Кіріспе
Селтик футбол клубы 1888 жылы ирланд иммигранттары үшін клуб құру мақсатымен құрылды. Селтик өз алаңындағы ойындарын «Селтик Парк» стадионында өткізеді, 1892 жылы алғашқы стадионынан осы жерге көшкен. Клуб Шотландиядағы футбол лигасының құрылысынан бері Шотландияның жоғары лигасында, қазіргі Шотландия Премьер-лигасында өнер көрсетіп келеді. Селтик Шотландия футболында үстемдікке тез қол жеткізіп, 20 ғасырдың басында алты рет тікелей лига титулын жеңіп алды. «Рейнджерс» клубымен қатысты қызыл бәсекелестік пайда болды, ал екі клуб «Ескі Фирма» деп аталды. 1967 жылы Жок Штайн бас бапкер болған кезде Селтик Еуропа кубогын жеңген алғашқы британдық команда атанды, осыған дейін бұл кубок итальяндық, португалдық және испандық клубтардың эксклюзивті құқығында болған. Селтик – өз елінен шыққан ойыншылардан ғана құралған командамен кубокты жеңіп алған екі клубтың бірі. Команданың барлық ойыншылары Глазгодағы «Селтик Парк» стадионынан 30 миль радиуста туған. Селтик 1966–1974 жылдар аралығында қатарынан тоғыз лига титулын жеңіп алды. Клуб 70-ші және 80-ші жылдарда «Абердин» және «Данди Юнайтед» клубтарының «Жаңа Фирма» деп аталатын өркендеуіне қарамастан, отандық жетістіктерді жалғастырды. Селтик 1988 жылы, өз мерейтой жылында лига мен кубокты бірдей жеңіп алды. 1990-шы жылдардың басында команданың жағдайы нашарлады, Селтиктің құрылғаннан бері басқарып келген отбасылық династиялары футболдың коммерциялануына қарсы тұруда қиындықтарға тап болды. 1994 жылдың наурыз айында канадалық кәсіпкер Фергус Макканн клубтың бақылауын өзіне алды. Бұл клуб ешқашан әкімшілікке кірген немесе таратылған емес.
Алғашқы жылдары (18871897)
Celtic Football Club 6 қараша 1887 жылы Глазгодағы Ирландиялық марист ағасы Уолфридтің бастамасымен, Глазгодағы Шығыс аяғындағы кедейлікті жеңілдету және Уолфрид құрған Кедей балаларға арналған асханаға қаржы жинау мақсатында, Сент-Мэри шіркеуінің залында (қазіргі Форбс көшесі) ресми түрде құрылды. Уолфридтің клубты қаржы жинау құралы ретінде құру шешімі, бірнеше жыл бұрын Эдинбургте иммигрант ирланд халқынан құрылған Hibernian клубының мысалынан туындады. Уолфридтің ұсынған "Celtic" атауы (әлі де "Селтик" деп айтылады, 19-шы ғасырда стандартты айтылуы), клубтың ирланд және шотланд тамырларын көрсетуі тиіс болды және сол кездесуде қабылданды. Клубтың ресми лақап аты – "The Bhoys". Алайда, Celtic баспасөз қызметінің мәліметінше, жаңадан құрылған клуб көпшілікке "батыл жігіттер" деп белгілі болды. 20-шы ғасырдың басындағы команданың суреті бар және "The Bould Bhoys" деп жазылған пошта карточкасы – бұл ерекше жазудың алғашқы белгілі мысалы. Қосымша 'h' әрпі, гель тілінің орфографиялық жүйесін еліктейді, онда B әрпі көбінесе H әрпімен бірге қолданылады. 1888 жылдың 28 мамырында Celtic өзінің алғашқы ресми матчын Rangers клубына қарсы өткізіп, 5:2 есебімен жеңіске жетті. Neil McCallum Celtic клубының тарихындағы алғашқы голды соқты. Екі қарсыластың арасындағы дерби "Old Firm" деген ұранмен тығыз байланысты болды. Бұл терминнің нақты шығу тегі белгісіз; кейбіреулер бұл, екі команданың алғашқы кездесуіндегі ойыншылардың жақсы қарым-қатынасы туралы газетте жазылған пікірге байланысты деп санайды, ал басқалары бұл екі клубтың бәсекелестікке ұшыраған сайын пайдаланған коммерциялық үлкен пайдасының нәтижесі деп есептейді. Celtic клубының алғашқы формасы – жасыл жағалы ақ жейде, қара шорты және зәңгір жасыл шұлықтардан тұрды. Бастапқы клубтың эмблемасы – қызыл овалды аяқтағы қарапайым жасыл крест болды. 1889 жылы клуб ақ және жасыл тік жолақты форманы қабылдады. Hibernian көптеген ойыншыларын жоғалтудың салдары ауыр болды. Олар бірден құлдырап, маусым соңында жұмысын тоқтатты, бірақ тез қайта құрылып, шотланд футболындағы өзінің орнын қайта иеленді. 1889 жылы Celtic Шотландия кубогының финалына жетті, бұл олардың бұл жарыстағы алғашқы маусымы болды, бірақ финалда Third Lanark клубына 2:1 есебімен ұтылып қалды. Олар Глазго Солтүстік-Шығыс кубогының финалына да жетіп, финалда Cowlairs клубын 6:1 есебімен жеңді. 1892 жылы Celtic Шотландия кубогының финалына қайта жетті, бірақ бұл жолы Rangers клубының стадионы Ibrox Park-та өткен финалда Queen's Park клубын 5:1 есебімен жеңіп, жеңіске жетті. Sandy McMahon және John Campbell екеуі де екі голдан соқты, бұл Celtic клубына алғашқы маңызды жеңіске қол жеткізуге көмектесті. Бірнеше айдан кейін клуб өзінің жаңа стадионы – Celtic Park-ке көшіп, келесі маусымда алғаш рет Шотландия футбол лигасының чемпионы атанды.
