Америкалық халық әншісі Хеди Уэст туралы

Кіріспе

Американдық халық әншісі, әндерді бейімдеуші және банджошы (1938–2005)

Хедвиг Грейс "Хеди" Уэст (6 сәуір, 1938 – 3 шілде, 2005) – американдық халық әншісі және ән жазушы. Ол Джоан Баиз және Джуди Коллинз сияқты халық әндерін жаңғыртушылардың бір буынына жатты. Оның ең әйгілі "500 Miles" әні Американың ең танымал халық әндерінің бірі. Ағылшын халық музыканты А. Л. Ллойд Уэстті "халық әндерін жаңғырту кезеңіндегі американдық қыз әншілердің арасындағы ең үздік әнші" деп атады. Хеди Уэст гитара мен банджода ойнайтын. Банжода ол клаухаммер стилінде де, сондай-ақ блюграсс пен ескі уақыттан тыс, мысалы, блюз және джаз сияқты ықпалдарды көрсететін ерекше үш саусақты таңдау әдісімен де ойнады. Ол 2022 жылы Джорджияның Ең табысты әйелдерінің қатарына енді.

Балалық шағы және отбасылық әсері

Уэст 1938 жылы Солтүстік Джорджия тауларындағы Картерсвилл қаласында дүниеге келді. Ол Теннесси штатының Нью-Маркет қаласында «Хайлендр» халық мектебін құрған, кейін Батыс Вирджиния штатының Пипстем қаласындағы Аппалачи Оңтүстік фольклорлық орталығын басқарды. Уэсттің әкесінің ағасы Август Малки скрипкада ойнаған, ал әжесі Лили Малки Вест банджода ойнаған. Уэст жасөспірім кезінде жергілікті және көршілес штаттардағы халық фестивальдерінде ән айтқан. 1950-ші жылдардың ортасында ол Нешвиллде баллада орындағаны үшін жүлде алды. Оның көптеген әндері, соның ішінде «500 шақырым» әнінің бастапқы материалдары Лили Весттен келді, ол бала кезінде үйренген әндерін оған жеткізген. Ол әкесінің өлеңдерін «Жердегі ашу» сияқты бірнеше әндерінде пайдаланған.

