1964 жылғы «Гертруд» фильмі – даттық драма, Карл Теодор Дрейердің соңғы туындысы. Мазмұны, актерлар құрамы, тарихы туралы біліңіз! Кінематограф, фильмдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылғы фильм
1964 film
«Гертруд» – 1964 жылы түсірілген даниялық драмалық фильм, режиссері Карл Теодор Дрейер. Гертруд Каннинг рөлін Нина Пенс Роде ойнаса, оның күйеуі Густав Каннинг рөлінде Бендт Роте, ал сүйіктісі Ерланд Янссон рөлінде Баард Оу сомдады. «Гертруд» Дрейердің соңғы фильмі болды. Фильмнің ерекшелігі – көптеген ұзақ кадрлары, соның ішінде Гертруд пен оның бұрынғы сүйіктісі Габриэльдің өткені туралы әңгімелесетін он минутқа жуық кадр бар. Фильм алғашқыда әртүрлі пікірлерге бөлінді, бірақ қазір Дрейердің маңызды туындыларының бірі саналады.
Gertrud is a 1964 Danish drama film directed by Carl Theodor Dreyer; it is based on the 1906 play of the same name by Hjalmar Söderberg. The title role of Gertrud Kanning is played by Nina Pens Rode, with Bendt Rothe as her husband, Gustav Kanning, and Baard Owe as her lover, Erland Jansson. Gertrud was Dreyer's final film. It is notable for its many long takes, one of which is a nearly ten minute take of Gertrud and her ex lover, Gabriel, talking about their pasts. The film opened to divided responses but is now considered one of Dreyer's major works.
Сюжет
Гертруд, 20-шы ғасырдың басында Стокгольмде опера әншісі болған, заңгер және саясаткер Густав Каннингке үйленген. Гертруд күйеуіне оның оған қарағанда мансабы мен мәртебесіне көбірек ғашық болғанын айтады. Ол сондай-ақ, өзінен бәрін артық сүйетін басқа бір еркекпен танысқанын, сондықтан оны күйеуінен жоғары қойып, ажырасуды қалайтынын жеткізеді. Гертруд сүйіктісі, болашақ жас пианист Эрланд Янссонды саябақта кездестіреді. Екеуі Янссонның үйіне барады. Гертруд оған өзінің оған қаншалықты берілгенін айтады. Кешке Густав Гертрудты операдан алуға келеді, ол сол жерде болатынын айтқан еді, бірақ оны таба алмайды. Келесі күні Каннингтер ақын Габриэль Лидманның үйінде өткен кешкі асқа қатысады, ол Гертрудпен бұрын қарым-қатынаста болған. Гертруд сол кештегі досы Аксель Найгренмен амандасады. Густав Гертрудтан опера туралы сұрақ қойып, ажырысу алдында соңғы бір түнді өткізуді талап етеді. Лидман Гертрудқа Янссонмен кездескенін, ол Гертрудты өзінің соңғы жеңісі деп мақтанған екенін айтады. Гертруд ертеңіне Янссонмен кездескенде, онымен бірге кетіп, барлығын артта қалдырғысы келетінін мәлімдейді. Бірақ ол басқа әйелден бала күтіп отырғанын айтады. Лидман Гертрудты онымен бірге кетуге көндіруге тырысады, бірақ сәттілікке жете алмайды, себебі Лидман мен Гертруд бірге болған кезде, Каннинг сияқты, ол өзінің мансабын одан жоғары қойған. Каннинг Гертрудты өзімен бірге қалуға көндіруге соңғы рет әрекеттеніп, тіпті оған сүйіктісін де қатар ұстауға рұқсат береді. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталады, және Гертруд психологияны оқу үшін Парижге жалғыз кетеді. Отыз жыл өткен соң, Гертруд Нигренмен бірге өміріне көз жүгіртеді. Ол махаббат – өмірдегі жалғыз маңызды нәрсе дейді. Ол қазір жалғыз, себебі осы қағидасынан бас тартпады, бірақ ештеңеге өкіспенбейді.