On 28 May 1888, Celtic played their first official match against Rangers and won 5–2 in what was described as a "friendly encounter". Neil McCallum scored Celtic's first ever goal. The derby between the two rivals became inescapably linked with the slogan: the Old Firm. The actual origins of the term are unclear; some believe it relates to a newspaper comment made that the players in their first meeting got on so well that they appeared to be "old firm friends", whilst others believe it to be a cynical observation of the commercial benefits that the two clubs enjoyed as their rivalry grew. Celtic's first kit consisted of a white shirt with a green collar, black shorts, and emerald green socks. The original club crest was a simple green cross on a red oval background. In 1889 the club adopted a strip of white and green vertical stripes The consequences for Hibernian were catastrophic due to the loss of so many players. They went into immediate decline and went out business by the end of the season, although quickly reformed and managed to re establish themselves in Scottish football. In 1889 Celtic reached the final of the Scottish Cup, this was their first season in the competition, but lost 2–1 to Third Lanark in the final. They also reached the final of the local Glasgow North Eastern Cup and beat Cowlairs 6–1 in the final. Celtic again reached the final of the Scottish Cup in 1892, but this time were victorious after defeating Queen's Park 5–1 in the final which was held at Rangers' stadium, Ibrox Park. Sandy McMahon and John Campbell both scored twice in the game, helping Celtic win their first major honour. Several months later the club moved to its new ground, Celtic Park, and in the following season won the Scottish Football League for the first ever time.
Вилли Мэйл жылдары (18971940)
1897 жылы клуб жеке шектеулі серіктестікке айналды, ал Уилли Мэйли алғашқы «секретарь-менеджер» болып тағайындалды. Бастапқыда тәжірибелі ойыншыларды сатып алуға тәуелді болған клуб, Мэйли негізінен жастар қатарынан жас таланттарды дамытуға көңіл бөлді. Бұл сәтті болды, өйткені «Селтик» 20 ғасырдың басында шотланд футболына үстемдік етті, 1905 және 1910 жылдар аралығында Шотландия лигасының чемпионатында алты рет қатарынан жеңіске жетті. 1907 және 1908 жылдары «Селтик» Шотландия кубогын да жеңіп алды, бұл шотланд клубының алғаш рет «Дабл» жеңгені болды. Осы кезеңде Алек МакНейр, Джимми Куинн, «Санни» Джим Янг, Питер Сомерс, Алек Беннетт, Дэви Хамильтон, Джимми МакМенеми және қақпашы Дейви Адамс «Селтик» командасының негізгі ойыншылары болды. Онжылдықтың соңында бірнеше маңызды ойыншылар зейнеткерлікке шықты немесе «Селтик» клубын тастап кетті. Бұл клубтың сәттілігінің аздап төмендеуімен сәйкес келді, өйткені «Рейнджерс» 1911 және 1913 жылдар аралығында үш рет қатарынан лига титулын жеңіп алды. Дегенмен, «Селтик» Шотландия кубогында табысқа жетіп, 1911 жылы финалда «Гамильтонды», 1912 жылы «Клайдты» және 1914 жылы «Гибернианды» жеңді. «Санни» Джим Янг өзінің ең жақсы күйінде болды және команданың капитаны болды, ал бойы кішкентай Пэтси Галлахер қанаттағы керемет шеберлігімен әлсіз сыртқы түрін жасырды. Галлахердің пайда болуымен қатар Питер Джонстон және Энди МакАти сияқты ойыншылар Янг, МакНейр және МакМенеми сияқты тәжірибелі ойыншыларды толықтырды. «Селтик» 1914 жылдың сәуір айының соңында лига чемпионатын қайтарып алып, үшінші лига және кубок «даблы»н аяқтады. «Ференцварос Вазесі» (Будапешт кубогы деп те аталады) «Селтик» 1914 жылы Еуропалық тур кезінде жеңіп алды. «Селтик» Будапештте «Бёрнлимен» ойнады, өйткені «Ференцварос» жеңімпазға кубок беруге келісті. Алайда, матч шиеленіскен және тең нәтижемен аяқталды, екі команда да қосымша уақыт ойнаудан бас тартты. «Селтик» Глазгоға қайтып келгендіктен, Будапештте матчты қайта ұйымдастыру мүмкін болмады. Монетаны лақтырып жеңгеннен кейін «Бёрнли» «Селтикке» қарсы матчты өткізді. Қонақтар 2:0 есебімен жеңіске жетті және билет сатудан түскен ақшаның бір бөлігі Венгрияның қайырымдылық қорына жіберілді, бірақ «Селтикке» соғысқа көмектесу үшін сатылған кубок табысталмады. 74 жыл өткен соң, 1988 жылы «Селтик» клубының 100 жылдығы тойланды және «Ференцварос» клубқа «қарызды» екенін еске алды. Түпнұсқалық кубок болмағандықтан, олар Глазгоға футбол кубогының дәстүрлі пішінде жасалған әшекейлі ақ фарфор вазасын әкелді. Ол 1988 жылдың сәуір айында «Дундиге» қарсы «Селтик» клубының 100 жылдық чемпионат жеңімпазы матчында табысталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Селтик» лиганы төрт рет қатарынан жеңіп алды, бұл рекорд 2017 жылдың қарашасында «Селтик» клубының өзі бұзғанша сақталды. Дегенмен, «Селтик» клубының Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі уақыты әртүрлі болды, бірақ олар алаңда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Футбол соншалықты маңызды болмады; қатысушылар азайды, ойыншылардың жалақысы төмендеді және ойын кестесін аяқтауға қысым артты. 