Франсиско Франконың әйелі Кармен Поло: Өмір және тағдыры
Carmen Polo
Мария дель Кармен Поло: Франконың әйелі, Испания тарихындағы маңызды тұлға. Баспасөзді цензуралаудағы рөлі, Meirás титулы және әулеттік байланыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испания ақсүйегі (1900–1988)
Spanish noble (1900–1988)
Мария дель Кармен Поло и Мартинес Вальдес, Меирас бикесі, Испанияның Грандеесі (11 маусым 1900 – 6 ақпан 1988) – диктатор, генерал және "каудильо" Франсиско Франконың әйелі болған. Ол баспасөзді цензуралауда маңызды рөл атқарды. 1975 жылдың 26 қарашасында Хуан Карлос I оған Меирас иелігін сыйлады.
María del Carmen Polo y Martínez Valdés, 1st Lady of Meirás, Grandee of Spain (11 June 1900 – 6 February 1988) was the wife of the dictator, general and "caudillo" Francisco Franco. She exerted a major influence in censoring the press. She was endowed the Lordship of Meirás by Juan Carlos I on 26 November 1975.
Отбасы
Ол Овиэдодағы бай заңгер Фелипе Поло и Флорес де Веретерраның (1860-1926) және Рамона Мартинес Вальдес и Мартинес Вальдес (1870 - 8 ақпан 1914) қызы, Клаудио Поло Веретерра и Астудиллоның әкесінен тараған немересі және Бонифасия Флорес әйелі, сондай-ақ Мария Исабеланың (Хосе Мария Санчиз и Санчоға үйленген), Фелипе мен Рамонаның (Зита) әпкесі (Овиэдода 1932 жылдың 6 ақпанында Рамон Серрано Сунерге үйленген). Оның тәтесі Изабел Поло Веретерра и Флорес өзінің туысы Луис Веретерра и Эстрадамен үйленді. Оның бабалары Телесфоро Поло и Бриз және Изабел Астудильо болды.
She was the daughter of Felipe Polo y Flórez de Vereterra (1860–1926), a wealthy lawyer in Oviedo, and Ramona Martínez Valdés y Martínez Valdés (1870 – 8 February 1914), paternal granddaughter of Claudio Polo Vereterra y Astudillo and wife Bonifacia Flórez and sister of María Isabel (married to José María Sanchíz y Sancho), Felipe and Ramona (Zita) (married in Oviedo on 6 February 1932 to Ramón Serrano Súñer). Her aunt Isabel Polo Vereterra y Flórez married her relative Luis Vereterra y Estrada. Her great grandparents were Telésforo Polo y Briz and Isabel Astudillo.
Неке
Кармен Поло алғаш рет 1917 жылы Мароккодан Овьедоға тағайындалған майор Франкомен кездесті, ол оның болашақ күйеуі болды. Отбасының қарсылығына қарамастан, олар ақыры кездесуге келісті, бірақ 1920 жылы Франконың әскери қызметі олардың үйлену жоспарларын тоқтатты. Ол үйленуге дайын болып оралғанда, 1923 жылдың 5 маусымында Испан легионының командирі Хосе Миллан Астрайдың ізбасары Рафаэль де Валенсуэла-и-Урзаиз қайтыс болды. Франкоға Валенсуэланың орны ұсынылды және ол подполковник шеніне көтерілді. Оның амбициясы осы мүмкіндікті қабылдамауға мүмкіндік бермеді, ол 1923 жылдың 18 шілдесінде Мароккоға кетіп, келініне: "Біз осы жылы үйленеміз, бәрінен бұрын. Егер мен шайқаста қаза болмасам, сенің қасыңа қайтам" деді. Испанияның ең көп награда алған әскери қызметкері болған Франкоға соңында қырық күндік демалыс және үйленуге патшалық рұқсат берілді. Той 1923 жылдың 22 қазанында Овьедодағы Сан-Хуан-эль-Реал шіркеуінде өтті. Франконың куәгері – Астурияның әскери губернаторы генерал Антонио Лосада арқылы король Альфонсо XIII болды. Карменнің тәтесі Изабель Поло келіншек болып қызмет етті. Куәгерлер ретінде Вега де Анзо графы және Франконың ағалары Николас пен Рамон болды. Франко әкесі Николас Франкомен шақырмады, өйткені ол анасын тастап, Мадридте басқа әйелмен бірге тұрғаны үшін оны ешқашан кешірген жоқ.