Білім, мансап және кейінгі өмір

Хеди Уэст 1955 жылы Мерфи орта мектебін бітіріп, Батыс Каролина колледжінде оқыды. 1959 жылы ол Нью-Йоркке көшіп, Мэннс колледжінде музыка, ал Колумбия университетінде драма өнерін оқыды. Қалаға келген соң, «Халықтық қайта жандану» қозғалысын көрді де, солтүстіктегілер орындайтын музыканың өзі өскен кезінде күнде естіген музыка екенін түсінді. Ол өзінің «халықтық» жағын қабылдап, Нью-Йорк төңірегінде өнер көрсетуін бастады. Кейіннен ол әндеріне терең бойлау қабілетін актерлік шеберлігінің алғашқы жаттығуларымен байланыстырды. Оны Гринвич Виллидж фольклорлық ортасы құшақтап алды (көбінесе олар қайта жандандырып жатқан дәстүрдің өзінен шыққандықтан), ал Пит Сигер оны Карнеги залындағы концертте өзімен бірге ән салуға шақырды. 1961 жылғы 6 мамырда өткен Indian Neck Folk Festival фестивалінде өнер көрсеткеннен кейін, ол Мэнни Соломонмен Vanguard Records компаниясымен келісімшарт жасады. 1961 жылы Vanguard үшін шыққан New Folks жинақ альбомына енгеннен кейін, ол компания үшін есімді жеке альбомдар шығарды, олар сыншылардың жоғары бағасына ие болды. 1960 жылы Уэст Лос-Анджелеске көшіп, ән айтуын жалғастырды және әуе-ғарыш инженеры Карл Людлоффқа тұрмысқа шықты. Бірақ неке ұзаққа созылмады. Калифорнияда тұрғанда ол 1962 жылы Стэнфорд фольклорлық фестивалінде өнер көрсетті. 1964 жылы Ньюпорт фольклорлық фестивалінде өнер көрсетті. 1966 жылы Пит Сигердің Rainbow Quest телесериалында Миссисипи Джон Хартқа арналған эпизодта пайда болды. Осы кезде ол Англияға жиі баратын болды. Содан кейін ол бірнеше жыл Лондонда тұрып, елдің фольклорлық клубтарында гастрольдеп, Кембридж фестивалі мен бірінші Кил фольклорлық фестиваліне қатысты, сондай-ақ Еуропаға, әсіресе Германияға үнемі сапар шекті. Ол Билл Лидер мен А. Л. Ллойд үшін Topic Records лейблында үш альбом жазды: Old Times and Hard Times (1965), Pretty Saro (1966) және Ballads (1967), сондай-ақ Fontana үшін Serves 'em Fine (1967) альбомын шығарды. 1962 жылы бірнеше ай бойы ол белгілі ғылыми-фантастика жазушысы Роджер Зелазнимен никелесті. 1968 жылы Лондонда ол BBC Radio 1 Late Night Extra бағдарламасының негізін қалаушыларының бірі, хабар таратушы Пит Майерске үйленді. Бұл нике әдемі болды, себебі Майерс гомосексуал болса, ал нике Уэстке Атлант мұхитының екі жағында қалаған уақытын өткізуге мүмкіндік берді. Кейін Уэст пен Майерс ажырасып кетті. Уэст сол кезде суретші Гертруда Дегенхардтпен тығыз қарым-қатынас жасады, ол Уэсттің әндерінің неміс тілінде жарияланған жинағын суреттеді. 1970 жылдың күзінде Уэст Ұлыбританиядан Батыс Германияға көшіп, неміс тілін үйреніп, тағы екі жазба жазды. Біріншісі, Getting Folk Out of the Country (1974), Лондонда америкалық Билл Клифтонмен бірге жазылған және FV Schallplatten шығарған. Екіншісі, Love, Hell and Biscuits (немесе Whores, Hell and Biscuits), 1976 жылы Bear Family Records шығарды. Германияда ол философия және психология профессоры Джозеф Кацпен (1920-88) танысты, ол 1980 жылы Нью-Йорк штатының Стони Брук қаласына көшіп келгенде оның үшінші күйеуі болды. Вест музыкалық естеліктерді іздеу үшін қарт ата-анасынан ақпарат жинады. Ол Стони Брук университетінде Дэвид Левинмен композицияны оқыды, күйеуімен бірге тұрып, Талита (1980 ж.т.) атты қызы болды. Ол Стони Брукте қосымша профессор болып жұмыс істеді, халық музыкасы бойынша екі курс оқыды. Оның шәкірттерінің бірі, әнші-сазгер Робин Гринштейн, Уэстпен бірге оның жазбалары мен таспалар жинағын каталогтады. Лонг-Айлендтен ол күйеуі мен қызымен бірге Нью-Джерси штатының Принстон қаласына көшіп келді. Содан кейін 1990 жылдардың басында, 1988 жылы Кац қайтыс болғаннан кейін, ол Филадельфия, Пенсильвания штатының маңындағы Төменгі Мерион қалашығына көшіп, соңғы жылдарының көп бөлігін өткізді. Оның соңғы өнер көрсетулерінің бірі 2004 жылы Нью-Йорктегі Политехникалық университетінде Халықтық музыка қоғамының демеушілігімен өткен Эстеддфод фестивалінде болды. Весттің ең танымал әні «500 Miles» болды, ол Джорджиядағы ағасы айтқан әуеннің үзінділерінен құралған. Ол осы әнді авторлық құқыққа тіркеді. «500 Miles» әнін Бобби Бере (1963 жылы Billboard Top 10 хиті), The Highwaymen, The Kingston Trio, Peter, Paul and Mary, Peter & Gordon, Rosanne Cash және тағы басқалар орындады. Ол жазған және авторлық құқығына ие болған (бірақ қазіргі дәстүрлі халықтық материалдан көп қарыз алған) тағы бір танымал ән – «Cotton Mill Girl». Өмірінің соңғы жылдары қатерлі ісік оның даусын жойды. Оның музыкалық мұрасы жарияланбаған жазбаларда сақталған, мысалы, 1978 жылғы Чикаго университетінің фольклорлық фестиваліндегі тікелей концерт, жергілікті радиостанция WFMT-нің The Midnight Special бағдарламасында естелік ретінде көрсетілді. Хеди Уэст 2005 жылдың 3 шілдесінде Филадельфиядағы ауруханада қатерлі ісіктен қайтыс болды.