1916 жылы бір рет, 62 матчта жеңіліссіз жүріп жатқан кезде, «Селтикке» бір күні «Рейт Роверс» және «Матервеллге» қарсы екі матч ойнауға тура келді және олар тиісінше 6:0 және 3:1 есебімен жеңіске жетті. Футбол матчтарында рекруттар жиналды, сондай-ақ «Селтик Паркте» траншеялық соғыс көрмесінің бір көрінісі өтті. Және жанкүйерлердің сүйіктісі Питер Джонстон, «Селтик» үшін 200-ден астам матч өткізген, 1917 жылы Аррас шайқасында қаза тапты. Соғыс кезінде Уолфрид бауырлас 1915 жылдың 17 сәуірінде 74 жасында қайтыс болды. Ол Дамфристегі маристік зиратта жерленген. Уолфрид бауырластың өлімі туралы акционерлерге жыл сайынғы есебінде айтып, ол «Селтик» клубының негізін қалаушылардың соңғысы» болғанын және «Селтик» клубындағы жұмысының «сүйіспеншілікпен жасалғанын» айтты. Ұлы соғыстан кейін және 1920 жылдары «Рейнджерс» шотланд футболында «Селтик» клубынан басымдық алды. 1920 жылдары «Рейнджерс» 8 лига титулын, «Селтик» 2 титулды жеңіп алды. Дегенмен, «Селтик» Шотландия кубогында табысқа жетіп, 20-шы жылдары оны үш рет жеңіп алды. 1925 жылы «Селтик» клубының Шотландия кубогын жеңгені ерекше есте қалады. Жартылай финалда 100 000-нан астам көрермен алдындағы Хэмпденде «Селтик» «Рейнджерсті» 5:0 есебімен жеңді. «Селтик» 1925 жылдың 11 сәуірінде финалда «Дундимен» кездесті. Ойын толық уақытқа таяп, «Дунди» 1:0 есебімен алда тұрғанда, Пэтси Галлахер «Дундидің» қақпасына қарай дриблингпен шабуылдады. «Дундидің» қорғаушысы Галлахерді қақпа аузына жақын жерде тоқтатып, Галлахер құлап, бірақ аяқтары арасында допты ұстап, қақпа сызығынан өтіп, қақпаның ішіне түсірді. Уилли Мэйли кейін Галлахердің голы «көруге болатын жағдайлардың бірі еді» деп мәлімдеді. «Селтик» тағы бір гол соғып, 2:1 есебімен жеңіске жетті. 1920 жылдардың ортасында Джимми МакГрори шотланд футболының тарихындағы ең нәтижелі гол соққан ойыншылардың бірі ретінде көзге түсті. Он алты жылдық ойын мансабында ол 550 гол соқты (1923–24 маусымында «Клайдбанк» үшін соққан 16 гол да бар), бұл бүгінгі күнге дейін британдық рекорд. 1926–27 маусымындағы лига және кубок голдарының саны 57 «Селтик» клубының рекорды болып табылады. 1928 жылы «Арсенал» МакГрориге қол қоюға күшті тырысты, ойыншы мен клубқа үлкен сомада (сол кездегі) ақша ұсынды. «Селтик» сатуға дайын болды, бірақ МакГрори «Селтик» клубын тастағысы келмеді және осылайша клубта қалды. Кейін МакГрори: «Арсеналдың МакГрорисі «Селтик» клубының МакГрорисінен жақсы емес» деді. Өзінің қысқа мансабында жас қақпашы әріптестері мен қарсыластарының құрметі мен сынына ие болды және елдегі ең жақсы қақпашылардың бірі саналды. 1967 жылы Хью Тейлордың «Шотландия футболының шеберлері» кітабында ол «Қақпашылардың ханзадасы» деп аталды, бұл атау бүгінгі күнге дейін сақталған. Томсонның Фиф қаласындағы Кардендендегі жерлеу рәсіміне шамамен 30 000 адам қатысты. Өзінің жас кезінде шотланд футболындағы жорыққа шыққан Сэм Инглиш апатқа ешқандай кінәлі емес еді, бірақ бір жылдан кейін Англияға көшіп, 1938 жылы, әлі 28 жасында карьерасын аяқтады. Инглиш Томсонның өлімінен кейін футболдық мансабын «құдайсыз жеті жылдық спорт» деп сипаттады. Мэйлидің кезеңінде үнді субконтинентінен шыққан алғашқы ойыншы 1936 жылы Мохаммед Абдул Салимге қол қойылғанда, еуропалық ірі клубқа келді. Жалаңаяқ ойнағанына қарамастан, Салим «Гамильтон Аккис» клубына қарсы өткен 5:1 есебімен жеңіске жеткен матчта бір гол соқты және «Гальстонға» қарсы өткен 7:1 есебімен жеңіске жеткен матчта басқа «Селтик» ойыншылары үшін үш гол жасады. Салим екі матчта (екі жолдас матч) «Селтик» сапындағы өнер көрсеткені үшін БАҚ-тан мақтау алды. Осылайша ол еуропалық клуб үшін ойнаған үнді субконтинентінен шыққан алғашқы ойыншы атанды. Бірнеше ай Шотландияда болғаннан кейін және ешқандай ресми матчтарда ойнамағаннан кейін Салим Үндістанға оралды, онда ол футболдық мансабын аяқтады. «Селтик» 1936 жылы лига титулын жеңіп алды, 1926 жылдан бергі алғашқы чемпионат, және «Иброкс» және «Матервеллдің» «Фир Парк» стадиондарында алғаш рет жеңіске жетті. МакГрори сол маусымда клубтың рекорды болған 50 лигалық гол соқты. Келесі жылы «Селтик» 1937 жылғы Шотландия кубогының финалында «Абердинмен» ойнады, бұл матчты Хэмпден паркінде 146 433 көрермен тамашалады. «Селтик» 2:1 есебімен жеңіске жетті және бұл көрсеткіш еуропалық клубтар арасындағы рекорд болып табылады. «Селтик» клубының дәстүрлі Жаңа жылдық лига матчы «Рейнджерске» қарсы 1938 жылдың 1 қаңтарында «Селтик Паркте» 83 500 жанкүйер алдында өтті, бұл стадиондағы рекордтық көрсеткіш. «Селтик» 3:0 есебімен жеңіске жетті, бұл 10 жылдағы алғашқы Жаңа жылдық дерби жеңісі болды. 1938 жылдың 10 маусымында «Селтик» Англияның «Эвертон» клубын «Иброкс Паркте» 1:0 есебімен жеңіп, «Империялық көрме кубогын» жеңіп алды, голды Джонни Крам соқты. 1940 жылдың қаңтарында Уилли Мэйлидің зейнетке шығуы жарияланды. Ол 71 жаста болды және клубқа шамамен 52 жыл бойы түрлі лауазымдарда қызмет етті, бастапқыда ойыншы ретінде, содан кейін хатшы-менеджер ретінде.