Carmen Polo first met the then Major Franco, her future husband, following his posting to Oviedo from Morocco in 1917. Despite opposition from her family, they eventually became engaged, but in 1920 Franco's military career interrupted their plans for marriage. When he returned, ready to marry, the death (5 June 1923) of Rafael de Valenzuela y Urzaiz, successor to José Millán Astray as commander of the Spanish Legion, intervened. Franco was offered Valenzuela's command, and promotion to the rank of lieutenant colonel. His ambition was too great to resist the opportunity, and he left for Morocco on 18 July 1923, promising his fiancée: "This year we will be married, above all else. If I do not die in combat, I will return to you." Having become Spain's most decorated soldier, Franco was eventually given a leave of forty days, and royal permission to marry. The wedding took place on 22 October 1923, in the church of San Juan el Real of Oviedo. Franco's best man was King Alfonso XIII, represented by General Antonio Losada, military governor of Asturias. Serving as maid of honour was Isabel Polo, Carmen's aunt. The witnesses were the Marquis de la Vega de Anzo, and Franco's brothers, Nicolás and Ramón. Franco did not invite his father, Nicolás Franco, whom he had never forgiven for leaving his mother and living in Madrid with another woman.
Жалғыз баланың тууы
Бал айы бірнеше күнге ғана созылды. Франко Солтүстік Африкада қажет болды, және ол әйелімен бірге болуды қалаған жоқ. Бұл мәжбүрлі айырылыс он бес айға созылды. 32 жасында Франко толық полковник атағына көтеріліп, Легионның ресми командирі болды. Ол, ақыры, Мелильяда үй салып, Поло оған қосылды. Франко көп ұзамай генерал шеніне жетті. Бұл Поло үшін жаңа және қиын өмірдің бастауы болды, ол күйеуінің үнемі және болжамсыз ауысуларына үйренуге тиіс болды. Олар Мадридтен Сарагосаға, Овьедоға, Канар аралдарына, ал Испания Азамат соғысынан кейін Саламанка мен Бургосқа көшті. Бірде ол: "Мен нағыз көшпелі адам сияқты сезіндім", - деді. 1926 жылдың қысында Поло ұл табу үмітімен Сарагосадан Овьедоға көшіп келді. Франколар үш жыл үйленген еді, бірақ балалары болған жоқ. Бұл кешігу сол кездегі қалыпты жағдайдан тыс еді, ол көптеген қауесеттерге орын берді. Ақырында Поло Кармен Франко и Поло есімді қызды дүниеге әкелді, ол Ненука, Карменсита және Морита деген есімдермен белгілі болды.
The honeymoon lasted only a few days. Franco was needed in North Africa, and he did not wish to be accompanied by his wife. This forced separation lasted fifteen months. At age 32, Franco was promoted to full colonel and made official commander of the Legion. He finally established a home, in Melilla and Polo joined him. Franco soon rose to the rank of general. This began a new and difficult life for Polo, who would have to accustom herself to her husband's constant and unpredictable reassignments. They moved from Madrid to Zaragoza, back to Oviedo, to the Canary Islands and after the Spanish Civil War, to Salamanca and Burgos. "I felt like an authentic nomad", she said on one occasion. In the winter of 1926, Polo moved from Zaragoza to Oviedo, hoping to bear a son. The Francos had been married three years and had produced no children. This delay, abnormal at that time, gave rise to many rumours. In the end, Polo gave birth to a daughter, Carmen Franco y Polo, known by the nicknames Nenuca, Carmencita, and Morita.
Испаниядағы азаматтық соғыс
1936 жылдың шілдесінде Поло мен қызы неміс пароходы «Валди» кемесімен Франциядағы Ле-Хавр қаласына қашып кетті. Олар Ненуканың қолынан түсуінен қорқып, жалған есімдермен саяхаттады. Олар Ле-Хавр қаласында Антонио Баррозуды күтті, ол оларды Байонға, оның бұрынғы үй қызметшісі Клавэридің үйіне жеткізді. Қыркүйек айының соңында Франко өзінің туысы және жақын досы Сальгадо Араухоны оларды табуға жіберді. 1936 жылдың қыркүйегінде Франко Ұлттық қорғаныс кеңесі (Junta de Defensa Nacional) тарапынан генерал-исссимо және мемлекет басшысы болып тағайындалды. Осылайша Кармен Поло Испанияның бірінші ханымы ретінде белгілі болды. Ол көбінесе «La Señora» деп аталды, ал оның әсем бейнесі Франконың имиджінің бір бөлігіне айналды. Әңгімеге сүйенсек, Франконың бас дипломаты Хосе Антонио де Сангронизге Бургос хунтасының («Бургос әскери хунтасы», құрылған қаланың атымен аталған) алдындағы қабылдауды тоқтатуға тура келді, себебі ол осы шараға лайықты киім таппады. 1936 жылы ол көптеген шляпалар, көйлектер мен жеміс-маржан алқаларын жинауды бастағаннан кейін, енді мұндай мәселелер тумайтын болды, соңғысы оның айрықша белгісіне айналды.
