсіз, жалған және әйелдерге деген көзқарасымен тас дәуіріне оралған" деп атады. Ол Метро төрағасы Альберт Кэмпбеллді "көп сөйлейтін, басқа кеңесшілерді өзі басқаратын бірінші сыныптағы ақымақтар деп есептейтін төраға" деп сипаттады. Кэмпбеллмен болған бір әңгімеде ол: "Абай бол, жігіт! Ақымақ сөйлеме!" - деді. Сайлау науқаны кезінде ол көптеген баспасөз материалдарында жарияланды, бірақ назар оның жасына (содан кейін 70 жас) және оның қарапайым мінез-құлқына аударылды. Оның кішкентай қалалық бейнесі муниципалдық саясатта жақсы қабылдалды, бірақ провинциялық саясатқа жақсы ауыспады. Ол консерватор Артур Миненнен үлкен айырмамен жеңілді.
As mayor of East York, she sought to unite the new community by starting a centennial project. Her goal was the restoration of Todmorden Mills as a heritage museum. Despite mounting costs she reached her goal by raising funds through centennial grants and from private donations. The museum was opened on 22 May 1967. She remained an honorary curator until her death. Davidson also started and served as the first director of the East York Foundation in 1966, which was created with a goal of preserving cultural holdings and artifacts. Another of Davidson's lasting achievements was the founding of the "East York Dominion Day Parade". The 1 July celebration was first started in 1957 even before she joined the council in 1958. The parade is a local tradition, and even in post amalgamation Toronto, it continues to be held annually. Davidson had a reputation for never mincing words. She would always say what was on her mind. When she ran for reeve in 1960 she called one of her opponents, Leslie Saunders, "bigoted, pigheaded and, in his attitude to women, a throwback to the stone age". She referred to Metro chairman Albert Campbell as a "maundering chairman, inclined to regard other councillors as grade one dunces ruled by himself as schoolmaster." In one exchange with Campbell, she retorted "Don't be addled man. Don't talk stupid!" During the election campaign she received a lot of press coverage but it focused on her age (then 70) and a certain perceived parochial attitude. Her small town persona carried well in the municipal world, but did not translate well to provincial politics. She lost badly to the Conservative incumbent Arthur Meen.
Зейнеткерлік және өлім
Дэвидсон 1972 жылы саясаттан зейнеткерлікке шықты. Ол Торонтоның "Сан" газетінде жергілікті мәселелер туралы аптасына екі рет мақала жазып, белсенділігін жалғастырды. Ол сондай-ақ кейде "Toronto Star" үшін жазды және CBC радиосына түсініктемелер берді. 1973 жылы ол "Алтын жіптер" атты кітап жариялады. Көптеген адамдар бұл автобиография болады деп күткен, бірақ оның орнына ол өміріне шабыт берген адамдар туралы жазды. Ол ерекше назар бөлген салалардың бірі – қоршаған ортаны қорғау мәселесі болды. Ол Метро Торонто және аймақ қорғау органының (TRCA) мүшесі ретінде қызметін жалғастырды. Рев болған кезіндегі алғашқы қадамдарының бірі – Дон аңғарындағы жерді TRCA-ға сыйға тарту болды, себебі қаланың оны тиісінше басқаруға жеткілікті қаражаты жоқ еді. Ол өзінің экологиялық нанымдарын былай түсіндірді: "Даналар мен көрегендердің айтуынша, адамзаттың болашағы үшін аса қажетті – сақ және тиімді экологиялық басқару". Дэвидсон бос уақытының бір бөлігін Еуропа мен Австралияға саяхатқа жұмсады. Бір сапарында ол сүйігімен құлап, рентген суретінде қатерлі ісік анықталды. Оған қатерлі ісік диагнозы қойылды және 1978 жылдың 18 қыркүйегінде Торонто шығыс бас ауруханасында қайтыс болды.
Davidson retired from politics in 1972. She continued to remain involved by writing a twice weekly column on local affairs for the Toronto Sun. She also wrote occasionally for the Toronto Star and provided commentaries for CBC Radio. In 1973 she published a book called The Golden Strings. Many had expected this to be an autobiography but instead she wrote about people whose lives had inspired her. One of the activities she focused on was her interest in environmentalism. She continued to serve as a member of the Metro Toronto and Region Conservation Authority (TRCA). As reeve, one of her first acts had been to donate of land in the Don Valley to the TRCA, because she said that the borough did not have the funds to properly manage it. She stated her environmental beliefs as, " prudent ecological management which the wise and far seeing tell us is absolutely necessary for the future of the race." Davidson used some of her free time to travel to Europe and Australia. On one of her trips she had an accidental fall and an x ray revealed a cancerous growth. She was diagnosed with cancer and died at Toronto East General Hospital on 18 September 1978.
Құрметтер мен мұра
Дэвидсон Шығыс Йорк саясатынан зейнеткерлікке шыққан кезде, округ оның құрметіне қарттар үйіне True Davidson Acres деп ат қойды. 1971 жылы Виктория колледжі оған діни ғылымдарының докторы атағын құрметті түрде берді. Дэвидсон 1973 жылы Канада орденінің мүшесі атанды, 1977 жылы Королеваның мерейтойлық медалін алды және 1978 жылы қайтыс болғанға дейін, ол жақында Канада әдебиеті бойынша докторантураға қабылданған Йорк университетінен құрметті докторлық дәреже алды. 2001 жылы қала оның бұрынғы тұрған үйін 203 Вудмаунт даңғылында "Нағыз Дэвидсон үйі" деп жариялады. Оның Шығыс Йорктегі алғашқы үйі Линсмор Айдамында болған, бірақ ол Вудмаунт даңғылына көшіп, көп уақытын осы жерде өткізді. Жергілікті "Meals on Wheels" қызметі және Коксвелл даңғылы мен Косберн даңғылының жанындағы саябақ оның есімімен аталады.
When Davidson retired from East York politics the borough named a senior's residence after her, the True Davidson Acres. In 1971 she was awarded an honorary doctorate from Victoria College as a Doctor of Sacred Letters. Davidson was made a Member of the Order of Canada in 1973, received the Queen's Jubilee Medal in 1977 and, just before her death in 1978, was awarded an honorary doctorate from York University, where she had recently enrolled as a doctoral student in Canadian literature. In 2001, the city designated her former residence at 203 Woodmount Avenue as "True Davidson House". Her first house in East York was on Linsmore Crescent but she had moved to Woodmount Avenue and spent the majority of her time here. The local Meals on Wheels agency is named for her, as is a park near Coxwell Avenue and Cosburn Avenue.