Екінші дүниежүзілік соғыс (19391945)
1940 жылы ақпанда бұрынғы ойыншы Джимми МакСтей клубтың бас жаттықтырысы болды. Ол осы қызметте бес жылдан астам уақыт өткізді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ресми бәсекелестік лига футбол өткізілмеді. Көптеген футболшылар соғысқа қатысуға тіркелді, нәтижесінде көптеген командалар әлсіреп, олардың орнына шақырылған ойыншылар алаңға шығарылды. Шотландия футбол лигасы мен Шотландия кубогы тоқтатылды және олардың орнына аймақтық лига жарыстары ұйымдастырылды. Селтик соғыс жылдарында айқын жетістікке жете алмады, себебі олар шақырылған ойыншыларды алаңға шығаруға құлшынбады. Олар 1941 жылы Глазго кубогын және 1943 жылы Глазго қайырымдылық кубогын жеңіп алды. Соғыс кезінде Селтикте бірнеше жас да перспективті ойыншылар пайда болды: қақпашы Уилли Миллер, шабуылшы Джон МакФайл және оң жартылай Бобби Эванс. «Еуропадағы Жеңіс кубогы» – 1945 жылдың 9 мамырында Селтик жеңген бір реттік футбол турнирі. 1945 жылы Еуропадағы Жеңіс күнін тойлау үшін Глазго қайырымдылық кубогы комитеті қайырымдылық кубогының жеңімпаздарына табыс етілетін «Еуропадағы Жеңіс кубогын» ұсынды. «Рейнджерс» қатысуға шақырылды, бірақ «Матервеллге» қарсы жақын арадағы кубок ойыны болғандықтан бас тартты. Бұл «Куинс Паркке» келіп, Селтикпен ойнауға мүмкіндік берді. Ойын 0:0 есебімен аяқталды және Селтик бұрыштан соққы арқылы ғана жеңіске жетті. 1945 жылдың шілдесінде МакСтейді Селтик басқармасы отставкаға кетуге шақырды, ол дағдысыз келісті. Бірақ кейіннен ол Селтикке бас скаут ретінде қайта оралды.
Джимми МакГрори жылдары (19451965)
Бұрынғы ойыншы Джимми МакГрори 1945 жылы жазда «Селтикке» менеджер ретінде оралды. 1931 жылдан бері клубтың директоры және кәсіп бойынша қор брокері болған Роберт Келли 1947 жылдың наурыз айында «Селтик» клубының жаңа төрағасы болды. «Селтик» соғыстан кейінгі алғашқы жылдары МакГроримен жұмыс істеді және 1948 жылы құлдыраудан қиындықпен сақталды. Оған жауап ретінде «Селтик» жазғы маусымда Джимми Хоганды бапкер етіп тағайындады. Ол бұрын Еуропаның барлық аймақтарында, әсіресе Венгрияда жұмыс істеген және алты жыл Англия Футбол қауымдастығының бапкері болған. Хоган «Паркхедте» екі жыл ғана өткізді, бірақ 1950-ші жылдардың басында «Селтик» футболының жақсаруына үлкен үлес қосты, сондай-ақ оның бапкерлік идеялары кейін Джок Стайнға шабыт берген деп есептеледі. 1951 жылдың сәуір айында Джон МакФайлдың голы «Селтикке» Шотландия кубогының финалында «Мазервеллді» 1:0 есебімен жеңіп, соғыстан кейінгі алғашқы маңызды кубокты жеңіп алуға көмектесті. Екі жылдан кейін «Селтик» «Арсенал», «Манчестер Юнайтед» және «Хиберниан» командаларын жеңіп, 1953 жылдың мамыр айында Елизавета II-нің тәж киюіне арналған «Коронация кубогы» турнирін жеңіп алды. 1954 жылы «Селтик» қырық жыл ішіндегі алғашқы лига және кубок дублетін жеңіп алды, ал 1938 жылдан бергі алғашқы лига титулын жеңіп алды. Ортаңғы қорғаушы Джок Стайн, «Лланеллиден» шамалы сомаға алынған, 1952 жылы Шон Фэллонның жарақаттануына байланысты уақытша капитан болып тағайындалды. Стайн Фэллонның жарақаттан оралғаннан кейін де команда капитаны лауазымын сақтап, командада бұрын болмаған мақсатты сезімді күшейтті. «Селтик» лигада «Хартстың» алдында бес ұпаймен аяқтады және дивизиондағы ең жақсы қорғаныс көрсеткішіне ие болды (барлығы 29 гол жіберді). Шотландия кубогының финалы «Селтик» және «Абердин» командалары арасында өтті. Ұсынылған матчты Шон Фэллонның голы жеңіске жеткізді, ал Вилли Фернидің тамаша ойынына ризашылық білдірілді. 1950-ші жылдарда бірнеше ойыншылар «Селтик» командасының негізгі тірегіне айналды: Бобби Эванс, Берти Пикок, Бобби Коллинз және, әсіресе есте қаларлық, Чарли Талли. Талли – өте тартымды, батыл дриблингпен, әбден шоумен және өткір әзіл-қалжыңмен үйлестірілген ойыншы. 1953 жылы «Фолкерктегі» Шотландия кубогы матчында Талли бұрыштан тікелей гол соқты. Төреші «голдың» дұрыс еместігін мәлімдеді, себебі доп дуалдан сәл шығып кеткен. Талли бұрышты қайтадан орындады және допты қайтадан торға жіберді. Талли «Селтик» жанкүйерлері арасында өте танымал болды, ал «Туллимания» нәтижесінде Глазгодағы кафелер «Тулли мұздағы» жемістерін, барлар «Тулли коктейльдерін» және дүкендер «Тулли галстуктерін» сата бастады. Керісінше, Бобби Коллинз – қатал, келісімге келмейтін ойыншы болды, бірақ бәрібір өте шығармашылық жартылай қорғаушы. Ол 18 жасында дебют жасады және 1950-ші жылдарда «Селтик» командасының тұрақты ойыншысы болды, 1951 жылы Шотландия кубогын жеңген командада ойнады. 1957 жылдың 19 қазанында «Селтик» Гласгодағы «Хэмпден Паркте» Шотландия лигасының финалында «Рейнджерсті» рекордтық 7:1 есебімен жеңіп, өткен жылы алғаш рет жеңген кубокты сақтап қалды. Бұл Ұлыбританияның ішкі кубогының финалындағы рекордтық жеңіс. Жеңіс әлі күнге дейін жанкүйерлер әндейді – Гарри Белафонттың «Island in the Sun» әнінің әуенімен «Хэмпденде күн». Билли МакФайл Сэмми Уилсон мен Нейли Мокан «Селтикті» 2:0 есебімен алға шығарғаннан кейін хет-трик соқты. Мокан екінші кезеңде өз есебіне қосымша ұпай қосты, содан кейін Вилли Ферни соңында пенальти соқты. Келесі жылдары «Селтик» күреске түсті және Билли МакНилл, Пэдди Крэран, Берти Олд және Джимми Джонстон сияқты өте үміткер ойыншылардың пайда болуына қарамастан, МакГроридің басшылығымен тағы бір кубок жеңіп алмады. 1950-ші жылдардың соңында бір жылдан астам уақыт ішінде Джок Стайн мен Шон Фэллон екеуі де жарақаттан кейін ойыннан кетуге мәжбүр болды. Екеуі де резервтік команданы баптауға қатысты, ал Стайн 1960 жылы «Селтиктен» кетіп, «Дунфермлин Атлетик» клубының менеджері болды. Фэллон «Селтикте» қалды және МакГроридің басшылығымен бас бапкер болды. Бұл уақытта басқа да маңызды ойыншылар «Селтиктен» кетіп қалды: Джон МакФайл 1956 жылы зейнеткерлікке шықты, Бобби Коллинз 1958 жылы «Эвертонға» сатылды. Соғыстан кейінгі кезеңде нөмірленген футболкалар бүкіл Шотландияда баяу қолданыла бастады, ал 1960 жылы міндетті болды. Бұл уақытта «Селтик» командалық формадағы нөмірлерді қолдануды қабылдаған Ұлыбританиядағы соңғы клуб болды. Салт-дәстүрлі және идеалистік «Селтик» төрағасы Роберт Келли атақты жасыл және ақ шеңберлердің бұзылуы перспективасына қарсы болды, сондықтан «Селтик» ойыншылардың шорттарында нөмірлерді киді.