In July 1936, Polo and her daughter fled to Le Havre, France, on the German steamboat Waldi. They travelled under assumed names for fear of Nenuca being kidnapped. They waited in Le Havre for Antonio Barroso, who transported them to Bayonne, to the house of his former governess Claverie. At the end of September, Franco sent his cousin and confidant, Salgado Araujo, to find them. In September 1936, Franco was chosen and appointed generalísimo and head of state by the National Defense Board (Junta de Defensa Nacional). Accordingly, Carmen Polo became known as the first lady of Spain. She was generally referred to simply as "La Señora", and glamorous persona became part of Franco's image. It is rumoured that Jose Antonio de Sangróniz, Franco's chief diplomat, was forced to cancel a reception before the Junta de Burgos ("Military Junta of Burgos", named after the town where it was formed) because she did not have suitable clothes for the occasion. She would never have this problem again since in 1936, she began to build up a large collection of hats, dresses and pearl necklaces, the last of which became her trademark.
Бірінші ханым
Поло көбінесе күйеуімен бірге көзге түсетін. Бұл Мадридтен тыс сапарларда кейбір қиындықтар тудырды, себебі Франконың министрлері мен кеңесшілерін де әйелдерімен бірге алып жүру қажет болды, бұл тұру орындарымен мәселе туғызды. Соғыс аяқталғаннан кейін мемлекет басшысының резиденциясы мәселесі туды. Франко бастапқыда Мадридтің Корольдік сарайында тұруға ниеттенді, бірақ Рамон Серрано Сунер оны осы ойдан айырды. Франко оның орнына Паласио Реал де Эль-Пардоны таңдады, ол 1940 жылдың наурыз айында жаңартқаннан кейін онда қоныстанды. Франколар жаздарын Меирастағы үйінде өткізіп, «Азор» яхтасында балық аулар еді. Бұрын Эмилия Пардо Базанға тиесілі болған үй, ресми мәліметтерге сәйкес, «халықтық жазылым» арқылы 400 000-нан астам песетаға сатып алынған. Поло бірінші ханым ретінде көптеген шетел сапарларына шықты. Ол алғаш рет 1950 жылы Португалияға сапар шекті, содан кейін 1958 және 1967 жылдары қайта оралды. 1950 жылдың мамыр айында Антонио Мария Клареттің қасиеттілікке иеленуін көрген үшін Римге барды. Сапар барысында оған Папа Пий XII аудиенциясын өткізді. Оның күйеуі оның ешбір шетелдік сапарында оны сүйемелдемеді. Эль-Пардо Франко кезінде Испания саяси өмірінің орталығы болды және Франко отбасының көптеген жеке шараларының өтетін орны болды. Протокол қатаң түрде сақталды және негізінен Каса Сивилдің өкілеттігі арқылы ла Сеньораның нұсқауымен жүзеге асырылды. Франко отбасындағы ең әйгілі оқиғалардың бірі – кіші Карменнің Аргильо графтарының ұлы Кристобаль Мартинес Бордиуге үйленуі болды. Ол отбасының жер иеліктеріне қоса, Виллаверде маркизінің атағын да алып жүрді. Бұл Полоға қатты ұнады, өйткені ол ұзақ уақыттан бері ақсүйектікке ұмтылып келген. Олардың одағынан бірнеше бала дүниеге келді, соның ішінде Франконың алғашқы немересі Мария дель Кармен Мартинес Бордиу и Франко. Ол үлкен інжу-маржанды алқалар тағуға құштар болғандықтан, оны көбінесе «Ла Коларрес» деп атады, шамамен «Алқалы ханым» деген мағынаны білдіреді.
Polo almost always appeared with her husband. This caused some problems when traveling outside Madrid, since it required that Franco's ministers and advisers also be accompanied by their wives, creating problems with lodging. After the war's end, the question of the head of state's residence presented a problem. Franco was initially inclined to live in the Royal Palace of Madrid, but was disabused of this notion by Ramón Serrano Súñer. Franco instead chose the Palacio Real de El Pardo, where he settled in March 1940 following its restoration. The Francos passed their summers at a home in Meirás, and fishing on their yacht Azor. The home, which had formerly belonged to Emilia Pardo Bazán, was, according to the official story, bought by "popular subscription" for more than 400,000 pesetas. Polo embarked on many foreign trips during her time as first lady. She first traveled to Portugal in 1950 and returned in 1958 and 1967. She traveled to Rome in May 1950, to witness the canonization of Antonio María Claret. During the visit, she was granted an audience with Pope Pius XII. Her husband never accompanied her on any of her trips abroad. El Pardo was the center of Spanish political life under Franco and also the venue for many of the Franco family's personal events. Protocol was rigorously enforced and largely dictated by la Señora, through the authority of the Casa Civil. One of the most famous events of the Franco family was the marriage of the younger Carmen to Cristóbal Martínez Bordiú, a son of the counts of Arguillo. In addition to his family's land holdings, he also carried the title of Marquis of Villaverde. This greatly pleased Polo, who had long held aspirations of nobility. The union produced several children, among others María del Carmen Martínez Bordiú y Franco, the Francos' first grandchild. Because of her fondness for wearing big pearl necklaces she was often referred to as La Collares, roughly "Lady Necklaces".