Hedy West graduated from Murphy High School in 1955 and attended Western Carolina College. In 1959, she moved to New York City to study music at Mannes College and drama at Columbia University. When she arrived and saw the "Folk Revival" taking place, she realized that the music the Northerners were playing was in fact music she had heard every day growing up. She embraced her "folk" side and started performing it around New York. She later attributed some of her ability to get 'inside' her songs to her early training as an actress. She was embraced by the Greenwich Village folk scene (most likely in no small part due to the fact that she actually came from the tradition they were reviving), and was invited by Pete Seeger to sing alongside him at a Carnegie Hall concert. She was signed to Vanguard Records by Manny Solomon after an appearance at the May 6, 1961, Indian Neck Folk Festival. After being included on the 1961 compilation album New Folks for Vanguard, she soon made two eponymous solo records for the company, enjoying critical praise. West moved to Los Angeles in 1960, where she continued singing and married her first husband, aerospace engineer Karl Ludloff. The marriage did not last. While living in California she appeared at the 1962 Stanford Folk Festival. West performed at the Newport Folk Festival in 1964. In 1966, she appeared on Pete Seeger's Public Television series Rainbow Quest, in an episode headlined by Mississippi John Hurt. By this time, she was making regular visits to England. She then lived in London for several years, making tours of the country's folk clubs, and appearing at the Cambridge festival and the first Keele folk festival as well as regular visits to Europe, especially Germany. She recorded three albums for Bill Leader and A. L. Lloyd at Topic Records – Old Times and Hard Times (1965), Pretty Saro (1966) and Ballads (1967) – together with another for Fontana, entitled Serves 'em Fine (1967). For a few months in 1962 she had been engaged to Roger Zelazny, who became a well known science fiction writer. In 1968, in London, she married broadcaster Pete Myers, one of the founding presenters of BBC Radio 1's Late Night Extra. It was a marriage of convenience, as Myers was gay, while the marriage allowed West to spend as much time as she liked on either side of the Atlantic. West and Myers later divorced. West developed a close working relationship at the time with the painter Gertrude Degenhardt, who illustrated a German published collection of West's songs. In the autumn of 1970, West moved from Great Britain to West Germany, where she learned German and made two further recordings. The first, Getting Folk Out of the Country (1974), was recorded in London with fellow American Bill Clifton and released by FV Schallplatten. The second, Love, Hell and Biscuits (also entitled Whores, Hell and Biscuits), was released by Bear Family Records in 1976. In Germany, she met philosophy and psychology professor Joseph Katz (1920–88) who became her third husband in 1980 when they moved to Stony Brook, New York. West picked her elderly grandparents' brains for scraps of musical memory. She studied composition with David Lewin at Stony Brook University, living nearby with her husband, with whom she had a daughter, Talitha (b. 1980). She was an adjunct professor at Stony Brook, teaching two courses in folk music. One of her students, singer songwriter Robin Greenstein, worked with West cataloging her record and tape collection. From Long Island, she moved with her husband and daughter to Princeton, NJ. Then in the early 1990s, following Katz's 1988 death, she moved to Lower Merion Township in the Philadelphia, Pennsylvania, suburbs, where she spent most of her final years. One of her last performances was at the Eisteddfod Festival, sponsored by the Folk Music Society of New York at Polytechnic University in 2004. West's most famous song was "500 Miles," put together from fragments of a melody she had heard her uncle sing to her back in Georgia. She copyrighted the resulting patched song. "500 Miles" has been recorded by Bobby Bare (a Billboard Top 10 hit in 1963), The Highwaymen, The Kingston Trio, Peter, Paul and Mary, Peter & Gordon, Rosanne Cash, and many others. Another well known song that she wrote and copyrighted (but which borrows heavily from existing traditional folk material) is "Cotton Mill Girl". Cancer ruined her voice in her last years. A fine musical legacy is in unreleased recordings, such as a live concert from the 1978 University of Chicago Folk Festival, broadcast in her memory by The Midnight Special program of local radio station WFMT. Hedy West died of cancer on July 3, 2005, at a hospital in Philadelphia.