On 19 October 1957, Celtic trounced Rangers a record 7–1 in the final of the Scottish League Cup at Hampden Park in Glasgow, retaining the trophy they had won for only the first time the previous year. The scoreline remains a record win in a British domestic cup final. The victory is still sung of by fans – Hampden in the sun to the tune of the Harry Belafonte song Island in the Sun. Billy McPhail grabbed a hat trick after Sammy Wilson and Neilly Mochan had the Celts 2–0 up at the break. Mochan then added to his tally in the second period before Willie Fernie slotted away a penalty right at the end. The years that followed saw Celtic struggle and, despite the emergence of hugely promising players such as Billy McNeill, Paddy Crerand, Bertie Auld and Jimmy Johnstone, Celtic won no more trophies under McGrory. Within the space of just over a year in the late 1950s, both Jock Stein and Sean Fallon had to retire from playing due to injury. Both men became involved in the coaching of the reserve side, with Stein eventually leaving Celtic to become manager of Dunfermline Athletic in 1960. Fallon remained at Celtic and became Chief Coach working under McGrory. Other key players left Celtic around this time as well; John McPhail retired in 1956, Bobby Collins was sold to Everton in 1958,
In the post war period numbered shirts slowly came into use throughout Scotland, before becoming compulsory in 1960. By this time Celtic were the last club in Britain to adopt the use of numbers on the team strip to identify players. The traditionalist and idealistic Celtic chairman, Robert Kelly, baulked at the prospect of the famous green and white hoops being disfigured, and as such Celtic wore their numbers on the players shorts. although a modicum of pride was restored in the return leg in Glasgow which finished 2–2. The following season, 1963–64, saw Celtic return to European competition, this time in the European Cup Winners Cup. Celtic belied their recent mediocre domestic achievements in Scotland by reaching the semi final of the tournament, eliminating FC Basel, Dinamo Zagreb and Slovan Bratislava on the way. The first leg of the semi final against MTK Budapest took place at Celtic Park, and goals from Jimmy Johnstone and Stevie Chalmers gave Celtic an impressive 3–0 win. In Scotland, Celtic continued to struggle. By January 1965 Celtic were once again out of contention for the league and had just been beaten in the New Year game by Rangers, drawn with Clyde and lost to Dundee United. The Daily Mail on 12 January 1965 commented on Celtic, "They are being left behind by provincial clubs with a fraction of their resources. They are being left so far behind by Rangers that it is no longer a race." On that same day, the Celtic Board held a special meeting to discuss changes to the management. Jock Stein was formally announced as the new manager on 31 January 1965, although he did not take up his duties until March to allow Hibernian, who he was managing, time to find his replacement. Jimmy McGrory became the club's Public Relations Officer, a post he would retain until his retirement. Sean Fallon became Assistant Manager. On Stein's arrival in March 1965, Celtic were struggling in the league and continued to have mixed results; Stein winning his first game 6–0 at Airdrie, but then losing 4–2 to Hibs and 6–2 to Falkirk. Celtic had progressed to the semi finals of the 1964–65 Scottish Cup prior to Stein's arrival in March. This set up a final against Dunfermline on 24 April 1965. In August 1965, Celtic became the first British football club to produce its own newspaper, The Celtic View. The paper started as a four page weekly publication and was the brainchild of Jack McGinn who was working in the circulation department of Beaverbrook Newspapers. McGinn himself edited the paper for the first few years, with circulation initially reaching around 26,000 copies. Season 1965–66 was Stein's first full season as manager at Celtic. He won his second trophy on 23 October 1965 as two converted penalty kicks by John Hughes saw Celtic beat Rangers 2–1 in the League Cup final. Celtic clinched their first league title since 1954 on 7 May 1966 with a 1–0 win over Motherwell at Fir Park, finishing two points ahead of Rangers. As a sign of the progress under Stein, Celtic scored 30 more league goals in 1965–66 than they had done the previous year. Celtic also impressed in European competition, reaching the semi finals of the European Cup Winner's Cup by knocking out Go Ahead Deventer, AGF Aarhus and Dynamo Kiev. Celtic lost 1–2 on aggregate to Liverpool in the semi final, although a last minute Bobby Lennox 'goal' was controversially disallowed in the second leg at Anfield which would have seen Celtic win the tie via the recently implemented 'away goals' rule. 1967 was Celtic's annus mirabilis. The club won every competition they entered, scoring a world record total of 196 goals: the Scottish League, the Scottish Cup, the Scottish League Cup, the Glasgow Cup, and the European Cup. The League Cup was the first trophy to be won that season, courtesy of a 1–0 win on 29 October 1966 over Rangers in the final. The Glasgow Cup was secured a week later when Celtic beat Partick Thistle 4–0. Celtic's progression to the Scottish Cup was relatively straightforward aside from being taken to replay in the semi final by Clyde. On 6 April 1967 Celtic met Aberdeen in the final, and two Willie Wallace goals eased Celtic to a 2–0 win. The quarter final in March 1967 pitched Celtic against the Yugoslav champions, Vojvodina. The Yugoslav side won the first leg in Novi Sad 1–0. The return match in Glasgow proved to be a fraught affair. The Yugoslavs defended resolutely and threatened on the counter attack, but Celtic levelled the tie on aggregate in the second half with a goal by Stevie Chalmers. Celtic pressed for a winner, but Vojvodina defended well and the tie looked like a play off in neutral Brussels would be required. However, in the final minute Billy McNeill headed in a Charlie Gallacher cross to see Celtic progress to the semi final. The tactics worked as Celtic secured a 0–0 draw to put them in the final. However, Stein was almost apologetic about the manner of Celtic's success in that game and he felt uncomfortable in later years discussing the matter. The final saw Celtic play Inter Milan, with the match taking place at the Estádio Nacional on the outskirts of Lisbon on 25 May 1967. Celtic fell a goal behind after only seven minutes, Jim Craig adjudged to have fouled Renato Cappellini in the penalty box and Sandro Mazzola converting the resultant penalty. Celtic swept into constant attack after that but found Inter goalkeeper Giuliano Sarti in outstanding form. It proved to be the winning goal and thus Celtic became the first British team, and the first from outside Spain, Portugal or Italy to win the competition. Celtic are one of only two clubs to have won the trophy with a team composed entirely of players from the club's home country; all of the players in the side were born within 30 miles of Celtic Park in Glasgow, and they subsequently became known as the 'Lisbon Lions'. The entire east stand at Celtic Park is dedicated to The Lisbon Lions, and the west stand to Jock Stein. The sight of captain Billy McNeill holding aloft the European Cup in the Estádio Nacional has become one of the iconic images of Scottish football. A statue outside Celtic Park showing Billy McNeill with the European Cup was unveiled in December 2015. The following season Celtic played Copa Libertadores champions Racing Club of Argentina in