Gertrud, a former opera singer in Stockholm in the early 20th century, is married to the lawyer and politician Gustav Kanning. Gertrud tells her husband that he has become more in love with his career and status than with her. She also tells him that she has met another man who loves her more than anything else, and that she therefore prefers him to her husband and wants a divorce. Gertrud meets her lover, the promising young pianist Erland Jansson, in a park. The two go to Jansson's house. Gertrud tells him how devoted she is to him. In the evening Gustav goes to pick Gertrud up at the opera where she had said she would be but can't find her. The next evening the Kannings attend a dinner party at the house of the poet Gabriel Lidman, with whom Gertrud has had a relationship in the past. Gertrud greets her friend Axel Nygren who attends the same party. Gustav confronts Gertrud about the opera and demands one last night with her before the separation. Lidman tells Gertrud that he had met Jansson at a party where he had bragged about Gertrud as his latest conquest. When Gertrud meets with Jansson the next day she tells him that she wants to go away with him and leave everything else behind. He tells her that he cannot, because he is expecting a child with another woman. Lidman makes an attempt to persuade Gertrud to leave with him instead, but without success; when Lidman and Gertrud were a couple, just like Kanning, he had valued his career above her. Kanning makes a last attempt to persuade Gertrud to stay with him, even allowing her to keep her lover at the same time. The attempt fails and Gertrud moves alone to Paris to study psychology. Thirty years later, Gertrud, together with Nygren, looks back at her life. She says that love is the only thing that means anything in life. She is now alone because of her refusal to compromise on that position but does not regret anything.
Өндіріс
Бұл Дрейердің соңғы фильмі және 1955 жылғы «Ордэт» фильмінен кейінгі алғашқы туындысы болды. Фильмдер арасындағы тоғыз жылдық кезеңде ол Эврипидтің «Медеясы», Уильям Фолкнердің «Тамыздағы жарық» фильмдерін түсіруге тырысты, сондай-ақ Хенрик Ибсеннің «Брэнд», Август Стриндбергтің «Дамаск» және Юджин О’Ниллдің «Азаматтық электра» туындылары бойынша сценарийлер жазды. Ол сонымен қатар Мәсіхтің өмірі туралы ұзақ уақыттан бері жоспарлап келген, бірақ ешқашан іске аспаған фильмде жұмыс істеді. Дрейердің сөзінше, ол 1940 жылдары Хьяльмар Сёдербергтің екі туындысын бейімдеуді қарастырған: 1905 жылғы «Доктор Глас» романын және 1906 жылғы «Гертруд» пьесасын. Алайда, бұл жобалардың ешқайсысы сол кезде жүзеге аспады. «Гертруд» жобасы Дрейер 1962 жылы Стен Рейннің «Хьяльмар Сёдербергтің Гертруды» атты монографиясын оқығаннан кейін қайта жанданды. Монография түпнұсқа пьесадағы диалогтың қолданылуын көрсетті: әңгіме көбінесе қарапайым әңгімелер мен қарым-қатынас жасаудың сәтсіздіктері арқылы дамиды. Бұл Дрейерді бейнеден гөрі сөз маңыздырақ болатын фильм жасауға шабыттандырды. Пьесаны сценарийге бейімдеген кезде Дрейер үшінші актіні қысқартып, эпилог қосты. Эпилог Гертруд кейіпкеріне Сёдербергтің алғашқы шабыты болған Мария фон Платеннің өміріне негізделген. Фильмді «Palladium» компаниясы шығарды және «Nordisk Film» студиясында түсірді (Валби), себебі «Palladium» студиясын «Danmarks Radio» телеарнасы телешоу түсіру үшін пайдаланып жатқан еді. Сыртқы сахналар Валло қамалының саябағында түсірілді. Түсіру үш айға созылды, ал монтаждау – үш күнге. Фильм көбінесе екі немесе одан көп актердің бір-бірімен сөйлескенін көрсететін ұзақ кадрлардан тұрды және Дрейердің камершпиль қағидаларына адалдығын жалғастырды. Жылдар өте келе Дрейердің түсіру стилі көбірек ұстамды болды. «Жоанна д’Арктің құмарлығындағы» жылдам монтажға немесе «Вампирдегі» динамикалық кадрларға қарағанда, бұл фильмде камераның баяу қозғалысы, шектеулі бұрыштар және жеке кадрлардың ұзақтығы артты.