Кейінгі жылдар
Поло өзінің соңғы жылдарын немерелеріне арнады. 1972 жылдың 8 наурызында оның немересі Мария дель Кармен Анжу мен Кадис герцогы Альфонсоға, Бурбон әулетінен үйленді. Поло бұл "әрекеттің" немересіне патшайым болуға жол ашаты деп үміттенді. Бірақ шындығында, Хуан Карлос таққа мұрагер болды. Ол кезде Франконың денсаулығы физикалық және психикалық тұрғыдан нашарлаған еді. Франконың қайтысымен отбасының бағы өзгерді. 1975 жылдың 26 қарашасында күйеуінің қайтысынан кейін алты күн өткен соң, король Хуан Карлос Полоға оның және күйеуінің жазғы сарайының атымен аталатын, мұраға берілетін Señora de Meirás (ағылшын тілінде: Lady of Meirás) атағын сыйлады. Оған Grande de España (ағылшын тілінде: Испанияның ұлысы) деген құрметті дәреже де берілді. Атақ пен құрметтің иесі оның немересі Франсиско Франко болды (әкесінің қайтысынан кейін ол Виллаверденің 11-ші маркизі де аталды). Келесі жылдары Поло отбасының таралуына куә болды. 1976 жылдың 31 қаңтарында ол Эль-Пардодан соңғы рет шықты. 1978 жылы оның қызы Мадридтің Барахас халықаралық әуежайында 300 миллион песэтаға бағалы алтын, әшекейлер мен медальдарды контрабандаға салуға тырысқаны үшін тұтқындалды. Оның немересі күйеуінен ажырасып, Парижге көшіп, антиквар Жан Мари Россимен бірге тұрды. 1984 жылдың 7 ақпанында Полоның шөбересі Франсиско 11 жасында автокөлік апатында қаза тапты. Өмірінің соңғы жылдарында Поло көбінесе үйінен шықпай, үйде діни қызметтерге қатысты. Ол өзін толығымен оқшаулап, баспасөзден жалтара отырып (және баспасөз де оны елемейтін болды), саясат немесе күйеуі туралы ештеңе оқымады. Ол: "Өмірімдегі сынақтарды ескеретін болсақ, христиандық мойынсұну қажет" деп түсіндірді. Поло 1988 жылдың 6 ақпанында 87 жасында Мадридте қайтыс болды және Эль-Пардодағы Мингорубио зиратына жерленді. Бұрын Мадридтен тыс орналасқан Valle de los Caídos-та жерленген күйеуі 2019 жылдың 24 қазанында қайтадан жерден шығарылып, оның қабіріне қосылды.
Polo devoted her later years to her grandchildren. On 8 March 1972, her granddaughter María del Carmen married Alfonso, Duke of Anjou and Cádiz, a member of the House of Bourbon. Polo hoped that this "operation" would lead to her granddaughter becoming queen. In fact, Juan Carlos ultimately succeeded to the throne. By that time, Franco was greatly diminished, both physically and mentally. With Franco's death, the family's fortunes changed dramatically. On 26 November 1975, six days after her husband's death, King Juan Carlos gave Polo the hereditary title Señora de Meirás (English: Lady of Meirás), named after her and her husband's summer residence. She was also given the accompanying dignity Grande de España (English: Grandee of Spain). The title and dignity were inherited by her grandson Francisco Franco (who also became the 11th Marquis of Villaverde after the death of his father). In the ensuing years, Polo witnessed the disintegration of her family. On 31 January 1976, she left El Pardo for the last time. In 1978, her daughter was arrested at Madrid Barajas International Airport for attempting to smuggle 300 million pesetas worth of gold, jewellery and medals that had belonged to her father. Her granddaughter separated from her husband and moved to Paris, where she lived with the antiquarian Jean Marie Rossi. On 7 February 1984, Polo's great grandson, Francisco was killed at 11 in a car accident. In her final years, Polo rarely left her house, hearing Mass at home. She isolated herself completely, ignoring (and being ignored by) the press and refusing to read anything about politics or about her husband. She explained, "It is necessary to have much Christian resignation, in light of the turmoils of my life". Polo died in Madrid on 6 February 1988, at the age of 87, and was buried at Mingorrubio Cemetery in El Pardo. Her husband, who had previously been entombed at the Valle de los Caídos outside Madrid, was exhumed and reburied with her on 24 October 2019.