the Intercontinental Cup series during October and November 1967. The first game took place at Hampden Park, with Celtic winning 1–0 through a headed goal by Billy McNeill. The match however was marred by incessant foul play and spitting by the Argentinians. The return match in Buenos Aires was a torrid affair; goalkeeper Ronnie Simpson was struck by a missile thrown by the Racing Club fans as the teams prepared for kick off and had to be replaced by stand in, John Fallon. A Tommy Gemmell penalty put Celtic ahead in the first half but Racing Club rallied and goals from Norberto Raffo and Juan Carlos Cárdenas either side of half time clinched a 2–1 for the South American champions. The series of games then went to a decider, played in Montevideo, Uruguay. The game was a shambles, exacerbated by Racing Club's continual cynical fouling and spitting and the incompetence of the Paraguayan referee who was clearly out of his depth. Riot police had to intervene on the pitch several times as six players were sent off; four from Celtic and two from Racing Club. Bertie Auld was the fourth Celtic player to be sent off, but refused to leave the field, whilst Tommy Gemmell kicked a Racing Club player in the genitals in one of numerous incidents missed by the referee. Racing Club scored the only goal of the game in the second half, winning the game 1–0 and the Intercontinental Cup. Celtic were criticised for their conduct in Montevideo, but the provocation in all three games was extreme and Jock Stein commented afterwards "I would not bring a team to South America again for all the money in the world." Celtic put the trauma of their ill fated Intercontinental Cup involvement behind them to win their third consecutive league title in 1967–68, again by a narrow margin over Rangers. They also won the League Cup, beating Dundee 5–3 in the final. Season 1968–69 saw Celtic won another clean sweep of the three major domestic trophies (League, Scottish Cup and League Cup) – a 'treble' – which included a 10–0 win over Hamilton Accies in the quarter final of the League Cup and an emphatic 4–0 win over Rangers in the Scottish Cup Final to clinch their 50th major honour. This was only the club's second 'treble', and they would not repeat the feat again for another 32 years. Celtic reached the European Cup Final again in 1970, a run which included a 3–0 win at Parkhead over Portuguese side Benfica in the second round. The semi finals saw Celtic drawn against English champions Leeds Utd. This was the first occasion that the reigning champions of England and Scotland had played each other in a fully competitive European tie. The first leg took place at Elland Road, with a goal in the opening minute from George Connelly giving Celtic a 1–0 lead to take back to Glasgow for the second leg. a record attendance for a competitive European club tie that stands to this day. and his mazy run set up Bobby Murdoch to score with a powerful shot, and 2–0 on aggregate to Spanish side Atlético Madrid in 1974. The tie against the Spaniards was particularly acrimonious. Atlético were managed by Juan Carlos Lorenzo who had coached Argentina at the 1966 World Cup where his players were branded "animals" by Alf Ramsey. In the first leg at Parkhead, the Atlético players continually kicked and hacked their opponents. Three Atlético players were sent off, but their incessant foul play made it impossible, indeed physically dangerous, for Celtic to play their normal game. Celtic defeated Hibernian 6–1, with Celtic's third goal (and Deans' second) amongst the most famous of Scottish Cup Final goals. Deans intercepted a mis directed Hibernian clearance, then rounded their goalkeeper to advance on goal along the by line; he manoeuvred past a defender then rounded the goalkeeper again before shooting into the net. Deans then celebrated the goal with a spectacular somersault that was frequently re played on television for years afterwards. Celtic clinched their ninth successive league title at the end of season 1973–74, equalling the then world record held by MTK Budapest and CSKA Sofia. Celtic failed to win the league the following year, but continued to rack up trophies, beating Airdrie 3–1 on 3 May 1975 in the Scottish Cup final. The match was captain Billy McNeill's 822nd competitive appearance for the club and immediately prior to kick off he informed his team mates that he was now retiring. Nicknamed 'Cesar' by his colleagues, McNeill's career spanned 17 years and saw the centre half become an integral part of Celtic during what is considered the club's halycon period. McNeill had arrived at Celtic in the late 1950s during Jock Stein's time as reserve team coach, and became Stein's right hand man on the field upon his return as manager in 1965. He was very much the leader of the team, and years later in interview admitted that there were the occasional "verbal and physical" battles among the players; "Not too often. But we set a standard and, if someone was not meeting it, then, well " The 1975 Scottish Cup was McNeill's 23rd major winner's medal as a player. On his return for season 1976–77, he signed Hibernian's long serving captain, defender Pat Stanton. Later on in the season, Stein signed attacking midfielder Alfie Conn from Tottenham Hotspur. It was a transfer that surprised many, given Conn had played for Rangers in the early 70s, winning the European Cup Winners Cup for them in 1972 and scoring in a 3–2 win over Celtic in the 1973 Scottish Cup Final. Conn became the first footballer post World War II to play for both Rangers and Celtic. Celtic, helped considerably by Stanton's organisation of the defence, went on to win their tenth league and cup double; Celtic finished nine points ahead of Rangers in the league and beat them 1–0 in the cup final courtesy of an Andy Lynch penalty. During this period only Kenny Dalglish and Danny McGrain remained of the so called Quality Street Kids, but other very promising players such as midfielder Tommy Burns, defender Roy Aitken and striker George McCluskey were emerging from the reserves. Aitken proved to be particularly versatile, being able to play effectively in midfield as well as defence. He also found himself in a bizarre situation in 1976 when had to be 'adopted' by Celtic in order to be allowed to enter East Germany to play a European tie. Aitken was still only 17 years old and the authorities there did not consider him to be an adult. The following season, Stein's last as manager of Celtic, was a huge disappointment however. Celtic struggled to cope with the departure of Dalglish to Liverpool and long term injuries to McGrain and Stanton. The club slumped to fifth place in the league, were knocked out of the Scottish Cup by lower league Kilmarnock and were beaten 2–1 by Rangers in the League Cup Final. In May 1978, Billy McNeill was appointed the new manager of Celtic, with former team mate and fellow Lisbon Lion John Clark as his assistant. Jock Stein remained at Celtic for a further few months. There are conflicting reports as to whether Stein was actually offered a seat on the Board of Directors or not, but either way the specific role intended for him was to run the club's Football Pools. Stein did not relish that role, and preferring to remain in football with a 'hands on' role, in August 1978 he left Celtic Park to take up the vacant managerial post at Leeds United. Stein was hugely respected by his peers and a massive influence on the next generation of managers who would follow in his footsteps, in particular Sir Alex Ferguson at Aberdeen and later Manchester United.