This was Dreyer's last film and his first since Ordet in 1955. In the nine year period between films he had attempted to make films based on Euripides' Medea, William Faulkner's Light in August, and wrote treatments based on Henrik Ibsen's Brand, August Strindberg's Damascus and Eugene O'Neill's Mourning Becomes Electra. He also worked on his long planned but never realized film about the life of Christ. According to Dreyer, he had considered adapting two Hjalmar Söderberg works in the 1940s, the 1905 novel Doctor Glas and the 1906 play Gertrud. None of the projects were realised at the time. The Gertrud project was revived when Dreyer read a 1962 monograph by Sten Rein called Hjalmar Söderbergs Gertrud, which pointed out the original play's use of dialogue: how the story often is driven by trivial conversations and failures to communicate. This inspired Dreyer to make a film where speech is more important than images. Adapting the play into a screenplay, Dreyer chose to abridge the third act and added an epilogue. The epilogue was inspired by the life of Maria von Platen, Söderberg's original inspiration for the Gertrud character. The film was produced by Palladium and filmed at Nordisk Film's studios in Valby, since Palladium's own studios were used by Danmarks Radio for a television production. Exterior scenes were filmed in the Vallø Castle park. Filming took three months and editing three days. The film was mostly made up of long takes of shots of two or more actors talking to each other and continued Dreyer's devotion to the principles of kammerspiel. Over the years, Dreyer's filming style had become more and more subdued and compared to the fast cutting in The Passion of Joan of Arc or the tracking shots in Vampyr, this film contained slowed down camera shots with restricted angles and an increased length of single takes.
Қабылдау
Фильмнің премьерасы 1964 жылдың 18 желтоқсанында Париждегі Le Studio Médicis кинотеатрында болды. Көрсетілім барысында киноаппаратура бірнеше рет бұзылды, субтитрлердің сапасы нашар болды және пленкалар қате ретпен көрсетілді, бұл көрермендердің өте теріс пікірлеріне себеп болды. Ол 1965 жылдың 1 қаңтарында Данияда Film Centralen Palladium арқылы көрсетілімге шықты. Кейіннен 1965 жылғы Венеция кинофестивалінде толы залға көрсетілді, бірақ көрермендердің жартысынан астамы фильм көрсетіліп жатқанда залды тастап кетті. Қалғандары тұрып қол соғып, Дрейердің көңілі толғанын байқатты.
The film premiered at Le Studio Médicis in Paris on 18 December 1964. The cinema equipment failed several times during the screening, the subtitles were of low quality and the reels were shown in the wrong order, prompting extremely negative reactions from the audience. It was released in Denmark on 1 January 1965 through Film Centralen Palladium. It was later screened to a packed house at the 1965 Venice Film Festival, but more than half of the audience walked out during the film. Those who remained gave the film a standing ovation, causing Dreyer to become visibly moved.