Билли МакНилл және Дэви Хей (1978-1991)
Билли МакНилл (лақап аты "Сезар") – 1978 жылғы тамызда "Лиссабон Лайнз" клубының бұрынғы ойыншысы және капитаны бас тренер болып тағайындалды. Дэнни Макгрейннің жарақаттан айығуы және қанат шегіндегі Дэви Прован мен жартылай қорғаушы Мурдо МакЛеод сияқты ойыншыларды тартып алу МакНиллге өткен маусымда лигада бесінші орын алған "Селтик" құрамын нығайтуға көмектесті. 1979 жылғы мамыр айында "Селтик" лигадағы соңғы матчын Паркхедте "Рейнджерс" клубына қарсы өткізді. Жеңіс "Селтикке" 1978–1979 жылғы лига титулын әкелер еді, бірақ қандай да бір басқа нәтиже "Рейнджерсті" екі қосымша ойын бар екендігіне байланысты лигадағы басты үміткер ретінде қалдырар еді. "Селтик" ойынның басынан шабуылға шықты, бірақ бірінші таймда "Рейнджерс" сапындағы Алекс Макдональдтың голынан кейін 1:0 есебімен артта қалды. Екінші таймда Джонни Дойл алаңнан қуылды, соның салдарынан "Селтик" бір ойыншы кем және бір голдан қалып қойды. Келесі маусымда "Селтик" Еуропа кубогының ширек финалына жетті. "Селтик" "Реал Мадридпен" тең түсті, ал Джордж МакКласки мен Джонни Дойлдың голдары "Селтиктің" Паркхедте өткен бірінші ойында 2:0 есебімен жеңіске жеткізді. Екі аптадан кейін Бернабеу стадионында "Селтик" 3:0 есебімен жеңіліп, жалпы есеп бойынша турнирден шықты. "Селтик" Шотландия кубогын жеңіп алды, Джордж Маккласкидің голы "Селтиктің" 1980 жылғы мамырда "Рейнджерс" клубына қарсы өткен тартысты ойында қосымша уақытта 1:0 есебімен жеңіске жеткізді. Алайда, ойыннан кейінгі жағдай сол күні қарсыластар арасында болған төңкеріс үшін танымал болды. "Селтик" жанкүйерлерінің көпшілігі жеңіске қуаныштан алаңға шапты. "Рейнджерс" жанкүйерлерінің бір бөлігі жауап ретінде алаңға кіріп, "Селтик" жанкүйерлерімен қақтығысты. Екі топтың жанкүйерлері арасында қақтығыс болды, нәтижесінде екі клубқа да 20 000 фунт стерлинг айыппұл салынды. Осы голдардың ішінде Еуропа кубогында "Аяксқа" қарсы 2:1 есебімен жеңіске жеткен керемет гол және 1982 жылғы желтоқсанда "Рейнджерске" қарсы 2:1 есебімен Лига кубогының финалындағы "Селтик" сапындағы алғашқы гол бар еді. Николастың өте жақсы формасы бірнеше атақты ағылшын клубтарының назарын аударды, және маусым соңында ол 750 000 фунт стерлингтік келісім бойынша "Арсеналға" көшті. Пол МакСтей 17 жасында лигадағы дебютін жасады, 1982 жылғы 30 қаңтарда "Абердинге" қарсы өткен 3:1 есебімен жеңіске жеткен ойында гол соқты. МакСтей отбасы "Селтикте" күшті өкілдікке ие болды; Полдың әжелері Уилли мен Джимми МакСтей екеуі де соғыс аралық жылдары "Селтиктің" капитаны болды, ал Джимми Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Селтикті" басқарды. МакНилл осы кезде әр маусымда жаттықтырушы ретінде кубок жеңіп алды, 1980 жылдары "Абердин" мен "Данди Юнайтедтің" "Жаңа фирмасының" өркендеуіне қарамастан. Алайда, сол кездегі төраға Десмонд Уайтпен келіспеушілік және Чарли Николасты "Арсеналға" сатудан түскен трансферлік қаражат туралы дау менеджер мен "Селтик" кеңесінің арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына әкелді. Мәселелер МакНиллдің келісімшарт пен жалақыны көтеру туралы келіссөздер жүргізген кезде шықты. Бұл талап ақылға қонымсыз болған жоқ, өйткені МакНиллдің жалақысы Джим Маклин ("Данди Юнайтед"), Алекс Фергюсон ("Абердин") және Джон Грейг ("Рейнджерс") -тен төмен болды, Десмонд Уайт баспасөз хабарламасында "Мекнилдің келісімшарт пен жалақыны көтеру туралы өтініші "Селтик" директорлар кеңесімен бірауыздан қабылданбады" деп мәлімдеді. Бірақ ол бас тренер ретіндегі бірінші маусымында барлық ішкі турнирлерде екінші орынды иеленді; лигада "Абердинге" екінші орынды, Лига кубогында "Рейнджерске" екінші орынды және ашулы Шотландия кубогының финалында "Абердинге" қосымша уақытта 1:2 есебімен жеңіліп, "Селтик" сапындағы Рой Эйткен алаңнан қуылды. Кубоктардың жоқтығына қарамастан, 1983 жылдың жазында "Матервеллден" келген жаңа шабуылшы Брайан МакКлэр 32 гол соқты. Келесі жыл "Селтик" үшін одан да көп стресс болды, өйткені олар Еуропа кубогының жеңімпаздары кубогында "Рапид Венаға" қарсы айтыс-тартысқа толы кездесулерге ұшырады. "Селтик" бірінші таймда Австрияда 1:3 есебімен жеңілді, бірақ австриялықтардың қатал тактикасына қарамастан, тек "Селтик" сапындағы Алан МакИннали ғана қызыл карточканы алды. Паркхедте өткен қайта ойында "Селтик" "Рапид Венаның" бұзылған ойынына қарамастан 3:0 есебімен алға шықты. Ойын соңына таман Томи Бернсті "Рапид Вена" ойыншысы ұрып жібергенде, ойын басталды. Кейінгі хаоста "Селтик" жанкүйерлері алаңға монеталар мен кем дегенде бір бөтелке тастады. Ешқайсысы да ешкімге тимеген сияқты, бірақ "Рапид Вена" футболшыларының бірі басын бинтпен орап алып, алаңнан шығарылды. Ойын 3 - 0 есебімен аяқталды, "Селтик" жалпы есеп бойынша 4 - 3 есебімен жеңіске жетті. Алайда "Рапид Вена" ойыншысының жарақаттануына байланысты шағымданды. Алғашқы шағымды УЕФА қабылдамады, бірақ "Рапид Венаның" екінші шағымдары қабылданды және қайталау Гласгоудан 150 километрден (90 миль) кем емес қашықтықта өткізілуі керек болды. "Селтик" кеңесі бұл шешімге келісті, тіпті "Селтик" турнирден принцип бойынша шығуы керек деген пікірлерге қарамастан. Осылайша, Паркхедте өткен матч күшін жойды және үшінші матч Манчестерде "Олд Траффордта" өтті. "Селтик" 0:1 есебімен жеңіліп, екі "Селтик" жанкүйері "Рапид Вена" ойыншыларына шабуыл жасады. УЕФА "Селтикті" айыппұл салып, келесі үй Еуропа матчын есіктердің жабық болуымен өткізуге бұйрық берді. Бұл оқиға УЕФАның сыбайлас жемқорлығын және нәтижесіз "Селтик" кеңесінің нашарлығын көрсетті. Осы маусымда "Селтик" алғаш рет жересесіне клубтық логотипін орналастырды, Fife негізіндегі екі қабаттама шыны компаниясы CR Smith команданың жересесіндегі логотипін орналастырды. Жаңа спонсорлық жереселер алғаш рет 1984 жылғы 29 қыркүйекте "Дандиге" қарсы өткен сыртқы лига матчында киілді. 1985 жылғы мамырда Дэвид Хэй бас тренер ретінде алғашқы кубогын жеңіп алды, "Селтик" Шотландия кубогының жүз жылдық финалында "Данди Юнайтедті" 2:1 есебімен жеңді. "Данди Юнайтедке" есебімен қалып қойған Хэй екінші таймда Рой Эйткенді орталық қорғаудан жартылай қорғауға жылдырды. Бұл шешім сәтті болды, өйткені Эйткеннің жартылай қорғаудағы қатысуы "Селтикті" жандандырды. 77-ші минутта Дэви Прованның керемет бос соққысы "Данди Юнайтедтің" Стюарт Бидидің алғашқы голымен теңесті, Шотландия кубогының финалында тікелей бос соққыдан гол соққан үшінші жағдай. Ойын соңына бес минут қалғанда, Эйткеннің оң жақтан жасаған шабуылы мен пасынан кейін Фрэнк МакГарви басымен гол соқты және "Селтикке" жеңіс сыйлады. Келесі жылы "Селтик" маусымның соңғы күні ең қиын жағдайларда лига титулын жеңіп алды. Титул жеңіп алу үшін "Селтикке" "Сент-Мирренге" қарсы "Лов-стритте" өткен соңғы ойында үш голдан көп соққымен жеңіске жетуі және "Дендиге" қарсы "Хартстың" жеңіліске ұшырауы қажет болды. "Селтик" бірінші таймда 4:0 есебімен алға шықты, ал "Дендидегі" ойын голсыз тең аяқталды. "Селтик" екінші таймда ерте гол соқты. 83-ші минутта Альберт Кидд "Денди" сапынан "Хартсқа" қарсы гол соқты. "Селтик" жанкүйерлері "Лов-стритте" қатты қуанды, бірақ "Хартстың" теңестіру голы титулды Tynecastle-ге әкелуі мүмкін еді. Алайда, бес минуттан кейін Кидд "Дендиге" екінші голды соқты, "Хартстың" 2:0 есебімен жеңіліске ұшырауына себеп болды, ал "Селтик" 5:0 есебімен жеңіске жетіп, гол айырмасы бойынша лига чемпионатын жеңіп алды. Келесі маусымда "Рейнджерс" жаңа ойыншы-бас тренер Грэм Сунесс басшылығымен көп ақша жұмсады. "Селтик" маусымды жақсы бастады, бірақ тез арада жеті ұпайлық үстемдігін жоғалтты, "Рейнджерс" 1978 жылдан бері алғаш рет титулды жеңіп алды. "Селтик" Лига кубогының финалында "Рейнджерске" 1:2 есебімен жеңілді, ал бас тренер Дэви Хэй "Рейнджерс" үшін жеңіске жеткен даулы пенальтиге осылай түсіндірді: "Егер менің қолымда болса, "Селтик" ертең Англия лигасына қосылуға өтініш берер едім". "Селтик" 1987 жылғы ақпанда "Хартс" клубынан Шотландия кубогынан шығарылды, және шабуылшы Брайан МакКлэрдің 41 гол соққан керемет маусымына қарамастан, "Селтик" маусымды кубоксыз аяқтады. Дэви Хэй 1987 жылғы 28 мамырда қызметтен босатылды, ал Билли МакНилл бас тренер ретінде қайта келді. Билли МакНилл 1987 жылы клубты басқаруға оралғанда, ол жазда ойыншы құрамында маңызды өзгерістер жасады. Шабуылшылар Брайан МакКлэр, Мо Джонстон және Алан МакИннали клубтан кетті, ал...