Сыни жауап
Фильм бастапқыда сыншылар мен көрермендерді екіге бөлді. Париж премьерасынан кейін Дрейердің ретроспективасында фильмді әжуалай сынай бастады, содан кейін баспасөзde оны жиі "апат" деп атады. Дания премьерасынан кейін қабылдау көбірек нюанстарға толы болды, бірақ әлі де екіге бөлінді, және фильм Дания БАҚ-та үлкен пікірталас тудырды. Esquire журналында Дуайт Макдональд: "Гертруд – манеризмнен асып, кинематографиялық кедейлік пен тікелей жалықтыруға ұласқан тағы бір қадам. Ол жай ғана камерасын қойып, бір-бірімен сөйлесіп тұрған адамдарды түсіреді" деп жазды. Cinéma65 журналындағы мақалада: "Дрейер тыныштықтан еңсеуге дейін өзгерді. Бұл фильм емес, екі сағаттық диван мен пианиноны зерттеу" делінген. "Гертрудты" қорғап, Дрейер: "Мен фильмдерімде актерлерімнің терең ойларына олардың ең нәзік мінез-құлқы арқылы енуге тырысамын. Осы нәрсе маған киноның техникасынан да маңызды" деді. "Гертруд – мен жүрегіммен жасаған фильм" деді ол. Эндрю Саррис оны 1966 жылғы екінші үздік фильм деп бағалады, "Блоу-ап" одан озып кетті. Том Милн оны "суретшілердің өмірінде бір рет ғана қол жеткізе алатын ұлы, некромантикалық шедевр" деп атады. Пенелопа Хьюстон оны "алдамшы түрде ескі сәнмен көзге түсетін, еңбектік заманауи фильм" деп сипаттады. Бұл – бір уақытта ойға дастарқан жайып, тартып алатын дистилляция. Жан Семолуэ: "Дрейердің барлық туындыларының ішіндегі ең ішкісі, осылайша оның эстетикасының шыңы, тіпті тәжі де болуы мүмкін" деді. 2008 жылы фильм танымал француз журналы Cahiers du cinéma жариялаған "100 ең ұлы фильм" тізімінде 54-орынды иеленді. 2012 жылы Sight & Sound журналы жүргізген, әр он жыл сайын өткізілетін киносыншылар сауалнамасында "Гертруд" сыншылардың сауалнамасында 43-орынды, ал режиссерлердің сауалнамасында 59-орынды бөлісті.
From the outset, the film divided both critics and audiences. Immediately following the Paris premiere at a Dreyer retrospective where it was booed, the film was frequently referred to as a "disaster" in the press; after the Danish premiere the reception became more nuanced but still divided, and the film caused a big debate in Danish media. In Esquire Magazine, Dwight Macdonald wrote that "Gertrud is a further reach, beyond mannerism into cinematic poverty and straightforward tedium. He just sets up his camera and photographs people talking to each other." An article in Cinéma65 wrote that "Dreyer has gone from serenity to senility Not a film, but a two hour study of sofas and pianos." In defense of Gertrud, Dreyer stated that "What I seek in my films is a penetration to my actors' profound thoughts by means of their most subtle expressions This is what interests me above all, not the technique of cinema. Gertrud is a film that I made with my heart." Andrew Sarris rated it the second best of 1966, only beaten by Blowup. Tom Milne called it "the kind of majestic, necromantic masterpiece that few artists achieve even once in a lifetime." Penelope Houston called it "an enigmatically modern film with the deceptive air of a staidly old fashioned one This is a kind of distillation, at once contemplative and compulsive." Jean Sémolué said that "Of all Dreyer's works, it is the most inward and thus the culmination, if not the crown, of his aesthetic." The film was voted at No. 54 on the list of "100 Greatest Films" by the prominent French magazine Cahiers du cinéma in 2008. In the 2012 edition of Sight & Sound'''s poll of film critics, conducted every ten years to gauge critical opinion about the greatest films of all time, Gertrud'' tied for 43rd place in critic's poll and 59th in director's poll.
Марапаттар
Фильм 26-шы Венеция халықаралық кинофестивалінде FIPRESCI жүлдесін және 7-ші Прадес кинофестивалінде Prix du comité directeur жүлдесін жеңіп алды. Ол 1965 жылғы ең үздік даниялық фильм үшін «Бодил» сыйлығын алды. Фильм 38-ші «Оскар» сыйлығының «Ең үздік шетелдік фильм» номинациясына Даниядан ұсынылды, бірақ номинацияға ілікпеді.
The film won the FIPRESCI prize at the 26th Venice International Film Festival and the Prix du comité directeur at the 7th Festival des Ciné Rencontres in Prades. It received the 1965 Bodil Award for Best Danish Film. The film was selected as the Danish entry for the Best Foreign Language Film at the 38th Academy Awards, but was not accepted as a nominee.